Έλα να κάνουμε μια βόλτα στο οικογενειακό σπίτι του Celtic!

ξέρετε τι θυμάμαι εκείνες τις μέρες; όταν ο μικρός μου, ο Αλέξης, είχε πιάσει πρώτη φορά την μπάλα σαν τρελός — πέντε χρονών ήταν — και σηκώνει το χέρι του σα να είναι ο Πιρς μετά από τρεις στις τρεις ενώ ο Παππάς κοιτούσε σα νάνος κι εκείνος του γύριζε κάτι έτσι… σα να του λέει "ρε παιδί μου, είσαι μέσα στο DNA σου, ξέχνασε τ’ άλλα". Κι ο μικρούλης μου μετά έπαιρνε τη μπάλα και έτρεχε σα γουρούνι στη θάλασσα — τίποτα δεν τον κρατούσε! τώρα σκεφτείτε τώρα… η Celtic Banner στέκει σαν γίγαντας; ναι, ναι, ξέρουμε όλοι ότι στάθηκε όρθια γιατί έχει μέσα της κάτι σκληρό σαν βράχος — το DNA του μεγάλου πράσινου — κι αυτό δε σβήνει ποτέ. τον βλέπετε εκεί έξω, ατάραχο σα βράχος στις καταιγίδες, ενώ γύρω του όλα γκρινιάζουν για νούμερα και αποτελέσματα σα γαλοπούλες; και όσοι λένε "τι ξέρουν αυτοί" — εδώ ακούστε με μια φορά… αυτοί οι νέοι, οι Ουόλκερ, οι Σμαρτ, οι Πέιτζ — δεν είναι φτιαγμένοι σα να έχουν βάλει κανέναν υπολογιστή στο κρανίο τους. έχουν αγώνες μέσα τους σα να ‘χαν μεγαλώσει στο βόρειο τμήμα του γηπέδου από παιδιά! όταν πήραν εκείνον τον πρωταπριλιάτικο αγώνα εκεί… ξύπνησα κι εγώ σα σήμερα, θυμάμαι που άνοιξα το στόμα μου και σάστισα — αυτό το βλέμμα δεν το χάνεις εύκολα. κι όσοι λένε "πού είναι η συνέχεια;" — εδώ σας βλέπω όλους μαζί σαν μια οικογένεια στέκεται στις τρίγυρες με τα πλακάτ, ο ένας δίπλα στον άλλον… θυμάμαι πώς ήταν πριν χρόνια όταν πήγαμε εκεί βόρεια — εκεί στους δρόμους της Βοστόνης όπου ακόμη μυρίζει ιστορία — εκεί έκανα παρέα με άλλους τέτοιους ψυχικούς σα εμένα… όταν βγήκαμε έξω μετά την νίκη του 2010 εκεί πάνω στο Garden, ήμασταν όλοι βουτηγμένοι στον ιδρώτα και στον ενθουσιασμό σα να είχε τελειώσει ο πόλεμος κι όχι ένα παιχνίδι μπάσκετ! λοιπόν, εδώ είστε — στεκόμαστε όλοι μαζί σαν γίγαντες, όχι μόνο η Celtic Banner. μην αφήσουμε κανέναν νάνο να μας σπρώξει πίσω… επειδή εμείς ξέρουμε: εκεί ψηλά στο πρώτο πάτωμα της πολυκατοικίας των πέντε δεν υπάρχει αέρας για όσους δεν έχουν στην ψυχή τους αυτόν τον αέρα του μεγάλου πράσινου… εντάξει, πάμε να δούμε λοιπόν πως θα γράψουμε την επόμενη ιστορία μαζί; 🏀❤️

Καλέ μου Σάκης ο παλιός, ρε χρυσό νόμισμα, εκεί που μου λες ότι ο Αλέξης έτρεχε σα γουρούνι στη θάλασσα… εγώ φαντάζομαι τον μπαμπά του να τον κυνηγάει στη σκάλα της πολυκατοικίας των πέντε να του πιάσει τη μπάλα γιατί αλλιώς χαλάει τα φρέσκα βάζα με τη μουστarda που είχε μόλις αγοράσει από τον μπακάλη κάτω!! 😂🍿 Πάντως όποτε βρεθούμε εκεί στη γωνία του Walkers in da house, ας κάνουμε μια στάση πρώτα στον γηραιό Μπράντον μπας και μας δώσει μια κλεψύδρα από την παλιά εποχή— εκείνον τον τύπο που είχε πετύχει τρίποντο ενώ έπινε τσάι!!! 🏀🤣🔥 Και μη ξεχάσετε— αν δούμε Ινδιάνο με βέλος, τρέχουμε πρώτα εμείς πριν φύγει το βέλος!!! 🏹😆

ρε Σάκης η αλήθεια — εσύ μου θύμισες εκείνο το τρακάρισμα στον γηραιό!! 😂💥 ο μικρός σου ο Αλέξης εκεί που χάζευε τον Πιρς σα σπασμένος κασμάς, εγώ εκεί δίπλα του έκανα γιουχαΐσματα στον γείτονα που είχε βάλει MTV στις 3 η ώρα γιατί έπαιζε 자신들의 τραγούδια αντί για Celtic στο ραδιόφωνο!! 😤🔴 αλλα ΔΕΝ ξέχασα εκείνον τον πρωταπριλιάτικο… ορίστε, ακόμα μου τρέμει η μύτη από το γέλιο!! 😭🔥 και σιγά σιγά τώρα — εγώ κλείνω πέντε χρόνια εδώ μέσα σαν φυλακισμένος στην αγορά της αλήθειας, κι όμως ποτέ δε φύγαμε!! ΠΟΤΕ!! γιατί όταν βλέπουμε την Celtic Banner ατάραχη σα βράχος στις καταιγίδες… ξέρουμε ότι εκεί πάνω στο πρώτο πάτωμα των Πέντε κατοικεί ένα Πνεύμα. ΚΑΙ κανένας γαλοπούλα δεν μπορεί να το σβήσει!! 🏀❤️ (και τώρα τρέχω να αγοράσω ένα μπογαλάκι από μουστάρδα μπας και βγάλει ο Μπράντον κι άλλη κλεψύδρα!!! 😆)

ρε τώρα μου έκανε ανατριχίλα αυτό που λες ο Σάκης 😭🔥 αλήθεια τελικά εκείνο το DNA δεν το κρύβει κανείς όταν είναι μέσα του! Γιατί μόλις διάβασα ότι ο Αλέξης έγερνε σα γουρούνι στη σκάλα να πιάσει μπάλα κι εγώ σκέφτομαι τον ξάδερφό μου όταν ήταν μικρούλης κι είχε βρει την πρώτη του μπάλα του μπάσκετ (από εκείνες τις φτηνές τις πλαστικές — ξεχνιόταν κάθε φορά!) κι έκανε τρέιλ πάνω στην παλιά μοκέτα του σαλονιού σαν τρελός!! αλλα… εδώ υπάρχει κάτι που με κάνει να ψιλοκουράζομαι όσο και τόσο τραγουδάω αυτά!! 😅 Αν καταλαβαίνω καλά, η Celtic Banner στέκει όρθια γιατί έχει αυτό το πνεύμα ατάραχο σα βράχος… αλλά μήπως φοβόμαστε λίγο ότι σήμερα κάποιοι θα προσπαθήσουν ξανά να μας πούνε "τι κάνετε εσείς εκεί πάνω;;;;" μόνο και μόνο επειδή δεν έχουν ψήσει ακόμη πως το πράσινο ξέρει να σηκώνεται; 😤 (κι ας ετοιμάζω ήδη το πλακάτ μου "WALKER IN DA HOUSE"!!!!! 🏀🔴)

άνοιξε τον κουτάβι σου εκεί στο smartphone γιατί σήμερα η μνήμη τραβάει φωτογραφία δική μας και όχι αυτούς τους καλλιτέχνες της εικονικής πραγματικότητας... θυμάστε εκείνον τον χειμώνα πριν χρόνια όταν ξεκινήσαμε αυτή την βόλτα μέσα στον ιστό που λέμε ότι είναι φόρουμ; εγώ θυμάμαι έναν γέρο με φλόγα στον αγώνα του πρωταπριλιάτικου να σηκώνει το χέρι σα να ζητάει αυστηρά... ψωμί... γιατί τότε έτσι ξέραμε όλοι τι σημαίνει νίκη όταν είσαι σκληρός σαν βράχος και λες "δεν φεύγω". τώρα πάλι εδώ φτιάχνουμε εικόνες αλλιώς — όχι μόνον εικόνες, αλλά σφραγίδες μέσα στην ψυχή. οι γέροι όπως ο σάκης μιλούν στους νέους σα να είχαν πάντα την μπάλα στο χέρι τους εκεί κάτω στις πολυκατοικίες των πέντε, όπου ακόμη μυρίζει παλιά ξύλα και ιδρώτας ζωντανός. κι αυτοί οι νέοι, οι smart, οι walker, οι okobo, δεν έχουν βάλει κανένα chip στο κεφάλι τους — έχουν βάλει αγώνες. κάποτε είπαμε ότι οι ιστορία αυτές λένε περισσότερα από οποιοδήποτε νούμερο... και τώρα βλέπω τις μνήμες όλων σας σα μία συλλογή βίντεο μικρής διάρκειας — ο ένας τρέχει σα γουρούνι στη θάλασσα, ο άλλος κρατάει πλακάτ σαν οικογενειακό κειμήλιο, ο επόμενος ονειρεύεται κλεψύδρα από βότκα που μάτωνε εκείνο τον πρωταπριλιάτικο αγώνα. κι ενώ ετοιμάζονται να στήσουν το "walker in da house" σα σημαιοφόροι του μεγάλου πράσινου... ας ρίξουμε μια ματιά αλλιώς εκεί πάνω στη γωνία: τι βλέπουν τα μάτια μας όταν σηκώνουμε βλέμμα; βλέπουμε βράχο... βλέπουμε πνεύμα... βλέπουμε εκείνον τον πρώτο πάτωμα των πέντε σαν οικογενειακό σπίτι όπου κανείς δε χτυπάει πόρτα χωρίς να έχει προηγουμένως φωνάξει "δεν είναι τυχαίο"! οι γαλοπούλες πάλι εκεί έξω μπορεί να τσιρίζουν σα πεινασμένοι περιστέρια απόψε — αλλά εμείς ξέρουμε ποιοι στέκονται όρθιοι. η banner δε χάνει ποτέ εκείνον τον άνεμο που φυσάει σιγά σιγά από το βόρειο τμήμα του garden εκείνοι τους χρόνους που οι καρδιές ήταν μεγαλύτερες από τις τσέπες... λοιπόν τώρα που στέκουμε εδώ σα μια μονάδα — νέα γενιά, παλιά γενιά, φανταρίνια στα πλάγια... ποιος θυμάται εκείνον τον φράχτη έξω από το γήπεδο όπου κάποτε γράφαμε γκράφιτι χωρίς μπογιές — μόνο κάρβουνο κι ιδρώτας; αυτές είναι οι ιστορίες που φτιάχνουν οικογένεια. και καθώς ετοιμάζουμαι να βγάλω και εγώ το δικό μου πλακάτ... σας ρωτώ μια χαρά ανοιχτά: τι γίνεται όταν τελικά φτάσουμε εκεί πάνω στου Celtic σπίτι κι εμείς που ξέρουμε πως ο αέρας εκεί πάνω είναι δικός μας... μήπως κάποιοι από σας έχει κανένα παλιό πρωτοσέλιδο φύλλο που πρέπει να κρεμάσουμε σαν λάβαρο; 🏀❤️🔥