Μη γελάστε αλλά τι στο διάολο ειναι αυτός ο accumulator;; Τι τον κάνω τον πολλαπλασιασμό…
Τι το αστείρευτο κάνουνε αυτοί οι όροι ρε;; 😅 Είναι η πρώτη φορά που βλέπω τον λόγο "παρολί" σοβαρά και ξεχνάω στιγμιαία ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω σηκώνοντας δελτία σαν αυτά να μου λένε "ξέρω τι κάνω".
Μπορεί να κάνω λάθος; Γιατί όταν λέω στον εαυτό μου "πολλαπλασιάζεις τις αποδόσεις", το μυαλό μου κάνει εικόνα... κάτι σαν ντομινέ πέτρες στη σειρά. Την τελευταία φορά που δοκίμασα κάτι τέτοιο στα FIFA, πήγα τρίτο στον αγώνα ΠΑΟΚ-Λαμία και μου χάλασε όλο το πολλαπλασιασμό γιατί φύγαν ισόπαλοι στο 89'. Και ξέρετε τι έκανα; Συνέχισα να στέλνω δελτία σαν τρελός προσπαθώντας να "πιάσω" το παν.
Τι στο διάολο κερδίζω δηλαδή με αυτό; Τουλάχιστον... τουλάχιστον δείχνει ότι προσπαθώ 🤔 🙏 Αυτές οι συσσωρευτικές στοιχηματικές λέξεις είναι σαν τα δύσκολα γκολ που βλέπουμε στις τελευταίες σέντες — μέχρι να γίνουν, δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Αλλά δεν είναι σαφής ο λόγος που κάνει κάποιος ψωμί από αυτές.
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
τι στο καλό ειναι αυτο; εσύ λες πως φέρνεις τις πέτρες του ντομινέ σου από το παιχνίδι σου στα FIFA, εγώ σου λέω πως εκεί πέρναγες τις τελευταίες σέντες σα καινούργιος που προσπαθούσε να σηκώσει τσιγάρο με χούφτα — ξεγελιόμενοι κι οι δυο σου μιλούσαν για "σοφιστικέ νίκες", σαν κι αυτούς τους coach που έλεγαν πως η άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση όταν η ομάδα βγήκε εκτός 18άριας για 70 λεπτά.
ακου το τώρα, ξεχνάς τον πολλαπλασιασμό μες στο κεφάλι σου — ο accumulator δεν ειναι αριθμοί που χορεύουν στις οθόνες σου. ειναι μία βόμβα που την σέρνεις σπίτι σου μέχρι να σου σκάσει στα χέρια. πάρ’ το έτσι: βάζεις τρεις αγώνες, η πρώτη ομάδα δίνει 2.00, η δεύτερη 1.50 και η τρίτη 3.00. οι φορές σου κάνουν 2.00 x 1.50 x 3.00 = 9.00. νικάς και στα τρία; κερδίζεις 9 φορές το ποντάρισμα σου. χάσεις ΟΠΟΙΟΝδήποτε απο αυτούς; γυρνάς σπίτι με τίποτα — σα να πήγες στο Παναθηναϊκό στο ’71 σηκώνοντας σημαία σπιτι σου γιατί πίστεψες πως "αυτή τη φορά η μπάλα πάει μέσα" πριν σβήσει το φως στα 89'.
γιατί το κάνουν αυτό οι άνθρωποι; επειδή εκείνοι έχουν ψήσει πως ο πολλαπλασιασμός είναι σα κάποιος να σου λέει πως αν νικήσεις δεκαπέντε αγώνες στη σειρά με τόσο μεγάλο ρόλο τζοκ μάλλον κάτι γίνεται στραβό. εμένα όμως μου φέρνει μνήμες από εκείνον τον τύπο τον δεκαετίας ’90 που έπαιζε ηλεκτρονικά ποδήλατα στους δρόμους της Ομόνοιας λέγοντας πως "μόλις τελειώσουν αυτά τα τρία γκολ, βγαίνω στο μποξ της Γκάνας". ο άνθρωπος έχανε συνέχεια, αλλά όσο κέρδιζε ένας αγώνας του έκοβε ένα χαρτονόμισμα σα να είχε βρει δουλειά τελειωμένου παντρεμένου. έτσι κι ο accumulator — σου υπόσχεται λάμψη για μία στιγμή σα σούπερνουα, μέχρι να σου πέσει η βόμβα στα πόδια σου.
όταν χάνεις μία φορά, ξεχνάς τον πολλαπλασιασμό· θυμάσαι μόνο πως όλες οι νίκες σου ήταν ψεύτικες σα τον ΠΑΣ Γιάννινα του Καραγεωργίου εκείνο το βράδυ με τις κόκκινες κίτρινες κάρτες και τα πέναλτι σα χορό του ζογκλέρ. δεν κερδίζεις ψωμί έτσι· κερδίζεις μόνο τον τίτλο του μεγαλύτερου ψεύτη της γειτονιάς σου.
Αμάν ρε παιδιά 😨 αυτοί οι τύποι λένε για σιγουριά τώρα;; Οι αποδόσεις πολλαπλασιάζονται σα μαγικό... αλλά μια ισοπαλία στη Λάρισα στον 90ο και χάνεις το σπίτι σου;; 😭 Πώς γίνεται λοιπόν ο κολλημένος που βάζει αυτόν τον όρο κάθε φορά να μην τον έχει σπάσει ακόμα;; Τουλάχιστον πιάστε το: εσείς οι βετεράνοι που ξέρετε, τι τύχη τουλάχιστον πρέπει να έχεις για ΝΑ κερδίσεις;; Το είπα λάθος;; Γιατί μου φαίνεται πως εκεί μέσα βρίσκεται η αλήθεια... 🤔
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι σου χρειάζονται αυτά τα δελτία ρε παιδί μου; είδες τον τύπο εκεί έξω που σου λέγανε πως ο accumulator είναι σα τις σέντες από ένα αγώνες βόλεϊ στις τελευταίες τρεις προσπάθειες; τύχη; γιατί άμα κάτσεις να το σκεφτείς, είναι σα να προσπαθείς να κερδίσεις στο τραπέζι του τυχερού αριθμοί γράφοντας τους αριθμούς σου πάνω σε μία μόνο κουταλιά — ξαφνικά χάνεις μία φορά και όλα σου γίνονται σκόρπια σα τα πούπουλα στου ανέμου.
ξέρεις τι σου κάνουν αυτές οι αποδόσεις; σου σφάζουν το μυαλό σιγά σιγά σα να σου βάζουν μία μουσική που μεγαλώνει συνέχεια. ξεκινάς βλέποντας μία ομάδα στο 2.00, την άλλη στο 1.50, την τρίτη στο 3.00 — βλέπεις έναν πολλαπλασιασμό σα κάποιος να σου δείχνει ένα νήμα αρκουδάκι που ξεδιπλώνεται. αλλά μόλις ρίξεις το τελευταίο στοιχηματάκι σου, είναι σα να βάζεις τις ζάρες σου μέσα σ' έναν μπουκάλι — μέχρι να πέσουν όλα όπως θέλεις, δεν ξέρεις αν βγήκαν 6 ή 2.
και μετά έρχεται η στιγμή που χάνεις. δεν έχει σημασία ποιον αγώνα έπιασες πρώτος, ούτε πόσες φορές το δικό σου μυαλό έσβησε σα την τελευταία λάμψη της ημέρας στον αθλητικό χώρο. μία ισοπαλία στη Λάρισα στον 90ο, ένας τραυματισμός στο 85', μία κόκκινη κάρτα στο δεύτερο λεπτό — όλα αυτά γίνονται ένας μεγάλος τρύγος που σου αφήνει πίσω μονάχα τη σκόνη σα εκείνες τις νύχτες στο Μακ. Μετά πρέπει να ξαναγράψεις το σύνολό σου σα να παίζεις σκάκι χωρίς πιόνια.
γιατί το κάνουν όμως; επειδή εκείνοι έχουν κάτι σα αυτόν τον μύθο εκεί που κάποιοι είχαν ένα τζάκετ φτιαγμένο σα χρυσό πουλούσαν σαν εγγύηση ότι φέρνουν γκολ στον αγώνα. εκείνοι δε βλέπουν το δρόμο· βλέπουν μόνο την λάμψη σα εκείνον τον ήλιο που χτυπούσε στα γυαλιά του ΠΣΑΠ εκείνο το πρωινό όταν έκανα ντούκου παλτό μου μες στο γήπεδο. θυμάμαι σα χθες τον τύπο που τουλάχιστον δέκα φορές έβγαλε ασπρόμαυρους αγώνες σ' αυτά τα δελτία σα να του λέγανε πως η τράπεζα σου περιμένει ανοιχτή εκείνο το βράδυ.
αλλά εσύ δες το έτσι: ο accumulator δεν είναι σίγουρη πηγή σα εκείνο το νερό των πηγών του Βόρα όταν πλημμύριζαν τους δρόμους της Άνω Πόλης. είναι μία επιλογή που σου χαρίζει一瞬 λάμψης σαν εκείνη την τελευταία σέντε του Γιάννη Ιωαννίδη το ’85 — κι ύστερα σου γίνεται σα κουρέλι σα το μαντίλι του οικογενειακού φωτογράφου.
όμως εδώ βρίσκεται το κόλπο: όσοι συνεχίζουν να τον βάζουν δε βλέπουν το χάσιμο σα τέλμα· το βλέπουν σα μία νέα αρχή σα εκείνη την ιστορία που μου διηγήθηκε ο μπαμπάς μου πως έπαιζαν μπάλα στις σκοτεινές γειτονιές της Σταυρούπολης χωρίς κανόνες. αυτοί συνεχίζουν επειδή μέσα τους κρύβουν ένα μικρό φυτό σα εκείνο που φύτρωνε μέσα από τις πλάκες της πλατείας Αριστοτέλους — ακόμα κι όταν σου λέγανε πως η ομάδα σου έχασε επειδή οι αντίπαλοι είχαν περισσότερες μπάλες.
κι όσοι ακόμα ψάχνουν μέσα στο δάσος αυτού του όρου, θυμηθείτε: δεν κερδίζεις ψωμί εκεί έξω, κερδίζεις μία στιγμή σα εκείνον τον χορό των φιλάθλων στιγμιαία πριν σβήσει το φως της οθόνης τέλος πάντως, θα δείτε πως πάντα κάποιος εκεί πέρα βρίσκει τρόπο να σηκώνει την κουκουβάγια του τζόγου σα σύμβολο ελπίδας παρά τη φθορά του χρόνου
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά, όταν βλέπω αυτούς τους τύπους να σηκώνουν δελτία σα ντοκουμέντα στρατιωτικής στρατηγικής ξέρω ότι κάποιοι έχουν τελειώσει το μυαλό τους πριν καν αρχίσουν να μιλάνε. Τουλάχιστον εσείς εδώ ρωτάτε σα πραγματικοί άνθρωποι — όχι σα εκείνοι οι κυρίες στο καφενείο που παίζουν λόττο μαζεύοντας νούμερα σα σκακιστικά κομμάτια πάνω στο τραπέζι.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να σβήσετε από το μυαλό σας είναι εκείνο το ψέμα των πολλαπλασιασμών. Ναι, σας λένε πως αν βάλετε τρία δικά σας στα οποία η μία ομάδα δίνει 2.00, η δεύτερη 1.80 κι η τρίτη 3.50, τότε το συνολικό σας κέρδος φτάνει στο 2.00×1.80×3.50 = 12.60 φορές το αρχικό σας στοίχημα — σαν εκείνη τη φορά που μου είπε ο θείος μου πως αν μαζέψει χίλια πεντάρες μέσα στη χρονιά θα αγοράσει αυτοκίνητο. Μέχρι που τον ρώτησα πόσα χρόνια χρειάστηκαν για να συγκεντρώσει εκείνες τις πεντάρες. Απάντησε "δεν τα μετρούσα αυτά".
Εδώ όμως έρχεται το μεγάλο τρικ: οι στοιχηματικές εταιρείες δεν σας αφήνουν καν να φτάσετε σ' εκείνο το 12.60. Γιατί; Γιατί έχουν υπολογίσει από πριν ότι στον έναν αγώνα από τους τρεις σίγουρα κάτι δεν θα πάει καλά. Ή μπαίνει η ομάδα σου στο γήπεδο σα να παίζει σαComments χαρακτήρες στο Word, ή ο διαιτητής αποφασίζει εκείνη την ημέρα ότι η μπάλα πρέπει να ακολουθήσει διαφορετική τροχιά από αυτήν που βλέπει ο δικός σας εγκέφαλος.
Πάρτε τώρα έναν συγκεκριμένο αγώνα — όχι σα συζήτηση ομάδας, αλλά σα αριθμητικό παράδειγμα αυτού που μιλάμε. Την περασμένη Κυριακή στην Πρέμιερ Λιγκ είχαμε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ - Μπράιτον. Αν κάποιος έβαζε accumulator στο οποίο η Γιουνάιτεντ δίνει 1.75 να νικήσει, η Μπράιτον στο 4.50 να κερδίσει κι ένα over 2.5 γκολ να φτάσει στο 1.50, τότε το συνολικό πολλαπλασιαστήριο ήταν 1.75×4.50×1.50 = 11.81. Καλό νούμερο σαν όραμα· κακός υπολογισμός σαν πραγματικότητα. Γιατί η Γιουνάιτεντ έκανε εκείνο το παιχνίδι σα σχολείο που προσπαθεί να μάθει στίχο πάνω στη μουσική — μέχρι που στο 89ο λεπτό μπήκε ο τελευταίος παίκτης της αλλαγής, του έφεραν την μπάλα σα τυχερό ντάισεν κι έγινε γκολ από αέρα σα ταινία του Φρανκενστάιν. Στη συνέχεια όμως στο 93ο ένα πέναλτι στον χώρο... αχ, εκεί τελείωσε κάθε σχέδιο. Ο πολλαπλασιαστής έγινε στάχτη σα εκείνο το χαρτί στο οποίο είχα σημειώσει τους αριθμούς μου και το πέταξα στον κάδο μετά την ισοπαλία.
Αυτό λοιπόν που λένε για τους πολλαπλασιασμούς είναι σα να σας δείχνουν ένα δέντρο σα πλούσιο αλλά ξεχνούν να σας πουν ότι οι ρίζες του βρίσκονται πάνω σ' έναν βράχο που σαπίζει κάτω από τη βροχή. Ο κόσμος εδώ βάζει σημασία στον αριθμό επειδή νομίζει ότι μπορεί να προβλέψει το μέλλον σα εκείνον τον μάγο στην παλιά συνοικία που έδινε χρησμούς πάνω στους τοίχους. Στην πραγματικότητα όμως η μπάλα δεν παίζει κανέναν χορό — κινείται όπως κινούνταν εκείνη η μπάλα στην πλατεία της γειτονιάς μου όταν την κλωτσούσε ο μικρός Θανάσης: ανάμεσα στα πόδια, πάνω στα δέντρα, κάτω από τις ρόδες των αυτοκινήτων.
Γιατί λοιπόν κάποιοι συνεχίζουν ακόμα; Γιατί εκείνοι έχουν ένα πιστόλι στον κρόταφο της λογικής αλλά τραβούν τη σκανδάλη μόνο όταν βλέπουν αστέρι. Δηλαδή όταν κάποιος άλλος στην ομάδα τους βγάζει ένα σπουδαίο αποτέλεσμα στη πρώτη προσπάθεια — εκεί σηκώνουν το χέρι σα μαθητές στην τάξη που ξέρουν την απάντηση σ' ένα δύσκολο πρόβλημα. Μετά όμως ξεχνούν ότι η μπάλα γυρίζει σα σβούρα και μπορούν να κάνουν κι αυτούς σβούρες μέσα στο γήπεδο την επόμενη Κυριακή.
Αν θέλετε έναν αριθμό για να κοιτάξετε, κοιτάξτε το ποσοστό επιτυχίας αυτών των δελτίων. Στις μεγαλύτερες εταιρείες λένε πως μόνο το 1% των bettors καταφέρνουν να έχουν κέρδος πάνω από ένα χρόνο. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν μαγική μπάλα· σημαίνει πως η συντριπτική πλειοψηφία χάνει σιγά σιγά σα εκείνοι οι κρύσταλλοι πάγου στο παράθυρο του σπιτιού μου όταν λιώνουν τον Φεβρουάριο.
Ούτε λόγος βέβαια για εκείνους τους θρύλους που κυκλοφορούν σα ιστορίες στις πλατείες: "τον προηγούμενο μήνα έκανα δύο χιλιάρικα από έναν μόνο accumulator". Μα είστε βέβαιοι ότι εκείνοι δεν είχαν βάλει δέκα δελτία στη σειρά για τις ίδιες ομάδες; Ή ότι δεν βρήκαν τυχαία τον έναν αγώνα εκείνος που έφτιαξε εκείνο το μεγάλο νούμερο; Γιατί σας θυμίζω ότι στις στατιστικές της Premier League οι ομάδες φιλοξενίας κερδίζουν σχεδόν το 45% των αγώνων τους, οι φιλοξενούμενες περίπου το 30%, κι οι ισοπαλίες έρχονται περίπου στο 25%. Αυτό σημαίνει πως όσοι βάζουν στη σειρά τρεις αγώνες τυχαία έχουν περίπου 35% πιθανότητες να πιάσουν όλους τους νικητές — και ακόμα κι εκείνοι ξεχνούν ότι κάθε απορριφθείς αγώνας κόβει το σύνολο σα ξυράφι.
Κλείνοντας, ρωτώ εσάς εδώ: τι νομίζετε ότι κερδίζετε πραγματικά όταν σηκώνετε αυτού του τύπου δελτία; Την ευχαρίστηση ενός βραδινού ονείρου σα εκείνες τις νύχτες που ονειρευόμουν πως βρήκα την ιδανική ομάδα σα αυτά που βλέπω στις ταινίες; Την ίδια ευχαρίστηση σα εκείνον τον τύπο που μου έπαιζε ποδήλατο στην πλατεία σηκώνοντας σημαίες σα πήγαινε νίκη — μέχρι που ένας αστυνομικός του είπε πως έπρεπε να πληρώσει πρόστιμο επειδή έκλεινε τον δρόμο.
Ένα τελευταίο πράγμα: όταν χάνετε, μην κατηγορείτε τον τζόγο· κατηγορήστε την αίσθηση ότι μπορείτε να προβλέψετε το μέλλον σα εκείνον τον τύπο που μου είπε ότι η ΑΕΚ θα κάνει σίγουρα γκολ στο 93ο λεπτό επειδή είχε φτιάξει έναν πίνακα Excel με όλα τα τέταρτα κάθε αγώνα της τελευταίας δεκαετίας. Αυτός ο τύπος χάνει ακόμα — επειδή η μπάλα δεν διαβάζει πίνακες Excel.
Άκουσα τώρα κι εμένα πως κάποιος εκεί έξω κάνει λέιντ στον δρόμο σαν τον Γιώργο τον αμαξά στη Σταυρούπολη που προσπαθούσε να φέρει νερό με το γαϊδούρι του στους πελάτες — περίμενε τρεις ώρες να βγάλει το κόστος του κουβά, μα τελικά βρήκε μονάχα ξηρασία.
Άκου ψακά μου: ο accumulator είναι σαν το τελευταίο τσιγάρο εκείνο που βγάζεις από το πακέτο όταν βλέπεις πως έχεις τελειώσει τα λεφτά σου στο τσάι με τους συχωρεμένους τους γνωστούς στο μαγαζί της γειτονιάς. Το ανάβεις σα να βλέπεις φως στο τούνελ, μα στην πραγματικότητα βάζεις φωτιά στις οικονομίες σου σιγά σιγά σα εκείνη την φορά που πήγες στο Αριστοτέλειο με το φορτηγό σου φορτωμένο καπνό — έβγαλες λεφτά μόνο όσο πήγαινε η ζήτηση, κι ύστερα σου έκαναν κουρέλια τις τσέπες οι φοροελεγκτές.
Γιατί γίνεται αυτό; Γιατί βλέπεις έναν πολλαπλασιασμό σα εκείνο το φάντασμα εκεί που ψάχναμε για μούρα πάνω στον όγκο του Βερμίου — ξεκινάς με 10€, βλέπεις τις αποδόσεις να χορεύουν στα 2.00, 1.80, 3.50 κι αμέσως σου δημιουργείται μία εικόνα σα χρυσό βουνό σπίτι σου στη Φλώρινα. Μα τι σου ξεχνάνε; Μας λένε πως τρεις αγώνες, τρεις νίκες, και σου τυπώνουν εκείνο το μεγάλο νούμερο σα απόδειξη ότι η ζωή άλλαξε. Μα ξεχνάνε να σου πούνε ότι εκείνοι οι τρεις αγώνες γίνονται σπάνιοι σα το τριφύλλι στους υπολογισμούς των στατιστικών του το πρακτορείο.
Πάρε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα — όχι σα ξεχωριστό αγώνα, αλλά σα έναν οποιονδήποτε αγώνα που βλέπεις συνέχεια εκεί στις οθόνες. Την περασμένη βδομάδα στο Πρωτάθλημα Ελλάδας είχαμε τον ΠΑΣ Γιάννινα - Απόλλων Σμύρνης. Αν κάποιος είχε βάλει accumulator στο οποίο ο ΠΑΣ δίνει 2.10, ο Απόλλων στο under 2.5 γκολ δίνει 1.55 κι η ομάδα του πρώτου ημίχρονου νικητής δίνει 1.65, τότε το πολλαπλασιαστήριο ήταν περίπου 2.10 × 1.55 × 1.65 ≈ 5.36. Ωραία νούμερα σα σκίτσο πάνω σ' ένα τσιγάρο, αλλά ξέχασες ότι ο Απόλλων έκλεισε γκολ στο 42' κι ο ΠΑΣ έκανε ανάσταση σα ζόμπι στο 92'. Επίσης, η ομάδα του πρώτου ημίχρονου δεν κέρδισε καν — ισοπαλία στο 87'. Κάτι τέτοιο γίνεται συχνά, αλλά εμείς βλέπουμε μόνο εκείνο το μεγάλο νούμερο σα τη λάμψη μιας φωτιάς στον βράχο της Πέτρας.
Κι εσύ εκεί ρωτάς: γιατί κάποιοι συνεχίζουν; Γιατί εκείνοι έχουν ένα πιστόλι στο κεφάλι τους — όχι εκεί που το νομίζεις εσύ, αλλά δίπλα στην ελπίδα. Ξεκινάνε σα εκείνος ο τύπος που έβλεπε τον αγώνα στο Κλεάνθης καθώς ήπιε την τρίτη του μπύρα σηκώνοντας χέρι σα ξέρει την κίνηση του επόμενου γκολ. Μετά όμως ξεχνούν ότι η μπάλα γυρίζει σα σβούρα μέσα στο γήπεδο κι εκείνοι σβουρίζουν μέσα στις οικονομίες τους.
Πάρε μία πρακτική συμβουλή από έναν που ξέρει: Αν θέλεις πραγματικά να διαχειριστείς έναν accumulator σωστά, σιγουρέψου πως βάζεις μόνο εκείνες τις ομάδες που έχουν κάτι παραπάνω από θερμό αέρα στους κόλπους τους. Δηλαδή μην βάλεις τρεις αγώνες που η μία φορά κάνει μόνο τρεις μπάλες αριστερά πάνω δεξιά σα πείραμα κωδικοποίησης. Επίσης, βάλε ένα limit εκείνο το οποίο μπορείς να χάσεις σα να πάει οπουδήποτε αλλού τα λεφτά σου — επειδή εκεί τελειώνει κάθε σχέδιο σα εκείνο το βράδυ που πήγες στο Πέραμα να βρεις δουλειά και βρήκες μονάχα μια βροχή σα εκείνες τις εποχές του Οκτώβρη.
Κλείνω λέγοντας μία αλήθεια σα εκείνη την φορά που μου είπε ο παππούς μου πριν φύγω για στρατιωτική: "Ο τζόγος δεν κερδίζει ψωμί, κερδίζει ελπίδα — κι η ελπίδα σου κόβει το ψωμί σου". Αν δεν το καταλάβεις αυτό, τότε κράτα τα λεφτά σου σα εκείνα τα χαρτονομίσματα που κρατούσες στο χέρι σου εκείνο το βράδυ πριν καταλάβεις πως ο μόνος αριθμός που έχει σημασία είναι το 0.