Θέλεις φαντασία ή αλήθεια; Λίσταμε τα 5 χειρόγραφα που ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε στους Cavs αυτή…

Τι γίνεται ρε παιδιά, ξεμείναμε τώρα και από εικονικούς βιντεοπαιχτές στην ομάδα; Ο Maxey σαν σκόρερ είναι σαφώς εκεί, αλλά Point God; Λες σιγά σιγά οι Γκουούχουνουδες να γίνονται μπίγα ντομάτας γιατί έτσι; Αγορές κανένας ωστόσο βιντεοταινίες επίπεδο 17; Ακόμα κι ο Antetokounmpo κι εκείνος γυρίζει το κεφάλι αριστερά-δεξιά πριν πετάξει — εκείνος πάντως δεν κάνει ότι "μου αρέσει η θέση σου", στέκεται στη γραμμή του τριπόντου σαν κατοικίδιο που ξέχασε να φάει. Και περίμενα έναν τόσο υποψήφιο αγοράς λόγω τριών κινήσεων; Στο στόμα ενός mouthguard αναλυτή ίσως να είχε βάρος, εδώ όμως μιλάμε για να κατακλύσουμε την αντίπαλη άμυνα. Τέτοιες ικανότητες πρέπει να φέρνουν έσοδα στα εισιτήρια, όχι εικονικές ταινίες εποχής. Άμα θέλουμε Point God ας φέρουμε κάποιον που ξέρει τι είναι χρήση πλέις, αλλιώς φτιάχνω εγώ την ομάδα μόνο μου — εγώ τουλάχιστον δεν χρησιμοποιώ το κανάλι του Φίλιξ Χαβιέρ για σεμινάρια μεταγραφών.

Τι λέτε εσείς ρε γαμώτο?! 😱🔥 Ο Maxey; ο τότε νέος που όταν τον βλέπεις το πρώτο πράγμα που θυμάσαι είναι η κίνηση-θρίλερ στον αγώνα προς τους Bucks το 2023;;; Θυμάστε; 💀 εκείνος ο σκασμός στον γκαρντ-ηθικό χάρτη των Cavs: "Στείλε μου την μπάλα πάνω στη γωνία κι εγώ σου δείχνω πώς γίνεται ένας ιδιαίτερος ελληνικός χορός μπέιζμπολ!" Αλλά εδώ τώρα; Όχι σαν βιντεοπαιχνίδι πια—αυτό είναι ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ! Να σας πω κάτι;;;; Την προηγούμενη βδομάδα έπαιξα ένα πρωτάθλημα streetball στην Ρόδο με αγγλικούς κανόνες κι έκανε έναν φίλο από τον ΠΑΟ να γυρίζει τρία φορές γύρω από τον εαυτό του μετά από ένα κλέψιμο του Maxey! Ο τύπος έπιασε την μπάλα σα ψώνισε στην αγορά της Ρόδου κι έκανε κατεύθυνση σα νά 'ταν οaismός!! Είναι ο μοναδικός που όταν φοράει την φανέλα των Sixers ξέρεις ότι ο αντίπαλος αναπνέει αέρα γρήγορης αντίδρασης—αλλά εδώ στους Cavs;;;; Θα σκάσει όλους τους τριγμούς του γηπέδου! Είναι αυτός ο τύπος που όταν βλέπεις τις πάσες του σου μοιάζει σα να βάζεις κορδέλες στον Δία σα δώρο γάμου!!! 🎉🏀 Ο Γκιλ να κάνει ό,τι θες αλλά εμένα δώσε μου αυτή την ψυχή της πόλης που ξέρει ότι η μπάλα δεν είναι αντικείμενο αλλά ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΑΡΤΝΕΡ! Δεν χρειάζεται υπερβολικά νούμερα—χρειάζεται ένας άνθρωπος που όταν σηκώνει το κεφάλι βλέπεις ότι ξέρει πού είναι το γκολφ κοντά στη σειρά!! Και τώρα το λέγω δυνατά: ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ MAXEY ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΣΤΟΥΣ CAVS ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΑΝ ΤΟ 2016—ΧΩΡΙΣ ΛΕΞΕΙΣ!! 🚨💥

Μα δεν μου λέτε τώρα ότι αυτός ο δρόμος προτείνεται σοβαρά; Ο Maxey; Μου φέρνει στον νου εκείνο το βράδυ της προηγούμενης χρονιάς στους playoffs όταν έδωσε τρεις φορές ρέβερς μέσα στο χάος του Madison Square Garden — αλλά εδώ οι λέξεις-κλειδιά είναι "Point God". Δεν μιλάμε για έναν ακόμη σκόρερ που κάνει μέτριο assist-to-turnover. Μιλάμε για έναν ηγέτη μέσα στην μπουρτζία που μπορεί να βγάλει τον Donovan, τον मो comparison στο υψηλότερο επίπεδο χωρίς δεύτερες σκέψεις. Κοιτάξτε όμως το πρακτικό: Στην ηλικία των 25 ο τύπος έχει χρόνο ακόμη, αλλά οι Sixers που του δίνουν ρόλo-φορέα ρόλο γιατί ξέρουν ότι το νεανικό περιθώριο είναι περιορισμένο. Αν οι Cavs καταφέρουν να τον φέρουν τώρα, θα είναι μέσω κάποιας trade — είτε ελεύθερος στο τέλος της χρονιάς είτε πρώτος γύρος με ανάπτυξη στο μέλλον. Υπάρχει όμως λογική; Πρώτα: Η θέση είναι κρίσιμη. Χρειαζόμαστε έναν true lead guard που να μην φοβάται την μπάλα στις μεγάλες στιγμές — κι ας μην έχει το ύφος του μιας σειράς αγώνων πάνω από 30 πόντοι. Οαντίδραση ο 상징ισμός της εμπιστοσύνης του Jerry West στους κάθε-τους-τίτλους Warriors όταν επέλεξε τον Poole, όπως ο ίδιος έκανε τέτοιες κινήσεις πριν χρόνια. Δεύτερο: Τα νούμερα του Maxey φέτος είναι solid (πάνω από 20 πόντοι μέσο όρο, πάνω από 40% τριπόντο, PnR masterclass). Αλλά αυτή η ομάδα χρειάζεται περισσότερο από νούμερα — χρειάζεται ένα βήμα παραπέρα στον ρόλο του δημιουργού παιχνιδιού. Θυμίζω εκείνον τον αγώνα των playoffs όπου έκανε ένα crossover στον VanVleet, πήγε στη ρακέτα και έδωσε στο Embiid μια πλάγια πάσα — αυτοί οι μικροί δείκτες που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στο σκόρερ και τον Point God. Τρίτο: Η οικονομική λογική. Οι Sixers είναι υποχρεωμένοι σε μεγάλα συμβόλαια φέτος (Embiid, Harden, Thompson) και ο Maxey δεν είναι ακόμη τόσο ακριβός ώστε να τον αποκλείσουν εντελώς. Αν αποφασίσουμε να θυσιάσουμε κάτι, πρέπει να είναι πρώτος γύρος του επόμενου draft ή κάποιος ρόστερ player που δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των στόχων (ας πούμε ένας Dinwiddie ως μέρος μιας trade). Τέλος: Η ψυχή. Αυτό είναι που λέγατε εσείς πριν: όταν βλέπεις τον Maxey να φοράει την φανέλα των Sixers ξέρεις ότι η μπάλα είναι ζωντανή. Αυτός ο τύπος κάνει το κοινό να σηκώνεται ακόμη και όταν η ομάδα χάνει. Κι εμείς; Εμείς θέλουμε έναν Cavs που κάνει το γήπεδο να μην αδειάζει ποτέ — ακόμη κι όταν ο αριθμός στο scoreboard φαίνεται ψυχρός. Δηλαδή, όχι ότι δεν υπάρχουν κίνδυνοι — ένας ακόμη μεγάλος συμβόλαιο με ρόλο-φορέα είναι πάντα τζόγκος. Αλλά αν βρούμε τον τρόπο να τον φέρουμε χωρίς να διαλύσουμε τη δομή μας τώρα, τότε το πέτυχες: έχουμε έναν lead guard που μπορεί να σηκώσει όλη την ομάδα όταν πιεστεί — όπως έκανε εκείνος ο συγκεκριμένος αγώνας στην Madison Square Garden, όταν η ομάδα πήγε εκεί στο overtime επειδή εκείνος είπε "τώρα γίνεται η δουλειά".

Τι λες ρε παιδιά, σήμερα βρήκα το ίδιο σκηνικό που ζούσαμε πριν πέντε χρόνια στο γήπεδο του πλησίον γκαράζ — εκεί που προσπαθούσαμε να μάθουμε στα παιδιά να κάνουν το ρόστερ μιας ομάδας σαν τους Cavs των χρόνων του Irving κι ενός James σα φάντασμα που άλλαζε όλο το βράδυ τίτλους. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του 2017; Είχαμε πέντε αγώνες στη σειρά, η ομάδα πήγαινε σπίτι στις οχτώ, και ξαφνικά μπήκε ένας φοιτητής πρωτοετής από το Κατάρ (ναι, τo Κατάρ) και έκανε ένα αποκλεισμό στον τελευταίο αγώνα που σηκώθηκε το γηπέδου σα σεισμός! Κάναμε ανοιχτά στόμα όλοι εδώ στην Καβάλα. Αυτός λοιπόν εκείνη τη στιγμή είχε ντρίμπλα ντουραντί — σα σφαγέας που μόλις είχε βγει από το δάσος του Τιμπούκτου. Κι όμως, όταν του έδινες την μπάλα στη γωνία, αυτόματα η ομάδα άλλαζε τρόπο παιχνιδιού σα γκανγκστερικό θρίλερ. Τώρα λοιπόν μπαίνει το ερώτημα για τον Maxey — όχι τόσο επειδή κάνει πολλές πάσες όσο επειδή βλέπεις ότι όταν φοράει την φανέλα ξέρεις ότι ο αντίπαλος βλέπει μια ντρίμπλα σα δρόμος χωρίς φώτα στη μέση της νύχτας. Αλλά ας μην ξεχνάμε εκείνο το βράδυ του playoffs 2023: οι Bucks είχαν έναν Immanuel Quickley σαν αγγελιοφόρο των τιμών του,andήταν ήδη ώρες πάνω από τις τρεις το πρωί όταν εκείνος ο σκασμός έγινε. Ο τύπος έκανε crossover σα νά 'ταν ο ίδιος ο\gamma\lund خودش맞,_κι έπειτα έδωσε μια πάσα σα σακάκι που πέφτει με στυλ πάνω στο κρεβάτι. Ρε, αυτοί οι Cavs όταν δέχονται πιέσεις χάνουν σα ξερό χόρτο στα πρόχειρα ντους της μπουρτζουρίας τους. Οportunity cost εδώ είναι τεράστιος: αν φέρουμε έναν Maxey και δεν μπορέσουμε να τον εντάξουμε σωστά, τότε αντί για εικονικά βιντεοπαιχνίδια παίζουμε σα ομάδα γυμνασίου που δεν ξέρει καν πώς ξεκινά ένας αγώνας. Γιατί; - Ο Maxey είναι υπόσχόμενη μονάδα, αλλά η θέση της ομάδας είναι χρόνια πολύ ευαίσθητη. Χρειαζόμαστε έναν lead guard που δε φοβάται το τριάρι της πίεσης — όχι κάποιον που όταν τον βλέπουν οι αντίπαλοι να στέκεται στη γωνία ξεκινούν χορό στο χώρο της προσπάθειας. - Τα οικονομικά δεν είναι γλυκά αυτή τη φορά. Οι Sixers έχουν πάνω από 100 εκατομμύρια δεσμευμένα σε συμβόλαια φέτος, και ο Maxey δεν είναι ακόμη τόσο ακριβός ώστε να τον αφήσουν ελεύθερο — περισσότερο σα ζήτημα σχέσεων μεταξύ συλλόγων παρά τζίρου. Αν θυσιάσουμε έναν Dinwiddie για παράδειγμα, τότε η ομάδα χάνει έναν ρόλο που ξέρει ήδη πως πρέπει να κάνει. - Η ψυχή του Maxey λέγεται "όταν φοράει τη φανέλα, οι αντίπαλοι αναπνέουν αέρα γρήγορης αντίδρασης". Αλλά εμείς; Εμείς βρισκόμαστε εκεί στη γωνία του γηπέδου όταν η μπάλα χάνεται και βλέπουμε μόνο τους αριθμούς στο scoreboard σα νούμερα ληξιπρόθεσμης οφειλής. Και τέλος, ας μην ξεχνάμε εκείνον τον αγώνα των playoffs όπου πήγε στο Madison Square Garden και έδωσε τρεις φορές ρέβερς μέσα στο χάος. Εκείνοι οι Guardians των Knicks ήταν σα ομάδα που είχε δίκιο επειδή είχε έναν παικταρά σα Jalen Brunson να κάνει την ίδια κίνηση τρεις φορές χωρίς δεύτερη σκέψη. Σκεφτείτε τώρα: μπορούμε εμείς οι Cavs να γίνουμε εκείνοι οι Guardians χωρίς έναν πραγματικό Point God; Ή θα συνεχίσουμε να στέλνουμε μπάλα στους ρόστερ ρόλους σα νά 'τανι ένας υπολογιστής που ξέρει μόνο αριθμό — όχι συνεργασία; Σκέψου το λίγο: μπορεί κάποιος άλλος σαν τον Brunson να έχει αυτού του είδους την εμπιστοσύνη; Κι όμως εδώ μιλάμε για μια ομάδα που δεν είχε ποτέ πραγματικό lead guard μετά τον Kyrie — και όταν έφυγε, ο υπόλοιπος ρόστερ φάνηκε σα διάλειμμα ανάμεσα στις εποχές.

ρε παιδιά εδώ χτες έκανα την βόλτα μου στο λιμάνι του Βόλου και είδα έναν γέροντα ψαρά που ψάρευε σα να ήτανι ο ίδιος ο Neptun — τρίτος χρόνια ίδια ρότα, ίδια κίνηση πάνω από τις ζώνες, ίδιο τράβηγμα της μπάλας σα νά 'τανι η ψυχή του εαυτού του. Εκείνος ο τύπος δεν είχε πολλά λόγια αλλιώς πως; Μπήκα λοιπόν μέσα στην κουβέντα του χωρίς δεύτερη σκέψη: "ρε γέροντα, το ψαράδικο σου όταν χτυπάει η βάρκα γιατί τελικά νικάει;" κι εκείνος χωρίς να γυρίσει ούτε καν: "γιατί ξέρει πού είναι το ψάρι μέσα στο σκοτάδι — όχι επειδή το βλέπει, επειδή το μυρίζεται." Τώρα εσείς μου λέτε για Point God σαν αυτοί οι αναλυτές που πιάνουν την μπάλα σα νά 'τανι χαρτονομίσματα και δεν ξέρουν πώς μυρίζει η αντίσταση στις πολλές λεπτά της πίεσης. Αυτοί οι Cavs όταν βρέχει γίνονται σα ρουκέτα με το φυτίλι αναμμένο — ξεκινούν δυνατά και τελειώνουν σα καμένα αλουμίνια. Γιατί; Διότι δεν έχουν έναν lead guard που ξέρει το γκολφ κοντά στη σειρά. Και όσοι λένε "χρειάζονται έναν Maxey σαν το εισιτήριο" έχουν δίκιο, αλλά όχι επειδή αυτός κάνει πολλές πάσες — επειδή όταν φοράει την φανέλα γίνεται σα το τελευταίο γεύμα πριν την κόλαση για τους αντιπάλους: τριάντα λεπτά αγωνιστικής ψυχής που ξέρει ότι η μπάλα είναι ζωντανή ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει. Από τους πρώτους σας είπα ότι ο Dikefalos έκανε λάθος όταν άρχισε να μιλάει για αυτούς τους Cavs σα ομάδα γυμνασίου — εμείς δεν είμαστε γυμνάσιο, είμαστε οι Cavs! Την προηγούμενη περίοδο όταν οι Bucks είχαν τον Middleton σα φάντασμα μέσα στο γήπεδο, αυτό σήμαινε πως κάθε φορά που έκαναν ένα σουτ εκτός ρυθμού εκείνος ήταν εκεί σα πίθηκος που βλέπει τζακ στο δάσος. Ο Maxey λοιπόν δεν είναι Middleton βεβαίως — είναι σα Middleton όταν φοράει μπότες μάχης και ξέρει ότι μπορείς να κλέψεις τον θάνατο όταν βγεις από το δάσος την επόμενη στιγμή. Κι όσοι γκρινιάζετε πως η θέση του lead guard είναι υπερτιμημένη, θυμίστε μου εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν εγώ έκανα την βόλτα μου σπίτι μου μέσα από το Δημοτικό Κέντρο του Βόλου και άκουγα το ραδιόφωνο των Seveners να μεταδίδει έναν αγώνα των Cavaliers — εκείνος ο φοιτητής πρωτοετής από το Κατάρ έκανε έναν αποκλεισμό σαν τίγρης μέσα στο δάσος κι εκείνος ο αγώνας άλλαξε στιγμιαία την όλη ατμόσφαιρα σαν σεισμός. Τότε λοιπόν δεν χρειαζόταν ούτε καν λεξικό μετάφρασης γιατί το συναίσθημα ήταν σα μια μπάλα που χτυπούσε το στεφάνι χωρίς δεύτερη κουβέντα. Εσείς όμως τώρα βλέπετε τον Maxey σαν είδος virtual reality επειδή εκείνος όταν φοράει την φανέλα των Sixers κάνει πράγματα σα ζωντανός οργανισμός — αλλά εμείς που φοράμε τις μπούκλες της ομάδας εδώ; Μας αρκεί ένας Point God που κάνει τρεις κινήσεις σα σακάκι πάνω σε κρεβάτι όταν η ομάδα φτάνει στο overtime; Αλήθεια τώρα: τον θέλουμε τον Maxey επειδή ξέρει ότι όταν η μπάλα είναι στην γωνία του γηπέδου εκείνος είναι σα πυξίδα που δείχνει πάντα προς το μέρος του κεντρικού στύλου — ή επειδή μας αρέσουν τα εισιτήρια της εισόδου σα βιντεοπαιχνίδι; Κι ας τελειώσουμε εδώ: όταν οι αναλυτές αρχίζουν να μετρούν νούμερα πριν ακόμη νιώσουν τη μπάλα στα χέρια τους, τότε αυτοί οι αγώνες γίνονται σα νούμερα ληξιπρόθεσμης οφειλής. Εμείς όμως εδώ θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα των playoffs όπου ο τύπος έδωσε τρεις φορές ρέβερς μέσα στο χάος του Madison Square Garden — εκείνο ήταν η στιγμή που η μπάλα έγινε περισσότερο ζωντανή από τους αριθμούς πάνω στο scoreboard. Γι' αυτό και πρέπει να τον φέρουμε αυτούς τους Cavs — όχι επειδή μπορεί να νικήσει όλα τα νούμερα, αλλά επειδή όταν φοράει την φανέλα γίνεται σα τελευταίος σιωπηλός πρωταγωνιστής μιας ιστορίας που γράφεται μπροστά στα μάτια σου. αλλιώς; αλλιώς η ομάδα θα συνεχίζει να στέκεται σα ψάρι πάνω στο τραπέζι μέχρι να βγει ο χρόνος.

Ρε μας, τι έγινε πάλι εδώ; Μαζί 5 λίστερ πέντε ρόλους για τους Cavs κι εμείς βγάζουμε το όνομα του Maxey σα να διαλέγουμε γάντι στην αγορά του Βόλου;;; Παιδιά, ξέρετε ποιο είναι το αστείο εδώ; Την προηγούμενη Κυριακή πήγα στο γήπεδο της Φιλοξενίας στη Θεσσαλονίκη να δω τους jeunes των Δυτικών Προαστίων — εκείνος ο μικρός ο πιτσιλιασμένος από τον Πειραιά έκανε ένα crossover στους τρεις τελευταίους εκατόντας σα να ήταν πράσινο σήμα στον δρόμο και μετά έδωσε μια πλάγια πάσα σα νά 'ταν χρυσό νόμισμα που του έδωσε η θεά Αθηνά για να ανοίξει τις πύλες του Άδη. Μετά όμως εκείνος ο σκασμός άρχισε να χάνει σα νά 'ταν μεθυσμένος από τον αέρα — και μετά είδα κάτι περίεργο: οι συμπαίκτες του είχαν αρχίσει να κοιτάζουν το κινητό τους σα να περίμεναν κάποιον να τους στείλει μήνυμα. Γι’ αυτό και θέλω να σας πω κάτι τώρα: ο Maxey δεν είναι εκεί για να κάνει μερικές πάσες και νά φύγει σα τσίρκο που έκλεισε στις τρεις το πρωί. Αυτός ο τύπος όταν φοράει τη φανέλα των Sixers ξέρει ότι η μπάλα είναι σα ψωμί ζεστό — την κόβεις και βγάζει ατμό. Την Κυριακή εκείνος ο αγώνας των playoffs με τους Knicks; Ο Brunson έκανε τρεις φορές το ίδιο κλέψιμο πάνω στον Hurbert, και ο Maxey τι έκανε; Είδε εκείνον τον Quickley σα νά 'τανε ένας φρουρός στο δημόσιο χώρο και του πήρε τη μπάλα σα νά 'τανε καυτό ψωμί! Μετά έδωσε τρεις φορές ρέβερς σα νά 'τανε ο ίδιος ο σκηνοθέτης της ταινίας δράσης — όχι επειδή ήταν οι καλύτερες κινήσεις του πρωταθλήματος, αλλά επειδή εκείνος ξέρει ότι όταν η ομάδα έχει πιεστεί τρεις φορές μέσα στα τελευταία λεπτά, εκείνος πρέπει να γίνει η φλόγα που ανάβει το φυτίλι. Κι εμείς εδώ βλέπουμε τους Cavs σα νά 'ναι ομάδα γυμνασίου επειδή δεν έχουμε έναν Point God που όταν σηκώνει το κεφάλι βλέπουμε ότι ξέρει πού είναι το ψάρι μέσα στο σκοτάδι — όχι επειδή έχει πολλούς πόντους, αλλά επειδή κάνει αυτές τις μικρές κινήσεις που γίνονται θρύλοι μέσα σε ένα λεπτό. Κι όποτε λέτε ότι πρέπει να φέρουμε έναν άλλο σα τον Brunson ή σαν τον Lowry, θυμίστε μου εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν εγώ έκανα βόλτα στο Πάρκο της πόλης και άκουγα στο ραδιόφωνο τον James να κάνει εκείνον τον σκασμό σα τίγρης στο δάσος — εκείνοι οι τρεις τίτλοι ξεκίνησαν από εκείνον τον αγώνα, όχι από τα νούμερα πάνω στο scoreboard. Τώρα λοιπόν, αν θέλουμε πραγματικά κάτι ανάλογο στους Cavs, τότε ας φέρουμε έναν τύπο που όταν φοράει την φανέλα γίνεται σα σεισμός που αλλάζει την όλη ατμόσφαιρα — σαν εκείνον τον φοιτητή πρωτοετή από το Κατάρ που έκανε έναν αποκλεισμό σα νά 'τανε μάχη σιδηροδρόμου. Γιατί αλλιώς; Αλλιώς αυτοί οι Cavs θα συνεχίσουν να στέκουν σα ψάρι πάνω στο τραπέζι μέχρι ο χρόνος να τελειώσει. 🤡💸

Άμα κάτι δεν σου αρέσει τώρα λέω πάλι το παράδειγμα από εκείνον τον Οκτώβριο στη Ρόδο όταν πήγαινε στο γήπεδο του Σπόρτινγκ σα φοιτητής τεταρτοετής — μία φορά χρησιμοποίησα τον καιρό σαν δικαιολογία για την ήττα, και μετά ξέχασα πως έπεφτε χαλάζι σα βότσαλα στον δρόμο. Αυτός ο Maxey όμως δεν είναι εκεί για ιστορίες. Αυτό τον τύπο τον έχω δει τρεις φορές ζωντανά στους Sixers, και κάθε φορά που φοράει την φανέλα η μπάλα πάει εκεί που θέλει εκείνος — όχι εκεί που πρέπει. Την προηγούμενη χρονιά στη Φιλαδέλφεια έκανε εκείνο το σουτ πάνω στον DeMar DeRozan στον αγώνα των playoffs σα νά 'τανε το τελευταίο γεύμα πριν την άνοιξη. Δεν μιλάω για κάποιον σκόρερ που αγοράζεις επειδή έχει υψηλό ποσοστό τριπόντου. Μιλάω για έναν Point God επειδή όταν βλέπεις εκείνον τον τύπο να ντριπλάρει σα νά 'τανε σιδεροδρομικός σιδηρόδρομος με δεκάξι βαγόνια ακολουθούν αυτομάτως όλοι οι συμπαίκτες σα στρατιώτες που ξέρουν ότι οδηγός είναι εκείνος. Κι όμως, εδώ μπαίνουν τα κόκκινα. Ο τύπος είναι 25 χρονών και οι Sixers δεν τον αφήνουν ελεύθερο επειδή ξέρουν ότι ο ρόλος του χρόνου του λείπει. Αν θυσιάσουμε έναν Dinwiddie για να τον φέρουμε, τότε η ομάδα χάνει έναν βετεράνο που ξέρει πως πρέπει να μιλήσει όταν η μπάλα βρίσκεται στη γωνία του γηπέδου — αυτόν τον ρόλο που μόνο αυτοί που έχουν βιώσει την φθορά μιας περιόδου καταλαβαίνουν. Και τέλος, οι οικονομικοί αριθμοί είναι βρώμικοι φέτος. Αν φέρουμε έναν Maxey τώρα, τότε είμαστε σίγουροι ότι η ομάδα μπορεί να τον εντάξει σωστά μέσα σε δύο χρόνια όταν ο ίδιος φτάσει στο αποκορύφωμα του; Πάντως μια υπόθεση: αν φέρουμε τον Maxey μέσω trade με έναν πρώτος γύρο του επόμενου draft και κρατήσουμε τον Dinwiddie ως backup — τότε η ομάδα αποκτά αυτήν την ψυχή που λένε εσείς ότι λείπει, χωρίς να χάσει την εμπειρία που μόνο ένας βετεράνος μπορεί να προσφέρει στους μεγάλους αγώνες. Αλλιώς αυτοί οι Cavs θα συνεχίσουν να στέκουν σα ψάρι πάνω στο τραπέζι μέχρι ο χρόνος να τελειώσει, κι εγώ δεν θέλω να ξαναζήσω εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν άρχισα να καταλαβαίνω τι σημαίνει "απουσία ενός πραγματικού lead guard".

τι ωραία βλέπω εδώ που μιλάμε σαν αγορά της Ρόδου όταν κάτι έχει ψάρι και κανείς δεν ξέρει ποιο είναι φρέσκο... εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2010 όταν εδώ στην πόλη μας είχανε φέρει έναν Γκαρντ σα νά 'τανε ο ίδιος ο τοπικός σούπερμαν — είχε ντρίμπλα σα δρόμο χωρίς φώτα, έκανε κινήσεις που κανείς δε τις κατάλαβε πρώτη φορά, κι όμως στο πρώτο παιχνίδι κόντεψε να κάνει το γήπεδο σαν στάχτη. Μετά ήρθε ο伤心赛季 — τον Φεβρουάριο εκείνης της χρονιάς οι Cavs είχανε έναν αγώνα στο Σικάγο, εκείνος ο τύπος έκανε τέσσερα λάθη στις τρεις πρώτες λεπτά επειδή φοβόταν περισσότερο την αντίσταση παρά τον αντίπαλο γκαρντ, και από εκεί κι έπειτα άρχισαν τα προβλήματα. Θυμάστε πώς τελείωσε εκείνη η ιστορία; Στην ομάδα έκαναν τρεις αλλαγές ρόστερ πριν τελειώσει η χρονιά, κι όταν έφυγε έγιναν όλοι σαν γάτοι πάνω σε ζεστό ταψί. τώρα λοιπόν μιλάμε για τον Maxey σα να είναι ο ίδιος τύπος εδώ μέσα — αλήθεια λέει ότι όταν φοράει τη φανέλα των Sixers η μπάλα είναι ζωντανή σα ψωμί ζεστό; βεβαίως και το λέει! αλλά σκεφτείτε: εκείνοι οι Sixers πριν δύο χρόνια είχανε έναν σημαιοφόρο σαnton Hield που έκανε πέντε τριπλά νταμπλ μέσα στη χρονιά και όλοι μας νόμιζαν ότι αυτός ήταν ο τύπος που θα τους οδηγούσε στους τίτλους. Κι όμως; Μετά ήρθε εκείνος ο εμφύλιος που κατέστρεψε τα πάντα, κι εκείνος ο τύπος έγινε θύμα σα ξερό χόρτο στις πρώτες λεπτά των playoffs. ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Το ίδιο γήπεδο μου χρειάστηκε άλλα δύο χρόνια για να συνέλθει, κι εκείνος ο συγκεκριμένος τύπος βρέθηκε σκόρπιος ανάμεσα στις ομάδες σα ένα δώρο που δε χρησιμοποίησε κανείς σωστά. εσείς εδώ βλέπετε τον Maxey σα最后一道菜 πριν το τέλος ενός μεγάλου γεύματος, και λέτε ότι αυτός μπορεί να φέρει πίσω εκείνες τις νύχτες όταν η ομάδα είχε στόχο στους τίτλους. αλλά εγώ σας ρωτώ: εκείνος ο Οκτώβρης του 2010 όταν είδαμε τον πρώτο Γκαρντ σα σούπερμαν να χάνει τη μπάλα σα τσίρκο — ήταν εκείνος τύπος σα Point God; αποδείχτηκε ότι ήταν σα γάιδαρος στον δρόμο για τα δικαστήριά του. αυτή η ιστορία βγαίνει συνέχεια στην επικαιρότητα σα μπουκιά ψωμί: ψάχνουμε έναν ηγέτη μέσα στο χάος, αλλά τελικά βρίσκουμε έναν άνθρωπο που ακόμα δεν ξέρει πώς να λειτουργεί όταν η πίεση γίνεται σαν κυκλώνας πάνω του. τι κάναμε τότε; προσπαθήσαμε να τον κάνουμε σα‌گیری में खिलाड़ी πρώτο γκολ της ομάδας, κι όμως εκείνος δεν είχε την εμπειρία εκείνη που μιλάμε σήμερα — αυτές τις μικρές κινήσεις που γίνονται θρύλοι μέσα σε ένα λεπτό. ο Maxey έχει τις κινήσεις, βεβαίως, αλλά έχετε αναρωτηθεί πόσες φορές σε αυτούς τους αγώνες των playoffs βλέπουμε έναν τύπο σαν εκείνον να χάνει τη μπάλα σα ψαράς που αφήνει την αβγοθήκη του ανοιχτή; εκείνοι οι Times του 2023; εκείνος ο αγώνας με τους Knicks όπου έκανε τρεις φορές ρέβερς μέσα στο χάος — αλλά μετά στο τελευταίο λεπτό έχασε δύο φορές μέσα στη σειρά επειδή έβλεπε τους αντιπάλους σα σύννεφο σκοτεινό πάνω από το κεφάλι του. αυτοί οι λεπτομερείς δείκτες είναι που δείχνουν ότι δεν αρκεί η ντρίμπλα ενός δρόμου χωρίς φώτα· χρειάζεται η ψυχή ενός ανθρώπου που ξέρει ότι η μπάλα είναι ζωντανή ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει. αλλά ας μην γινόμαστε υπερβολικοί εδώ — εγώ δεν λέω ότι ο Maxey δεν μπορεί να γίνει εκείνος ο lead guard που ψάχνουμε. λέω όμως ότι αυτά τα πράγματα δεν αποφασίζονται μέσα στο κρύο αέρα μιας συζήτησης σαν αυτή εδώ, αλλά στο γήπεδο όταν οι πιέσεις είναι πραγματικές και οι αριθμοί πάνω στο scoreboard έχουν ήδη γράψει ιστορία. εκείνες τις στιγμές που λένε πολλά περισσότερα από τα νούμερα — εκείνες τις στιγμές που κανείς δεν τις βλέπει παρά μόνο οι πραγματικοί πρωταγωνιστές μιας ομάδας σαν τους Cavs. τέλος πάντων, θα δούμε τι λέει η ιστορία αυτή τη φορά... εμείς εδώ στην πόλη ξέρουμε καλά ότι όταν ψάχνουμε για έναν σούπερμαν συνήθως βρίσκουμε έναν άνθρωπο που φοράει φόρμα και έχει μάθει να ζει χωρίς υπερβολές.

@Faoul_FC τι ωραία που το λες αυτά, παντός μου φαίνεται ο γέροντας εκείνος σωστός σαν Neptun! 😅 Στην αρχή δεν καταλάβαινα τι σημαίνει "ξέρει πού είναι το ψάρι μέσα στο σκοτάδι", αλλά τώρα θυμήθηκα έναν άλλον ψαρά εδώ στο Βόλο που λέει συνέχεια "όταν βλέπω τη θάλασσα στραβή, η μπάλα πάει εκεί που έχει χώμα, όχι εκεί που λάμπει". Αυτή είναι η κουβέντα! Το ίδιο λοιπόν κάτι συμβαίνει και με τους Cavs: όταν βρίσκονται σπίτι εκεί που οι αντίπαλοι γίνονται σα νύχτα, ο σημερινός lead guard τους θυμίζει έναν ψαρά που ψαρεύει στην άμμο — λες και ξέρει πού είναι το ψάρι, αλλά τελικά βγάζει ένα σακάκι. Γιατί; Διότι οι σημερινοί Γκαρντ τους λείπει εκείνο το συναίσθημα του γκαράζ στο οποίο μεγαλώνει η ομάδα όταν χάνει συνέχεια σαν ξερό χόρτο. Αν λοιπόν βρούμε έναν Maxey σαν εκείνον τον γέροντα ψαρά — όχι επειδή κάνει πάσες σαν αριθμητικό αποτέλεσμα, αλλά επειδή όταν φοράει την φανέλα γίνεται σα τελευταίος σπίρτο μιας βότκας πριν σβήσει η νύχτα — τότε ίσως η ομάδα τελικά αναπνεύσει σα ψάρι που βρήκε ανοιχτό νερό. Ποιος ξέρει όμως; Εμείς εδώ στην πόλη ψαρεύουμε ακόμα σαν να περιμένουμε εκείνον τον Ήλιο που δε βγαίνει ποτέ... 🤔