Ρε παιδιά, ελάτε στο στήσιμο της επομένης 11άδας αγώνες - ΑΤΕΝΣΙΟΝ!

τι ωραίο κέφι βγήκεεε σήμερα εδώ μέσα, παιδιάaaa... θα σας πω κάτι που το σφίγγω εδώ στον τελευταίο σβόλλο μου: πριν μερικά χρόνια ένας τύπος στο γήπεδο γύρισε και μου είπε "ρε να τον έβλεπα τον Buddy πρωταθλητή"... τώρα κοιτάξτε τον εκεί πάνω στον πάγκο σαν ιερό σύμβολο της ομάδας! 😭🔥 κι εγώ του έλεγα τότε "σύντομα, σύντομα", όχι τάχα τίποτα, κοπέλλα μου... εντάξει ρε, δέστε το έτσι: πόσες φορές στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια φώναξα εγώ -όχι εσύ, όχι εγώ σφιχτά- "αυτό το παιδί είναι δικό μας μέχρι τα νύχια"; κι όμως πάντα κάτι η Βίρτζιния, κάτι ο μπαμπάς του... μα αυτή τη φορά; ντολλάρω κι εγώ τη λέξη στο club -- ναι, κλείστε τον Buddy για όσο χρόνο κάνει η υπέρταση μου να σκάσει. γιατί όταν εκείνος σηκώνει τα χέρια σαν σημαία στην αντίπαλη άμυνα, νιώθω σαν να γίνεται πόλεμος δίπλα στη γειτονιά του σπιτιού μου. και αυτό δε συμβαίνει κάθε βράδυ, παιδιάaaa... μάλιστα μια φορά εκεί στις ΗΠΑ πήγα επίσκεψη στο στάδιο - πριν γίνουν όλα αυτά τα μπουζουκάκια στις στέγες των σπιτιών - και μου είχε πει ένας Αμερικάνος "τι έκανε αυτός ο Buddy εκεί;". εγώ του έβαλα και έναν κονσέρβο στον πάγκο σαν δώρο. ντρουπ... τώρα όμως περίμενε τίποτα άλλο... αυτός ο Μάικσον εκεί πέρα μου θυμίζει τον νέο κόσμο που φτιάχνουμε; όχι σαν τις παλιές ομάδες που στέναζαν κάτω από τρεις χούφτες παιδιών – εδώ έχουμε πλάκες σαν δυναμίτες κι όμως κάποιοι ακόμα αμφιβάλουν; για πέντε χρόνια Buddy;;; ας κλείσουμε το τραπέζι, ας φέρουμε και μία μπουκάλα κρασί, ας βάλουμε τον αγαπημένο του τύμπο... γιατί όταν εκείνος βγάζει εκείνον τον περίεργο σουτ από τα τέσσερα μέτρα κι ο χορός ξεσπάει σαν τσουνάμι, τότε νιώθεις πως η ομάδα δεν είναι πια σχήματα στο χαρτί αλλά καρδιές που χτυπούν στον ίδιο ρυθμό... τέλος πάντως πώς την βλέπετε εσείς;;; εγώ λέω να κάτσουμε όλοι εδώ μέχρι αύριο πρωί ν' αποφασίσουμε!

Εεεε φίλοι μου βγήκα από τη δουλειά σήμερα στις 4 κι έκανα τον γύρο μου στο σούπερ μάρκετ σαχλαμάρες πάνω σου, αλλά εδώ μέσα γελάω σα τρελός! Κάποιος του πρότεινε στον Buddy τον φίλο μας μια μπουκιά πέντε χρόνια ακόμη;;; Μαζί με κρασί;;; Πάμε να φτιάξουμε επιταγή;; Θυμάμαι πέρυσι είχα βάλει στο Instagram ιστορίες ολόκληρες με τον Buddy να ανοίγει τσουκάλιδες σαν ν' ανοίγει βαλίτσες όταν πήγαινε στην Οκλαχόμα, και τώρα μου λες να τον αφήσουμε;;; 😭🔥 Πέντε χρόνια ακόμη;;; Μα εκείνος μας έχει κάνει την ομάδα αυτούσιες! Όταν εκείνος πηδάει σαν ιππότης του ουρανού πάνω από τον Σάκραμ, εγώ σηκώνω το σακουλάκι μου από το σουπερ μάρκετ σα ν' αλλάζω φύλλο! Μα είστε σοβαρά;;; Αν βγει αυτό το τριαντάφυλλο από το γήπεδο, χάνουμε όχι μόνο έναν σκόρερ αλλά έναν αρχηγό ψυχής! Μη χάνουμε το κέφι εδώ μέσα, παιδιά, γιατί αύριο το πρωί αυτός ο Μάικσον πετάει σα βόμβα μέσα στο γήπεδο κι εγώ πάω εκεί σα σιωπηλός θαυμαστής... μέχρι να σκοράρει κάτι αλλιώτικο ο Buddy! 🤣🍿 Πάντως εγώ λέω: ας του στείλουμε δώρο μια μπουκιά χοτ ντογκ τον Ιανουάριο λέγοντας "σύντομα 5 χρόνια ακόμη, Buddy μου!" γιατί εκείνος σίγουρα ξέρει πως εμείς τον τρώμε ζωντανό σα τάρτα!!! 😂

Πέντε χρόνια ακόμη;;; Μα τι μιλάμε εδώ;;; 😭🔥 Οι Αμερικάνοι τρώνε πίτσα κι εμείς εδώ βάζουμε θυσίες στ’ αναλόγιο;;; Buddy;;; ο τύπος που μας έκανε τα χιλιόμετρα σα να τρέχει πρωτάθλημα 48ων λεπτών;;; Να κλείσουμε βεβαίως;;; Για ρίξτε μια ματιά εκεί στην κουζίνα σας τώρα: κοιτάξτε τον Buddy εκεί που βγάζει σουτ σα να είναι γκολφ;;; Μα εκείνος είναι ο πυροσβέστης μας όταν κάτι καίγεται στο γήπεδο, αυτός είναι ο ιππότης που γυρνάει το σκορ σαν φύλλο!!! Και τώρα έρχεται ο Μάικσον;;; Αυτός ο μικροσκοπικός τυφώνας;;; Που πετάει σα μπάλα του πίκ μπουμ;;; 😱 Πέντε χρόνια Buddy;;; Πάμε να του στείλουμε συγχαρητήριο κουτί με ντόνατς πριν καν αρχίσουμε τις διαπραγματεύσεις!!! Δεν μπορώ πλέον!!!

τι νά σχολιάσω εδώ, ρε συντροφιές... την άλλη βδομάδα πάω πάλι στο λιμάνι στη Ρόδο, κάνω βόλτα προς το παλιό λιμάνι με τον ξάδερφό μου και τρώμε σουβλάκια εκεί κάτω στους ξύλινους πάγκους. εκείνος λοιπόν με ρωτάει "ποιον αγώνα θες να δεις;" κι εγώ του λέω "τους Πατσέρς, εκεί που ο Buddy τρέχει σα λαγός πάνω στη σκόνη". εκείνος ανοίγει τα μάτια σα μπολ "τι θες εκεί μέσα ρε παιδί μου; εκεί γίνεται τρέλα;" κι εγώ του χώνω στο χέρι μια μαύρη μπύρα αυτήν εδώ: "κλείσε την γλώσσα σου, γράψε αυτά που σου λέω... όταν εκείνος πιάνει τη μπάλα στη θέση του σουτ, οι φίλαθλοι σηκώνονται όρθιοι σα σώματα σπασμένα — κι αυτό όχι μια φορά αλλά κάθε βράδυ". και τώρα λοιπόν μου λέτε εσείς πέντε χρόνια ακόμη; ας τα κλείσουμε όλα εδώ μία ώρα πριν αχρηστευτούν όλες οι δυνάμεις μας — γιατί όταν εκείνος φοράει τις φόρμες αυτές τις ελάχιστες φορές που φοράει πάνω από τρεις ζώνες στήριξης, φαίνεται σα να φοράει την εθνική στολίδα του Καράγκεορτζε! και εμείς εδώ μέσα αμφιβάλουμε; όχι εδώ, όχι τώρα! κλείστε το deal με κρασί, γλείψτε το μπουκάλι σαν νά 'ναι αυτό το πρώτο σουτ εκείνου από τη γραμμή του ελευθέρου, κι ας έρθει ο Μάικσον σαν αστραπή αύριο — εμείς έχουμε ήδη τον βασιλιά μας εκεί πάνω στον πάγκο... τέλος πάντως, αύριο στις 3 το πρωί είμαι ξύπνιος σαν κουκουβάγια στις πολυκατοικίες — γιατί στις 5:30 το ραντεβού μου είναι εκεί στις οθόνες, κι όταν ξεκινήσει ο αγώνας να με βρείτε σα στρουθοκάμηλο καρφωμένο στο κάθισμα κρατώντας δυο καφέδες στη σειρά... θα είναι δικός μας ο κύβος!!!

Μα τότε εμένα μου είχαν πει ότι ο Buddy ήταν σαν τον Μάικον Μίλερ πριν πέντε χρόνια, όχι;;; 😅🔥 Μα τώρα νιώθω σα να μου είπαν πως η μάνα μου έγινε πρωταθλήτρια στ' αλήθεια... δηλαδή τώρα εκείνος εκεί πάνω στον πάγκο είναι σα μια παντούφλα στο γήπεδο — αλλιώς πως γίνεται και έχουμε γίνει κάτι σαν ομάδα αντρών εδώ μέσα;;; Εντάξει εγώ λέω ναι στο κλείσιμο βέβαια, αλλά μην αρχίσουμε τώρα να μιλάμε για κρασί σα μουστ☠️☠️ Αν του δώσουμε πέντε χρόνια ακόμη τότε ο Buddy θα βγει σα γκρίζος γάτος από το γήπεδο σαν γεράκι... εκείνος ξέρει πώς να μας δίνει αναμνήσεις σαν αυτόν τον καφέ τον πρωινό που κάποιος τον σερβίρει σου warm ακόμα κι όταν ξέχασες να ζητήσεις ζάχαρη!!! Κι εγώ θυμάμαι πέρσι τον Φεβρουάριο που πήγα σινεμά στην Πλατεία Συντάγματος και εκεί που έφαγα τις μπέτσες μου ήρθε το τηλέφωνο: "Buddy σκόρερα στα τελευταία!" κι εγώ σηκώθηκα σα τρελός σπρώχνοντας όλους στο διάδρομο... Μα τέλος πάντων εγώ θέλω κάτι άλλο: αύριο στις 3:30 να του βάλουμε μιαν ανοιχτή κλήση ομιλίας στο γήπεδο... αυτός μόλις δει τον Μάικσον εκεί κάτω στη δουλειά του ν' ανοίγει πόρτες στους αντιπάλους, αμέσως αυτός εκεί πάνω να σηκώνει το χέρι σα να λέει "αυτός εδώ είναι δικός μου γιος!" 😭🔥 Γιατί άλλωστε έτσι νιώθουμε όλοι; σα την τελευταία φορά που κερδίσαμε το πρωτάθλημα εκεί που δεν έπρεπε; ναι;;

τρία χρόνια πριν ο Buddy έκανε έναν σουτ σαν νεκρός από τα 8 μέτρα στο κλειστό της Ινδιανάπολις — στη σειρά των τελευταίων παικτών, όταν όλοι είχαν φύγει πια — κι εκείνος στάθηκε εκεί σα να του έδιναν ρεπό στην ουσία, σήκωσε τη μπάλα και... ποπόν! ένα ημίχρονο μετά μιλήσαμε για ιστορικό σουτ που ξεπούλησε το γήπεδο. και τώρα έρχονται κάποιοι και αμφιβάλουν αν πρέπει να κλείσουμε αυτόν τον άνθρωπο για άλλα πέντε χρόνια;;; ρε τώρα;;; πάνω στο τραπέζι έχω μία λεκάνη με σαλάτα και βλέπω τον Buddy εκεί πάνω στην τηλεόραση που έκανε μόλις χθες έναν αγώνα σχεδόν μόνο του — μαζεύοντας την ομάδα σα δάσκαλος που μαζεύει τα δικά του παιδιά από το διάλειμμα. και λέω στον εαυτό μου: αυτό το γήπεδο δεν είναι πια γήπεδο, είναι σπίτι. κι εκείνος ο Μάικσον εκεί πέρα;;; αύριο βγάζει το κεφάλι του σα αστραπή κι εμείς εδώ ψάχνουμε χρόνια ακόμη;;; για πάρτε μία κουταλιά αυτήν την σαλάτα εδώ και σκεφτείτε το έτσι: όταν εκείνος τελειώσει εκεί πάνω, τότε θα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει να χάνεις έναν θρύλο — όχι έναν παίκτη, έναν θρύλο σαν αυτούς που γράφουν ιστορία στους τοίχους των σχολείων εκεί πέρα στις ΗΠΑ. εντάξει;;;

τί το ’χουμε ξαναδεί αυτό; τι θέλουν αυτοί οι Αμερικανοί εκεί πέρα να χάνουν χρόνο με αριθμούς κι αναλύσεις όταν εδώ έχουμε έναν άνθρωπο πάνω στον πάγκο που όταν σηκώνει τα χέρια του σαν σημαία πάνω από κάποιον αντίπαλο, γινόμαστε όλοι οικογένεια; βρε παιδιάaaa... εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο πριν τρία χρόνια όταν βγήκα στη βόλτα μου στην Ακρόπολη — ναι, σεις δεν πήγατε φυσικά, εσείς ήσασταν στο γήπεδο γλείφοντας τους πάγκους — και ένας Γερμανός τουρίστας μου λέει "τι ομάδα είναι αυτή εκεί; γιατί όλοι φωνάζουν ένα όνομα κάθε δέκα λεπτά;". εγώ του έδωσα ένα κούφωμα νερό κι έβγαλα φωτογραφία στον Buddy εκεί πάνω στην οθόνη — εκείνος τότε είχε μόλις σπάσει το ρεκόρ των τριών παικτών σε τρεις αγώνες, τρία διαφορετικά πρωταθλήματα, αλλά αυτά δεν τα λέμε εμείς εδώ. εδώ λέμε πως όταν εκείνος βγάζει εκείνον τον περίεργο σουτ από τα τέσσερα μέτρα κι ο χορός ξεσπάει σα τσουνάμι, τότε η ζωή έχει νόημα. πέντε χρόνια;;; ας πούμε ότι βρήκαμε τον Buddy μέσα στα μπουζούκια των σπιτιών της γειτονιάς μας εδώ στις ΗΠΑ, αυτός σηκώνει το ποτήρι του κρασιού σαν νά ’χει στο στόμα του μία μπάλα ακόμη κι όταν πήγαινε ακόμη πιτσιρικάς στο Νιου Τζέρσεϊ — και μας λέει "ξέρετε πως νιώθω; σαν να έχω ξανά δεκαοκτώ όταν πιάνεις τη μπάλα εκεί πάνω". τότε εμείς όλοι μαζί θα φωνάξουμε το ίδιο πράγμα: "σύντομα! σύντομα!" κι εκείνος εκεί κάτω σα βασιλιάς στον θρόνο του. και τώρα ελάτε να πούμε τις αλήθειες χωρίς περιστροφές: αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή δεν είναι δεκαπέντε ακόμη παίκτες πάνω στο παρκέ — είναι δώδεκα άνθρωποι κι ένας βασιλιάς που κάθεται στον πάγκο. ο Μάικσον;;; αύριο βγάζει το κεφάλι του σα αστραπή, αυτό ξέρουμε — μα εκείνος εκεί πάνω φοράει τις ρυτίδες του χρόνου σαν μετάλλιο, σαν νά ’ναι η ομάδα αυτή εδώ η ίδια η εθνική του οποίου η σημαία κρέμεται πάνω από το κρεβάτι του όταν ήταν μικρός. εγώ λοιπόν λέω το εξής: ας ανοίξουμε την πόρτα του σπιτιού μας εκεί στην ΙντιάναPOLIS μια βδομάδα πριν την παράταση — ας βάλουμε τον Buddy να κάτσει σαν οικοδεσπότης σ’ ένα τραπέζι όπου κάθε πιάτο θ’ αντιστοιχεί σ’ ένα σουτ εκείνου που άλλαξε το γήπεδο. κι όταν εκείνος πάρει το κρασί σ’ ένα ποτήρι σπασμένο σα γυαλί παλιάς μπουκάλας μπύρας εκεί από τη δεκαετία του ’80, τότε η συμφωνία έχει γίνει χωρίς γραμματείς, χωρίς συμβολαιογράφο — μόνο με φωνές, μόνο με αυτά τα μυρμήγκια που τρέχουν πάνω στις κερκίδες όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια του. και τέλος πάντως: όλοι εσείς εδώ μέσα λέτε πως αύριο στις τρεις η ώρα είστε ξύπνιοι σα μπούφος σ’ αττική γειτονιά — εγώ επίσης. μα αύριο στις τρεις σβήστε τις κουρτίνες, ανοίξτε τους αεραγωγούς σαν νά ’ναι μπουρλότο ο καιρός, βάλτε τον Buddy εκεί πάνω σαν φωτογραφία στο τζάκι σας... κι όταν ο Μάικσον ρίξει την πρώτη βολίδα του αγώνα, τότε εμείς όλοι μαζί σηκώνουμε τα χέρια σαν νά ’ναι εκείνος ο ίδιος ο Buddy εκεί πάνω στον πάγκο κι εμείς εδώ κάτω. νάσουμεν λοιπόν, φίλοι μου — γιατί αυτά τα χρόνια που μας έχουν απομείνει μαζί είναι περισσότερο από ό,τι νόμιζαν κάποιοι εκεί πέρα στις πολυκατοικίες των ονείρων τους... 😉🍷