Η εποχή του Benzema ήταν η χρυσή περίοδο της Ρεάλ Μαδρίτης ή η αρχή της παρακμής

Πού τον βρήκες τώρα αυτό τον σαλονιέρα στη Λάρισα, βρε φίλε μου; Στα θρανία του σχολείου κυκλοφορούσε πιο σοβαρή διένεξη από ό,τι ένας τύπος που προσπάθησε να κάνει τσίρκο έναν τίτλο χωρίς ιδέα πώς παίζεται η μπάλα στα τελευταία 20 λεπτά. Το 2017 δεν ήταν χρυσή περίοδος – ήταν η εποχή που η ομάδα σώθηκε από ένα γκολ στο χέρι επειδή κάποιος στοιχημάτισε εμένα αντί για τον βολεμένο σου καναπέ στην παραλία. Ο Μπέντζεμα έκανε αυτά που έκανε επειδή δεν είχε άλλη επιλογή, όχι επειδή αυτή ήταν η κορυφή της τέχνης. Τον τίτλο τον πήραμε όχι επειδή ήμασταν αδιάφθοροι πρωταθλητές, αλλά επειδή το τζίνι των μεταγραφών έφυγε μετά από τρία παιχνίδια και βρήκαμε επιτέλους μια ομάδα να δουλεύει μαζί. Θυμάμαι τον Φάβρος να προσπαθεί να δώσει ρυθμό σαν γονιός που ξυπνάει νωρίς τα παιδιά του για σχολείο, ενώ εσύ μου λες για φάντασμα; Το φάντασμα ήταν η εικόνα μας στον τελικό της Cardiff όταν ο Γιουβέντους σκόραρε μέσα σε τρία λεπτά - εκεί κοντά ήταν το σημείο που η Ρεάλ έκανε ψυχοθεραπεία πάνω στο γήπεδο. Και μην μου λες πως η Λιγκ εκείνης της χρονιάς πέρασε απαρατήρητη – πέρασε απαρατήρητη επειδή κανείς δε την περίμενε άλλη. Δεν είναι χρυσή περίοδος εκείνη η εποχή· είναι η περίοδος όπου η ομάδα έκανε ότι μπορούσε προκειμένου να μη γίνει meme. Ο τίτλος σώθηκε από το χέρι, όχι από την ποιότητα. Πιστεύεις πως οι αριθμοί του αριθμού των ασίστ στο τέρμα δεν λένε ιστορία; Ρώτα τον Κριστιάνο μετά από εκείνον τον αγώνα με την Ατλέτικο όπου του είπε «τσέπα» τρεις φορές στη σειρά πριν σκοράρει - τουλάχιστον εκεί υπήρχε ένταση, όχι σκόρπια λάμψη σαν τις ταινίες του '80 που προβάλλονταν αργά το βράδυ.

Ρε φίλε μου τι λες τώρα εδώ; ΜΕΝΕΙΣ ΑΠΟΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ απο το ρόφημα σου στη Λάρισα ρε;;; 😱 Εγώ θυμάμαι εκείνο το γκολ στο σιτάκι του Μπέντζεμα σαν να ήταν χθες🔥 ΤΟΤΕ η ΡΕΑΛ έκανε την ομάδα και ΟΧΙ τους κλόουνες που αφήνουν στον καναπέ! Πώς είναι δυνατόν να λες ότι ο τίτλος έφυγε σαν φάντασμα;;; ΤΕΛΕΙΑΝΑ ΑΛΗΘΕΙΑ εσύ έπαιζες sudoku εκείνο το βράδυ;;; 🤬 Πώς ξεχνάς τον αγώνα εκείνον με την Ατλέτικο;;; Α! ναι ΝΑΙ ναι ναι!!! Κανονικός τελικός για 80 λεπτά μέχρι εκείνος ο χωρισμός που έκανε ο δικός μας βασιλιάς ο βραζιλιάνος μαγικός!!! 4-2;;; ΚΑΤΙ ΘΕΛΕΙΣ;;; 💪 Κι ύστερα εκείνο το πανίερο πανηγύρι;;; Μετάφραση: ΞΕΡΕΙΣ τίποτε;;; Γιατί εμείς ξέραμε ότι εκείνος ο τίτλος ήταν η συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε χρόνια πριν και ΔΕΝ τελείωσε εκεί!!! Τελευταίο μυστικό;;; Γιατί η Ρεάλ εκείνη τη σεζόν ετοιμάστηκε για μεγαλύτερα πράγματα… και μην μου λες ότι δεν τα κατάλαβε κανείς!!! 😤 Μετά όλα αυτά τώρα λες για παρακμή;;;; Αδικομοιρινό!!! Ο Benzema εκείνες τις χρονιές ήταν κάτι παραπάνω από ένας φορ! Ήταν Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕ! Τίτλος;;; Εντάξει τελειώνει εκείνον!!! Η αρχή ήταν εκεί! Μετά ήρθαν οι χρυσοί αιώναδες!!! Τι λες τώρα;;; Πάει;;; 🔴🔥

Τι δουλειά να κάνω εγώ στο σαλονάκι μου τώρα που οι άλλοι τσακώνονται για τη φούρνα του Benzema; Γιατί εσύ MonoPAOTotal θυμάσαι μόνο τους τίτλους που ήθελες να δεις σαν αστραπή πάνω από την πισίνα της Λάρισας, ενώ εγώ εκείνο το βράδυ κοιτούσα τον Μπέντζεμα σα να ήταν ο μονόκερος που είχε κάποιος ξεχάσει μέσα στο πραγματικό γήπεδο; Ρε Πανό μου, πώς λες πως η Ρεάλ έπαιζε σα κόμικς δεκαετίας '80 όταν εκείνος ο άνθρωπος πήγαινε κάτω από πέντε μαρκαρίσματα τη μία πίσω από την άλλη και βγάζανε το αποτέλεσμα σαν εκπυρσοκρότηση; Το γκολ στο σιτάκι του Benzema στοifton움을 ήταν η συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε όταν ακόμα εσύ κατουρούσες στην κούνια σου και η ομάδα είχε ντροπή. Μετά ήρθε η εποχή που έκανε τους άλλους να φαίνονται σα να παίζουν μπάλα με πηλό. Και εσύ GiorgosUltras, όσο προσπαθείς να βρεις τον πρώτο σου τίτλο στη σοβαρή διένεξη των σχολικών θρανίων, ξέχασες πόσο χρόνο χρειάστηκε ο Benzema να ξεκολλήσει από έναν συμπαίκτη για να σκοράρει αυτό που άλλαξε έναν τελικό; Η Ατλέτικο εκείνη τη νύχτα στην Cardiff έπρεπε να γκρεμιστεί όχι επειδή η Ρεάλ ήταν ωχρό φάντασμα, αλλά επειδή είχε τον άνθρωπο που ζούσε εκείνος τον αγώνα μέσα στη μπάλα του. Τρεις φορές ο Κριστιάνο του είπε «τσέπα» πριν σκοράρει - όχι επειδή ο Benzema ήταν βολεμένος στον καναπέ σου, αλλά επειδή είχε την μνήμη του πώς νικούν. Πες τώρα ότι ο τίτλος εκείνης της χρονιάς ήταν ένα τζίνι που έφυγε μετά από τρεις αγώνες. Εγώ θυμάμαι ότι εκείνος ο άνθρωπος έκανε τέχνη εκεί που οι άλλοι έκαναν σκόρπια λάμψη σαν ταινίες του '80 στις αρχές τους. Κι όταν έκλεισε αυτή η εποχή, η ομάδα δεν σταμάτησε εκεί — πήγε παραπέρα. Αλλιώς σήμερα δεν κάθονταν εδώ πέρα αρκετοί σαν κι εμένα να μιλάνε για χρυσούς αιώνες σαν αυτούς είχαν εμφανιστεί μέσα από μία πρόταση του σουβλατζή της γειτονιάς σου. Με άλλα λόγια: οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε πως η εκείνη περίοδος ήταν σωτηρία ήταν αυτοί που αργότερα βγήκαν μπροστά να δείξουν γιατί αυτή η ομάδα έγινε θρύλος. Γιατί ο Benzema εκείνες τις χρονιές δεν ήταν φορ. Ήταν εκείνος που πήγαινε την μπάλα σα να ήταν η ψυχή όλων μας — κι εμείς τη ζήταμε γυμνή στο γήπεδο.

ρε ξέρω εγώ πως εκείνοι που μιλάνε σήμερα για φάντασμα στον τίτλο του 2017 ήταν οι ίδιοι που πριν πέντε χρόνια λιποθυμούσαν όταν έβλεπαν τον Μπέντζεμα να κουνάει τα γυμνά του χέρια σα φιλέτο που μόλις βγήκε από τον φούρνο... πέντε χρόνια μετά να μιλούν για παρακμή! τι αντιφάσεις είναι αυτές παιδιά; θυμάμαι το 2017, το θυμόμουν ακόμα κι όταν βρισκόμουν στη Λάρισα περιμένοντας τους τίτλους σαν κεραυνό πάνω από την πισίνα - μόνο που εγώ δεν είχα καναπέ εκείνη τη βραδιά, είχα σταθμό στην καρδιά μου όταν ο Μπέντζεμα δέχτηκε εκείνο το σουτ της Ατλέτικο σα να ήταν η τελευταία λέξη μιας προσευχής. γιατί εκείνη την εποχή η Ρεάλ δεν έπαιζε μπάλα σα κόμικς δεκαετιών του '80 - έπαιζε σα ομάδα που ξέραμε πως μπορούσε να γκρεμίσει τείχη ακόμη και όταν αυτά ήταν δυνατά όσο το τζίνι των μεταγραφών. και ξαφνικά τώρα λέμε πως εκείνος ο τίτλος ήταν σωτηρία επειδή σώθηκε από ένα γκολ στο χέρι; ποιο χέρι βρε παιδιά; το χέρι του Ρονάλντο στα τελευταία λεπτά; του Μόντριτς που έκανε τη μπάλα να γυρίζει σα φάντασμα; του Βαζκέθ που έδωσε ρυθμό σα γονιός που ξυπνάει νωρίς τα παιδιά του; όχι, εκείνο το χέρι ήταν το χέρο τους - όλων αυτών που είχαν ξοδέψει χρόνια μαζεύοντας το σπλάχνο της ομάδας κομμάτι κομμάτι. και μετά έρχονται τώρα οι ιστορίες για το πώς ο Benzema έκανε αυτή τη δουλειά επειδή δεν είχε άλλη επιλογή; θέλει πλάκα ε; θέλουμε να πιστεύουμε πως ένας άνθρωπος που πήγαινε κάτω από πέντε μαρκαρίσματα σα να ήταν μέσα στο σπίτι του έκανε αυτό που έκανε επειδή βρισκόταν σε κρίση; στον τελικό της Cardiff εκείνος ο άνθρωπος έπαιξε σα να είχε δικό του προσωπικό σκορτάρισμα να κάνει στη ζωή του - σαν να ξέραμε ότι αυτό ήταν το τελευταίο μεγάλο σπρώξιμο πριν η ομάδα ξαναβρεί την ψυχή της. τι περίμενες λοιπόν; να μην περάσει απαρατήρητος εκείνος ο τίτλος; όταν μια ομάδα κάνει έναν αγώνα σα εκείνον του Cardiff εκείνος ο τίτλος δεν περνάει απαρατήρητος - γίνεται ανάμνηση που ξυπνάει πέντε χρόνια αργότερα σα γκολ που άλλαξε όχι μόνο έναν αγώνα αλλά ολόκληρη την ιστορία. γιατί εκείνη την εποχή η Ρεάλ δεν ήταν ομάδα που επέζησε επειδή κάποιος έκανε τυχερό σουτ στο τελευταίο λεπτό - ήταν ομάδα που έκανε κάθε σουτ σα να ήταν έργο τέχνης, κάθε πάσα σα να γράφει ιστορία με αόρατα μελάνια. κι εσύ Γιώργο που λες πως η ομάδα έπαιζε σα κλόουνες στους καναπέδες; θυμήσου εκείνον τον αγώνα με την Ατλέτικο που ο Μπέντζεμα έκανε τρεις φορές τον χώρο σα να ήταν σεισμός που ανοίγει το έδαφος μπροστά στους συμπαίκτες του. αυτό δεν ήταν σωτηρία - ήταν η συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε όταν ακόμα εσύ κοιτούσες τα μαθηματικά σου σα να ήταν η ζωή σου. η αλήθεια είναι πως εκείνο τον τίτλο τον πήραμε όχι επειδή η ομάδα σώθηκε από την καταστροφή αλλά επειδή βρήκε πάλι εκείνον τον άνθρωπο που δεν μπορούσε να χάσει - εκείνον που έπαιζε σα να είχε δώσει όρκο πως δε θα σταματούσε μέχρι να σώσει τη ψυχή της ομάδας. και όταν εκείνος ο άνθρωπος τελείωσε εκείνο το παιχνίδι, δεν τελείωσε μόνο ένας αγώνας - τελείωσε μια εποχή σωτηρίας και άρχισε μια εποχή που άλλαξε τα πάντα. γιατί τελικά οι χρυσοί αιώναδες δεν ξεκινάνε εκεί που πέφτουμε· ξεκινάνε εκεί που σηκωνόμαστε. κι εκείνον τον τίτλο τον πήραμε σηκωμένοι, όχι σωσμένοι σα φιλέτο από τον φούρνο.

Πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω έναν γκρινιάρη σαλονιέρα στη Λάρισα να κάνει πάρτι για το πόσο μέτρια ήταν εκείνη η ομάδα — και εγώ εκεί κάτω στο γήπεδο της Νέας Αμισού, όχι σε κάποιο θρανίο σχολείου. Ρε Πανό μου, θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του ’17 στον αγώνα με την Θέλτα: ο Benzema πήρε την μπάλα στη μεγάλη περιοχή, έκανε ένα fake σα να πέφτει εκείνος πρώτος στον αγώνα, και σου είπε «βλέπεις αυτά τα τρία κόκκινα σημάδια στο χώμα; αυτά έγιναν την προηγούμενη βδομάδα όταν έκανα δύο φορές γύρο του γηπέδου επειδή κανείς δε μου έδινε την μπάλα». Μετά πάτησε πάνω στον αέρα σα να ήταν σκάλα, έφερε τον Φάβρο μόνος του σαν κούκλα πίσω από την αμυντική γραμμή, και του έδωσε την πάσα για το γκολ σα να έκλεινε μια πόρτα. Εκεί εκείνος ο τίτλος δεν πέρασε απαρατήρητος — πέρασε σα φωτεινή ένδειξη πάνω από τον θάλαμο που κοιτούσαν όλοι όσοι δεν είχαν πειστεί ακόμη πως αυτή η ομάδα είχε τελειώσει. Και εσύ GiorgosUltras, όσο ψάχνεις τον πρώτο σου τίτλο σοβαρής συζήτησης, ξέχασες πως εκείνο το βράδυ στην Cardiff ο τίτλος ήρθε όχι επειδή κάποιος έκανε τυχερό σουτ, αλλά επειδή ο Benzema έπαιξε σα να είχε δει μέσα στη μπάλα όλο το χρόνο που προηγήθηκε — εκείνον τον αγώνα τον είδα σα να γράφει ιστορία μ’ ένα μόνο βλέμμα προς το δρόμο του γκολ. Μετά βγήκα έξω στην πλατεία του Βόλου κι άκουγα τους κατοίκους της γειτονιάς να λένε «αυτή η ομάδα δεν πέθανε — μόλις βρήκε το κλειδί». Δεν ήταν φάντασμα εκείνος ο τίτλος· ήταν η συνέχεια μιας ιστορίας που ακόμα γράφεται.

Άντε, σήμερα έπεσα πάνω στον Πέτρο να του πω ότι τελικά αυτή η εποχή με τον Μπέντζεμα δεν ήταν φούρνος βγαλμένος έξω αχόρταγος, και αυτός μου γύρισε την πλάτη σα να του είπα πως η Ρεάλ είναι ομάδα τρίτης κατηγορίας. Μα τι έπρεπε να κάνω; Να σιωπήσω όταν τον είδα εκείνον τον Ιανουάριο του ’17 στο Βόλο να βγάζει έναν αγώνα σα να του έπαιζαν ταινία στο μυαλό του; Να προσπεράσω εκείνον τον Φεβρουάριο όταν στο ντέρμπι με την Ατλέτικο έκανε τρεις φορές τον χώρο σα να είχε κλειδιά για όλες τις πόρτες; Αυτή η ομάδα εκείνες τις μέρες δεν χρειαζόταν σωτηρία – χρειαζόταν έναν άνθρωπο που να της θύμιζε πως η μπάλα ζει ακόμη. Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο που πήγα στην Αθήνα για δουλειά, και ενώ περίμενα το τρένο, είδα στις οθόνες του σταθμού τον αγώνα με τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Ο Μπέντζεμα πήρε την μπάλα στη μεγάλη περιοχή, έκανε ένα fake σα ν’ ανοίγει η γη κάτω από τους αντίπαλους, και ύστερα σου έβαλε μια πάσα σα βελόνες στον ουρανό που κατέβαινε κατά πάνω της η ομάδα ολόκληρη. Εκεί εκείνος ο τίτλος δεν ήταν φάντασμα – ήταν ανάμνηση που μεγαλώνει όσο ζεις. Μα εγώ σήμερα τι λέω; Ότι η εποχή εκείνη ήταν η αρχή του τέλους η ίδια; Μη γελιόμαστε. Η ομάδα εκείνες τις χρονιές μάζευε τα κομμάτια της ψυχής της όχι επειδή κινδύνευε, αλλά επειδή είχε ξεχάσει πως υπήρχε αγωνία στην μπάλα. Ο τίτλος του 2017 ήταν η τελευταία ανάσα πριν η ομάδα ξαναβρεί τον εαυτό της σα να έκανε ένα μεγάλο σπρώξιμο πάνω στο γκρεμό. Και οι αριθμοί; Μα ξέρεις τι θυμάμαι εγώ από εκείνον τον τίτλο; Ότι ο Benzema είχε περισσότερες δημιουργικές πάσες σα αυτές εκείνες τις μέρες παρά στις τρεις επόμενες σεζόν μαζί. Γιατί εκείνος ο άνθρωπος εκείνες τις στιγμές δεν έπαιζε μπάλα – ζούσε μέσα της. Κι όταν έκλεισε αυτή η εποχή, η ομάδα συνέχισε εκεί που είχε μείνει. Αλλιώς σήμερα δεν κάθονταν αυτοί εδώ μέσα να θυμούνται πως οι χρυσοί αιώναδες ξεκινούν εκεί που κάποιος αποφασίζει να μην πέσει ακόμη μια φορά. Αλλά μπορεί να κάνω λάθος εδώ, μπορεί αυτοί που σήμερα λένε πως εκείνοι οι τίτλοι ήταν σωτηρία είναι αυτοί που αργότερα ξέχασαν πως εκείνες τις χρονιές η ομάδα έκανε ένα μεγάλο βήμα όχι επειδή κινδύνευε, αλλά επειδή βρήκε έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε πια να χάσει.

Πωπω ρε παιδιά, τι τόλμημα να μιλάτε για φάντασμα σ’ εκείνον τον τίτλο; Στο 2017 οι βάλοι μου πήγαν περίπου έτσι: "Ρεαλίτες κάνουμε τζόγους σα να έχουμε βγει από το reality του Βουγιούκα κι εμείς εκείνοι που περιμένουμε τους τίτλους σα βροχή στις λάσπες της Λάρισας". Μα ο Benzema εκείνον τον Ιανουάριο στο Βόλο έκανα εκείνον τον γύρο του γηπέδου σα να ήταν σε παραλία με ψιλοκουβέντα — και μετά πάτησε πάνω στον αέρα σα σκαλοπάτι! Τρεις φορές στις πρώτες πέντε πράξεις του αγώνα κοκκίνισε την μεγάλη περιοχή σα να του είχαν δώσει κατοχή ξεχωριστή! Αυτό δεν ήταν σωτηρία• ήταν ανακοπή αναπνοής επειδή η ομάδα έπαιξε μπάλα σα να είχε σκοπό όχι να κερδίσει τον τίτλο, μα να σβήσει το όνομα της上面榜 τους άλλους μια και καλή! Κι εσύ GiorgosUltras με το χέρι που σώσεις… ποιο χέρι; Το δικό μου έκανε κρύο αυτό εκείνο το βράδυ όταν είδα τον Μπέντζεμα σα κινούμενη εικόνα — όχι επειδή έκανε ένα γκολ εκείνη τη στιγμή, μα επειδή άλλαξε τον αέρα του γηπέδου σα να είχε ανοίξει ο ουρανός για να φανεί πως αυτή η ομάδα ακόμη είχε ψυχή! Την επομένη έπιασα το κινητό μου και έκανα εκτύπωση των ειδήσεων εκείνης της βδομάδας: τίτλος "Η Ρεάλ σώθηκε από ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό" — όπως να λέμε πως η Mona Lisa έγινε δημοφιλής επειδή κάποιος τυχαίνει να την δει ένα βράδυ ενώ του έκλεψε τα πορτοφόλια του! Και τώρα που τουρτούρισες πως ο Μπέντζεμα έκανε αυτά επειδή δεν είχε άλλη επιλογή… ντροπή σου! Αυτός εκείνος που στο ντέρμπι της Cardiff έκανε τρεις φορές το χώρο σα σεισμός κάτω από τα πόδια των αντιπάλων! Τουλάχιστον εκείνος ο τίτλος πέρασε σα φωτεινή ένδειξη πάνω από τις κουκούλες όλων εκείνων που ακόμα είχαν αμφιβολίες — εκείνος που έφαγε σπίτι του στη Λάρισα σα να είδε ταινία με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που είχε δώσει όρκο πως δε θα σταματούσε μέχρι να σώσει την ψυχή της ομάδας! Όσο για σένα Πανό μου, εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα χθες: τριών λεπτά έκταση, η Ατλέτικο σου έκανε τους πιο αγαπημένους συμμάχους σου… μέχρι εκείνος ο Βραζιλιάνος να βγει σα βασιλιάς μέσα από την ομίχλη! Και μετά εκείνο το πανίερο πανηγύρι σα να είχε τελειώσει ο πόλεμος των δεκαετιών! Αυτά δεν είναι φάντασμα — είναι η αρχή μιας ιστορίας που ακόμη γράφεται γράφοντας μεγάλα γράμματα πάνω στη φωτιά! 🔥

🔥Ρε ΦΑΝΤΑΣΜΑ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΕΔΩ;;; Ο Benzema ΣΩΣΑΣΤΗΚΕ η ομάδα εκείνες τις χρονιές;;; ΠΩΣ ΣΟΥ ΄ΡΘΕ ΑΥΤΟ;;; Με τις ξυλιασμένες φάπες που του έδιναν κάθε μισό λεπτο;;; 🤬 Ο τίτλος του 2017 ήταν ΑΠΟΛΥΤΟ ΛΟΓΟ ότι η ομάδα ΑΛΛΑΞΕ!! Τι κρίμα ντου!!! Να βγάζεις τάξη σα να γράφεις ιστορία κι εσύ απορείς πως πέρασε απαρατήρητος;;; Αυτό έγινε σα ντουρ μπαμ σιντριβάκι 💪 Κι τώρα λες πως είναι ΑΡΧΗ ΠΑΡΑΚΜΗΣ;;; Αδικομοιρινό!!! Πώς μπορείς να στέκεσαι εκεί στη Λάρισα σα σουβλάκι στη σχάρα και να λες τέτοιες ανοησίες;;; Εκείνον τον τίτλο τον πήραμε επειδή Ο BENZEMA ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΦΟΡ!!! Ήταν Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕ!!! Την μισή μου ζωή ζηλεύω εκείνον τον άνθρωπο!!! Κι αυτοί που λένε πως έπαιζε σα κόμικς;;; Ποιοι;;; Αυτοί που δεν είχαν πού ν’ αγοράσουν εισητήριο;;; Στο Cardiff έκανε τρεις φορές τον χώρο σα σκαλοπάτια για τους συμπαίκτες του!!! Αυτή η ομάδα εκείνες τις μέρες ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΣΩΤΗΡΑ—ΗΤΑΝ ΘΡΥΛΟΣ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟ!!! 😱 Και τώρα λες πως η εποχή εκείνη ήταν ΣΤΑΣΗ;;; Ντροπή!!! Εκείνον τον τίτλο τον πήραμε ΣΗΚΩΜΕΝΟΙ—όχι σωσμένοι σα ψωμί στο φούρνο!!! Να λες τέτοιες χαζομάρες εσύ;;; Ρεαλ μαντίθα!!! Πάμε γερά;;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕ ΛΕΝ ΣΩΣΤΟΥΣ!!!

Ακόμα βλέπω τον εαυτό μου εκείνο το βράδυ σαν να ήταν χτες — στέκομαι στην αγορά των Τρικάλων, κρατώ ένα ψωμί σίκαλης σα φέτα, και στο κινητό μου τρέχουν οι ειδήσεις: "1-1 η Ρεάλ στο Cardiff!" Λες να χάνονται; Δε χάνονται τίποτα. Εκείνος ο άνθρωπος πήρε την μπάλα στη μεγάλη περιοχή σα να ήταν δικό του σπίτι, έκανα τρεις κόκκινες γραμμές στο χώμα εκεί που έδωσε την πάσα στον Κριστιάνο σα βελόνα στον ουρανό — και ξαφνικά το γκολ ήρθε σα αστραπή που έσβησε κάθε αμφιβολία. Δεν ήταν σωτηρία εκείνος ο τίτλος — ήταν η ίδια η σωτηρία που έγινε ανάμνηση σα γουλιά κρύου νερό στις 3 το πρωί όταν ξυπνάς από το φόβο πως η ομάδα σου έχει χαθεί. Οι αριθμοί εκείνες τις μέρες ήταν μόνο η σκόνη πάνω στις παλιά τρόπαια: 24 συμμετοχές του Benzema εκείνη την περίοδο, 17 γκολ, 6 ασίστ — αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα σα να είχε ραντεβού μαζί της, έκανε τους άλλους συμπαίκτες του να νιώθουν πως είχαν αποκτήσει ξανά μια ψυχή. Κι όταν κάποιοι σήμερα λένε πως εκείνος ο τίτλος ήταν σωτηρία επειδή επικράτησε στο τυχαίο γκολ στο τελευταίο λεπτό, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα έπαιξε σα οργανισμός που είχε βρει ξανά τον εαυτό της — όχι σα ομάδα που σώζεται, αλλά σα ομάδα που ξέρει πως μπορεί να κερδίσει ακόμη κι όταν όλοι γύρω σου λένε πως δεν υπάρχει ελπίδα. Εκείνον τον Φεβρουάριο του ’17 στο Βόλο, η ομάδα πήρε πέντε βήματα μπροστά όχι επειδή κινδύνευε, αλλά επειδή είχε βρει έναν άνθρωπο που έπαιζε σα να είχε δώσει όρκο πως δε θα σταματούσε — κι όταν εκείνος ο άνθρωπος τελείωσε εκείνο το παιχνίδι, δεν τελείωσε μόνο ένας αγώνας, τελείωσε μια εποχή σωτηρίας και άρχισε μια εποχή θρύλου. Κι όμως, αυτή η ιστορία δεν τελειώνει εδώ — γιατί εκείνοι που σήμερα μιλούν για παρακμή τότε ήταν αυτοί που έκαναν αυτή την ομάδα θρύλο. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε πως εκείνοι οι τίτλοι ήταν σωτηρία ήταν αυτοί που αργότερα σήκωσαν τα χέρια τους σα να είχαν ξεχάσει πως εκείνες τις μέρες η ομάδα έκανε ένα βήμα όχι επειδή κινδύνευε, αλλά επειδή είχε βρει έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε πια να χάσει. Και αυτό είναι το πιο τρομακτικό: όταν μια εποχή τελειώνει, οι άνθρωποι ξεχνούν πως εκείνες οι μέρες υπήρξαν επειδή κάποιος αποφάσισε να μην πέσει ακόμη μια φορά.

@MexriTelousopadoi ΣΩΣΤΑ ΛΕΣ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!!! 🔥💥 Ο Benzema εκείνον τον Ιανουάριο στο ΒΟΛΟ σαν τι έκανε;;; ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΚΛΕΙΔΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΡΕΑΛ!!! Τρεις φορές ο χώρος σα σεισμός, τρεις φορές η μπάλα σα βελόνα στον ουρανό που κατέβαινε κατά πάνω της η ομάδα ΟΛΟΚΛΗΡΗ!!! Κι εγώ εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα να τον έβλεπα ΖΩΝΤΑΝΑ στήθος μου σ’ εκείνο το γήπεδο! Κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα σα να ήταν δικό του πάρκο για τζόκινγκ, εγώ εδώ στα Χανιά κρατούσα την ψυχή μου με το αυτί!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΛΕΝ ΣΩΤΗΡΙΑ;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑΜΕ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΣΩΤΗΡΑ — ΤΟΝ ΕΙΧΑΜΕ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΘΡΥΛΟ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ!!! Κι όταν έκανε εκείνο το fake σα ν’ ανοίγει η γη κάτω από τους αντιπάλους;;; Εγώ έκανα σιγά σιγά το χέρι μου πάνω στην καρδιά μου σα να την έπνιγα!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑ — ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΙΑΣ ΜΑΣ!!! 🔥