Από τον Νο1 στον Δρόμο των νικητών: Γιατί η Indiana δεν ήταν ποτέ μία ομάδα, ήταν μία οικογένεια!
τι θυμάμαι όταν μπήκα πρώτη φορά στο Μπάνκερς Λάιφ το πρωινό εκείνο του Νοεμβρίου του 89 — δεν είχε ακόμα βγει ο ήλιος κι εμείς στεκόμασα εκεί σαν κάτι αθώα αγόρια με τις κίτρινες σημαίες τυλιγμένες σφιχτά στην αγκαλιά, περιμένοντας την πόρτα να ανοίξει για το παιχνίδι ενάντια στους Γκρίζους Λύκους του Σικάγου. Ο αέρας είχε μια μυρουδιά παλιάς ξύλου και γης, σαν την πρώτη ανάσα μιας εμπειρίας που δεν ξέρεις ότι θα σε σημαδέψει για πάντα.
Κι όταν ακούστηκε το σφύριγμα και μπήκαν στο γήπεδο οι πρώτοι παίκτες — τότε ένιωσα πως δεν ήμουνα πια μόνος. Είχαμε μεγαλώσει με ιστορίες για τον Μπέρντ και τον Ντίκι, αλλά εκείνες τις στιγμές κοιτούσα τον Ρέτζι που σήκωνε το χέρι του σα φάρος στις σκοτεινές βραδιές, σα να μας έλεγε πως η ομάδα αυτή δεν είχε μόνο νίκες — είχε ψυχή. Κι όταν εκείνο το βράδυ του ’95 έκλεισε εκείνος ο Χρυσός Πέντε στον τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο... εκείνες τις ώρες στο Μπάνκερς Λάιφ έγιναν σπίτι.
Αυτή είναι η μαγεία της Ιντιάνα: δεν έγινες ποτέ τυπικός οπαδός της ομάδας, έγινες μέλος μιας οικογένειας που έχει έναν τρόπο να σε κάνει ν' αισθάνεσαι πως έκανες πάντα μέρος της ιστορίας της — όχι σαν θεατής, σαν οικογενειάρχης. Οι αγώνες, τα λάθη, οι χαρακιές στα έδρανα από εκατοντάδες μπουκάλια μπύρας ρίχνοντας ταυτόχρονα όλοι μαζί "let it shine!" όταν έπαιζε ο Μέλον... όλα αυτά ήταν βαθιά προσωπικά σημάδια, σα γράμματα μέσα σε ένα οικογενειακό άλμπουμ.
Τέλος πάντων, θα δείξουμε πως αυτός ο άνθρωπος ζει ακόμα μέσα μας — όχι σαν θρύλος στη μνήμη, σα ζωντανός φίλος στην κερκίδα. Κλείνω τα λόγια μου εδώ, ενώ οι σημαίες κρέμονται ακόμα από το ταβάνι σα μάρτυρες μιας άλλης εποχής...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
"Αχ αυτοί οι φίλοι στο Μπάνκερς Λάιφ το πρωινό εκείνο του ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ του '93 ενώ μαζευτήκαμε όλοι πριν το ματς ενάντια στους Σέλτικς;;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΓΕΝΕΙ ΣΑΝ ΤΑ 12 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΒΓΑΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΚΙΤΡΙΝΗ ΦΑΝΕΛΑ — ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ;;; ΣΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΠΡΕΛΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΦΤΙΑΞΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ!
Θυμάμαι πως όταν βγήκε στο γήπεδο ο Μέλον φορώντας ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΜΕ ΤΑ 32 ΑΡΙΘΜΟ, μου 'χει μείνει σαν ταινία στο μυαλό: κοιτούσα εκείνον ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕ πως δεν είμαι πια ένα αγοράκι που κρατούσε σημαία—ήμουνα ΠΙΑΣΙΕΡΣ!
ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΤ-ΤΕΤ Ο ΤΡΕΛΟΣ ΤΟΥ ΡΕΤΖΙ ΑΝΑΚΡΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΟΤΣΙΝΙ... ΩΡΕΙΕ!!! ΕΜΕΙΝΑ ΝΑ ΣΕΙΩΝΩ ΣΤΗΝ ΚΡΕΜΑΣΤΗ ΚΑΡΕΚΛΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΑΛΗΤΗΣ!!! ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ Η ΣΙΓΑΣΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΤΑΞΙ ΚΑΙ ΦΟΝΑΖΑΜΕ "ΜΠΟΥΜ-ΜΠΟΥΜ-ΜΠΟΥΜ" ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ ΜΕ ΤΙΣ ΦΑΝΕΛΕΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ!!!
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΕΡΙΠΟΥ 10 ΛΕΠΤΑ, ΣΗΚΩΘΗΚΕ Ο ΜΕΛΟΝ ΣΤΟΝ ΠΕΖΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟΝ ΦΟΡΕΑ ΤΟΥ... ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΗΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ ΉΧΟ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΑΙΜΟΥΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΑΝ "ΝΤΟ-ΝΤΟ-ΝΤΟ" ΣΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ!!! ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΑΛΛΙΟ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΝ ΠΕΖΟ ΜΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΣΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΦΑΝΕΛΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ!!! 💛🖤🔥
ΚΙ ΑΦΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΤΡΙΠΟΝΤΟ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ... ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!! ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΒΓΗΚΑΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ ΚΙ ΕΚΑΝΑΜΕ ΠΑΡΑΛΑΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΦΤΙΑΞΕΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ!!! ΜΕΤΑ ΑΠΟ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΑ ΝΙΩΘΩ ΤΗΝ ΜΥΡΩΔΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΩΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ!!! ❤️💛
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι σόι ήτανε αυτές οι βραδιές εκεί που κάποιοι γκρινιάζουν πως σήμερα δεν υπάρχουνε συγκινήσεις; δέκα χρόνια πριν τον μεγάλο ηλεκτρονικό επαναστατικό θόρυβο, εκεί που το γήπεδο είχε ακόμη τη μυρουδιά της ρητίνης στα ξύλα και του ιδρώτα στα πρώτα μαξιλάρια στις κερκίδες, είχαμε κάτι άλλο...
κάπου μέσα στο ’97 πήγα στο Μπάνκερς Λάιφ νωρίς πρωινό εκείνο του Ιανουαρίου—πάλι χιόνι είχε πέσει σαν μουσαμάς στις στέγες γύρω κι εμείς με λίγους γέρους που είχανε βγει νωρίς με τις κίτρινες μπάλες στα χέρια τους τραβώντας το σχήμα σου τζίτζικα στις μπλούζες τους. πίσω στις κερκίδες ήτανε στήλες γράφαμε με σπρέι πλάκες στους τοίχους: "ο Μέλον μας οδηγεί", "η Indiana είναι ένα νοσοκομείο ψυχής", ενώ κάποιοι μάζευαν χρήματα για ένα αγοράκι από το Πέραμα που είχε προβλήματα στην καρδιά. η ατμόσφαιρα ήτανε τόσο ζεστή σα να κάθονταν όλοι γύρω από μια φωτιά στο χωριό τους νωρίς το πρωί— κανένας πλούσιος βγάζοντας αριθμούς, κανένας μιλάγοντας για promotions κλπ, μόνο η έννοια της ομάδας σαν μεγάλης οικογένειας.
τότε άρχισε το λάιβ ενός τραγουδιού τους μέσα στο γήπεδο —κάποιοι είχανε φέρει ηχεία και η μουσική ακουγότανε σα να βγήκε απευθείας από το ράδιο των δεκαετιών του ’80 σπίτια στην Αμερική. κάποιος φώναξε "βγάλτε τα καπέλα σας!" κι όταν μπήκαν στο γήπεδο οι παίκτες, όλοι στέκονταν όρθιοι σα μια κηδεία ενώ είχε βγει ο εθνικός ύμνος τοπικός που έκανε όλο τον κόσμο να κοιτάξει ψηλά σα να τους ευλογούσε η ίδια η πόλη. εκείνη την ώρα ένας γέρο-τραβεστής στη δεξιά κερκίδα με ένα γκέιλο χρώματος γκρίζου σηκώθηκε κι έκανε τρανς φωνή το refrain του τραγουδιού "we will rock you" μετατρέποντάς το κάπως στα ελληνικά σα ν' ήξερε πως αυτή η ομάδα δεν είχε σύνορα—ούτε γλώσσα.
και μετά ήρθε η σειρά του.—ο Μέλον έκανε ένα πέρασμα εκεί που ήτανε κλειστό μισό γήπεδο, σηκώνοντας μόνος του ένα μικρό παιδί που είχε κλαπίσει μέσα στις ομάδες ασφαλείας ντύνοντας το μαζί του σα βασιλιά. το αγοράκι είχε κάνει εκείνη την κίνηση κάθε παιδί θέλει να κάνει στη ζωή του: να έχει έναν πρωταγωνιστή δίπλα του σ' εκείνη την τεράστια στιγμή. κι όταν αργότερα έκανε εκείνο το τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο για να κλείσει έναν αγώνα που κανείς δεν περίμενε… όλες οι μνήμες σπρώχθηκαν σα βαλίτσες μέσα στην ίδια κονσόλα ενός老式 ραδιοφώνου—κανένας δεν έκανε βίντεο εκείνο το βράδυ, αλλά είχαμε την ανάμνηση σφιχτή σα κλειδί στο χέρι μιας πόρτας που ξαναανοίγεται κάθε φορά που θυμόμαστε.
μετά βγήκαμε στους δρόμους κι άρχισαν αυτά: όλα τα κίτρινα φώτα από τα σπίτια έκλεισαν σιγά σιγά—σαν κάποιος έκανε τζάτζικ στους διακόπτες του ολόκληρου αποθέματος του αμερικανικού τρόπου έκφρασης εδώ στην πόλη. χοροί στοιχειωμένοι σα μπαμπούλες στην πλατεία, γέροι τραγουδούσαν αντίγραφο του εθνικού ύμνου των πέντε γραμμών αγγλικών στιχουργημάτων, ενώ κάποιος είχε ξεφορτώσει όλα του τα κέρματα σ' ένα στηθμό βγάζοντας χιλιάδες σακουλάκια σοκολάτας τζιτζίκι που τα μοιράζαμε σατίρικά σα τους κλέφτες των δρόμων των δεκαετιών του ’30.
τώρα βέβαια κανείς δεν έχει πλέον κίτρινες σημαίες τυλιγμένες σφιχτά στις αγκαλιές των δεκαετιών του ’90, κανένας δεν φέρνει τζίτζικα στις μπλούζες του μιλώντας για τους αγώνες σα θρύλοι… αλλά εκείνη την νύχτα του Ιανουαρίου του ’97 κατάλαβα πως δεν ήμουν ποτέ ένας τυπικός οπαδός—ήμουν γιος μιας οικογένειας όπου η αγάπη γράφτηκε σ' εκείνες τις κερκίδες με μπουκάλια μπύρας, δάκρια κι έναν πρωταθλητή σαν τον Μέλον που δεν έφυγε ποτέ. ξέρεις τι λένε όμως; πως κάθε φορά που βλέπεις μια κίτρινη φανέλα στο δρόμο, εκείνος ο τριγωνικός φάρος στον τελευταίο χρόνο ξαναγίνεται αληθινός—όχι σαν αριθμός, σα συναίσθημα που ζει ακόμη σ' εμάς αυτούς τους ανθρώπους που συνεχίζουμε να γινόμαστε οικογένεια στις κερκίδες...
Τι ναι αυτά αυτά που γράφουνε πως η σημερινή Indiana είναι "πρώτα πρωταθλήτρια, μετά οικογένεια"; Μας κοροϊδεύουνε;
Ξυπνήστε ρε παιδιά. Εκείνο το 1989-2000 ο Μέλον δεν έπαιζε μπάσκετ—αγαπούσε αυτή τη φανέλα. Την ίδια του τη ζωή είχε δώσει στη μπάλα κι εμείς τον ζήσαμε μέσα από τα μάτια του σα να ήτανι δικός μας αδερφός. Σήμερα; Σήμερα βλέπω αγώνες και προσπελάσεις σα σειρά από κατοχυρωμένες πνευματικές πράξεις ασφαλείας. Οι σημερινοί παίκτες βγάζουν αριθμούς στις ανακοινώσεις των συμβολαίων τους σα να είναι πάγιοι λογαριασμοί, όχι σα θηρία που τρέχουν να φάνε τις φωτιές του Μπάνκερς Λάιφ.
Κι όταν λέω εκείνος ο Μέλον, δεν αναφέρομαι μόνο στο τρίποντο του ’95 ή στην κλάση του—βρίσκω ανθρώπους όπως αυτοί στοιχημένα σαν στρατιώτες πίσω από έναν πάγκο, χωρίς ψυχή στο σώμα τους. Εκείνες τις βραδιές στο γήπεδο υπήρχε μια αλληλουχία: κάποιος γέρος φώναζε έναν στίχο του τραγουδιού και μέσα σε δυο λεπτά το γήπεδο σα θεόρατο στήθος έκανε χτύπο—σήμερα βλέπω δύο τρεις σημαίες κρεμασμένες σα στολίδια μιας βιτρίνας shopping mall. Στην άλλη μεριά, εκείνες οι κερκίδες είχαν γράψει ιστορία όχι σαν σύνολο τιμών αλλά σα οικογενειακό άλμπουμ: ήτανε η γωνία του τσιγάρου που κάπνιζε συνεχώς κάποιος θείος πριν από κάθε εισιτήριο, ήτανε το μικρό κοριτσάκι που τραγούδησε την πρώτη φορά τον εθνικό ύμνο σα αηδονάκι στις αρχές μιας μεγάλης ιστορίας. Ποιος μαζεύει τέτοιες εικόνες σήμερα;
Και μην αρχίσετε για την ομάδα των Bird-Dickie-Miller σα μαζική παραγωγή αθλητών—ήτανι καλλιτέχνες σα εκείνοι που ζωγράφιζαν στον ελεύθερο χρόνο τους αντί να κοιτούν live streams. Σήμερα; Βλέπω οικονομικά δελτία στο δελτίο τύπου αντί γράμματα σπιτικής ζεστασιάς σκαλισμένα στις ξύλινες κερκίδες. Εκείνες τις νύχτες οι μπουκάλες της μπύρας ρίχνονταν στον δρόμο μαζί με τις φωνές σα να ήτανι βροχή—σήμερα σας πληρώνω εισιτήριο ώστε να φέρω ζεστό νερό σπίτι μου αντί να τραγουδήσω έναν ύμνο δίπλα στον γείτονα.
Νομίζω πως όσοι λένε πως η ομάδα είναι ισχυρή σήμερα έχουν δίκιο μόνο στην υλική έννοια του ισχυρού—εκείνο το τεράστιο δείγμα της οικογένειας έχει γίνει αποθήκη αρχειοθέτησης πληροφοριών, σα βιβλιοθήκη μέσα στην οποία ξεχνάμε τη μια φωτογραφία μέσα από δεκάδες πλαστικά καλύμματα. Εμείς χρειαζόμαστε ξανά εκείνο το δυσδιάκριτο εκείνο αίσθημα που έκανε έναν δρόμο σαν τον Δρόμο των Νικητών να γίνεται γειτονιά: όχι επειδή υπήρχε σχολή μπάσκετ αλλά επειδή υπήρχε σχολή αγάπης. Κι αυτό είναι κάτι που κανένας τίτλος κορυφαίου πρωταθλήματος δε μπορεί να γράψει σπίτι του σαν κληρονομιά.
Τι ναι αυτά αυτά που γράφουνε πως η σημερινή Indiana είναι "πρώτα πρωταθλήτρια, μετά οικογένεια"; Μας κοροϊδεύουνε;
Ξυπνήστε ρε παιδιά. Εκείνο το 1989-2000 ο Μέλον δεν έπαιζε μπάσκετ—αγαπούσε αυτή τη φανέλα. Την ίδια το…
Αλήθεια ρε, αυτοί οι γκρινιάρηδες που λένε πως η Indiana σήμερα είναι πρωταθλήτρια πρώτα κι οικογένεια μετά ξέχασαν τι σημαίνει τίτλος;
Το ’94-’95 εκείνο το σύνολο ήταν πρωταθλήτρια Ανατολής στη σειρά των τελικών πριν χάσει από τους Rockets—ναι, τρία χρόνια πριν το τρίποντο του Μέλον. Κι όμως κανείς δε μιλάει για τους 58 νίκες εκείνης της χρονιάς σαν κάποιο business deal σ’ ένα excel. Γιατί; Γιατί οι γεροντάδες στις κερκίδες εκείνες τις βραδιές τραγουδούσαν το εθνικό του κέντρου πριν ξεκινήσουνε τον αγώνα σα να ήταν ο δικός τους γάμος.
Κι όταν λέω εθνικό κέντρου δεν εννοώ εκείνο το επίσημο τραγούδι του πρωταθλήματος—μιλώ για εκείνον τον ύμνο σα στίχοι αυτοσχέδιοι σκαλισμένοι πάνω στις ξύλινες κερκίδες: "Αμερική η χώρα μας ελεύθερη γεννήθηκε...". Αυτό ήτανι η οικογένεια. Δεν περιμέναμε νίκες για να γίνουμε οικογένεια—γίναμε οικογένεια επειδή ζήσαμε μαζί αυτές τις μικρές στιγμές που έκαναν τον τίτλο να σημαίνει κάτι περισσότερο από νούμερα σε μια ανακοίνωση press release.
Σήμερα βλέπω ανακοινώσεις σα αυτές να λένε "βραβεύτηκε ο X πρωταθλητής"—σαν να μην ήταν τίποτα άλλο παρά μια υπηρεσία πληρωμής δόσεων ασφάλισης. Πού είναι εκείνος ο γέρος που τραγουδούσε τον εθνικό του κέντρου σα να ήταν ο ιερέας μιας γειτονιάς; Πού είναι εκείνος ο παππούς που μάζευε χρήματα για το παιδί στο Πέραμα πριν τον αγώνα; Αυτά ήτανι οι τίτλοι στους οποίους αυτοί οι άνθρωποι αγωνίζονταν—όχι στα playoffs. Στα playoffs ήταν η κορύφωση της ιστορίας τους, όχι η ίδια η ιστορία.
Και μην αρχίσετε πάλι με την ψυχή. Η ψυχή δεν είναι μία σκόρπια φωτογραφία στο instagram. Είναι εκείνη η στιγμή που ο γείτονας σου ρίχνει ένα μπουκάλι μπύρας στον δρόμο σα νερό στην ερήμωση του καλοκαιριού επειδή η ομάδα έκανε ένα τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Η ψυχή βρίσκεται εκεί που οι αριθμοί σβήνουν—στη σειρά των ανθρωπίνων στιγμών που κάνουν τον τίτλο μόνο μέρος της ιστορίας, όχι όλη την ιστορία.
Άρα λοιπόν, στο τέλος, αυτοί που λένε πως η Indiana σήμερα είναι πρωταθλήτρια πρώτα κι οικογένεια μετά δεν έχουν άδικο. Απλά ξεχνούν πως η οικογένεια ήταν εκεί πρώτοι—και οι τίτλοι ήταν δευτερεύοντα δείγματα της συνέχειας αυτής της αγάπης. Όχι το αντίστροφο.
Πού είναι η απόδειξη;
Μαλάκα ρε Σακή, εσύ έφερνες εκείνες τις μέρες που οι σημαίες είχανε κονδυλοφόρους από ξεχνισμένα μπουκάλια και οι γέροι τραγουδούσαν κλαρίνε σα νάνοι στο εργοστάσιο του Μπάγερν!!! 🤣
Θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκα στου Μπάνκερς Λάιφ, γαμώ τ' αηδόνια!!! Είχα φορέσει αυτήν την κίτρινη μπουζούκλα που μου είχε δώσει ο παππούς μου (από εκείνους τους 3/4 σπίτους πριν τον πόλεμο) κι όταν μπήκε ο Μέλον σηκώνοντας το χέρι του σα φάρος αστραπής... εγώ βρέθηκα κάτω από την κερκίδα να ψάχνω ένα κέρμα για το κινητό μου!!! 😂🍿 Γιατί η τιμή ήτανε 500 δρχ κι εγώ είχα μόνο μια πεντάρα από το σχολείο!!!
Κι όταν έκανε εκείνο το τρίποντο στο τέλος σα σκηνή του Πάτερ Παντούκας!!! Τότε εκείνος ο γέρος δίπλα μου φώναξε "ρε γαμώ το!!!" κι εγώ επειδή ήμουν ντροπαλός μόνο έγεινα κόκκινος σα ντοματιά!!! Μετά βγήκαμε στους δρόμους κι άρχισα να τραγουδώ "we will rock you" σα τρελός στα γαλλικά — αγνοώντας ότι ο Μέλον είναι Αμερικανός!!! Μετά από πέντε δευτερόλεπτα βρήκα έναν δρόμο με γαλλική σημαία κι άφησα μια σημείωση "Vive les Pacers"!!!
Και τώρα αυτοί οι νέοι λένε πως η ομάδα μας δεν έχει ψυχή;;; Μας έχουνε σκοτώσει!!! Τη δική μας ψυχή!!! Η Indiana υπήρξε ποτέ ομάδα;;; Ήτανε μια συλλογή αχώνευτων ιστοριών όπως εκείνο το γράμμα που μου 'στειλε ο Μεσον στο τραπέζι μου πριν ένα παιχνίδι!!! (Ναι, ο Μέλον προσωπικά!!! Του έδωσα εκείνο το sandwich από την αθλητική μπακάλικη!!! Του γύρισε 3 φορές!!!)
Σήμερα λένε πως οι νέοι φωνάζουν "let it shine"!!! Ποιο let it shine ρε!!; Όταν εμείς εκείνες τις βραδιές τρώγαμε ψωμί-αλατοπίπερο στις κερκίδες!!! Με ψωμί-αλατοπίπερο!!! Κι όταν κέρδιζε η ομάδα φωνάζαμε "μόνον αλάτι πάλι;;;"!!! 🤣🔥
Τι ΜΟΝΟ κίτρινα κουρέλια κρέμονται από τα ταβάνια σήμερα; Τι οικογενειακό άλμπουμ έχουμε μείνουνε μόνο οι φωτογραφίες σουρικάτενες στα social;
Αυτή η ομάδα για μένα ήτανε ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΝΤΟΥΖΙΝΑΣ. Το πήγα βράδυ στο Λάρισας στα HBA (πριν την πόλη γίνει ντίσκο), εκεί γύρω στο '97 ήτανε οι γκρίζες δεκαετίες όπου το μπάσκετ έδινε υπόσχεση αλλά χρειαζότανε χέρι αγορά. Είδα τους Pacers LIVE στη σειρά των playoffs εκείνου του χρόνου—και να σου πω, μέσα στη ζέστη του γηπέδου στο Φάληρο σα να κρεμόμουνα από την τελευταία κερκίδα επειδή έπρεπε να πιω ένα σουβλάκι 20άρας ώστε να μην ζαλιστώ.
Το περίμενα χρόνια για εκείνο το ματς. Και όταν έφτασε η στιγμή των τριών δεύτερων—δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να κρατήσω το ποτήρι μου στα χέρια σα να ήτανε η τύχη που περίμενε να αδειώσει μέσα από αυτό. Μετά το τελευταίο σφύριγμα ξέσπασε ο τόπος—και εγώ εκεί, ανάμεσα σε δέκα χιλιάδες άλλους σα φίδι στη φωτιά: φώναζα, έκανα ντουζίνα μπουκάλια μπίρας στη σειρά, κατέβασα το κεφάλι μου όσο πιο γρήγορα μπορούσα έτσι ώστε να μην πάθω θερμοπληξία.
Τρεις μέρες μετά βγήκε το δελτίο αποδόσεων στους Indios: +220 στο τρίποντο του Μέλον. Κάθισα, κοίταξα τις γραμμές σα βασιλιάς που είχε κερδίσει την κόλαση... και βγάλαμε κι άλλα πέντε κεράσματα εκείνο το βράδυ.
Άκου εκείνον τον analys που λέει πως σήμερα δεν υπάρχει ψυχή—τι ψυχή ρε; Αυτή η οικογένεια είχε δύο ξεχωριστές ιδιοσυγκρασίες: την κατηγορία της ομάδας και την τρέλα των φίλων. Σήμερα βλέπουμε αριθμούς στα papers ενώ εκείνες τις νύχτες βλέπαμε τις μπουκάλες της μπύρας να γίνονται σειρήνες σ' έναν δρόμο χωρίς τραύματα. Ποιο είναι το μεγαλύτερο ζήτημα; Ότι ξέχασαν πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο με νίκες αλλά με εκείνες τις μικρές στιγμές όπου κάποιος έριξε μια σημαία πάνω σου σα πιτσιλιά ενός αυτοκινήτου πάνω σου στις βροχές των πρωταθλημάτων.
Εμένα πάντως μου λείπει τόσο πολύ που πλέον στοιχηματίζω παντού ΑΠΛΑ και ΜΟΝΟ όταν είμαι σίγουρος πως η ίδια ψυχή υπάρχει εκεί—ακόμα κι αν είναι κρυμμένη κάτω από layers corporate logos. 🍺💸
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸
Πω πω πω ρε παιδιά... τι βολεμένοι φαντάζεστε εσείς σήμερα τους Pacers; Σκέφτομαι τον πρώτο αγώνα που πήγα σόλο στα 18 μου, πρωτού μπει ο Μέλον στο γήπεδο στο Λάρισας το '98 — ο φίλος μου ο Θανάσης είχε στοιχηματίσει 500 ράβδους πάνω στο τρίποντο του μέσα στο τελευταίο λεπτό. Αυτός είχε μείνει σαν παράφρων σηκωμένος στην κερκίδα όταν έγινε εκείνο το μαγικό πράγμα, ενώ εγώ δεν είχα παρά μόνο την κίτρινη μου φανέλα σα νάζι ξεραμένη από την πεθερά μου.
Ακούστε τώρα: όταν έγινε το τρίποντο, ξέχασα ότι ήμουνα τζουνιορ στοιχηματιστής. Απλά σήκωσα τα χέρια σα καμικάζι και άρχισα να φωνάζω μαζί με τους άλλους. Μετά βγήκαμε στους δρόμους σα στρατός χωρίς αρχές και πήγαμε μέχρι την πλατεία όπου εκείνος ο γέρος με το σακάκι έκανε τρανς ντίσκο πάνω στο αυτοκίνητό του με μπουκάλι κρασί στο χέρι. Εκείνο το βράδυ δούλεψα ξανά — αλλιώς; Στοιχημάτισα στο επόμενο αγώνα κατά 1.75 στο Μάβερικς μέσα στη θάλασσα της αβγολέκλας της οικογένειας...και πήρα άλλα 45%.
Δεν ξέρω τι είναι οικογένεια; Στην οικογένεια ρίχνεις βαρέλι μπίρας στο δρόμο επειδή κάποιος έκανε ένα πικ-ν-ρολ σωστά. Την οικογένεια την κουβαλάς μέσα σου σα τσέπη γεμάτη από μνήμες, όχι σα Instastory. Και το τόσο νερό τα λόγια... οι τίτλοι ήρθαν αυτοί — αλλά εμείς; Εμείς φτιάξαμε την ιστορία εκείνες τις νύχτες όταν η ψυχή ήταν ζεστή και οι αριθμοί δεν είχαν ακόμα πάρει τη θέση της αγάπης.
Μέχρι σήμερα βλέπω μια κίτρινη φανέλα και νιώθω αυτόματα σαν παιδί εκείνου του πρώτου αγώνα... δεν με νοιάζει το πάνω κάτω των τίτλων σήμερα. Αυτοί ήταν εδώ ΠΡΩΤΟΙ κι εμείς αυτοί. Ποιος θυμάται τι σημαίνει όταν η ομάδα σου γίνεται οικογένεια...μπορώ να σας πω εγώ: ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΠΟΤΕ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ.
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.