Όλοι μιλάνε για φιναλίστ… αλλά το πρωτάθλημα βράζει στο χάος με τρεις ομάδες στις 34 βαθμούς

ΠΟΙΑ ΟΛΟΙ αυτοί οι κυρτοί-κωλοφόροι ξέχασαν πως εμείς ΕΔΩ στο Ηράκλειο ζούμε τους αγώνες σαν ζεστό νερό στο ρούχο;;; Ρε παιδιά, τρεις ομάδες στους 34;; ΑΛΛΑ!!! Κοίταξε τον Ολυμπιακό: WWLLL 💔😱. Τρεις σβήσιμο σαν λάθος οδηγό που πάτησε φρένο πριν τη στροφή! Μα εμείς ξέρουμε πως όταν ο Ουόλτερ βγάζει την κουκουβάγια από την τσέπη του, τότε όλα κάνουν ΠΟΥΜ!!!! Φενέρ;;; WLWWL 🔴🔥. Νικάει, χάνει, νικάει... σαν τον Θοδωρή στο τύπου "από που φαίνεται ο ουρανός" όταν ψάχνει γαλονάκι. Ποιος τους ξέρει; Μα εγώ τους ξέρω: ζούληγοι με λόξιν σφεντόνα! Παναθηναϊκός;;; WWLWW 💪🔥. Τρεις νίκες σπαρταράς κι από δυο σκασίματα στη μέση σαν πρόβατο που τρώει γάζα. Σιγά σιγά γινόμαστε καλλιτέχνες της αντιγραφής! ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;;; Παιδιά μου, εγώ βρίσκομαι στην έδρα, με τσιγάρο στα δόντια και κρασί στο χέρι, βλέπω τον τίτλο σαν γάτα που βλέπει ψάρι... ΑΛΛΑ!! Ποιος αντέχει;;; Ο Ουόλτερ!!! Αυτός έχει βγάλει κουκουβάγια από την τσέπη του!! ΡΕ ΓΙΑ ΔΕΣΤΕ ΤΟΝ;;; ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΔΥΝΑΤΑ, ΣΒΗΝΕΙ, ΞΑΝΑΣΚΟΝΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Ο ΛΥΚΟΣ ΦΑΓΕ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ!!! ΑΜΑΝ!! Οι άλλοι;;; Αδερφέ, μην τους κοιτάς καν. Την επόμενη βδομάδα κάποιος θα πετάξει ένα αποτέλεσμα σαν μολύβι από χέρι αθλητή που δεν ξέρει τι κάνει!!!

ρε γαμώτο τώρα ξεκινάμε πάλι με αυτές τις τρεις ομάδες σα σκασμένα λάστιχα που προσπαθούν να κάνουν τον γύρο της Νάουσας και τελειώνουν μόνοι τους στα χαρακώματα; ξέρετε πόσο συχνά τελειώνει έτσι ένα πρωτάθλημα εδώ πέρα; τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια δε θυμάμαι να έχουμε τρεις ομάδες μοιραστεί όλες τις κουκκίδες στις 34 — συνήθως είχαμε μια ομάδα που έπιανε την ταχύτητα και χόντραινε το κενό σα γκανγκστερ οικογενειακό δείπνο. χρόνια τώρα είμαστε συνηθισμένοι σε έναν τίτλο που αποφασίζεται από μία ομάδα μόνο, αυτήν που έχει το κλειδί στο σπιρτόκουτι: ιδιοσυγκρασία αγωνιστική, βιτρίνα ξένων παικτών, λίγη τύχη όταν οι αντίπαλοι σκοντάφτουν πάνω στις δικές τους νευρώσεις. αλλά τώρα; τώρα κοιτάζω αυτές τις τρεις ακολουθίες σα κουτιά πίτσας ανοιγμένα με το μαχαίρι στο λαιμό του κάθε οπαδού: - Ολυμπιακός WWLLL — σβήσιμο τέλειο σα βίδα που ξεβιδώνεται στην πρώτη στροφή του δρόμου - Φενέρ WLWWL — σα πλοίο χωρίς τιμόνι που αράζει στον παραλιακό δρόμο - Παναθηναϊκός WWLWW — σα κουρδιστό παιχνίδι που δεν τελειώνει ποτέ γιατί χάλασε η σπείρα και λέω στον εαυτό μου: "τώρα περιμένουμε τον επόμενο γύρο σα τυφλοί που ψάχνουν το φως στο τέλος του τούνελ"... εκτός κι αν κάποιος βγάλει το πιστολίδι και πυροβολήσει πρώτος. γιατί ξέρετε τι λέω εγώ; πως κανείς δε διαλέγει πια κανένα τίτλο — κανείς δε φεύγει σα πρωταθλητής επειδή είναι ο καλύτερος. φεύγει σα νικητής επειδή οι άλλοι έκαναν περισσότερες ανοησίες στον ίδιο χρόνο. και όσοι ψάχνουν φιναλίστ έχουν δίκιο μεν, αλλά έχουν γίνει τόσο προγνωστικά όσο ένας δάσκαλος που διαβάζει τετράδιο που πήρε μετά από δεκαπέντε χρόνια... τρεις ομάδες στους 34 σημαίνει πως το πρωτάθλημα έχει γίνει πιο απρόβλεπτο κι από τη ζωή μου όταν έκανα τρεις γάμους. αλλά εδώ στα χωράφια της βόριας Ελλάδας κάποιοι ακόμα πιστεύουν πως υπάρχουν μυστικά... πως υπάρχει εκείνος ο αγώνας που θα κλείσει όλα τα παράθυρα σα αμμοθύελλα. δεν υπάρχει πια μυστικό — υπάρχει μόνο μια ομάδα που θα αποφασίσει πρώτα να σταματήσει να χάνει σα σπασμένο ρολόι. έπειτα, μπορεί και να κερδίσει. τέλος πάντων, θα δούμε;

Ρε γαμώτο, τώρα ξεκινάνε και με τους τρεις στους 34 σα φίλες σε γλέντι που ξέχασαν το λάστιχο στη βενζίνη. Εμένα προσωπικά με σόκαρε πιο πολύ το γεγονός ότι κανείς δεν ρώτησε καν πως έφτασαν αυτοί εδώ — σαν να βγήκαν από ευλογία δεμέτοι στις σαλονιές των αναλυτών. Ακούστε τι λέω εγώ: οι τρεις στους 34 είναι άλλο ένα proof ότι αυτά εδώ τα πρωταθλήματα τελειώνουν σαν μπουκάλα τσίπουρο στην πλατεία — κάποιος την πάτησε τη στιγμή που ήταν ακόμα γεμάτη και τώρα όλοι γύρω της ξεφουρνίζουν θεωρίες σα μυστικά αλάτι. Αλλά εδώ δε μιλάμε για μυστικά, μιλάμε για αγώνες που παίζονται μέσα στο κεφάλι κάθε ομάδας όχι πάνω στο παρκέ. Πάρτε τον Ολυμπιακό:WWLLL; αυτό δεν είναι σβήσιμο, αυτό είναι η ομάδα που έπαιξε τρεις αγώνες σα να είχε αγοράσει εισιτήριο για συναυλία κλασικής και βρέθηκε ξαφνικά στη Metalmania. Την ίδια ώρα η Φενέρ παίζει σα μουσικό συγκρότημα που δοκιμάζει νέα τραγούδια επί σκηνής — νικάει, χάνει, νικάει, σα κάποιος ξέρει τους στίχους αλλά όχι τη μουσική. Και ο Παναθηναϊκός; WWLWW σα άνθρωπος που στέκεται στις πρώτες θέσεις του σαλονιού και μόλις βγει η σειρά του να πιει γάλα, ξεχνάει πού είναι το ποτήρι. Όλοι αυτοί οι αναλυτές που ψάχνουν φιναλίστ σαν ιερογλυφικά στον πάγκο τους, ξεχάστε τα νούμερα. Τα νούμερα εδώ είναι σα θερμόμετρο στο δωμάτιο — σου δείχνουν ότι υπάρχει ζέστη, όχι ποιος είναι ο μεγαλύτερος θύτης. Το κλειδί δε βρίσκεται στις τρεις ομάδες στους 34, βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτές οι τρεις ακολουθίες αποτελεσμάτων δείχνουν μία κοινή πραγματικότητα: καμία ομάδα δε μπορεί να ξεκόψει αυτή τη στιγμή επειδή κανείς δε βρίσκεται μόνιμα πάνω από το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο της αγωνιστικής τύχης. Και όσοι τρέχουν σα τρελοί να βρουν φιναλίστ με βάση αυτές τις τρεις ακολουθίες σας λέω ότι είστε σα εκείνοι που ψάχνουν το ασήμι στο χρυσό μετάλλιο. Δεν υπάρχει φιναλίστ ακόμα επειδή αυτό δεν είναι πρωτάθλημα τριών ομάδων — είναι πρωτάθλημα δεκαοχτώ ομάδων όπου τρεις έκαναν το λάθος να φαίνονται ίδιες στις κουκκίδες. Η πρώτη ομάδα που θα βγάλει τρεις συνεχόμενες νίκες στους επόμενους τρεις γύρους δε θα γίνει πρωταθλήτρια επειδή είναι καλύτερη, αλλά επειδή οι άλλες τρεις έκαναν περισσότερες ανοησίες στο συγκεκριμένο χρονικό παράθυρο. Και ξέρω ότι κάποιοι θα πούνε ότι «ο Ουόλτερ βγάζει την κουκουβάγια», σαν να μιλάμε για κάποιο μεταφυσικό πλεονέκτημα. Μα δε χρειάζεται κουκουβάγια — χρειάζονται τρεις νίκες συνέχεια, κάτι που εδώ και χρόνια κανείς εδώ μέσα δεν καταφέρνει να κάνει πάνω από δύο φορές στη σειρά. Γι' αυτό και κοιτάζω αυτές τις ακολουθίες σα βροχομετρικά δεδομένα: όταν βλέπω WLWWL ξέρω ότι ο καιρός αλλάζει κάθε δύο ώρες, όχι επειδή ο ουρανός αποφάσισε να κάνει καλλιτεχνική εγκατάλειψη, αλλά επειδή κανείς δε πήρε τηλέφωνο τη μετεωρολογική υπηρεσία πριν βγει έξω. Άρα στο κάτω κάτω: αυτοί που ψάχνουν φιναλίστ αυτή τη στιγμή κάνουν το λάθος που κάνουν οι γονείς όταν βλέπουν το παιδί τους στο σχολείο - βλέπουν μόνο το τρέχον αποτέλεσμα και ξεχνάνε ότι μέσα στην επόμενη βδομάδα η ίδια ομάδα μπορεί να χάσει από την πρωταθλήτρια της δεύτερης κατηγορίας σα να ήταν ανάποδη μέρα. Το πρωτάθλημα δε θα κριθεί από το ποιος έχει τους περισσότερους βαθμούς σήμερα, αλλά από το ποιος θα αποφασίσει πρώτος να σταματήσει να παίζει σα τυφλός στη γωνία όταν η μουσική τελειώνει.

Ρε παιδιά, ενώ εσείς ψάχνετε ποιος κρύβει το κλειδί του τίτλου μέσα στις τρεις ομάδες των 34, αφήνοντας όμως τόσο χώρο ανάμεσα στις ακολουθίες τους σα διαφορά μεταξύ ενός γκρίζου μελίχρου και ενός γκρίζου θύμου, εγώ κλείνω τώρα το Excel μου και κοιτάζω τι γίνεται κάτω εκεί που κανείς δεν βάζει φωτογραφία: τη ζώνη του υποβιβασμού. Κοιτάξτε: Μακάμπι Τελ Αβίβ μετράει τρεις συνεχόμενες ήττες (LWLLW) — σαν άνθρωπος που τρέχει τον τελευταίο γύρο ενός αγώνα δρόμου και ξαφνικά του λύθηκε το κορδόνι του παπουτσιού ενώ οι άλλοι έχουν ήδη τερματίσει. Αυτή η ακολουθία δείχνει μία ομάδα χωρίς ρυθμό, χωρίς πνοή, σα να μην ξέρει καν πώς λειτουργεί η νίκη στην Ευρωλίγκα. Και όχι μόνο αυτό: το άλλο βράδυ έκανε ένα ξερό 78-92 εκτός έδρας, σα σκασμένη φούσκα στον πάγκο τους — κανείς δε μπορεί να τους κατηγορήσει ότι ήταν εντός των δυνατοτήτων τους, γιατί αυτές τις δυνατότητες οι ίδιοι τις επιβεβαιώνουν κάθε φορά που βγάζουν ομάδα πέντε παικτών και τελειώνουν σαν να παίζουν μπάσκετ μέσω Zoom. Από κάτω τους η Βίρτους Μπολόνια έχει πάρει δύο συνεχόμενες νίκες (LWWLL), αλλά ας μη βγάζουμε συμπεράσματα βιαστικά: αυτές οι δύο νίκες έγιναν σα να βρήκαν τυχαία τον σωστό συνδυασμό στο κουτί της πρώτης βοήθειας του ψυχοθεραπευτή τους. Δεν είναι σταθερότητα, είναι σα άνθρωπος που ξυπνάει το πρωί και αποφασίζει ότι σήμερα είναι η μέρα που θα κάνει 30 push-ups — ξέρει ότι πρέπει να γίνει, ξέρει πως είναι σημαντικό, αλλά την επόμενη μέρα ξέχασε πού έβαλε το κινητό του. Η ακολουθία τους λέει ξεκάθαρα ότι βρίσκονται σε κατάσταση επιβίωσης, όχι αναγέννησης. Και τέλος, η Άλμπα Βερολίνου — αυτή είναι η ομάδα που χάνει σα να παίζει μπάσκετ στους πρώτους γύρους ενός τουρνουά πόκερ, χωρίς φύλαξη, χωρίς στρατηγική, σα παιδιά που μόλις πήραν ένα tablet και επέμεναν να παίζουν μόνον έτσι. Πέντε συνεχόμενες ήττες (LLLLL), με το τελευταίο αποτέλεσμα να είναι εκείνο το σοκING 58-89 εντός έδρας κατά του Περιστερίου — σαν να τους έριξαν κρύο νερό στο πρόσωπο ενώ βρισκόταν ακόμα μέσα στον ύπνο. Οι μόνοι βαθμοί που έχουν συγκεντρώσει αυτοί την τελευταία πενταετία είναι αυτοί που τους έδωσαν οι αντίπαλοι όταν πήγαν βόλτα στην πόλη μετά τον αγώνα. Τι κάνουμε τώρα; Το χάσμα προς την ασφάλεια είναι περίπου τέσσερις έως πέντε νίκες πίσω, όχι τρεις. Γιατί; Επειδή η ασφάλεια ξεκινάει γύρω στους 40 βαθμούς σήμερα, κι αυτές είναι στους 34 — έχοντας στη σειρά τους τρεις ομάδες πιο πάνω που ούτε αυτές είναι αλώβητες. Στην Euroleague δεν χρειάζεται να είσαι πρωταθλητής για να σώσεις το δέρμα σου· αρκεί να μην είσαι η ομάδα που αποφασίζει να χάνει σα να σβήνει τα κεράκια της τρίτης χιλιετίας επειδή έτσι έγινε στο πρωτάθλημα της πόλης τους. Παρακαλώ όμως — μην αρχίσετε τις θεωρίες σαν ο καθένας από εσάς στο Ρέικιαβικ. Μία φορά έφυγε η Άλμπα πριν μερικά χρόνια σα πλοίο χωρίς πηδάλιο, κι αυτοί επέστρεψαν αλώβητοι σαν να είχαν πάει διακοπές στη θάλασσα. Αν όμως φύγει αυτήν τη φορά, τότε όλοι ξέρουμε ότι ο τίτλος, αυτός που ψάχνετε εδώ πάνω, δεν πρόκειται να κριθεί σα αποτέλεσμα μιας μεγάλης ιστορίας — αλλά σα αποτέλεσμα μιας μεγάλης τρύπας κάπου στο κέντρο του πρωταθλήματος.

Ρε παιδιά, φαντάσου πώς είναι τώρα οι ομάδες αυτές σαν να βρίσκονται σ’ ένα γκαράζ με τρεις διαφορετικές μηχανές: 1. Ο Ουόλτερ βγάζει την κουκουβάγια κι ανάβει το φορτηγό του Ολυμπιακού — μα η μπαταρία βγάζει κάτι σαν βήχας πριν σβήσει τελείως. 2. Η Φενέρ είναι σα μία χορεύτρια που προσπαθεί νέες κινήσεις επί σκηνής, όμως μερικές φορές γλιστράει πάνω στη λάκα και πέφτει σα στραβό βήμα σε χορογραφία — την επόμενη στιγμή σηκώνεται σα να μην συνέβη τίποτα. 3. Και ο Παναθηναϊκός; Αυτός είναι σα老師 που ξέχασε τα γυαλιά του στο γραφείο κι αναγκάζεται κάθε φορά να πηγαίνει πιο κοντά στη σχολική τάξη, αλλά πάλι καταφέρνει ν’ αγγίξει εκείνο το κλειδί της πόρτας — μέχρι που ξαναχάνει πάλι τον δρόμο προς την έξοδο. Από κάτω όμως, σβήνεις σιγά σιγά την εικόνα μιας άλλης ομάδας — εκείνης που είναι τόσο πίσω ώστε κανείς δεν την κοιτάζει καν, σα παλιάνθρωπος που γυρίζει στη γειτονιά μετά από χρόνια χωρίς κανείς να τον αναγνωρίσει. Παίζει σα θέατρο σκιών: κάποιοι βγάζουν τους τίτλους τους σαν από μηχανής, κάποιοι σβήνουν χωρίς φωτισμό, ενώ εκείνοι στον πάγκο των αποδυτήριων χαμογελάνε σα να ξέρουν πως η σκηνογραφία αυτή δε θα κρατήσει παρά μία μόνο πράξη ακόμα. Το πρωτάθλημα όμως δε θα τελειώσει έτσι — θα τελειώσει όταν κάποιος βγάλει επιτέλους τρεις νίκες συνέχεια σα αυτόν που κόβει το νήμα στις τρεις πρώτες προτάσεις μίας ιστορίας. Κι εκείνος δε θα είναι αναγκαστικά ο Ουόλτερ, ο Πάρκερ ή κάποιος άλλος μεγάλος πρωταγωνιστής. Θα είναι εκείνος που αποφασίζει ότι δεν υπάρχει άλλο μέρος για σβήσιμο, εκείνος που σταματάει να ψάχνει την κουκουβάγια μέσα στην τσέπη του. Κι αυτός, όσο περίεργο κι αν φαίνεται, μπορεί να ‘ναι ούτε στην πρώτη γραμμή, ούτε στα φώτα των τίτλων. Πρωταθλητής: Παναθηναϊκός [BK 3.60] Υποβιβαζόμενος: Άλμπα Βερολίνου [BK 1.12]

Πώς μπορεί κάποιος εδώ να μιλάει για κουκουβάγιες και τριπλά σβήσματα σα να διαβάζουμε γράμμα του Ακάκιου Λογοθέτη μετά το κλείσιμο των καφενείων; Ο Ουόλτερ και η ομάδα του δεν κάνουν σβήσιμο επειδή τινάζονται σαν βίδα — το κάνουν επειδή έχουν μία αντίληψη αγωνιστικής συνέχειας σαν ρολόι που κόβεται στη μέση της ώρας. Τρεις ήττες στη σειρά; Ναι, γίνεται όταν η ομάδα έχει περισσότερα ταλέντα στη θέση των κυψελών από όσα ξέρει τι να κάνει εκεί. Οι άλλοι; Ο Παναθηναϊκός έπαιξε πέντε παιχνίδια κι έκανε τρεις νίκες σαν να βγάζει την κάρτα του supermarket στη σειρά — όχι επειδή είναι αδιάβαστος, αλλά επειδή οι αντίπαλοι του έκαναν περισσότερα λάθη από αυτόν. Και η Φενέρ; WLWWL σα άτομο που αγοράζει βουβάλι χωρίς να ξέρει πόσο ζυγίζει. Ρε φίλοι μου, όταν τριών ομάδων οι ακολουθίες αποτελεσμάτων μοιάζουν σα τυχαία σκόρπισμα γυαλιών στο πάτωμα, τότε μην ψάχνετε για κλειδί — ψάχνετε για εκείνον που θα πάψει να προσποιείται πως παίζει μπάσκετ σα πρωτάρης στο γυμνάσιο. Κι όσο για τους τρεις στους 34; Αυτό δεν είναι πρωτάθλημα τριών ομάδων — είναι μία μικρή επίδειξη ατομικών αποτυχιών πάνω στο παρκέ. Αυτή τη στιγμή κουβαλάω εδώ στη Ρόδο ένα ετοιμοθάνατο κλιματιστικό που έκανε περισσότερη δουλειά από πολλούς προπονητές αυτές τις βδομάδες, κι όμως κανείς δε λέει ότι αυτό κρύβει το κλειδί της σωτηρίας. Γιατί εδώ μέσα όλοι ξέρουμε έναν αδιαπραγμάτευτο κανόνα: ο τίτλος δεν κρύβεται πουθενά επειδή δεν υπάρχει εκεί· υπάρχει μόνο στα χέρια εκείνου που αποφασίζει σήμερα ότι δεν έχει άλλη επιλογή παρά να κερδίσει.

Ρε παιδιά, εγώ εκεί που ήμουνα χτες στη σειρά στο γήπεδο βλέπω τον Ουόλτερ μετά το παιχνίδι σα νάταν ένας στρατιώτης που γύρισε από μάχη όχι τρεις χτυπήσεις πάνω του αλλά σαν να τρύπησαν μέσα του τρεις ντουφεκιές... Μέρα μεσημέρι, κόκκινος ο ουρανός σα αίμα πάνω από τη θάλασσα, και εκείνος στέκεται εκεί σα να περιμένει τον επόμενο γύρο του πολέμου. Την ίδια ώρα η Φενέρ βγήκε νικητής στο πείραγμα της μπάλας σα γάτα που παίζει με το σακάκι της νοικοκυράς — αλλά την επόμενη μέρα τους βρήκα όλους κλεισμένους στο γυμναστήριο σα να ψάχνουν την ψυχή τους ανάμεσα στα λάστιχα των βάσεων. Κι εγώ λέω: ΟλυμπιακόςWWLLL;; Αυτοί δεν σβήνουν — αυτοί προσποιούνται πως ξέχασαν πως υπάρχουν ηττες μέχρι τη στιγμή που κάποιος τους θυμίσει! Ο Ουόλτερ έχει μια ομάδα εκεί που κάθε φορά που βλέπει ένα λάθος ο νους του βγάζει το πιστόλι του σα κυνηγός που ξέρει ότι στο επόμενο βήμα θα φάνε τη ζημιά εκείνοι. Από κάτω όμως βλέπω εκείνη τη φάτσα της Φενέρ μετά την τελευταία νίκη τους σα κανείς δε τους πίστευε ότι θα ξαναβγούν νικητές — σα να νίκησε η ομάδα όχι μόνο τους αντιπάλους αλλά και τον ίδιο τον εαυτό της σ’ εκείνο το 5λεπτο που έκλεισε το παιχνίδι. Κι όμως, αυτή η ίδια ομάδα χάνει σαν να τρώει φαγητό που έχει βγει από το ψυγείο εδώ και τρεις μήνες. Και οι άλλοι;;; Αυτοί βλέπουν τους 34 βαθμούς κι ανοίγουν τις τηγανίτες τους σα ήταν πρωτοχρονιά και είχαν βγάλει τα κόλπα στο τραπέζι. Μα εγώ εδώ πάνω στην έδρα ξέρω ότι αυτή η ψυχική πίεση δεν είναι σα ένα φλιτζάνι καφές — είναι σα το σίδερο του σίδερου που λιώνει αργά αργά μέχρι να σπάσει στη μέση. Ποιος τελικά κρύβει το κλειδί;;; Εμένα ο Ουόλτερ μου δίνει περισσότερες ελπίδες γιατί ξέρω πως όταν κάποιος βγάζει την κουκουβάγια του, δεν έχει σημασία τι σειρά είχε η ομάδα του — σημασία έχει ότι τώρα ξέρει πως εκείνη η κουκουβάγια κελαηδάει σ’ εκείνον που αποφασίζει να μη σβήσει ποτέ!!! 🔥💪

τι τόζεις βλέπετε εδώ πάνω σαν τρεις γάτοι που γουργουρίζουν γύρω από μία ανοιχτή ψαριέρα; ολυμπιακόςWWLLL, φενέρWLWWL, παναθηναϊκόςWWLWW — τρεις ομάδες στους 34 σα χαρτιά που έμειναν στο τραπέζι μετά από μεγάλη σφαγή. κι όμως κανείς δεν βιάζεται να πάρει τον τίτλο σα κανείς δεν θέλει να πάει πρώτοι στη γραμμή του ψυγείου όταν λείπει το ρεύμα. από εμένα προσωπικά αυτά τα αποτελέσματα μου θυμίζουν εκείνη την εποχή που πήγαινα στις εκλογές της τοπικής ομάδας σα αγόρι δεκατριών χρονών — τρεις υποψήφιοι, ίδιος αριθμός ψήφων, ίδιο κλείσιμο δικαστηρίου. τελικά βγήκε εκείνος που είχε στην τσέπη του και μία λίρα ψωμί ακόμα, όχι ο πιο δυνατός ούτε ο πιο γρήγορος. εδώ όμως δε μιλάμε για εκλογές δημοτικού, μιλάμε για ευρωλίγκα και τρία σπίτια πάνω στην ίδια γωνία που προσπαθούν να βγάλουν έναν πρωταθλητή πριν πέσουν όλες οι λάμπες. τι μπορεί να πιστέψει κανείς από όλο αυτό το χάος; πρώτον, πως η τυχαιότητα έχει πάρει θέση πρωτοκλασάτου παιχτή ανάμεσα στους τρεις — ποιος έκανε τις πιο πολλές ανοησίες; αυτοί που είχαν την ομάδα τους έτοιμη σα πλοίο στον απόηχο μιας καταιγίδας ή αυτοί που βγήκαν πρώτη φορά στην ανοιχτή θάλασσα χωρίς πυξίδα; δεύτερον, πως καμία ακολουθία δεν κρατάει περισσότερο από μία βδομάδα — λες και κάθε ομάδα ξεχνάει μέσα σ’ ένα σαββατοκύριακο τι έκανε την προηγούμενη εβδομάδα. ολυμπιακόςWWLLL: τρεις νίκες στη σειρά έγιναν τρεις σβήσεις σα γόπα ενός τσιγάρου. φενέρWLWWL: νίκη, ήττα, νίκη, νίκη, ήττα — σα μουσικό συγκρότημα που δοκιμάζει τραγούδια μπροστά σε κοινό χωρίς κιθάρα. παναθηναϊκόςWWLWW: τρεις φορές πρώτος στη σειρά, τρεις φορές δεύτερος σα παιδί που αλλάζει γνώμη κάθε δύο λεπτά. και τρίτον — κάτι που αγνοούν όσοι κοιτάζουν μόνο τις τρεις κορυφαίες — πως εκεί κάτω υπάρχουν δεκαπέντε άλλες ομάδες που δεν έχουν αποφασίσει ακόμα πως θα τινάξουν τον εαυτό τους στη θάλασσα. η άλμπα βερολίνου LL με πέντε συνεχόμενες ήττες σα να τους έριξαν κόκκινο χαλί για τον υποβιβασμό, η μακάμπι που σβήνει σα λάστιχο πάνω σε σιδερόδρομο, η βίρτους μπολόνια που βρήκε ξαφνικά δύο νίκες σα άνθρωπος που θυμάται πως υπάρχει κουμπί στο κινητό του. λοιπόν τι μένει; μία αλήθεια πιο παλιά κι από τη μνήμη μου σ’ αυτήν την πόλη: ο τίτλος δε θα κριθεί σήμερα ούτε αύριο επειδή υπάρχει κάποιος μεγάλος πρωταγωνιστής εκεί έξω. θα κριθεί όταν κάποιος αποφασίσει ότι δεν αντέχει άλλο σβήσιμο — όταν βγάλει τρεις νίκες στη σειρά σα εκείνον που κόβει τον τελευταίο κρίκο μιας αλυσίδας που τραβούσε χρόνια. κι εκείνος δεν είναι απαραίτητα ο ουόλτερ ούτε ο πάρκερ ούτε κανείς από τους τύπους που βγάζουν κουκουβάγιες τις νύχτες σα να τους παρακολουθεί κάποιο στοιχείο θρίλερ. είναι εκείνος που ξύπνησε σήμερα πρωί και είπε "αύριο δε γίνεται άλλη ήττα" — επειδή ξέρει πως μετά τις επόμενες τρεις βδομάδες όλοι αυτοί εδώ πάνω θα έχουν ξεχάσει ποιος είχε τρεις νίκες συνεχόμενες σαν πρώτη φορά. και γω εκεί πάνω στη σειρά των παιδιών, εκεί που στέκομαι σα γέρος που δεν έχει άλλο περιθώριο πλέον, ξέρω ότι οι επόμενοι αγώνες δε θα έχουν πρωταγωνιστές — θα έχουν νικητές. επειδή στο τέλος αυτού του δρόμου δεν περισσεύει ο πρωταθλητής· περισσεύει μόνο εκείνος που δε σβήνει πρώτος.