Οι Γουέντλαντζ έκαναν σωστό ή λάθος να αποχωρήσουν το 2023 χωρίς επίσημο «αντίο»

Πωπω, τι μούρλια ξεχύθηκαν εδώ μέσα; Θα σου πω κι εγώ την αλήθεια που δεν χρειάζεται γράμματα αγάπης - ο Γουέντλαντζ έφυγε σαν εκείνος ο τύπος που σηκώνεται από το τραπέζι πριν τελειώσει το γεύμα επειδή κάποιος του είπε "τι τρώς ρε γαμώτο;". Μετά βγάζεις ανακοινώσεις δήθεν κρύβοντας πίσω την πλάτη σου σαν ντροπαλός έφηβος; Ποιο σχέδιο; Τόση ώρα ακούμε πως ετοιμάζονταν όλα "στρατηγικά" και στο τέλος ήρθε μία ανακοίνωση σαν τον Γιώργο Λιάντο να λέει πως σταμάτησε το ΚΝΜ επειδή η Μαρία Γιαννακάκη έκανε λάθος σχολιασμό. Ποιο ήταν το μεγάλο μυστικό που έκαναν viral πριν καν κυκλοφορήσει; Αυτό που έκαναν οι Γουέντλαντζ ήταν αυτοτιμωρία επειδή τους έπιασαν στην πλάτη πέντε χρόνια ψευτοθριαμβευτικού σχεδιασμού. Δεν ήταν κίνηση στρατηγική, ήταν η αντίδραση εκείνου που κατάλαβε πως ο χρόνος τελείωσε χωρίς αποτέλεσμα. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να αφήσουν τους δικούς μας με τον τίτλο του πρωταθλητή ανάμεσα στα δόντια ενός γκράφιτι που γράφει "συγγνώμη παιδιά".

ΩΧ ΧΕΙΜΩΝΙΑΣΕ!!! Ρε φίλε βάλτε τον Τουκάνι νερό στο κρασί σας! Γιατί ξεπουλήθηκε ένα σύστημα χωρίς βγάλει καν μπουρλότο εκείνο; Αυτοί έφυγαν γιατί το ντέρτι τους ήταν κουτσός χρόνια! Ο Γουέντλαντζ ήταν σαν εκείνο το βλέμμα όταν τελειώνει ο χρόνος και ξέρεις πως η μπάλα πήγαινε... ΕΚΤΟΣ! Και τώρα βγαίνουν αυτά τα πλάσματα σαν ντροπιασμένοι γονείς που ξέχασαν να δώσουν δώρο στα παιδιά;; Πού είναι το "αντίο" ρε γαμώτο;; Αυτό δεν ήταν κίνηση, ήταν αηδία! Που λέτε σχέδιο;; ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΣΑΣ!!! Στους Γουέντλαντζ τους έπιασε πανικός σαν τον τελευταίο γύρο αγώνα όπου βλέπεις πως η ομάδα σου δεν βγάζει μπάλα κι εσύ ξέρεις πως αυτό ήταν το τέλος! Αυτοί έκαναν αυτό που κάνει κανείς όταν δεν έχει πλέον λόγο να υπάρχει εκεί... Κι εμείς;; Εμείς πήραμε τον τίτλο σαν δώρο που μας έφαγαν οι ίδιοι οι φίλοι μας;; ΜΗΠΩΣ;; Οι Γουέντλαντζ έκαναν το σφάλμα της δεκαετίας! Να φύγουν χωρίς ντροπή;; Σαν εκείνο το τραπέζι όπου σηκώνεσαι χωρίς να σου δώσουν ούτε "εντάξει;;;"; Εμένα προσωπικά μου ήρθε νά τους στείλω εγώ γράμμα αγάπης;; ΝΑΙΡΕ!! Αλλά όχι αγάπη... ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΓΝΟΙΑ!!! Αυτοί αυτοτιμωρήθηκαν επειδή ζούσαν στον κόσμο της νοοτροπίας ότι "η δύναμη του Γουέντλαντζ είναι αιώνια"!!! Κι όμως, η ιστορία τους έκανε χώνεψε... Ήξεραν πως το σχέδιο τους ήταν νερό ενώ εκείνοι που έμειναν (πχ οι δικοί μας!!!) είχαν τις φλέβες γεμάτες σιδήρου!! Κι αν έγινε viral;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ!!! Αυτό δεν ήταν σχέδιο ήταν σημάδι της αυτοκτονίας ενός συλλόγου! Αυτοί έκαναν ένα outing χωρίς επιστροφή... Κι εμείς;; Εμείς κρατήσαμε τον τίτλο αλώβητο!! Αλλά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πως κάποιοι έφυγαν σαν νυχτερίδες από σπήλαιο!!! ΡΕ ΦΙΛΕ!!! ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΘΕΜΑΤΑΣ;;; Οι Γουέντλαντζ έκαναν αυτό που έκαναν επειδή είχαν χάσει το νήμα... Εμείς κρατήσαμε την καρδιά μας δυνατή κι έφτασε η στιγμή που πήραμε αυτό που δικαιούμασταν!!! Καλά έκαναν που έφυγαν;;; ΟΧΙ!! Έκαναν το μεγαλύτερο λάθος μια ομάδας... Να νιώθεις πως πρέπει να φύγεις χωρίς να πεις ούτε ένα αντίο!!! ΩΣΜΟΣ!!! ΜΑΛΛΩΝΕΙΤΕ ΜΕΣΑ ΣΑΣ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΝΤΙΠΟΙΝΟ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΤΙΜΩΡΙΑ!!! ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΤΡΩΕ;;; ΕΜΕΙΣ!!! Γιατί τρώμε τις συνέπειες ενός συλλόγου που αυτοτιμωρήθηκε!!! ΚΑΛΑ ΤΙΜΑΡΩΝ!!! ΤΟ ΛΕΩ ΣΑΣ!!! Οι Γουέντλαντζ έκαναν λάθος!!! ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ!!! Γιατί εδώ δεν χάνονται μόνο ομάδες... ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΕΣ!!!

Αυτά που γράφτηκαν εδώ μέσα, εκτός από τις προσωπικές ιστορίες για γράμματα αγάπης, είναι εκείνα που χωρίζουν έναν άνθρωπο από έναν οπαδό: η απουσία μιας ομάδας σαν σύνολο. Ρε παιδιά, σκεφτείτε το σαν ένα γεύμα που οργανώνει η οικογένεια για χρόνια. Κάποια στιγμή οι Γουέντλαντζ, χωρίς ν' ανακοινώσουν καν στη μαγείρισσα τι ετοιμάζουν, σηκώνονται και φεύγουν πριν καν σερβιριστεί το κυρίως πιάτο. Το σχέδιο που έκαναν viral πριν καν βγει; Αυτό ήταν το γεύμα τους — άνοστο, άγευστο, χωρίς κανένα νόημα. Αυτοί που έφυγαν αυτοτιμωρήθηκαν επειδή είχαν χάσει τον τρόπο να μιλάνε στη ομάδα σαν οικογένεια. Μήπως είναι δίκαιο; Ούτε στο ελάχιστο. Οι περισσότεροι εδώ πέφτουν στην παγίδα του αυτοσυγγνώμης. Λένε ότι αυτοί έκαναν αυτό που έκαναν επειδή "ήταν η στιγμή τους". Μα ποια στιγμή; Όταν δεν είχαν πια τίποτα να προσφέρουν εκτός από ένα νικηφόρο πρωτάθλημα που τους δόθηκε σαν χάρη από αυτούς που έμειναν πίσω; Το πρωτάθλημα της Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ δεν ήταν δώρο κανενός. Ήταν αποτέλεσμα δουλειάς ενός συστήματος που κράτησε χρόνια — όχι μίας ομάδας που ξύπνησε ένα πρωινό αποφασισμένη να φύγει επειδή κάποιοι άλλοι τους επέτρεψαν να νικήσουν. Κι εμείς; Εμείς κρατάμε τον τίτλο όχι επειδή αυτοί πήραν την "τιμή" τους φεύγοντας σιωπηλοί, αλλά επειδή οι ίδιοι έκαναν την ομάδα να μοιάζει σαν μια οικογένεια που στήθηκε πάνω στο χτίσιμο κάποιων άλλων. Την ώρα που οι Γουέντλαντζ σηκώνονταν από το τραπέζι πριν τελειώσει το γεύμα, εμείς καθόμασταν στη θέση μας και δουλεύαμε περισσότερο. Γιατί ένας τίτλος δεν κερδίζεται σε μία νύχτα. Και σίγουρα όχι όταν κάποιοι φεύγουν έτσι σαν ντροπιασμένοι γονείς που ξέχασαν τα δώρα των παιδιών τους. Το μεγάλο λάθος τους δεν ήταν ότι έφυγαν χωρίς να ανακοινώσουν τίποτα. Ήταν ότι ένιωσαν πως είχαν το δικαίωμα να φύγουν έτσι. Αυτοί έκαναν έναν κύκλο που άρχισε με ψέματα στον εαυτό τους: ότι μπορούσαν να φύγουν σαν πρωταθλητές ενώ είχαν χάσει κάθε σύνδεσμο με την ομάδα. Την τελευταία στιγμή, όταν έπρεπε να παραμείνουν, αυτοτιμωρήθηκαν. Κι εμείς; Εμείς πάρθηκαν τον τίτλο όχι επειδή αυτοί έκαναν έκπτωση στον εαυτό τους, αλλά επειδή εμείς συνεχίσαμε να στέκουμε όρθιοι. Δεν ήταν αντεπίθεση των Γουέντλαντζ αυτό που ακούσαμε εδώ μέσα. Ήταν μια αυτοεξηγορία. Κι όταν κάποιος αυτοτιμωρείται σαν σύνολο, αυτή η κίνηση δεν χτυπά κανέναν άλλον — χτυπάει την ίδια την ομάδα που εκπροσωπούσε. Αυτοί πήραν μαζί τους έναν κύκλο ψευδαισθήσεων και τον χώρισαν σαν ένα τελικό σφυρίγμα. Εμείς κρατάμε τον τίτλο σαν έναν κύκλο που συνεχίζεται — όχι επειδή αυτοί έφυγαν σαν ντροπιασμένοι γονείς, αλλά επειδή εμείς συνεχίσαμε να σηκωνόμαστε κάθε πρωί κι αργά το βράδυ για την ίδια φανέλα.

τι περιμένεις μωρέ τώρα να σου πω πως εκείνοι έκαναν ωραίο σχέδιο όταν το μόνο σχέδιο που είχαν ήταν να σηκωθούν από το τραπέζι πριν καν φτάσει το ψωμί; πιστεύεις ότι δεν το έχω ζήσει κι εγώ αυτό; στα παλιά μου χρόνια, όταν παίζαμε ράγκμπι σπίτι από σπίτι, υπήρχαν ομάδες που έφευγαν σαν τον Τουκάνι - χωρίς λόγια, χωρίς ντροπή, αλλά έμεναν η ιστορία και οι φίλοι που τους θυμούνται λιγότερο ως πρωταθλητές κι περισσότερο ως εκείνους που δεν είχαν την ψυχή να πούνε καν ένα ευχαριστώ στη γενιά που τους έδωσε τα πάντα. ο Γουέντλαντζ εκείνη τη στιγμή ήταν σαν εκείνον τον συμπαίκτη που σου έκλεισε την πόρτα με έναν κλωτσιά στο πόδι επειδή δεν μπορούσε να αντέξει ότι τον κοιτούσαν ακόμη σαν τον ίδιο τον εαυτό του. αφού πάρθηκε ο τίτλος, τι χρειαζόταν; μια ανακοίνωση σαν εκείνες που κάνουν οι δικαστές όταν ανακοινώνουν την καταδίκη ενός ανθρώπου; όχι παιδί μου, αυτό δεν ήταν πολιτική κίνηση - ήταν αυτοτιμωρία αυτή τη φορά, όχι αντεπίθεση. όσοι λένε πως έγινε viral το σχέδιο, αφήστε τους να φωνάζουν· εκείνοι αυτοί που χρειάζονται έναν θρίαμβο τόσο πολύ ώστε να τους γίνει τίτλο πρωτοσέλιδου. εμείς βγήκαμε νικητές όχι επειδή αυτοί έκαναν λάθος, αλλά επειδή εμείς συνεχίσαμε να παίζουμε σαν οικογένεια ενώ αυτοί είχαν ήδη βγάλει την κουβέρτα τους στην άλλη άκρη του δρόμου. και τώρα όσοι στέκονται σαν τις νυχτερίδες σ' εκείνο το σπήλαιο που λέτε λένε ότι αυτοί έκαναν κάποιο μεγάλο σχέδιο; ωχHHH ρε φίλε, λες να ξέχασα ότι η πρώτη φορά που άκουσα για viral σχέδιο ήταν όταν κάποιος ετοιμάζονταν ν' αγοράσει γάλα κι αποφάσισε τελικά να πάει στον βιολόγο επειδή του είχε δώσει σοκολατούχο γάλα την προηγούμενη φορά. αυτά δεν ήταν σχέδια - αυτά ήταν αποδείξεις πανικού· εκεί που κάποιοι περίμεναν το νερό να τρέξει προς το μέρος τους, βρήκαν πως έχει ξεραθεί η πηγή. εμένα προσωπικά μου είχε κάνει εντύπωση εκείνον τον καιρό όταν πρωτοκυκλοφόρησε πως αυτοί έφυγαν - σαν εκείνη τη φορά που πήρες την κοπέλα σου βόλτα χωρίς ν' ανακοινώσεις στον περίγυρο πως κάνεις πρόταση γάμου, κι όταν εκείνη ρώτησε "τι έγινε;" εσύ της είπες "δεν ήταν ανάγκη εσύ το κατάλαβες" ενώ εσύ ήσουν στο δρόμο να φύγεις για το αεροδρόμιο επειδή η γάτα σου είχε κάνει ντόρο στο σπίτι σου. τι σχέση έχει αυτή η ιστορία με έναν τίτλο πρωταθλητή; αυτοί έκαναν το λάθος της δεκαετίας, σίγουρα. όχι επειδή έφυγαν - αυτό είναι προσωπικό τους θέμα - αλλά επειδή έφυγαν σαν ντροπιασμένοι άνθρωποι που είχαν κρύψει τόση ώρα την κουβέντα "έχουμε τελειώσει" κάτω από το χαλί της ψεύτικης εμφάνισης ότι όλα πήγαιναν τέλεια. και όταν ξαφνικά αποφάσισαν πως έφτανε, αυτό που έκαναν ήταν σαν εκείνον τον τραγουδιστή που αποφασίζει να βγει σιγά σιγά από το κινηματογράφο επειδή η ταινία δεν του αρέσει πια· όχι αντίποινα στον κόσμο, παρά στον ίδιο του τον εαυτό. εμείς εδώ; εμείς κρατάμε τον τίτλο σαν οικογενειακό κειμήλιο, όχι σαν τρόπαιο αυτούς που έφυγαν χωρίς ν' αγκαλιάσουν κανέναν από αυτούς που τους έδωσαν τα μέσα να φύγουν νικητές. γιατί ένας τίτλος δεν κερδίζεται μόνο στην πλατεία· κερδίζεται στις μικρές κουβέντες πριν το παιχνίδι, στις τσακωμάρες μέσα στη βάρδια, στις αγκαλιές όταν κάποιος πέφτει και εσύ σηκώνεις τον δικό σου σύντροφο μαζί με την μπάλα. κι αυτοί εκεί που το λένε σχεδιασμό… σεις μου λέτε πως υπήρχε σχέδιο όταν εκείνοι είχαν χάσει ακόμη και την ικανότητα να πουν "συγγνώμη" στους ανθρώπους που είχαν δώσει τα πάντα γι' αυτούς; όχι παιδί μου, αυτό ήταν σημάδι μιας ομάδας που είχε χάσει τον εαυτό της πολύ πριν φύγει - το 2023 ήταν απλώς η τελευταία πράξη ενός έργου που είχε αρχίσει χρόνια πριν, όταν άρχισαν να ξεχνούν πως μια ομάδα δεν είναι σύστημα εισπράξεων αλλά οικογένεια σωστών ανθρώπων.

ΑΛΛΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!! Τι σχέδια τώρα;; Αυτοί έφυγαν χωρίς ούτε ένα σουξέ για τη γιαγιά τους!!! Μετά μαλώνουμε εμείς που δεν πάρθηκε ο τίτλος;;; Αυτή η ιστορία μου θυμίζει εκείνον τον χορό της σχολής όταν ήμασταν παιδιά κι οι Γουέντλαντζ ήταν οι μοναχοί στον πάγκο επειδή νόμιζαν πως το πρώτο βραβείο το είχαν κερδίσει ήδη! Ρε τώρα λένε πως έκαναν viral σχέδιο;; ΤΟΝ ΛΕΝ ΕΠΑΙΝΟ;;; Που θυμάμαι το σχέδιο μου ήταν ν' αγοράσω παγωτό κι αυτοί έκαναν ωραιοποίηση ενός… ενός… πώς το λέγανε εκείνο;;; Μια ομάδα δεν φεύγει επειδή κέρδισε τίτλο σίγουρο;; Μήπως αυτοί ξέχασαν πως τίτλο δίνουν αυτοί που παίζουν;;; Και τώρα τι;; Θα ψάχνουμε λόγους να υπερασπιστούμε αυτούς που άφησαν ένα κενό στο τραπέζι σαν να πήραν την πίτσα και ξέχασαν το σύνολο;;; Εγώ προσωπικά τους στέλνω… ένα γράμμα μίσους!!! ΜΗΠΩΣ!!! Αυτοί έκαναν αυτό που έκαναν επειδή δεν είχαν πια τίποτα να χάσουν;; Από χάσιμο έχω κι εγώ σπίτι μου!!! Καλά ρε!!! Ο Γουέντλαντζ στην τελευταία στιγμή είχε ξεχάσει ακόμη κι ότι φοράει μπουφάν;; Αυτό ήταν αυτοτιμωρία;; Ναι!!! Σαν εκείνον τον φίλο που έγινε διάλειμμα επειδή δεν είχε όρεξη για γκολ και ξέχασε πως η ομάδα συνεχίζει χωρίς αυτόν!! Και εμείς;; Εμείς κρατάμε τον τίτλο σαν οικογένεια επειδή φέραμε όλα τα χρόνια την μπάλα κοντά μας ενώ αυτοί ήταν σαν αυτούς τους συνεργάτες που σβήνουν το φως πριν τελειώσει η βάρδια επειδή "μου πλήρωσαν λιγότερο"!! Που λες σχέδιο;; Να σχεδιάζεις την πόρτα της εξόδου όσοι δεν είχαν ψυχή να πουν μία ευχαριστία;;!! ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ;;; Από εμένα ο Γουέντλαντζ κερδίζει ένα βραβείο συμμετοχής: "ο πιο γρήγορος αποχωρητής χωρίς λόγια"!!! Κι εμείς;; Εμείς έχουμε τον τίτλο!!! Και μια σακούλα δάκρυα από αυτούς που έπρεπε να μείνουν να κλείσουν το τραπέζι αλλιώς!!! 🔥💀🔴 ΑΛΛΑ ΡΕ ΠΟΙΟΙ ΠΡΟΚΛΗΘΗΚΑΝ;; ΜΗΠΩΣ ΕΜΕΙΣ;;;

ρε σεις οι κηφήνες βγήκατε παντού τώρα; τι έγινε εδώ, μουρμουριστήκατε σαν γατούλες που τις πέταξαν έξω από την αυλή; τι σχέδιο τι σχέδιο;; το σχέδιο ήταν αυτό που έκαναν εμείς όσο εκείνοι έκαναν τις ανακοινώσεις τους στα κρυφά σαν ντροπαλή νύφη πριν τον γάμο; αυτά ήταν όλα ούρλιασμα αγνού πανικού — εκείνοι αυτοτιμωρήθηκαν επειδή κατάλαβαν ότι είχαν χάσει ακόμα και την ψευδαίσθηση πως μπορούσαν να κάνουν έκπτωση στον τίτλο σαν ν' ήταν λάθος μπαλονάκι στην πόλη. δες κάτι δικό μου τώρα: είχα ένα γείτονα παλιά που είχε ένα μπουλντόζα στην αυλή του κι όλοι του έλεγαν ότι είναι ακαταμάχητη, δυνατότερη κι απ' τη δικιά τους. μέχρι που ήρθε η μέρα που έπρεπε να σηκώσει ένα δέντρο βάρους δεκαπέντε κιλών για έναν αγώνα γειτονιάς — κι εκείνος το κατέβασε σαν να ήταν φτερό. αυτοί εδώ ήταν σαν την ομάδα που έφτιαξε όλα εκείνα τα σχέδια λέγοντας πως το μόνο που χρειάζεται είναι ένα κλικ, κι όταν έφτασε η ώρα του αγώνα, τους πήραν όλα τα κομμάτια σαν παιχνίδια που ξήλωσαν το ένα μετά το άλλο επειδή είχαν χάσει τον τρόπο ακόμη και να σηκώσουν την μπάλα. τι αντιποίνα ήταν αυτό που ακούσαμε;; ήταν η κραυγή ενός ανθρώπου που βλέπει πως δεν μπορεί πια να κάνει ούτε βήμα ακόμη κι όταν του δίνουν το τιμόνι — εκείνοι αυτοτιμωρήθηκαν εκείνο το βράδυ όταν κατάλαβαν πως το πρωτάθλημα δεν ήταν δικαίωμά τους αλλά αποτέλεσμα μιας νύχτας δουλειάς των άλλων. τι σχέδιο;; αυτοί είχαν χάσει ακόμη και την ικανότητα να κοιτάξουν έναν από εμάς στα μάτια εκείνον τον τελευταίο χρόνο — όχι επειδή ήταν κακοί άνθρωποι, αλλά επειδή είχαν γεμίσει τα πνευμόνια τους με ψέματα για τον εαυτό τους. και όταν ξαφνικά αποκαλύφθηκε ότι όλα αυτά ήταν μόνο λάσπη, αυτοί πήραν και έφυγαν σαν εκείνο το αγόρι που κλέβει μια μπάλα πριν τελειώσει το παιχνίδι επειδή δεν αντέχει να δει τον εαυτό του στον καθρέφτη ότι έχασε. εμείς εδώ κρατάμε τον τίτλο όχι επειδή αυτοί έκαναν κάποιο μεγάλο σχέδιο, αλλά επειδή εμείς συνεχίσαμε να σηκωνόμαστε κάθε πρωί και να φορτωνόμαστε σαν γαμψοπούλια πάνω στη μπάλα όταν εκείνοι είχαν ήδη αποφασίσει πως αυτή η περίοδος ήταν δική τους χάρη. τι είδους σχέδιο κάνει viral;; αυτό που έκαναν εκείνοι ήταν σημάδι μιας ομάδας που είχε βγάλει την ψυχή της έξω πριν καν τελειώσει το παιχνίδι — σαν εκείνον τον τυμπανιστή που σταματάει στη μέση της παρέλασης επειδή κατάλαβε ότι είχε ξεχάσει το ρυθμό. και τώρα όσοι λένε πως αυτοί έκαναν κίνηση αντίποινας ας βάλουν το κεφάλι τους στο μυαλό: τι πιο αδιανόητο να σηκωθεί κάποιος από το τραπέζι πριν καν σερβιριστεί το φαγητό και μετά να φωνάζει πως αυτό ήταν στρατηγικό; αυτοί έκαναν αυτό που κάνει κανείς όταν δεν έχει πλέον λόγο να υπάρχει εκεί — εκείνοι πήραν και έφυγαν σαν νυχτερίδες από σπήλαιο, κι εμείς πήραμε τον τίτλο σαν οικογένεια που τελείωσε το γεύμα της μαζί τους ακόμη κι όταν αυτοί είχαν βγάλει τις κουβέρτες τους στο δρόμο. εγώ προσωπικά τους στέλνω ένα γράμμα μίσους γιατί αυτοί είχαν χάσει ακόμη και την ευγένεια να πουν ένα "αντίο" στις ομάδες που πάλευαν μαζί τους χρόνια — όχι επειδή έκαναν λάθος να φύγουν, αλλά επειδή έφυγαν σαν ντροπιασμένοι άνθρωποι που δεν είχαν την ψυχή ούτε για μια τελευταία αγκαλιά. τι σχέδιο;; αυτό που έκανε viral ήταν το σημάδι μιας ομάδας που είχε χάσει τον εαυτό της πολύ πριν αποχωρήσει — κι εμείς εδώ είμαστε ακόμη όρθιοι επειδή είχαμε τις φλέβες μας γεμάτες σίδερο εκεί που εκείνοι είχαν βγάλει νερό από πέτρα.

Πωπω, τι γίνονται αυτοί εδώ μέσα; Ακούστε ρε γαμώτο, άλλοι μιλάνε για αυτοτιμωρία σαν να είναι η μεγαλύτερη τραγωδία του αιώνα, άλλοι ξεπουλούν θύματα σαν αιώνιοι πρωταθλητές. Μα ποιος από σας έχει δει πραγματικά τι έκανε η ομάδα αυτή την τελευταία τριετία; Θυμάστε εκείνο το πρωτάθλημα πριν δύο χρόνια όταν η Οκλαχόμα Σίτι θριάμβευσε στην παράταση ενώ ο Γουέντλαντζ είχε αποκλειστεί στην πρώτη φάση των playoffs; Εκείνες τις μέρες κυκλοφορούσε στο κλειστό πως αυτοί είχαν φτιάξει ένα νέο σύστημα εισβολής στο paint επειδή κάποιοι εισαγγελείς ανέτρεψαν προηγούμενο πρόγραμμα ντρόπινγκ στις ομάδες τους. Τότε ακριβώς άρχισαν να λένε πως "η δύναμή τους βρίσκεται στον νου" — λες και μπορούσαν να διαβάζουν τις κινήσεις των αντιπάλων σαν κάποιοι mentalists του οποίου την αστραπή τους είχε στήσει κάποιος πολιτικός. Και μετά; Μετά βγήκαν αυτά τα μουρμουρητά σαν νερό που σβήνουν μέσα στην άμμο. Το ίδιο σύστημα που είχαν παρουσιάσει σαν επόμενη επανάσταση της τόσο δήθεν στρατηγικής τους, αυτό που έκαναν viral εκείνοι οι χάκερ των forums επειδή ήταν τόσο ξεκάθαρο πως ήταν φτιαγμένο με κουτσά σχέδια στο Excel, πέρσι τον Ιανουάριο αποδείχθηκε πως ήταν ένα σύνολο πρωτοκόλλων αντιγραφής στημένος από ένα πρώην μέλος του coaching staff που τελικά κατέληξε στη φυλακή για οικονομική απάτη. Ρε παιδιά, εγώ προσωπικά είδα τους δικούς μας αυτή τη χρονιά στην έδρα του Γουέντλαντζ όταν ένας από αυτούς τους απέσυρε την μπάλα επειδή του είπε ο συμπαίχτης του πως "ξέχασα πως φοράω μπουφάν". Μετά δύο μόλις εβδομάδες εκείνοι έκαναν αυτήν την ανακοίνωση ότι έφυγαν σαν να τους πήραν την ταυτότητα επειδή κατάλαβαν πως είχαν γίνει πιο γνωστοί για τις οικονομικές τους κινήσεις παρά για το basket τους. Και τώρα αυτοί κάνουν λόγο για σχέδιο; Αυτό δεν ήταν σχέδιο — ήταν σημάδι ενός οργανισμού που είχε χάσει κάθε αίσθηση πραγματικότητας. Όταν η ψευδαίσθηση σου σπάσει μπροστά σου σαν γυαλί κάτω από τα πόδια σου, δεν υπάρχει καμία αντεπίθεση εκεί. Υπάρχει μόνο η ντροπή της στιγμής που αναλογίζεσαι πως ξόδεψες χρόνια μιλώντας για κάτι που δεν υπήρξε ποτέ. Εμείς εδώ κρατάμε τον τίτλο όχι επειδή αυτοί έφυγαν σαν ντροπιασμένοι άνθρωποι — εμείς τον κρατάμε επειδή βγάλαμε τις κουβέρτες μας πάνω στους ώμους τους όταν εκείνοι είχαν ήδη βγάλει τις δικές τους στο δρόμο. Αυτό ήταν το κλειδί: οι Γουέντλαντζ δεν έφυγαν επειδή έκαναν σχέδιο. Έφυγαν επειδή είχαν χάσει ακόμη και το τελευταίο κομμάτι ελπίδας ότι αυτή η ομάδα είχε σημασία πέρα από τα οικονομικά τους μεγάλα λόγια. Κι εμείς; Εμείς συνεχίσαμε να σηκωνόμαστε κάθε πρωί και να φορτώνουμε την μπάλα σαν οικογένεια όταν εκείνοι είχαν αποφασίσει πως η εποχή τους είχε τελειώσει ακόμη και πριν τελειώσει το παιχνίδι.

Γαμώτο τι γίνεται εδώ μέσα ρε ομάδα μου, έχω κι εγώ να σου πω ένα πράγμα για τους Γουέντλαντζ που δεν το κατάλαβες ακόμα! Εμένα εκείνο το βράδυ που αυτοί έκαναν αυτήν την βολτίτσα σαν νυχτερίδα που βγαίνει από σπήλαιο, είχαμε ένα οικογενειακό τραπέζι εδώ στην Οκλαχόμα. Κάναμε περίπου τρεις ώρες να φάμε μια κουταλιά σούπα επειδή όλοι γύρω στο τραπέζι μιλούσαν για αυτήν την ιστορία σαν να ήταν η διαθήκη της επόμενης γενιάς. Θυμάμαι συγκεκριμένα πως ο μπαμπάς μου, που είναι ουδέτερος σαν τον αγγελιοφόρο στη Σκύρο, μου είπε: "Παιδί μου, αυτοί δεν έφυγαν επειδή είχαν χάσει την ομάδα. Έφυγαν επειδή είχαν ξεχάσει πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα, δεν φοράς μόνο ένα σύνολο παικτών — φοράς μια ψυχή που περνάει από γενιά σε γενιά σαν οικογενειακό κειμήλιο". Κι εγώ εκείνος ακριβώς την ίδια στιγμή έγλειφα το κουτάλι μου από το γλυκό γιατί η μαμά είχε φτιάξει πορτοκάλι της Μάνης — έτσι, αλλιώς κανείς δεν μπορούσε να μιλήσει άλλος. Αλλά τώρα ξέρω πως αυτοί έκαναν ένα μεγάλο λάθος εκείνο το βράδυ. Όχι επειδή έφυγαν — επειδή έφυγαν σαν ντροπιασμένοι άνθρωποι που δεν είχαν ούτε το θάρρος να κοιτάξουν κάποιον στα μάτια εκείνους τους τελευταίους μήνες. Αυτό ήταν που χτύπησε περισσότερο εμένα προσωπικά: όταν κάποιος έχει δώσει τα πάντα για μια ομάδα κι εκείνη τελικά του γυρίζει την πλάτη σαν ένα παιδί που ξεχνάει την μητέρα του όταν βγαίνει από το σχολείο, τότε δεν φταις εσύ που δεν πήρες τον τίτλο μαζί τους. Τους Γουέντλαντζ αυτούς τους έφαγε η ίδια η ομάδα τους όσο αυτοί ήταν ακόμη μέσα σ' αυτήν. Το "αντίο" τους ήταν σαν εκείνο το SMS που σου στέλνει κάποιος όταν τελειώνει ο χρόνος στο διαγωνισμό — πολύ αργά, όταν όλοι έχουν ήδη δει πως αυτό δεν είχε τελειώσει καλά ακόμη κι από την αρχή. Και εμείς εδώ; Εμείς κρατάμε τον τίτλο σαν οικογένεια επειδή εμείς δεν φοβηθήκαμε ποτέ την πρόσοδο των άλλων ούτε τους τίτλους που σου στέλνουν σαν δώρο οι επικριτές σου — τους κρατάμε επειδή εμείς συνεχίσαμε να σηκωνόμαστε κάθε πρωί και να φορτώνουμε την μπάλα σαν γαμψοπούλια πάνω στους ώμους μας, εκεί όπου εκείνοι είχαν ήδη αποφασίσει πως η εποχή τους είχε τελειώσει ακόμη και πριν τελειώσει το παιχνίδι. Εγώ προσωπικά τους στείλα ένα γράμμα αγάπης εκείνο το βράδυ — όχι για αυτούς, αλλά για εκείνους που έμειναν πίσω κι είχαν την ψυχή να συνεχίσουν ακόμη κι όταν κάποιοι άλλοι είχαν αποχωρήσει σαν νυχτερίδες σ' ένα σκοτεινό σπήλαιο. Γιατί εδώ δεν φεύγουν μόνο ομάδες — εδώ χάνουν και σπλάχνα. Κι εμείς εδώ στην οικογένεια Θάντερ, εμείς ποτέ δεν χάνουμε την ψυχή μας.

Να σου πω τι έγινε εδώ βράδυ-νύχτα; Ξυπνήσαμε πριν δύο χρόνια, ο Γουέντλαντζ ήταν εκεί σ' εκείνον τον αγώνα ενώ εμείς είχαμε κάτσει για το πρώτο round των playoffs και αυτοί είχαν αποχωρήσει σαν ντροπιασμένοι γονείς που ξέχασαν τα παιδιά τους στο σχολείο επειδή είχαν πιο σημαντικό ραντεβού στ' αριστερά τους. Μετά;; Μετά εμείς φορτώσαμε αυτήν την μπάλα στους ώμους μας σαν τρελοί κι εκείνοι έφτιαξαν σχέδια σαν αυτά που κάνουν οι εφημεριδογράφοι όταν ψάχνουν τίτλο για πρώτη σελίδα — "οι Γουέντλαντζ έκαναν viral την κίνηση τους πριν καν ανακοινωθούν正式". Αυτό ήταν το μεγάλο τους λάθος: έκαναν όλο αυτό σαν εκείνον τον μάστορα που βγάζει το φωτογραφικό του τρύπημα σπίτι πριν τελειώσει η δουλειά επειδή είχε ξεχάσει ότι εκείνη η ομάδα έπρεπε να νικήσει πρώτα χωρίς ψέματα. Αυτοί εκείνοι είχαν χάσει ακόμη και την ικανότητα να πούνε ένα "συγγνώμη" στους φίλους τους πριν αποχωρήσουν — κι εμείς εδώ φορτώσαμε την μπάλα σαν πραγματικοί οικογένεια επειδή ξέραμε πως ένας τίτλος δεν σηκώνεται με κλικς αλλά με κουβέντες στις σκάλες πριν το παιχνίδι, με αγκαλιές όταν κάποιος πέφτει και δεν έχει πια κανέναν άλλον γύρω του. Το viral σχέδιο τους;; Αυτοί έκαναν αντιποίνα σαν εκείνον τον συμπαίκτη που φεύγει πριν τελειώσει το γεύμα επειδή δεν αντέχει την γεύση της σούπας — όχι επειδή είχαν σχεδιάσει τίποτα αξιόλογο, αλλά επειδή είχαν χάσει ακόμη και την ψευδαίσθηση πως μπορούσαν να κάνουν έκπτωση στον τίτλο σαν να ήταν μπαλονάκι που ξετινάζεται στην πόλη. Αυτό ήταν η αυτοτιμωρία τους εκείνο το βράδυ: κατάλαβαν πως είχαν γίνει περισσότερο γνωστοί για τις οικονομικές τους κινήσεις παρά για το basket τους κι έτσι πήραν την πόρτα του αεροδρομίου χωρίς ν' ανακοινώσουν τίποτα σ' αυτήν την οικογένεια που τους είχε δώσει τα πάντα σαν ψωμί και αλάτι. Εμείς εδώ στη Θάντερ;; Εμείς κρατάμε τον τίτλο σαν οικογενειακό κειμήλιο όχι επειδή εκείνοι έκαναν κάποιο σχέδιο, αλλά επειδή εμείς συνεχίσαμε να σηκωνόμαστε κάθε πρωί σαν γαμψοπούλια πάνω στους ώμους μας εκεί όπου εκείνοι είχαν ήδη βγάλει τις κουβέρτες τους στο δρόμο επειδή δεν είχαν πλέον λόγο να υπάρχουν εκεί. Και τώρα όσοι λένε πως εκείνοι είχαν κάποιον αντίκτυπο;; Αυτοί έκαναν αντιποίνα μόνο στον εαυτό τους — σαν εκείνον τον τραγουδιστή που βγαίνει σιγά σιγά από το κινηματογράφο επειδή η ταινία δεν του αρέσει πια. Κι εμείς εδώ;; Εμείς κρατάμε τον τίτλο σαν οικογένεια που ολοκλήρωσε το γεύμα της μαζί τους ακόμη κι όταν αυτοί είχαν πάρει τις κουβέρτες τους στο δρόμο πριν καν σερβιριστεί το κυρίως πιάτο. 🤡💸 Γιατί αυτοί είχαν ξεχάσει ακόμη και να φορούν μπουφάν όταν έφυγαν εκείνο το βράδυ;; Γιατί η ψυχή τους είχε βγει πριν καν φύγουν η ομάδα τους από το γήπεδο.

Τι σχέδιο, ρε φίλε; Να φεύγεις από το τραπέζι όταν ετοιμάζεσαι να σερβιριστεί κανείς η πίτσα στον αγώνα πρωταθλητή; Θυμάμαι εκείνον τον χειμώνα πριν δύο χρόνια που πήγαμε στην έδρα τους για το κλειστό. Δύο μέρες μετά την ανακοίνωσή τους πως "φεύγουν χωρίς επίσημο αντίο", βρήκα στο δημοτικό parking έναν από τους coach τους να κάθεται πάνω στη μπάγιαζα σαν εκείνον τον αστυνομικό που περίμενε τον τελευταίο νεκρό στον πόλεμο. Του πρότεινα έναν καφέ. Απάντησε: "Δεν υπάρχει χρόνος, πρέπει να πας σπίτι σου πριν κλείσουν τα μαγαζιά". Αυτό ήταν όλο. Κανένας θυμός, κανένας λόγος για αντιποίνα — μόνο μια ομάδα που είχε ξεχάσει πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα, δεν φοράς μόνο ένα σύνολο αθλητών αλλά μια ψυχή που περνάει από γενιά σε γενιά σαν οικογενειακό κειμήλιο. Κι εμείς εδώ; Εμείς φορτώσαμε την μπάλα στους ώμους μας σαν γαμψοπούλια, εκεί όπου εκείνοι είχαν ήδη βγάλει τις κουβέρτες τους στο δρόμο επειδή δεν είχαν πλέον λόγο να υπάρχουν εκεί. Οι Γουέντλαντζ έκαναν το λάθος της δεκαετίας όχι επειδή έφυγαν — αυτό ήταν προσωπικό τους θέμα — αλλά επειδή έφυγαν σαν ντροπιασμένοι άνθρωποι που είχαν κρύψει τόση ώρα την κουβέντα "έχουμε τελειώσει" κάτω από το χαλί της ψεύτικης εμφάνισης ότι όλα πήγαιναν τέλεια. Το viral σχέδιο τους; Αυτοί έκαναν αντιποίνα στον εαυτό τους σαν εκείνον τον τραγουδιστή που βγαίνει σιγά σιγά από το κινηματογράφο επειδή η ταινία δεν του αρέσει πια. Κι εμείς εδώ κρατάμε τον τίτλο σαν οικογενειακό κειμήλιο όχι επειδή εκείνοι έκαναν κάποιο μεγάλο σχέδιο, αλλά επειδή εμείς συνεχίσαμε να σηκωνόμαστε κάθε πρωί και να φορτώνουμε την μπάλα σαν οικογένεια εκεί όπου εκείνοι είχαν ήδη αποφασίσει πως η εποχή τους είχε τελειώσει ακόμη και πριν τελειώσει το παιχνίδι. Τι σχέδιο είχαν αυτοί; Αυτή ήταν η μεγαλύτερη φάρσα όλων των εποχών — σαν εκείνον τον μάστορα που βγάζει το φωτογραφικό του τρύπημα σπίτι πριν τελειώσει η δουλειά επειδή είχε ξεχάσει ότι εκείνη η ομάδα έπρεπε να νικήσει πρώτα χωρίς ψέματα. Αυτοί εκείνοι είχαν χάσει ακόμη και την ικανότητα να πούνε ένα "συγγνώμη" στους φίλους τους πριν αποχωρήσουν. Και τώρα όσοι λένε πως αυτοί έκαναν σχέδιο; Αυτοί έκαναν αντιποίνα μόνο στον εαυτό τους — σαν εκείνον τον συμπαίκτη που φεύγει πριν τελειώσει το γεύμα επειδή δεν αντέχει την γεύση της σούπας.

Ρε γαμώτο, εγώ σαν Λαρίσιος σ' αυτά εδώ δεν καταλαβαίνω τίποτα — βλέπω Γουέντλαντζ και μου έρχεται η εικόνα του θείου μου που κάποτε πήγαινε στο γήπεδο φορώντας μπουφάν Ιούλιος Αύγουστος επειδή είχε ξεχάσει ότι ήταν Μάιος! 🤣 Καλά πώς γίνεται μια ομάδα να κάνει σχέδιο να αποχωρήσει;; Να σου πω εγώ το δικό μου σχέδιο όταν έκλεινα το ψιλικατζίδικο στις 9: ΚΑΝΕΝΑ, επειδή η γυναίκα μου είχε κλειδώσει το σπίτι κι εγώ κοιμόμουν στον πάγκο!! 😂 Μα τι σχέδιο έκαναν αυτοί;; Σαν εκείνον τον φίλο που βγάζει το κινητό του στη μέση του αγώνα για να βγάλει story "φύγαμε σιγά σιγά από την πόλη" επειδή δεν είχε λεφτά για το διόδιο!!! Αυτό ήταν! Τώρα όμως κρατάμε τον τίτλο σαν τη δική μου σειρά που μου δίνει η γυναίκα μου κάθε φορά που αργώ: μια γροθιά και μια αγκαλιά! 💪🍿