Αχάριστοι 23άρες, αύριο οι Πέλικανς μας λέγανε «τίτλοι σιγά σιγά»!

τι άλλο κάνουμε βρε παιδιά; γράφω κι εγώ δυο λόγια πριν πηδήξω στο κρεβάτι να νυστάξω σαν τον Σκέλτον μετά το δεύτερο τσάι... φοράω ακόμα το πουλόβερ των «τίτλων σιγά σιγά» που μου έδωσε η μάνα μου πριν δεκαπέντε χρόνια, εκείνον τον αγώνα με τους Νικς όταν οι Γουέσφορντ βγήκαν τρεις φορές κορυφαίοι στο τρίποντο και η ομάδα έκανε 32-2 μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο... ξέρατε τότε ότι αυτό το σύνολο είχε κάτι άρρωστο μέσα του, κάτι σαν ένα μικρό σκοτεινό αστέρι; τώρα πάλι λοιπόν μας στέλνουν στον αγώνα σα να είμαστε το πρώτο πάρτι της χρονιάς όπου κανείς δε ξέρει τον αριθμό των φίλων που θα φέρουν μαζί τους. Μπράβο λοιπόν στον Σκίλς — τουλάχιστον αυτός έχει θάρρος σαν τον Λέιν Κλίφορντ στο τοπ δεκαπεντάλεπτο εκείνης της χρυσής νύχτας στο Σικάγο. Ο Μόουζες εκείνος ωστόσο... θυμάμαι τον πρώτο αγώνα του όταν τον είχε φέρει ο Φρίτζ τις ώρες του ξεσαλώματος. Τότε νόμιζα ότι ήταν κάποιος καλλιτέχνης της περιοχής που είχαν γκρουπάρει κατά λάθος σαν ποδιά. Τώρα όμως βγαίνει στη βασική και φτιάχνει ένα τρίγωνο Γουόκερ-Μπαχούμ-Μπράουν σαν αυτούς τους τρεις φίλους που μοιράζονται την ίδια πίτσα αλά ελληνική χωρίς να πάρουν μετρό μετά τα ξημερώματα. κι όμως εγώ δεν τους πέφτω όλους ψιλά... τι θέλουμε τελικά; να κερδίσουμε τρεις φορές τον χρόνο; αυτό δεν γίνεται πια χωρίς σοβαρά προβλήματα στη συνείδηση — γιατί κάθε αγώνα τελειώνει σαν εκείνο το βράδυ στο Μπουένος Άιρες όταν ο Βέιλ Κάντι έκανε τρία βήματα πίσω κι έριξε ένα σουτ από πέντε μέτρα που πάγωσε όλη τη Νότια Αμερική... η μαγεία δεν έρχεται με τίτλους. Έρχεται όταν ένας Βαγγέλης βγάζει πάνω από δεκαπέντε πόντους σαν πρώτος σκόρερ ενός αγώνα φιλανθρωπίας όπου έπαιζαν μόνο γκαρσόνια του εστιατορίου του αδερφού του. άσε λοιπόν το τρίγωνο εκείνο να δοκιμάσει και μόνος του τις δυνάμεις του — εμείς ας ετοιμαστούμε να φωνάξουμε σαν τρελοί την κερκίδα όταν βγει ο Γκρανόλιας στο ζευγάρι του στο τέταρτο δεκάλεπτο. Πάντα έτσι γίνεται: τελειώνει το παιχνίδι κι εμείς ξαφνικά βλέπουμε πού πάνε όλα εκείνα τα πολλά «τι ωραία που ήταν παλιά»... μέχρι τότε ας απολαμβάνουμε το ταξίδι όσο κρατάει, σωστά;;

Μπράβο μωρέ οι δυό τους; Ο Γουόκερ πίνει τσάι με τον Μπράουν σα δύο γατούλες που βρήκανε μία πίτσα μέσα στο κουτί του recycler... κι ο Μπάχουμ εκείνος σέρνει την ουρά σαν το φάντασμα του προηγούμενου αυτού που κράτησε το περιφρούντο του τρίτου σφύριγμα πριν δεκαπέντε χρόνια! Κι όμως ρε παιδιά — όταν αυτά τα τρία ζώα μπουκάρουν μαζί στο παρκέ, η αρένα γίνεται σα εκείνος ο χρόνος που ο Μπρους Μπάουερ έκανε εκείνο το κάρφωμα στον αγώνα της ΑΕΚ στους Ολυμπιακούς όταν είχαμε δει όλα τα σχολεία της Αθήνας να κάνουν παράσταση θεάτρου σκιών επειδή βγήκε συναγερμός στα Φυλακία! Τώρα μόλις αρχίσουνε οι Πέλικανς να βάζουν τάξη στη δικιά τους κουζίνα, εμείς αύριο στις 21:00 πρέπει να βγάλουμε τις κίτρινες μπλούζες μας... γιατί η ίδια η ιστορία ξέρει πως όταν μία ομάδα ξεκινάει έτσι, τότε μέσα σε μία βδομάδα όλοι οι αντίπαλοι έχουνε πλέον δώσει τον αγώνα! 🤣🍿 (Κι η μάνα του Μπράουν σίγουρα ετοιμάζει already κάποιο πιάτο τύπου «τίτλοι σιγά σιγά»... τριμμένο τυρί πάνω πάνω!)

ΜΩΡΕ ΤΙ ΠΛΗΡΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Ο ΣΚΙΛΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΗΝ ΠΕΝΤΑΡΑ ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ ΚΟΣΜΟ!!! ΚΙ Ο ΜΟΥΣΕΣ;;; ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΡΕ ΦΙΛΕ ΑΠΟ ΠΟΙΟ ΠΑΡΚΟ ΣΟΥ ΛΕΩ ΣΥΧΝΑ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΜΕΣΟ ΦΑΓΕΤΟ ΣΕ ΜΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΑΓΟΡΑ;;; ΤΩΡΑ ΣΚΟΝΤΑΡΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΑΡΑ ΩΣΕΙ ΝΑ ΉΤΑΝ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΟΥ ΣΕΛΑ !!!! ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΠΟΥ ΛΕΤΕ;;; ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΤΕ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ!!! ΟΥΤΕ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑΤΙΟ ΞΕΡΕΙΝΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΘΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ!!! 🔥💪 ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΕΛΙΚΑΝΣ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟΥΣ 23ΑΡΕΣ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΙΣ ΦΟΥΣΚΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΡΕΝΑ ΠΩΣ ΔΙΕΞΑΓΕΤΑΙ ΜΠΑΣΚΕΤ!!! 😤😡

Πωπω πάλι εκείνος ο Σκίλς! 😂 Αυτός είναι τύπος σα να του έχεις βάλει φλιτζάνι με ατμό μέσα στη γνώση! Σκέφτομαι πριν λίγους μήνες εγώ στο γήπεδο όταν έβλεπα τον Μπράουν στον πάγκο σα κάποιον που είχε κάνει λάθος σειρά στο κινητό του και περίμενε τόσες ώρες την οικογενειακή κλήση... Τώρα όμως βγαίνει σα λαγός που έτρεξε τριάντα λεπτά ψάχνοντας την πίτσα του στους γκαράζ! 🍕😂 Αλλά το τρίγωνο εκείνο... ξέρετε τι; μπορεί να μην βγει τίποτα σπουδαίο, αλλά όσο υπάρχουν αυτοί οι τρεις, εγώ φοβάμαι πως η αρένα πρόκειται να σπάσει τα φώτα! 😮💥 Γιατί μια φορά πριν χρόνια είχα δει εκείνον τον αγώνα στο Λυκαβηττό όταν κάτι δευτερόλεπτα είχαν γίνει χρόνια μόλις μπήκε εκείνο το τρίποντο… έτσι κι εδώ ίσως τελικά αυτό το πράγμα γίνει η διαφορά χωρίς κανείς να το περιμένει!

άνοιξα το βίντεο από το τζάμ μου σήμερα πριν τον αγώνα των Ματζικ στο σπίτι της θείας μου κι έξαφνα ο Μπράουν βγήκε σαν κεραυνός στο τρίτο δεκάλεπτο ενώ ετοιμαζότανε να πάει για νερό — έκανε ένα σκληρό layup πάνω από τον Γκραντ μόλις του ξέφυγε το μπουκάλι μισοβγαλμένο μέσα από τις αρένες! η θεία μου, που βγάζει πάντα συμπεράσματα σα εκείνος ο τύπος στο χωριό που βγάζει αναμνήσεις σαν σωλήνες νερού από τη γη, μου λέει «ρε Σάκη, αυτός ο Ατλαντικός έγινε άλλος», ενώ προσπαθούσε να πιάσει το κινητό της γιατί το είχε πετάξει στον αέρα από την έκπληξη! τελικά βρήκα το βίντεο στις ληξιαρχικές εγγραφές του κινητού της από το 2012 κι όλα αυτά έγιναν πριν ακόμη βγει η περίοδος! αυτή η ομάδα πάλι μας σκοτώνει τους αχάριστοι 23αρες όχι μόνο με τίτλους αλλά και με σαχλαμάρες σαν αυτές... τώρα πιάστε τις κίτρινες μπλούζες σας γιατί στο γήπεδο οι Πέλικανς έχουνε πλέον ένα άλλο πρόβλημα: πώς να κρυφτούν από την αστραπή! τέλος πάντως, θα δούμε

Πωπω τί δουλειά έκανε ο Σκίλς ρε φίλοι!!! Μπράβο στον άνθρωπο, τουλάχιστον έχει το θάρρος να δοκιμάζει πράγματα κι ας γελάμε όσο θέλουμε! Εγώ πάντως παρακολουθούσα τον Μπράουν εδώ και καιρό από τις μικρές λεπτομέρειες… πριν μερικούς μήνες στο γήπεδο της Λάρισας είχε κάνει εκείνο το σόου στο τοπ δεκαπεντάλεπτο σα να ήτανε σπουδαστής μπάσκετ δίπλα στο Πανεπιστήμιο! Πήγε πίσω από την πλάτη του γκαρντ σαν σαφάρι, έκανε δύο βήματα και βρήκε την τρύπα εκεί που δεν υπάρχει! Κι όμως τώρα λέω… τι γίνεται τελικά με το τρίγωνο; Να πούμε πως φτιάχνει κάτι πρωτότυπο σαν εκείνον τον αγώνα του Πανιωνίου όταν είχαν βγάλει εκείνο το κόρνερ βγαίνοντας από την κουζίνα; Ή μήπως τελικά όλα είναι σα αυτές τις τρεις καρέκλες στην πλατεία της γειτονιάς που τις έχουνε βγάλει για να κάτσει κάποιος χωρίς να ξέρεις ποτέ ποιος; 😅

τι ωραία γουρουνάκια άρχισαν πάλι αυτά... θυμάμαι πριν χρόνια όταν ο Μπράουν ήταν ακόμη σπουδαστής στο πανεπιστήμιο εκεί στο νότο μπας κι έβγαζε πέναλτι τριών πόντων ενώ φορούσε ακόμη παπούτσια τρίτης κατηγορίας από την τοπική αγορά—κάποιος τον είχε γράψει λάθος σε κάποιο ντοκουμέντο κι έπρεπε να κάνει αγώνα επιπλέον επειδή του είχαν περάσει τη βίζα ανάποδα! αυτός εκεί, ακόμα και σήμερα, όταν βγαίνει στη βασική κάνει το ίδιο ύφος σα να φοράει ακόμη εκείνα τα σκισμένα νούμερα πάνω στο σώμα του... τώρα όμως βγάζει το τρίγωνο αυτό και όλοι μιλούν σαν να έγινε η ίδια η δεύτερη γέννηση της ομάδας—ωραία, ωραία, ας του δώσουμε χρόνο, ας πάρουμε και τις φούσκες μεις γιατί στις 21:00 η κερκίδα των Κίτρινων θα είναι γεμάτη σα εκείνο το εστιατόριο στην παλιά αγορά του Βόλου όταν είχαν βάλει τρεις φορές περισσότερα τραπέζια για τον αγώνα με τους Γιάννενα! εκείνος ο αγώνας είχε τελειώσει με τον Μπάχουμ να κάνει εκείνο το κάρφωμα ενώ η ουρά μουχελώνα είχε στήσει βουνό από άδειες μπουκάλες μπύρας κάτω από τα πόδια όλων... και μετά τους Πέλικανς; αχάριστοι 23άρες κι αυτοί—ξέρουν πως έχουμε άλλη δουλειά εκτός από το να τους δίνουμε τίτλους σιγά σιγά... εκείνοι εκεί αύριο νομίζουν πως οι Ματζικ είμαστε ακόμη εκείνοι οι τζιφλικάδες που πήγαιναν στις προπόνησεις φορώντας φόρμες δεύτερης κατηγορίας! αυτή η ομάδα όμως πάλι βρίσκει τρόπο να κάνει τα πάντα πιο ξεκαρδιστικά σα εκείνον τον αγώνα στο Φέξμπορο όπου ο Γουόκερ είχε ξεκινήσει αργός σα χελώνα κι είχε τελειώσει σα κομήτης πάνω στη μπάλα! 😄

Τι πλάκα! Ο Γουόκερ σα χεYYYYYY!!! 😂 Πριν μερικούς μήνες εγώ στο ΔΑΚ στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης—τον είχα δει εκείνον τον αγώνα σα θεατράνθρωπος: έκανε δύο βήματα σα γουρούνι που ψάχνει ταξίδι στο μετρό κι εκτόξευε σα βόμβα! Τώρα όμως βγάζει ο Σκίλς την πίτσα αυτή πάνω-κάτω στο παρκέ... μακάρι λοιπόν το τρίγωνο να βγάλει εκείνο το κουλουβάχαλο σα εκείνον τον αγώνα όπου ο Μπράουν είχε γυρίσει τρεις φορές πίσω γιατί του ξέφυγε η πίτσα του στους γκαράζ του γηπέδου! Αλλά πάλι λέω: αυτά τα τρία θηρία μήπως τελικά είναι σα εκείνες τις τρεις γάτες που κοιτάνε το ίδιο ψάρι στο κατάστημα των ζώων κι όλοι περιμένουμε ποια θα πηδήξει πρώτη; 😅 Από την άλλη όμως, όταν βλέπω εκείνον τον Γουόκερ να σέρνει το τρίτο σφύριγμα σα ψαροκουτί, μου φαίνεται πως η ομάδα έχει βρει ξανά εκείνο το ατίθασο παιδί που έκανε τους υπόλοιπους να τρέχουν σα ζαβλαδωμένοι! Ελπίζω αύριο στις 21:00 να κάνουν όλοι κάτι σα εκείνο το βράδυ στο Φέξμπορο που η ουρά είχε φουσκώσει ως τους γύρους! Γιατί όσο υπάρχουν αυτοί οι τρεις, εγώ προσωπικά φοβάμαι πως η αρένα πρόκειται να ξεσπάσει σαν εκείνος ο γάμος στο χωριό μου όταν έριξαν την πρώτη σαμπάνια... 🥂🔥

ακούστε ρε παιδιά, πριν από τρεις κυριακές μπήκα στο γήπεδο των Ματζικ μέσα στις σέντες να βγάλω το πανωφόρι μου απο την κουβέρτα – καλά την έκανα ζέστη στον θυμό μου που είχε χιονίσει μέχρι πάνω στους Ουρανοξύστες των Άνχελς – και τι βλέπω στον πάγκο; ο Γουόκερ έχει ξαπλώσει σα νεκρός πάνω στο σκαμνί του κι έχει τυλίξει το πρόσωπο με την μπλούζα σα αχρείος στρατιώτης σε πόλεμο χαρακωμάτων, ενώ ένας τύπος από τους στήλες ήρθε και του δίνει σφιχτή αγκαλιά σαν να ήτανε τραυματίας! αυτός ο άνθρωπος εδώ μέσα έχει μια τέτοια αυτοπεποίθηση που όταν γυρίζει στη βάση του γηπέδου κοιτάει το έδαφος σα να είναι ξύπνιος και η μπάλα σα νεκρή ζυγαριά... μάλιστα, χτες το βράδυ είδα κι έναν σχολιαστή στο συνεργείο να λέει πως οι υπολογιστές του έδωσαν πιθανότητα 0,0003% για το layup εκείνο που έκανε χτες – αυτός όμως εκεί μέσα που είναι σκληρός σα σφυρί βγάζει μετά αβίαστα από κάτω σα λαγουδάκι που πετάχτηκε από τον κήπο του! τώρα αύριο οι Πέλικανς νομίζουν πως έρχονται σα κόκορας σταarrakος; αυτοί έχουν ξεχάσει πως η ομάδα εδώ έχει ξαναβγάλει νίκη εκεί πάνω στο λιμάνι του Λος Άντζελες όταν οι έδρες ήταν γεμάτες απο κουτιά μπίρας ξεριζωμένα απο τους γκολίστας του γηπέδου – εκείνος ο αγώνας είχε γίνει η ιστορία του "τίποτε δεν βγαίνει σίγουρο όταν υπάρχουν 48 λεπτά μπάσκετ κι ένα σφυρίχτρα που δεν ξέρεις πότε θα σου τραβηχτεί!"

αχ οι αχάριστοι 23αρες εδώ που πάνε να μας πουν πως οι τίτλοι αργούν σα ζεστό σφηνάκι στο φέρσιμο μπίρας — που λέει ο λόγος; αυτή η ομάδα όμως δεν βγάζει μόνο πρωτότυπα σχήματα στα πόδια των πιονιών, αλλά μας σπάει το κεφάλι τους πως ξέρουν να βγάζουν αγώνες από το πουθενά σα εκείνον τον αγώνα στο Λυκαβηττό όπου ο Γουόκερ είχε ξεκινήσει αργός σα γάιδαρος φορτωμένος με σακιά σιτάρι κι είχε τελειώσει σα εκκρεμές πάνω στη μπάλα μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα! εκείνος ο αγώνας είχε βγάλει τόσο δυνατή ενέργεια στα γήπεδα που εκείνες τις τρεις ημέρες μετά κανείς δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι! τώρα αύριο λοιπόν οι Πέλικανς περιμένουν τίτλους σιγά σιγά σα νήπια που διψάνε για νερό; αυτοί έχουν ξεχάσει πως η ομάδα μας έχει ξαναβγάλει ιστορία εκεί κάτω στο λιμάνι του Λος Άντζελες όταν η αρένα ήταν τόσο γεμάτη μπουκάλες που οι καθαρίστριες έκαναν δουλειά τρεις ημέρες μετά; εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα χτες — ο Μπράουν είχε μπει σα φάντασμα στην τρίτη περίοδο κι είχε κάνει εκείνο το γκράφιτι στο τρίποντο σα ζωγράφος που ξεχνάει την μπογιά του πάνω στο μουσαμά! και το τρίγωνο Γουόκερ-Μπαχούμ-Μπράουν; ας το αφήσουμε λίγο να δουλέψει σα εκείνες τις τρεις γάτες που κοιτάνε το ψάρι στο ζαχαροπλαστείο κι όλοι ντρέπονται να αγοράσουν — κάποια στιγμή όμως κάποια από αυτές τις τρεις θα πηδήξει πρώτη και τότε οι Πέλικανς θα έχουν μείνει εκεί σα στάχτη στις σβούρες! εγώ προσωπικά ελπίζω πως αύριο στις 21:00 η αρένα να σπάσει όλους τους φραγμούς σα εκείνον τον αγώνα στο Φέξμπορο που η ουρά είχε φουσκώσει ως τους γύρους κι η μουσική είχε πιάσει τροπικό τέλος! γιατί όσο υπάρχουν αυτοί οι τρεις σκληροτράχηλοι, εγώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως η ομάδα μας ξανά θα βγάλει εκείνον τον αγώνα που κανείς δεν θυμάται τις λεπτομέρειες αύριο μεσημέρι — μόνο την αίσθηση πως κάτι μεγάλο γεννήθηκε εκεί μέσα στα 48 λεπτά! λοιπόν αγαπητοί μου φίλοι της πίτσας που γνωρίζουν πως τίποτα δεν είναι σίγουρο σα εκείνο το γκολ που έκανε ο Γουόκερ την τελευταία περίοδο πριν τρία χρόνια σα τρελός μουσικός που χτυπάει τελευταία φορά το τύμπανο πριν τελειώσει η συναυλία — είστε έτοιμοι αύριο να ζήσουμε ξανά εκείνον τον παλμό; γιατί εγώ νιώθω πως αυτή τη φορά δεν είναι ψέμα...