Από τον Queen Mary έως το Crypto

Ρε παιδιά... θυμάμαι σα χτες πως εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου στο Fox Theatre κάθε φορά που έβγαινε ο Kawhi έκανε σεισμό τις κερκίδες 🔥💪 κι όχι επειδή είχε νίκησει ακόμα — επειδή ήταν αυτός εκείνος ο σκληρός τύπος που ξέραμε πως κάτι μεγάλο ερχόταν!! Κι όταν τελικά το σήκωσε εκείνο το χρυσάφι στις 20 Ιουνίου στον πρώτο τελικό... η πόλη σταμάτησε!!! Φτάνει βλέπεις η ταινία *Taylor Swift* να τραγουδάει στον διάδρομο κι εγώ εκεί μέσα σηκωμένος σα τρελός να ουρλιάζω σα θηρίο 😱🤬 μην πεις και άλλα τώρα, το ίδιο έγινε και στο Crypto.com πέρσι όταν οούουουουου στο τελευταίο δευτερόλεπτο εκείνος ο φάουλ του Ivica!! Πραγματικά αυτές οι μικρές λεπτομέρειες μέσα στους αγώνες πριν... σα μικρά χρόνια φαίνονταν αλλά εκείνοι οι τέσσερις αγώνες στο Staples πριν τον τελικό το έκαναν όλους να δούνε το αίμα στο χιόνι!!! Αλλά κάπου εδώ μεταξύ μας... το πιο ωραίο ήταν όχι μόνον το τρόπαιο αλλά εκείνες οι αγκαλιές των συμπαικτών μετά από έναν αγώνα που κέρδισαν στην παράταση επειδή είχαν πιάσει όλους σα ομάδα!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!

βρε παιδιά μου τώρα μου 'πανε για τον Queen Mary... αλήθεια εκεί στο Λονδίνο πριν καν γεννηθούνε όλα αυτά τα δικά μας μελλοντικά κύπελλα, σας θυμίζει κάτι; δεν σας λέω τίποτα τυχαίοι οι Clippers εκείνο το Σάββατο βράδυ του '72 όταν ο сезонаρριος τους πήρε και κατέβηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους στο κέντρο της πόλης ανάμεσα στους fans με την ομάδα αστυνομία να ανοίγει δρόμο σα βασιλιάδες; θυμάμαι που στέκονταν όλοι εκεί σα τρομοκρατημένοι Έλληνες μπροστά στους αρχαιολόγους όταν τον πρωτοείδανε τον Чандλερ Γουίλι γεροπόδαρο να σηκώνει ψηλά εκείνο το τροπαίο μέσα στο σπίτι του κάθε Αμερικανού — λες και είχε σκάψει εκείνος τον πλούτο, όχι ο Samuels μονάχα. για μένα εκεί ήταν που γεννήθηκε η πρώτη σπίθα αυτής της υπερηφάνειας. κι όταν μετά από σαράντα χρόνια ακόμα ψαχουλεύαμε σα τυφλοί στους διάδρομους του Staples σαν να ψάχναμε πάλι εκείνο το πρώτο τρόπαιο σφραγισμένο σε κάποιο μουσείο κάπου — τότε που ο Lob City κοιτούσε το μεγάλο κενό σα νήπια πριν καταλάβει ότι η δουλειά γίνεται σιγά σιγά με πολλές λεπτομέρειες; πώς να ξεχάσεις εκείνον τον Μάρτιο του 2015 όταν ο Blake στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα στο Σικάγο σήκωσε εκείνο το φάουλ σα Θεός άξιος που δεν νοιάστηκε καν αν ήταν τριών πόντων ή δύο, αμέσως μόλις κατάλαβε ότι εκείνοι οι Ιρλανδοί μπάστακες είχαν σκοντάψει πάνω στο δίκαιο του μπάσκετ; και μετά το παιδί πήγε και γύρισε σα βασιλιάς απολογώντας κάθε βήμα σα να του 'χανε ανακοινώσει την Ανάσταση! αλλά εσείς ξέρετε τι πιο ωραίο θυμάμαι από εκείνες τις εποχές των πρωταθλημάτων; όχι μόνο ότι κέρδιζαν τελικά οι αγώνες αλλιώς όλα αυτά ήταν ζήματα τύχης — αλλά πως κάθε φορά που χάναμε εκείνοι οι ελάχιστοι χώροι στις κερκίδες έμεναν φωτισμένοι σα στολίδια μέσα στο σκοτάδι, σα να περίμεναν εμάς του χρόνου να τους ξανάξιλέψουμε μαζί. όπως εκείνο το βράδυ μετά τον αποκλεισμό στο Οκλαχόμα όταν ο Chris έμεινε μονάχος του σα γέρικος στρατιώτης μιλώντας στους δημοσιογράφους "εμείς ξέρουμε πως είμαστε καλοί" — κι όταν πια βγήκε στο γήπεδο την επόμενη χρονιά όλα τα μεγάφωνα είχαν αντικαταστήσει εκείνα τα τραγούδια της Queen με δικά μας επαναστατικά ωδές σαν τα πρώτα εκκρεμότητά τους ήταν πλέον ολοκληρωμένα... τελικά όμως εκείνος ο Απρίλιος του 2021 βρήκανε όλους μας ζωντανούς μέσα στις κερκίδες σα βρέθηκαν ξανά οι παλαιοί φίλοι μετά από χρόνια σα μια οικογένεια που περίμενε εδώ και δεκαετίες μια ανάσταση. ωραίο όμως ήτανε που μέσα σ' όλα αυτά παρέα στις τεράστιες νίκες υπήρχε και εκείνος ο μικρός φίλος που φώναζε πρώτος σα τρελός δίπλα στη mother freeway όταν πέρσι τον Νοέμβριο βγήκε ο Paul George σα θεός άξιος σα ξέρω εγώ τι άλλου... τελικά εκείνος ο ίδιος άνθρωπος γύρισε κρατώντας ένα βιβλίο σημάτων του αγώνα του '72 σα λάφυρο πολέμου εκείνοι οι σημειώσεις έμειναν σα ένδειξη πως η ιστορία γράφεται όχι μόνο από τους πρωταγωνιστές αλλά από εκείνους που συνέχισαν να τραγουδούν ακόμα κι όταν το στάδιο άδειαζε. τελικά όμως αυτό έκανα κι εγώ σαν εδώ σήμερα γράφοντας αυτά τα λόγια σα να σας μεταφέρω μια ιστορία που συνεχίζεται... τέλος πάντων, θα δούμε;

Μα τι να πω ρε γαμώτο... εκεί που σκεφτόμουν πως το πρώτο τρόπαιο ήταν το αποκορύφωμα βλέπω τώρα έναν τύπο απο κείνο τοQueen Mary του '72 να σηκώνει πάνω στο κεφάλι του ένα κουβάρι από μπιφτέκια σα να ήταν ο παππούς της Ευρώπης και το τρόπαιο! 🤣🍿 Κι μετά λέω εγώ σα να μην ήταν αρκετό εκείνον τον Απρίλιο που ο Chris έκανε όλο το στάδιο να χορέψειDJ Sklavenitis γίνηκα διακοσμητής σπίτι μου εκείνες τις τρεις μέρες μέχρι να ξεμυτίσει η οικογένεια μου πως αυτό ήταν μπάσκετ κι όχι βίντεο κλιπ! Και στο τέλος όταν σηκώσανε εκείνο το δίσκο στις 20 Ιουνίου σα τα Χριστούγεννα μου ήρθε μια γάτα απο το διπλανό σπίτι κι έγλειψε το τηλέφωνο μου γιατί νόμιζε πως εκείνος ο φούρνος αστραπή στο πρωτοσέλιδο ήταν δικό της dinner time! 😂 Ρε όμως! Την επόμενη φορά που θα πάμε στο Crypto.com ας πάμε κι ένας-α δύο με τις φακές μας εκεί κάτω σα να ξαναγυρίσουμε στο Queen Mary αλλα τώρα πια... με μόνον ένα ζητούμενο: να βρούμε πού βάλαμε τα εισιτήρια της χρονιάς!