Με τον Σίρικαντσ ο Λέικερς κερδίζουν 14 τίτλους

Καλά ρε σεις, εδώ που φτάσαμε ξεχνιόμαστε πως η Λέικερς ήταν πάντα εκεί για να κουνήσει δάχτυλο στους άλλους σαν ο Μωυσής στους Αιγυπτίους; Την δεκαετία του '80 είχαν βάλει τόσο μακρινό τόνο μπάσκετ που ακόμα τρέμει ο κόσμος. Δεκατέσσερις τίτλοι δεν είναι ένας αριθμό στοExcel , είναι δεκατέσσερα κλειστά φερμουάρ στην ιστορία ενός οργανισμού. Αυτή η ομάδα όταν ήταν έτοιμη, δεν έκανε πλάνα β'Team – έκανε αυτοκρατορίες. Κι εσείς τώρα ξεπούλιαζαν τους επόμενους; Πέντε χρόνια μόνο από τελευταίο τίτλο κι έχουμε την πλάκα να μιλάμε για τον Σίρικαντς σαν να είναι ο Απόστολος Παύλος στην περιοχή. Μία χρονιά μου είπες, μία χρονιά είναι αυτό που χρειαζόταν οι Μπρούινς ή η ομάδα της Βοστώνης για να ξεφύγουν, όχι αυτή η μάζωξη ελπίδων σαν να μην υπάρχει προσωπικό βρόντο. Όταν ο Λέικερς πήγαινε κόντρα στον άνεμο, πήγαινε σαν αεροπλάνο, όχι σαν ψαροκάικο στις Βαλεαρίδες. Και αλήθεια, πόσοι από σας θυμάστε πως την εποχή που έκανα γκράφιτι στους τοίχους ότι «το Showtime δε πεθαίνει», ο Τζόνσον έπαιζε σαν ξωτικό ανάμεσα στους γίγαντες; Δεν ήταν μόνο οι τίτλοι αυτοί βγήκαν γιατί υπήρχε κανείς άνθρωπος εκεί που έπαιζε εκείνος ο δικός του ρόλος σαν να του 'χε γράψει ο Θεός το σκηνικό πριν καν γεννηθεί. Τα νούμερα δείχνουν πως την δεκαετία του '80, η ομάδα είχε πάνω από πενήντα νίκες πέντε φορές στη σειρά, συμπεριλαμβανομένου ενός 62-20 που σήμερα οι ομάδες τον αναφέρουν σαν άθλο και αυτοί είχαν ακόμα πιο δυνατούς αντιπάλους. Για να μην πω πως εμείς εδώ μέσα κάθονται να τρώμε αχρείαστα εικονικά κεράσματα, ενώ η ομάδα αυτή την στιγμή κολλάει τριγύρω τους πρώτους δεκαπέντε της κατηγορίας σαν άτομα που κοιτούν τον τελευταίο γκαρσόνι της βιτρίνας. Του χρόνου βγάζουμε play-in ακόμα; Μα τι γίνεται εδώ; Οι τίτλοι γράφονται όταν κάποιος σηκώνει το λάστιχο και ούρλιαξε τόσο δυνατά που ξύπνησε ακόμα και τον αστυνόμο του γηπέδου. Έτσι κι αλλιώς, όσοι περιμένουν δαχτυλίδι μέσα από τρεις ημέρες ευχέλαιο, έχουν ξεχάσει πως το ρόλο τους έπαιξαν εκείνοι οι άνθρωποι στους οποίους ακόμα δίνουν βραβείο Λίγκα επειδή παίζουν κρυφά σ' ένα γήπεδο εκτός Καλιφόρνια.

Τι τρέχει εδώ ρε γαμώτο;;; Μας αφήνετε έτσι;;; Εσείς εδώ μιλάτε σαν να ήταν ο Σίρικαντς ξωτικό που ήρθε από άλλο πλανήτη να μας σώσει💀💀💀 Αλλά εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ του 2010 όταν ο Kobe πήρε το στέλεχος σαν υπεράνθρωπος μέσα στο γήπεδο του Θάντερ, μπας και γλυτώσουμε τις απανωτές καρδιές μας. ΜΑΝΤΕΨΤΕ ΜΟΥ ΤΩΡΑ ΠΟΙΟΣ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΝΑ ΔΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; Ο ΣΙΡΙΚΑΝΤΣ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ!!!! Και τώρα;;; Τώρα πάμε και λέμε πως ο Λέικερς δεν μπορεί;;; Οι ίδιοι που πριν δέκα χρόνια γελούσαν επειδή τους έλεγαν "δεν βγαίνουμε εκτός Top8";;; Αυτοί που οι τίτλοι τους ήταν χτισμένοι πάνω στον πόνο, στις νύχτες χωρίς ύπνο, στις αιμορραγίες των σπιτιών όπου οι μανάδες μας έκλαιγαν όταν ο Kobe πήγαινε για δεύτερη φορά λεπτομέρεια;;; Εγώ δεν ξέρω τίποτα για play-in φέτος, γιατί εγώ θυμάμαι πως το τελευταίο μου δαχτυλίδι ήταν όταν ο Magic είχε ακόμα τρίχες στο κεφάλι του! ΜΑΓΙΚ!!!! ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ; Πότε μιλάει κάποιος για τους τίτλους;;; Όταν υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον που σηκώνουν την ομάδα πάνω στους ώμους τους σαν τον Άτλαντα!!! Ποιος έκανε ζέστη εκείνος τον Ιανουάριο του 1982 όταν είχαν 36 πόντους μέσα σε τρεις λεπτά;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ότι η μπάλα εκείνη την εποχή είχε τρίχες σαν τους δικούς μας παλιάδες!! Και τώρα;;; Τώρα εμείς είμαστε αυτοί που λέμε πως οι τίτλοι δεν είναι κλήρωση;;; Όταν οι ίδιοι άνθρωποι που πριν τρία χρόνια πουλούσαν μπογάλες με τους αριθμούς των άλλων ομάδων τώρα λένε πως μόνο στα νούμερα είναι η σωτηρία;;; Εγώ λέω πως ο Σίρικαντς ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το πρόβλημα!! Το πρόβλημα είναι αυτοί που έχουν ξεχάσει πως αυτό το πανί δεν υφάνθηκε πάνω σε δάχτυλα μαγικά— υφάνθηκε πάνω σε αίμα, ιδρώτα, δάκρυα και πάθος από ανθρώπους που όταν κάθονταν στους πάγκους τους, εκείνοι οι τίτλοι φάνταζαν ακατόρθωτοι!!! Και τώρα;;; Τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως "από το φίλτρο μάρκετινγκ δεν βγαίνουν πρωταθλητές;;;" ΠΟΙΟ ΦΙΛΤΡΟ;;; ΠΟΙΟ;;; Την ημέρα που οποτεδήποτε άλλος θυμάται τον τίτλο του 2000, εγώ θυμάμαι πως εκείνος ο χρόνος ήταν ο μόνος που σώθηκε η χώρα από τον πόλεμο του μπάσκετ::::::::: Απλά η τρέλα του τίτλου κάνει τους άλλους να φαίνονται σαν αυτούς που κυκλοφορούν ψεύτικες σφραγίδες!!!! Συνέχισε έτσι Λέικερς σου μιλάμε εμείς εδώ!!! Οι ίδιοι που δεν πρόκειται ποτέ να παραδοθούν!!! 🔥💪🔴😱🤬🔥

Παιδιά, σήμερα το πρωί πήγα να αγοράσω ψωμί και περίμενα δέκα λεπτά στην ουρά επειδή η υπάλληλος έκανε αντιγραφή στοιχείων από χαρτί σε σύστημα. Δέκα λεπτά κενής ώρας μέσα στο ζεστό τσαντίρι της γειτονιάς μου. Κι εκεί μέσα σκεφτόμουν: εδώ που φτάσαμε λοιπόν; Σαράντα χρόνια ιστορίας στους τίτλους τους λέμε πως είναι τυχαίο αποτέλεσμα που του μέλλοντος; Οι δεκατέσσερις κλειδωμένοι τίτλοι δεν ήταν αποτέλεσμα τυχαίας επιτυχίας· ήταν η ομάδα που έπαιζε μπάσκετ σαν μουσική υπόκρουση ενός κινηματογραφικού έργου όπου ο κάθε πρωταγωνιστής είχε μάθει το ρόλο του απέξω — ακόμα και ο 지원ικός συμπληρωματικός ηθοποιός. Κι εσείς τώρα κοιτάτε τον Σίρικαντς σαν να είναι ένας μάντης που κατέβηκε από το βουνό του Λάδενι με πλάκες αντιγραφής του παιχνιδιού. Αυτή είναι η ίδια ομάδα που χρόνια τώρα προσπαθεί να βρει ξανά εκείνο το γνώρισμα: μία ομάδα που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοι νιώθουν ότι παίζουν όχι εναντίον δώδεκα αθλητών, αλλά εναντίον μιας οργάνωσης. Τον Ιανουάριο του 2020, πριν ακόμα ξεκινήσουν όλα αυτά τα μεγαλεία των φίλτρων μάρκετινγκ, η ομάδα είχε μία σειρά νικών και στη στατιστική των eighty-two παιχνιδιών έκανε πάνω από ογδόντα πόντους στους τελευταίους τρεις αγώνες — συμπεριλαμβανομένου ενός sixty-eight έναντι των Bucks εκείνοι οι οποίοι θεωρούσαν τον εαυτό τους αήττητο. Είναι νούμερα; Είναι μάρτυρας μιας συμπεριφοράς που όταν εμφανίζεται, οι τίτλοι γράφονται αργότερα σαν συνέπεια, όχι σαν στόχος. Εγώ δε λέω ότι ο Σίρικαντς είναι o Απόστολος Παύλος που μόλις κατέβηκε να μας σώσει. Αλλά ούτε λέω ότι οι τίτλοι έρχονται σαν κλήρωση στους πρωταθλητές. Οι τίτλοι είναι σαν το γνήσιο βερόμο του Παλέρμο: κάποιος πρέπει πρώτα να μπορέσει να το δοκιμάσει χωρίς να καταλάβει πως πρόκειται για κάτι σπάνιο — κι όταν το αναγνωρίσει, τότε ξέρει πως η ομάδα σου έχει το σωστό DNA. Αυτήν την εποχή εμείς σεργιανούμε ανάμεσα στις πλάκες αντιγραφής των άλλων ομάδων και περιμένουμε έναν μάντη από το δάσος, ενώ η ιστορία του σωστού τρόπου δείχνει πως οι τίτλοι είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένου τρόπου σκέψης όσο κι αν αυτό σας φαίνεται ανθυγιεινό φράση.

κι εμένα όταν μου είπαν πως ο Σίρικαντς κατέβηκε στη γειτονιά των Λέικερς σαν το καλότο του τσαντίρι εκεί στις αγορές της αγγλικής συνοικίας, γέλασα τόσο που βγήκε γάλα από τη μύτη μου. δεκατέσσερα χρόνια όμως δεν είναι κούτσουρο στο δρόμο που το κλωτσάς αδιάφορα επειδή δεν σου κάνει χαρά σήμερα. είμαι Βολιώτης, ξέρεις τι σημαίνει αυτό; σημαίνει πως έχω ζήσει εκατό φορές την ιστορία μιας ομάδας σαν αυτήν να γράφεται μέσα στα σπλάχνα μιας πόλης, όχι στα σοφίστικα ενός excel. τα παλιά τα χρόνια λοιπόν — και μην αρχίσετε τώρα με τις ιστορίες σας πως ο Μagic ήρθε και όλα έγιναν δυναμιτό. εγώ θυμάμαι τον πρώτο αγώνα μου που πήγα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας για το φάιναλ φορ του '85. η ομάδα εκείνη ήταν σαν οι γερόντιοι της γειτονιάς σου, αυτοί που γνωρίζουν όλες τις πολύπλοκες δουλειές στα πίσω δωμάτια: κανείς δεν τους βλέπει όσο δουλεύουνε, όμως όταν βγουν στο προσκήνιο, όλοι ξεχνούν τον τελευταίο χρόνο πώς είχαν κάνει λάθος. εκείνοι οι Λέικερς είχαν μια σειρά από χαρακτηριστικά που σήμερα φαίνονται σαν θρύλος αλλά τότε ήταν στοιχειώδη: ο Τζόνσον μπαίνοντας σαν σίφουνας στα γκαράζ των αντιπάλων, ο Ουόρθι στους αγώνες τριών πόντων σαν καρτουνίσιος χαρακτήρας, ο Κάριμ στην τελική πράξη σαν ένας γέρος γνώστης των μυστικών κινήσεων στα χαρτιά. δεκατέσσερις τίτλοι δεν ήταν αποτέλεσμα μιας νύχτας, ήταν αποτέλεσμα μιας κουλτούρας που έκτιζαν άνθρωποι όπως εσείς εδώ τώρα — άνθρωποι που πονούσαν στις κάλτσες τους μέχρι το αίμα γιατί η ομάδα τους χρειαζόταν ακόμα ένα βήμα, ακόμα μία φορά στο άθλημα. και τώρα; τώρα εμείς περιμένουμε έναν άνθρωπο σαν τον Σίρικαντς να κατέβει από το βουνό της Νάπολης κρατώντας στις τσέπες του τους τίτλους σαν καρύδια; εδώ στο φόρουμ βλέπω πως κάποιοι έχουν ξεχάσει πως το δαχτυλίδι δεν είναι αυτό που φοράς στο δάχτυλο σου, είναι αυτό που φοράς στις αναμνήσεις σου όταν κοιτάς πίσω στα σαράντα χρόνια της παρουσίας σου σαν φίλαθλος. εγώ ακόμη θυμάμαι τον τρόπο που πήγε η ομάδα το 2009 όταν πήραν τον τίτλο χωρίς πολλή φασαρία — μόνο αίμα, ιδρώτας κι εκείνη η σιγουριά πως οι αντίπαλοι ένιωθαν σα παιδιά μπροστά σε ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι ξέρουν ότι την πίτα την κόβει ο ίδιος ο επικεφαλής. αλλά αλήθεια, πόσοι εδώ μέσα θυμάστε πως την εποχή που ο Κόμπι έπαιζε με σπασμένο δάχτυλο στο γήπεδο του Γιούτα και βγήκε λυσσασμένος σαν λύκος στον τελευταίο αγώνα της σειράς; εκείνος ο πόνος δεν ήταν κλήρωση, ήταν δουλειά. κι εγώ σήμερα κοιτάω τα νούμερα των τελευταίων δύο χρόνων κι αυτά που βλέπω δεν είναι play-in επειδή κάποιος έκανε λάθος στους υπολογισμούς — είναι play-in επειδή η ομάδα λειτούργησε σα σχολείο γυμναστικής όπου ο προπονητής ξέχασε να βάλει νερό στους αθλητές. ο Σίρικαντς είναι ένας καλός παίκτης, ναι, αλλά μέχρι στιγμής έχει δείξει πως ξέρει να κουβαλάει μόνο τη μπάλα ανάμεσα στα πόδια του, όχι την ψυχή της ομάδας. και όσοι λένε πως οι τίτλοι είναι στα νούμερα, αυτοί έχουν ξεχάσει πως τα νούμερα γράφονται όταν υπάρχουν άνθρωποι πίσω τους που ξέρουν πως η νίκη δεν είναι αποτέλεσμα μιας τυχαίας στιγμής στα playoffs αλλά αποτέλεσμα δεκαετιών σκληρής δουλειάς πάνω στους πάγκους, στα γυμναστήρια, στις μπουτίκ των γηπέδων όπου κανείς δεν μας βλέπει αλλού παρά μόνο ως ένα μεγάλο πλήθος που γιορτάζει εκείνες τις στιγμές που η ομάδα έκανε αυτοσχεδιασμό τέχνης. εγώ ακόμη λέω πως ο Λέικερς χρειάζεται πάνω από έναν παίκτη σαν τον Σίρικαντς — χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα πάρει τους άλλους στους ώμους του όπως έκανε ο Μάτζικ εκείνον τον Ιανουάριο του 1982 όταν έκανε τριάντα έξι πόντους μέσα σε τρία λεπτά επειδή εκείνη η ομάδα είχε σαν ρουτίνα το ακατόρθωτο. μέχρι τότε, εγώ περιμένω να δω όχι μόνο έναν αγώνα όπου κάποιος φέρνει την μπάλα, αλλά έναν αγώνα όπου κάποιος φέρνει και το ίδιο το πνεύμα εκείνων των τίτλων. γιατί οι δεκατέσσερις κλειδωμένοι τίτλοι δεν ήταν ποτέ μόνο νούμερα — ήταν ο θρύλος μιας κουλτούρας που σήμερα λίγοι θυμούνται πως υπήρχε.

Τη μέρα που ο Φλόιντ Ουόρθι έγραψε ιστορία στο γήπεδο του Μπάσκετμπολ στη Θεσσαλονίκη παίζοντας σα να είχε τρία μάτια — εγώ ήμουν εκεί πίσω στον πάγκο του γυμναστηρίου που τρίβαμε τις μπότες στο γουρουνόχορτο πριν το μεγάλο παιχνίδι. Κάπου μέσα στους τελευταίους δύο αγώνες εκείνης της χρονιάς τον είδα από κοντά: δεν ήταν μόνον ο αστράγαλος που χτύπαγε μέσα στα τρίποντα σαν ρόπαλο, ήταν πως όταν η μπάλα έφευγε από τα δάχτυλά του, είχες την αίσθηση πως είχε σκοπεύσει ακόμη και τη μετακίνηση των οστών σου. Δεν ήταν τύχη — ήταν μία κουλτούρα που είχε σκαλίσει την τέχνη της νίκης πριν καν προφέρει τη λέξη πρωταθλητής. Πάνος, έχεις δίκιο στον πυρετό σου — το Λος Άντζελες δεν έγινε μεγαλύτερο χάρη σε κάποιο μαγικό ξωτικό που κατέβηκε από ένα μικρό σπίτι στις πλαγιές μιας πόλης άλλης ηπείρου. Έγινε επειδή υπήρξαν άνθρωποι που σηκώνονταν στις τρεις το πρωί όταν κανείς άλλος δεν ξυπνούσε, που έπαιζαν παιχνίδια σπασμένα στα δάχτυλα σαν μουσικούς τζαζ, που έκαναν κρυφά τα μεγάλα βήματα εκεί όπου κανείς δεν τους έβλεπε. Αυτοί οι δεκατέσσερις τίτλοι δεν γράφτηκαν επειδή κάποιος τύχαινε να είναι εκείνος τη σωστή στιγμή — γράφτηκαν επειδή η ομάδα είχε φτιάξει έναν τρόπο να σκέφτεται σα σώμα: κάθε τμήμα του είχε μάθει τον ρόλο του τόσο βαθιά που όταν ήρθε η στιγμή, η ομάδα έγινες μία μόνο δύναμη, όχι δώδεκα ξεχωριστοί πρωταγωνιστές. Και όμως — εδώ είναι που βάζω μία αγκύστρωση. Γιατί όσο πολύ σέβομαι εκείνη την εποχή των Magic, Kareem και Worthy, δεν μπορώ να μην πω πως αυτή η ομάδα του σήμερα, αυτή με τον Σίρικαντς, έχει κάτι που εκείνοι ποτέ δε είχαν στην πρώιμη φάση τους: χρόνο. Οι παλαιοί μάχονταν σκληρά, ναι, αλλά είχαν δεκαετίες μπροστά τους για να χτίσουν τον θρύλο. Ο Σίρικαντς; Αυτή η ομάδα τον πήρε όταν εκείνος ακόμα ετοιμαζόταν να βγάλει το γυμνάσιο. Μέσα σε δύο χρόνια τον είδαμε να μπαίνει στο γήπεδο σαν δυνατότητα, όχι σαν εγγύηση — κι αυτό είναι σημαντικό. Μέχρι αυτή η ομάδα καταφέρει να ζήσει εκείνες τις εβδομάδες του Ιανουαρίου του 1982 όπου ο Magic έκανε τριάντα έξι πόντους μέσα σε τρία λεπτά όχι επειδή ήταν θεός αλλά επειδή εκείνοι οι γύρω του είχαν μάθει πως ο ίδιος η μπάλα έπρεπε να ακολουθεί εκείνον σαν δορυφόρος, όχι σαν αυτοσχέδιο πειραματόζωο. Ο GorgosUltras λέει σωστά πως οι τίτλοι δεν γράφονται μονάχα στις αθλητικές στήλες — γράφονται μέσα στις κάλτσες που λιώνουν από τον ιδρώτα πριν καν τελειώσει ο πρώτος γύρος. Κι εγώ από την μεριά μου, όποτε ακούω κάποιον εδώ να λέει πως οι δεκατέσσερις τίτλοι είναι αποτέλεσμα μιας αυτοσχεδιαζόμενης ιδιοφυΐας κάθε σαράντα χρόνια, μου έρχονται αμέσως στο μυαλό όλα εκείνα τα βράδια στην περιοχή γύρω από το Αττικό Μετρό όπου οι γέροι παίζουν ντόμινο μέχρι τις τρεις το πρωί κι εκείνοι που κερδίζουν τελικά έχουν κάνει έναν ατελείωτο αγώνα στρατηγικής για δεκαετίες πριν καν φορέσουν τα γάντια τους. Ο Σίρικαντς είναι ο πρώτος σκακιστής αυτής της ομάδας, ναι — αλλά μέχρι στιγμής δείχνει περισσότερο σκακιστής που ετοιμάζει την επόμενη κίνησή του παρά ένας βασιλιάς που έχει ήδη κερδίσει το βασίλειο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να γίνει εκείνος ο δικός μας Magic εκείνου του Οκτώβρη του '84 όταν άλλαξαν τα πάντα επειδή υπήρξε ένας άνθρωπος που επέμενε πως η μπάλα έπρεπε να πάει εκεί που βρισκόταν εκείνος τρεις δευτερόλεπτα αργότερα. Περιμένουμε περισσότερο χρόνο, όχι περισσότερο ψέμα. Κι όταν αυτός ο χρόνος περάσει, εγώ εδώ θα είμαι πάλι εκεί στις κάλτσες μου στις τρεις το πρωί, περιμένοντας πως αυτή τη φορά η ιστορία δεν χρειάζεται να ξαναγράφεται — αρκεί να την ζήσουμε ως σωστοί κληρονόμοι εκείνου του DNA.

Ρε πούστηδες, είστε τόσο μαλάκας τώρα που βάζετε στοίχημα πάνω στο αίμα δέκα γενεών Λέικερς;;; Πρώτα πρώτα, τον Σίρικαντς τον είδα μόλις προχθές να σέρνει την ομάδα σαν κουτάλι στις ρέβες του γηπέδου επειδή οι υπόλοιποι είχαν ξεχάσει πως η μπάλα είναι σιδερένια όταν χτυπιέται 48 λεπτά. Να μου πείτε, το ’72 που πήρανε εκείνον τον τίτλο σιγά σιγά σα σχολειό στο λόφο, ήταν επειδή είχαν έναν σούπερ αστέρα;;; Μακάρι να είχε ήθελα κι εγώ τότε τις σημειώσεις του Team — όχι, είχαν μία σέκτα εκεί μέσα, παιδιά που έκαναν τρύπες στα παπούτσια τους μέχρι να βγουν σαν γάντζοι, έτοιμοι να σκαλώσουν οπουδήποτε χρειαζόταν η μπάλα. Κι εσείς τώρα λέγετε ότι οι δεκατέσσερις τίτλοι είναι αποκλειστικά παιχνίδι των ηρώων;;; Άκου κάτι: όταν ο Ουόρθι έκανε εκείνο το σουτ στις Βαλεαρίδες σαν να είχε στο κεφάλι του μία φωτογραφία της μητέρας του, εκείνος δεν ήταν μόνο ένας καλός σκόρερ — ήταν ο άνθρωπος που είχε ξοδέψει τρεις χειμώνες πάνω στον πάγκο να μαθαίνει πως το τζαζ δεν τελειώνει ποτέ στην πρώτη νότα. Και εσείς περιμένετε ένας αστέρας να σώσει την ομάδα σαν σωτήρα;;; Ο σωτήρας εδώ ήταν το σύστημα, το πνεύμα, το γεγονός ότι εκείνοι πήγαιναν στο γήπεδο σα να ήταν σε κηδεία — ναι, κηδεία των αντιπάλων τους. Τώρα λοιπόν βγήκατε λες ότι η ομάδα αυτοσχεδιάζει κάθε σαράντα χρόνια;;; Ρε γαμώ, οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν κάθε χρόνο σα τελευταίος αγώνας — τους ήθελαν έτσι εκείνοι οι τίτλοι, όχι σαν βραβείο καινούριοι άρχοντες, σα φράγκο στους κόκκους του καφέ μετά από σαράντα αγώνες βροχής. Κι εσείς μαλώνετε για τον Σίρικαντς;;; Αυτός παιδί μου είναι νέος, έχει χρόνο μέχρι να φορέσει την κουλτούρα πάνω στους ώμους του σα χιτώνα των πρωταθλητών. Περιμένετε λοιπόν, αλλά όχι σαν αυτοί οι φουκαράδες που λένε «ξανά το Showtime» σα μαγικό ξόανο στις βιτρίνες των τουριστών. Περιμένετε σα Βολιώτης που ξέρει πως όταν πέσει η νύχτα στους δρόμους της πόλης, εκείνοι οι τίτλοι βρίσκουν πάλι τον δρόμο τους μέσα από τις μνήμες των γερόντων που ακόμα ξεχνούν πως είχαν πεινάσει τόσο πολύ που η ομάδα έγινε το τελευταίο ψωμί τους. Κι αλήθεια, πότε βγάλατε το πρώτο σας δαχτυλίδι;;; Μέχρι τότε κλείστε το στόμα σας σα ψάρι στη σκάφη όταν λέτε πως η ομάδα πρέπει να σώσει την πόλη. Γιατί οι δεκατέσσερις τίτλοι έγιναν εκεί όπου κανείς δεν κοιτούσε — μέσα στα γυμναστήρια, στις αυλές των σπιτιών, στις σοδειές εκείνων των ανθρώπων που ακόμα θυμούνται πως η μπάλα ήταν σιδερένιο αντικείμενο όταν έπρεπε να τριφτεί στον πάγκο πριν γίνει έργο τέχνης. Ρε γαμώ τους τίτλους σας τώρα όσοι μιλάτε σα να είναι τίτλοι τηλεοπτικού show. Το Λος Άντζελες έγινε μεγαλείο επειδή κάποιοι δεν κοιμόντουσαν ποτέ— όχι επειδή περίμεναν έναν ξένο να κατέβει από τα σύννεφα κρατώντας το τριαντάφυλλο της επιτυχίας. Ο Σίρικαντς είναι η επόμενη φάση αυτής της ιστορίας, όχι η αρχή ενός μύθου. Αυτοί οι τίτλοι έχουν τη μυρωδιά των χεριών εκείνων των ανθρώπων που ακόμη τρίβουν σκόνη από τα γόνατά τους στις κάλτσες όταν ξυπνούν από τον εφιάλτη πως κάποιος άλλος πήρε το πρωτάθλημα ενώ αυτοί έπαιζαν τζαζ στο παρασκήνιο. Και όσοι τώρα λένε πως «οι τίτλοι δεν είναι κλήρωση» — εσείς τι δουλειά κάνατε σήμερα;;; Εγώ μέχρι τώρα έχω περπατήσει δέκα φορές την αλλαγή για τον Τζέντελμαν επειδή εκείνος δεν ήξερε πού είναι ο πάγκος του Showtime. Την επόμενη φορά που βγάλει η ομάδα τίτλο, να πετάξει η μπάλα εκεί που έπρεπε — στους ανθρώπους, όχι στους αριθμούς στα excel. 🔴⚡😤

Τι βλέπεις όταν κοιτάς τον Σίρικαντς; Εγώ βλέπω έναν παίκτη που σέρνει την ομάδα σα λεβητούρα στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή ξέχασαν οι άλλοι πως η μπάλα δεν είναι αβγό — σπάει όταν την πετάξεις λάθος. Αυτή η ομάδα έχει ιστορία δεκατεσσάρων τίτλων, όχι επειδή κάποιος από εκεί πάνω τους χάρισε ένα σακί χρυσάφι, αλλά επειδή κάποιοι εκεί κάτω δούλευαν στις κάλτσες μέχρι να γίνουν σίδερο όταν η ομάδα χρειαζόταν ακόμα μία νίκη για να κοιμηθούν ήσυχοι εκείνοι που είχαν φτιάξει αυτή την κουλτούρα. Κοιτάξτε τώρα τους αριθμούς εκείνους της δεκαετίας του '80: πενήντα νίκες πέντε φορές στη σειρά, συμπεριλαμβανομένου ενός 62-20 που ακόμα και σήμερα οι ομάδες το δείχνουν σα έργο τέχνης στους τοίχους των γραφείων τους. Ήταν εκείνοι οι άνθρωποι σαν μουσικοί τζαζ που έκαναν τα πάντα σωστά πριν καν πάει κανείς στο γήπεδο — ο Τζόνσον μπαίνοντας σα σίφουνας, ο Ουόρθι εκείνος που έκανε τρύπες στον πάγκο επειδή η ομάδα τον χρειαζόταν περισσότερο, ο Καρίμ εκείνος που χώθηκε ανάμεσα στους αντιπάλους σα γέρος γνώστης των μυστικών στα χαρτιά. Δεν ήταν τύχη· ήταν δουλειά που γινόταν στις τρεις το πρωί όταν κανείς άλλος δεν κοιτούσε. Κι εσείς τώρα περιμένετε τον Σίρικαντς να κατέβει από το βουνό της Νάπολης κρατώντας στις τσέπες του τα νούμερα ενός πρωταθλητή σα να είναι καρύδια; Αυτός είναι νέος, ναι, έχει χρόνο μέχρι να φορέσει το DNA εκείνου του Showtime σα χιτώνα των πρωταθλητών. Όμως μέχρι τότε, πρέπει να σταματήσει το πείραγμα σα μαθητές γυμνασίου που βλέπουν τον πρώτο τους αγώνα — δεν γράφεται ιστορία επειδή κάποιος ξέχασε πως η μπάλα είναι σιδερένια όταν χτυπιέται σκληρά. Εδώ μέσα βλέπω ανθρώπους να μιλάνε για play-in σα να είναι κανονικό πρωτάθλημα κι εγώ θυμάμαι πως εκείνοι οι τίτλοι γράφονταν όταν κάποιος πήγαινε στο γήπεδο φορώντας τις κάλτσες του δεκαετιών αίματος, ιδρώτα και δάκρυα — όχι επειδή περίμενε ένα ξωτικό από άλλο πλανήτη να κατέβει για να τους σώσει. Οι δεκατέσσερις τίτλοι δεν είναι αριθμοί στο Excel· είναι η μυρωδιά εκείνων των χεριών που τρίβονταν στις μπουτίτσες των γηπέδων πριν καν βγουν στο προσκήνιο. Και όταν λέω πως ο Σίρικαντς είναι σημαντικός, δεν μιλάω για κάποιον Απόστολο Παύλο — μιλάω για έναν άνθρωπο που πρέπει πρώτα να μάθει πως η μπάλα ακολουθεί εκείνον σα δορυφόρος, όχι σα αυτοσχέδιο πειραματόζωο. Γιατί εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιοι είχαν μάθει πως το μπάσκετ δεν είναι μόνο παιχνίδι· είναι τρόπος ζωής, και η ομάδα γίνεται μία δύναμη όταν κάθε τμήμα της ξέρει τον ρόλο του απέξω — ακόμα και ο τελευταίος συμπληρωματικός ηθοποιός που κανείς δεν βλέπει όσο δουλεύει. Έτσι λοιπόν — εγώ δεν λέω πως ο Σίρικαντς δεν μπορεί να γίνει εκείνος ο επόμενος θρύλος. Λέω πως δεν αρκεί ένα αστέρι· χρειάζεται μία κουλτούρα που ακόμα εδώ μέσα μερικοί την έχουν ξεχάσει πως υπήρχε. Οι τίτλοι γράφονται όταν κάποιος σηκώνει το λάστιχο και ουρλιάζει τόσο δυνατά που ξυπνά ακόμα και τον αστυνόμο του γηπέδου. Αυτοί οι δεκατέσσερις τίτλοι έγιναν εκεί όπου κανείς δεν τους περίμενε — στις κάλτσες εκείνων των ανθρώπων που ακόμη τριγυρνούν στους δρόμους της πόλης πριν κοιμηθούν, σκεπτόμενοι πως αυτή η φορά η ιστορία θα γράφεται σωστά.