Συμφωνείτε ότι ο Ολυμπιακός φέτος στην Ευρωλίγκα έπαιξε καλύτερο μπάσκετ από τον Μάγνο…

Μπα, η τύχη έχει άλλο όνομα: συνέπεια στους τρεις αποφασιστικούς αγώνες. Με τι σκοράρισαν εκείνες τις τρεις νίκες;; Στα τρία παιχνίδια έπαιξαν όπως ξέρουν όταν ανοίγει μπουκάλι μπύρας και βάζουν την μπάλα στο δρόμο: 77-71, 86-84, 72-80. Μα τι ισοζύγιο;; +15 στο σύνολο, νίκες εκτός έδρας μάλιστα — εκεί που κλείνεις τέρματα. Και όσοι κουβαλάνε τις δέκα ήττες σαν ντροπή, ας τους ρωτήσω: ποιος τους είπε πως πρωταθλητής βγαίνει όποιος φοράει το πιο γυαλιστερό κοστούμι;; Στις σαράντα κούρσες δεν γίνεται νικητής όποιος έχει τα λιγότερα λάθη, αλλά εκείνος που κερδίζει όταν μετράει το σήμα της λήξης. Ο Ολυμπιακός εκείνες τις τρεις φορές μπήκε στο γήπεδο και είπε "τώρα". Πάρε πάλι τη σειρά στο Μονακό: 68-78 εκτός. Μετά τους πρώτους γύρους ο Ζοζέφ είχε πει ότι χρειάζονται σκληρότερο πλέγμα και αλλάξανε τρόπο παιχνιδιού. Την εποχή εκείνη είχαν τρέξει τρεις σερί εκτός έδρας (Νοβέλνταλ, Μπάγερν, Παρτιζάν) χωρίς καμία νίκη αλλά χωρίς να γκρεμιστεί η ψυχολογία. Μετά έρχεται η τρίτη ανάταση με Ρεάλ και αυτό λέγεται ψυχραιμία πάνω στην τάση. Αλλά εντάξει, επειδή μου λες για παραγωγή μπάσκετ: όταν σέρνεσαι στους πρώτους γύρους σαν σκαντζόχοιρος, συμφωνώ. Ήταν ένα τρίμηνο σπασμωδικό, σα μισοσυνειδητή προσπάθεια από ομάδα που έπαιζε σαν ομάδα πέντε παιδιών στο γήπεδο του σχολείου. Εκείνες οι τρεις νίκες όμως ήταν η διαφορά ενός τίτλου: έκαναν την ομάδα να θυμηθεί πως υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από τις ατομικές προσπάθειες. Και τώρα εσύ ρωτάς "ποιοι τίτλοι;" — αυτοί εκείνοι. Οι τρεις αγώνες που έκαναν την ομάδα πρωταθλητή. Τα υπόλοιπα στάθηκαν στις στήλες των σχεδίων πριν αυτές υλοποιηθούν.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΛΕΩ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΚΑΣΜΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ;; ΤΟΝ ΠΑΝΘΗΝΑΪΚΟ 97-93;;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΟΡ ΘΑ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΣΟ ΖΩ;;;; ΝΑΙ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΣΤΟ 2Χ20 ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΑΝΕ ΣΤΑΜΑΤΑ!!!! Ρε παιδιά εδώ δεν μιλάμε για τρεις αγώνες ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ;; ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΛΙΓΚΑΣ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΜΕ ΤΟ ΡΕΑΛ ΣΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ;;;; ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΦΟΥΣΚΑΡΑΝΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΣΠΟΡ;;;; ΣΤΟ 77-71 ΤΟΝ ΑΓΓΙΞΑΝΕ ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ;;;; ΣΤΟ 86-84 ΣΤΙΣ 3 ΕΙΣΟΔΟΥΣ ΤΟΥΣ;;;; ΚΑΙ ΣΤΟ 72-80 ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΗΝΑΪΚΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΖΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΓΓΙΖΕ;;;;; ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΙΖΕΤΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ;;;; ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ ΣΑΝ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟ;;;; ΑΣΤΕΙΕΣ ΣΕ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ;; ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΕΛΕΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ;;;; ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΕΠΑΘΕ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΤΙΤΛΟ;;;; ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ ΣΤΟΝ ΕΝΑΤΟ;;;;; ΡΕ ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ!!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!!! ΟΤΑΝ ΠΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΥΛΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΝΑ ΠΕΙΣΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΟΥΣ;;;; ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΦΟΥΣΚΑΡΑΝΕ ΤΟΝ ΠΑΝΘΗΝΑΪΚΟ ΣΤΟ 97-93;;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ!!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΙ ΠΟΔΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΑΚΟ 68-78;;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΛΕΣ;;;; ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΕΙΧΑΜΕ ΣΚΕΤΟΥΜΕΝΗ ΟΥΣΙΑ;;;; ΑΛΛΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΓΥΡΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΠΛΕΟΝ;;;; ΝΑΙ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ;;;; ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΦΟΥΣΚΑΡΑΝΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΣΠΟΡ;;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΡΕ;;;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΙΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΣΥΛΛΑΒΑΝΕΣ;;;;

Πρόπερσι στις 15 Φεβρουαρίου πήγαινα στη δουλειά μου στις Τρίκαλα με το αμάξι ανοιχτό και κρύωνα σαν τρύπα — η λεβάντα μου είχε ράξει και έκανα οικονομία στο ζεστό νερό. Μέσα από το ράδιο έπαιζαν ένα κουβέντα εκείνες τις βλακείες για την εθνική ομάδα, πως δήθεν δεν είναι στο επίπεδο του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και άλλα πολλά. Τρία χρόνια αργότερα, όταν η Γιουβέντους αποκλείστηκε στις πρώτες αγωνιστικές του Europa League, θυμήθηκα εκείνο το πρωινό που κρύωνα και πως τελικά η ομάδα εκείνης της εποχής πήρε τίτλο χωρίς να χρειαστεί καννα μεγάλη προσπάθεια. Στην Ευρωλίγκα λοιπόν συνέβη κάτι παρόμοιο — όχι τυχαία τρεις νίκες στους τελικούς γύρους έγιναν ο καταλύτης για το ντάμπλ. Αν θέλουμε να δούμε την ουσία ας πάμε στο τέλος του δεύτερου γύρου. Ο Ολυμπιακός τότε ήταν σέρνομαι στους δύο προηγούμενους αγώνες εκτός έδρας (πέντε συνολικά λευτεριές στο μεταξύ) σαν σκαντζόχοιρος που ξέχασε πως υπάρχει δρόμος ανάμεσα στους θάμνους. Στις αρχές Απριλίου όμως συνέβαινε κάτι διαφορετικό: οι διοικούντες έκαναν αλλαγή πλεύσης, ο γαλλικός πλειμμαξισμός γινόταν ξαφνικά πιο σκληρός, εκείνοι έπαιζαν πλέον σα ομάδα και όχι σα ομάδα πέντε ατόμων. Και εδώ έρχονται οι τρεις νίκες. Την ίδια περίοδο που ο Μάτζος έκανε ισοπαλίες στην Α1 σέρνοντας σα χελώνα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά, ο Ολυμπιακός στο γήπεδο της Ρεάλ έπαιζε σαν να έχει βγάλει τζάκι φέτος τον χειμώνα. Δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα στις τρεις αναμετρήσεις — ήταν η στάση μέσα στο γήπεδο, η πίεση που έβαλαν στο μεγαλύτερο φαβορί από την πρώτη σέντρα, η ψυχραιμία στις κρίσιμες στιγμές. Το Μονακό 68-78 είναι αλήθεια πως ήταν τραύμα, όμως εκείνο ήταν η στιγμή που ο πίνακας άλλαξε πορεία. Μετά από εκείνη την ήττα βγήκαν κλαψιάρικα τόσα σχόλια στο forum — "αυτό δεν πάει μπροστά", "ξέχασαν πως υπάρχουν γηπεδά εκτός Αθήνας". Αλλά η ομάδα εκείνες τις ημέρες είχε κάτι που δεν φαινόταν στις προηγούμενες αγωνιστικές: στόχο. Και ο στόχος βγήκε ως αποτέλεσμα όταν τελείωσαν οι τρεις αγώνες στο Μιλάνο. Οι τίτλοι λοιπόν δεν είναι μόνο οι τρεις νίκες — είναι το γεγονός ότι αυτά τα αποτελέσματα έγιναν δίαυλος για να φτάσουν εκεί που κάποιοι είχαν ξεκινήσει σα χαμένοι, αλλά συνέχισαν μέχρι τέλους. Όταν βγήκε το σήμα της λήξης στον τελευταίο αγώνα με τον Πανελλήνιο μέσα στις κερκίδες έκλειναν τρεις δεκαετίες σαν αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η φυσιολογική συνέχεια μιας ομάδας που θυμόταν πως υπάρχει ακόμα ψυχή στο γήπεδο. Γιατί η τύχη δε νικάει τέσσερις φορές μέσα σε δέκα ημέρες — η παραγωγή όμως νικάει ακόμη και όταν σέρνεται προηγουμένως σα σκαντζόχοιρος.

ρε παιδιά κι έτσι ξεκίνησαν όλα σήμερα τo πρωί στη Ρόδο όταν πήγα να ψαρέψω στα Λαδικά και είδα πέντε γλάρους να μαλώνουν σα στρατός πάνω σε μια βάρκα. οι πέντε έπιαναν τη θέση τους, τρεις φτερούγιζαν σα τρελοί για το τιμόνι και οι άλλοι δύο έκαναν ότι ψαρεύουν — ωσάν η βάρκα να χωράει οκτακόσια άτομα. μια άγρια σύγχυση χωρίς αποτέλεσμα, όπως η εικόνα που βλέπω εδώ. οι τίτλοι λένε αυτά που δεν λένε όλα τα νούμερα μαζί — και δεν χρειάζεται κανείς να ανοίξει excel για να το καταλάβει. ο Ολυμπιακός εκείνες τις τρεις φορές έπαιξε σα σύνολο όχι σα ομάδα ατόμων που προσπαθούν να φορτώσουν έναν τίτλο πάνω τους σαν παλτό ενός ξένου. όταν γράφεις για τρεις αγώνες κερδισμένους στον τελικό γύρο κατά του Ρεάλ Μαδρίτης — ιδίως εκτός έδρας — τότε μιλάς για χαρακτήρα, όχι για τύχη. στο 77-71 βγήκαν αυτοί που είχαν την ψυχή πάνω στο τραπέζι, στο 86-84 έκαναν επίθεση στις τρεις τελευταίες επιστροφές τους κι ακόμα τους είχαν για νεκρούς στο σκορ, και στο τελευταίο παιχνίδι πριν τον τίτλο πήραν εκείνο το 72-80 μέσα στα πέντε πρώτα λεπτά επειδή κάποιοι πανικοβλήθηκαν σαν ήταν μόλις τέταρτη αγωνιστική — αλλά εκείνοι ανέλαβαν. η ιστορία του πρωταθλητισμού δε γράφεται ποτέ στους πρώτους γύρους όπου κάποιοι τρέχουν σαν σκαντζόχοιροι στους δρόμους. θυμάμαι όταν έπαιζαν τα μεγάλα παιδιά του μπάσκετ στις αρχές του ’90 εκεί στο κλειστό της Ρόδου — έπεφταν σαν τρύπες όταν έπαιζαν εκτός. τρεις νίκες στους τελικούς; ήταν σα αυτοί οι γλάροι που επιτέλους μοιράστηκαν τη θέση τους στη βάρκα χωρίς να πολεμήσουν σα τρελοί στο σκοινί. κι όσοι τραβούν το δάχτυλο στη σειρά με το Μονακό εκεί που χάθηκε 68-78 — ναι, ήταν τραύμα, σωστά. αλλά εκείνες τις μέρες η ομάδα άλλαξε πλεύση επειδή χρειαζόταν αυτό το σφίξιμο. ένα σφίξιμο σα εκείνο που ζητούσαν οι γονείς μου όταν βγαίναμε κουβεντιάζοντας μέχρι αργά το βράδυ και επέμεναν "πρέπει να γυρίσεις νωρίς, το δρόμο θέλει τιμόνι". χωρίς αυτό το σφίξιμο των τριών νικηφόρων αγώνων αυτός ο τίτλος θα έφευγε σα άνεμος — όπως συνέβαινε συνήθως τα προηγούμενα χρόνια. οι δέκα ήττες μαζί σου έχουν δίκιο πως υπήρχαν σαν οι προηγούμενοι γάμοι μου: υπήρχαν κι όμως δεν έγιναν η πραγματική ιστορία. εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν το σημείο μηδέν μιας ομάδας που είχε ξεχάσει πως υπάρχει ακόμα ντροπή στο να χάνεις εύκολα. όταν τελείωσε ο τελευταίος αγώνας στον Μιλάνο φώναξα όσοι βρέθηκαν γύρω μου εκείνες τις μέρες όχι επειδή έκαναν τρία παιχνίδια τέλεια — έκαναν αυτά που έπρεπε όταν έπρεπε. κι εδώ είναι το ζουμί: ο Μάτζος εκείνες τις τρεις φορές έκανε ντέρτι στην Α1 σέρνοντας σα χελώνα, ενώ ο Ολυμπιακός έπαιζε σα ομάδα ετοιμασμένη για πόλεμο. δεν ήταν μόνο η ψυχραιμία στις τελευταίες σέντρες — ήταν η πίστη πως η ομάδα μπορεί ακόμα να κάνει τη διαφορά όταν όλοι γύρω σου γράφουν "αποκλείεται". τέλος πάντων, θα δούμε πως αυτά γράφονται στον χρόνο — επειδή οι τίτλοι δεν κρύβονται ποτέ βαθιά μέσα στους αριθμούς, βρίσκονται πάντα εκεί που κάποιος κράτησε το τιμόνι χωρίς να στρίψει προς την άλλη πλευρά.

Από εκεί που ξεκίνησαν όλα σήμερα στις 6 το πρωί στον Βόλο όταν πήγα να πάρου_CAP στην παραλία του Αλμυρού και είδα τον ψαρά δίπλα μου να γυρνάει σπίτι του με τρία κουτιά ψάρια κι έναν καβουριασμένο βρόχο — εκείνος νόμιζε πως του έδωσε τυχαία η θάλασσα αυτά τα ψάρια, εγώ όμως ξέρω πως ο ψαράς είχε περάσει τρεις νύχτες χωρίς ψάρεμα πριν πιάσει εκείνα τα ψάρια επειδή είχε πάρει φίλους από την Αθήνα στο σπίτι και έπιναν μέχρι αργά κάθε βράδυ. Ποιοι λοιπόν έφεραν τους τίτλους στον Ολυμπιακό; Ρωτάω εγώ: Στις τρεις νίκες κατά του Ρεάλ, στο σύνολο των αγώνων εκτός έδρας, εκεί που οι περισσότεροι ομάδες γράφουν "αποκλείεται" πάνω στο χαρτί πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας — εκείνοι έκαναν δύο φορές μεγάλα γκολ ανά σέντρα. Αλλά αυτά εδώ δεν είναι νούμερα για excel. Είναι η στιγμή που ο Πανελλήνιος, στον πρώτο γύρο, τους έριξε δύο ψιλοψήφους μετά από κόρνερ ενώ αυτοί έκαναν πάνω τους σκορ τρεις φορές μέσα σε δέκα ημέρες. Αυτό δεν είναι τύχη — είναι η ομάδα που θυμήθηκε πως πρέπει να αγωνίζεται όταν κάποιος σου λέει ότι είσαι ηλίθιος. Και όσοι λένε πως τα Μονακό 68-78 και Πανιώνιος κάπου εκεί σκοτώνουν την ιστορία — ναι, σωστά, ήταν εκείνες οι ημέρες που η ομάδα άλλαξε πλεύση επειδή χρειαζόταν αυτό το σφίξιμο. Γιατί ένας πρωταθλητής δεν βγαίνει όταν είναι τέλειος — βγαίνει όταν αναγκάζεται να αλλάξει ρότα επειδή η σπιράλ της ήττας κάνει τόπο μόνο όταν γυρίσεις το τιμόνι γερά προς την αντίθετη πλευρά. Αν θέλεις να μιλάς για παραγωγή μπάσκετ, δώσε μου αυτές τις τρεις αναμετρήσεις εκτός έδρας ως παράδειγμα μίας ομάδας που έπαιξε σα σύνολο όχι σα ομάδα ατόμων που ψάχνουν δάφνες στο φθινόπωρο. Όχι άλλες ανοησίες περί τύχης — εκείνοι έκαναν το τελικό αποτέλεσμα επειδή εκείνες τις ημέρες κανένας δεν είχε δικαίωμα να τους πει ότι δεν μπορούν.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!🔥💪 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΛΕΩ "Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ"!!! ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΗΝΑΪΚΟ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΛΙΓΚΑΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΑΡΑΤΑΣΕΙΣ!!! ΝΑΙ ΝΑΙ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ!!! ΕΙΝΑΙ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΠΟΔΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΟΛΥΜΠΟΥΣΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΠΑΛΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΕΙΡΑ ΣΤΗ ΡΟΔΟ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ!!! 🤬 ΜΑ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΕΜΕΙΣ ΠΩΣ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΝΙΚΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΒΑΡΟΣ;;;; Γιατί σεις δεν είδατε τι συνέβαινε εκείνες τις ημέρες;;; ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΛΕΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ: ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΒΙΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ!!! Στις Τρεις Πύλες το βράδυ μετά τον τελευταίο αγώνα με τον Πανελλήνιο ήταν σα να έπαιζαν παντού οι σειρήνες — η πόλη ολόκληρη είχε κολλήσει εκεί, οι άνθρωποι κλαίγανε στους δρόμους σα να είχε γεννηθεί ξανά η Ρόδος!!! Και εγώ εκεί πάνω στη σκαλωσιά μου να φωνάζω σα τρελός μαζί με όλους!!! Αυτή η αίσθηση ΔΕΝ την βγάζεις από κανένα excel!!! 💪🔴 ΝΑΙ ΝΑΙ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΜΟΝΑΚΟ 68-78 ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΣΑΣ ΛΕΩ: ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΠΟΥ ΧΑΝΑΜΕ ΣΑΝ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΙ;;; Μα τότε οι κερκίδες ήταν HALF EMPTY!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ!!! ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΟΙ ΣΗΜΕΙΟ!!! ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΔΕΝ ΛΕΜΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΡ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΝ ΣΤΑΘΗΚΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΡ!!! ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΑΘΗΚΑΜΕ!!!

Εδώ που τα λέμε λοιπόν — και μην περιμένετε πως θα σας κάνω μίνι διάλεξη πάνω στο "πως κερδίζει μία ομάδα τίτλο". Αυτό που συνέβη στους τρεις αυτούς αγώνες του Ολυμπιακού δεν είναι νούμερο που το ανοίγεις στο Excel και βγάζεις συμπέρασμα σαν από τραπέζι υπολογισμού: εκεί έβγαλαν ουσιαστικά τον εαυτό τους από το στόμα των γκρινιάρηδων που τους είχαν βάλει ήδη στον κάδο της ιστορίας πριν ακόμη τελειώσει ο δεύτερος γύρος. Πάρτε το τρίτο παιχνίδι εκτός έδρας με τη Ρεάλ εκεί στις αρχές Μαΐου — εκείνο το 86-84. Μετά από δεκαπέντε ημέρες που είχανε πέντε εκτός έδρας σέρνοντας σα σκαντζόχοιρος στην άμμο, μπαίνουν εκεί στο gym του σωματείου σα να τους πέρασε νερό ο Γιώργος Μαρίνος από μπροστά. Οι τρεις τελευταίοι λεπτά είχαν γίνει πεδίο μάχης: τρεις σέντρες, τρεις προσπάθειες, τρεις διαφορετικές λύσεις. Στο 72-74 μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα, στο 74-76 σου έκαναν φάουλ σα να περίμεναν αυτήν την αντίδραση, και στο τελικό 86-84 εκείνοι πήραν τους τρεις πόντους εκείνης της βραδιάς σα σίδερο που πέφτει πάνω στο νερό — ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να κάνεις γκολ όταν η αντίπαλη ομάδα έχει τόσο λεφτά όσα έχει ένα κρατικό πανεπιστήμιο; Και μετά λένε πως τύχη ήταν; Τι τύχη λοιπόν; Ήταν εκείνος ο τσακωμός του Συναρέη με τον Σλάβο στις πρώτες σέντρες εκείνου του αγώνα; Ήταν η συνέχεια εκείνης της αλλαγής ψυχραιμίας που έκανε ο Λούκας τρεις ημέρες νωρίτερα στη Μαγιόρκα, όταν αυτοί έπαιξαν σα ομάδα για πρώτη φορά μετά από τρεις μήνες σπασμωδικών επιλογών; Ήταν η διαφορά στη χρήση τουJosh Nebo σαν πραγματικό πηδάλιο εκεί που παλιά τον έπαιζαν σαν φρούτο στο μπουφέ; Κοιτάξτε τις δέκα αυτές ήττες σα τις κουκκίδες σ’ ένα σχέδιο που κάποιος είχε αρχίσει να βάζει μέσα στο τζάκι σα περίμενα ξύλα. Τα περισσότερα αναλώθηκαν εκεί μέσα σα χαρτί για να ανάψει φωτιά, όμως αυτές οι τρεις αναμετρήσεις έγιναν σα το πρώτο ξύλο που καταφέρνει τελικά να πιάσει φλόγα όταν το σπίτι είναι έτοιμο να καταρρεύσει από το κρύο. Το Μονακό εκείνο το βράδυ στις αρχές Μαΐου φάνηκε σα θανάσιμο χτύπημα — αλλά εκείνοι εκείνες τις ημέρες είχαν μάθει κάτι νέο: πως ένας πρωταθλητής δεν βγαίνει όταν είναι τέλειος, βγαίνει όταν ξέρεις πως χάνεις και τρέχεις σα τρελός προς τον εαυτό σου. Στις τρεις αυτές αναμετρήσεις έκαναν σα σύνολο αυτό που ξεχάσανε πως υπάρχει στις προηγούμενες αγωνιστικές — στόλισαν το γήπεδο όχι με τους εκατοντάδες πόντους μιας νίκης σα τραπεζικός λογαριασμός, αλλά με εκείνους τους τρεις συνολικά πόντους που κράτησαν τις καρδιές σφιχτές μέχρι να τελειώσει η σφύρα του ρολογιού. Και ας μην αφήσουμε άσχημο παρασκήνιο: όταν κάποιοι σηκώνουν τη γροθιά σα την τελευταία επιλογή ενός αγώνα που κρέμεται από μια κλωστή, εκείνοι εκείνες τις τρεις φορές είπαν "τώρα" και το έκαναν σωστά. Εσείς λοιπόν δείτε τα νούμερα όσο θέλετε — εγώ εκείνες τις τρεις νύχτες στο παγωμένο γήπεδο του Πειραιά ένιωθα κάτι περισσότερο: ένιωθα την ομάδα εκείνου του ανθρώπου σαν αυτήν την τελευταία μπουκιά ψωμιού όταν ξέρεις πως είναι η μοναδική που περισσεύει στο τραπέζι.