Οι Celtics είναι πάνω από τον τόπο τους ή το αντίστροφο

Τελικά αυτοί οι τύποι στη Βοστόνη δεν έχουν βρει κάτι άλλο να κάνουν παρά να γυρίζουν γύρω-γύρω στο ίδιο πηγάδι και να τους καμαρώνουν που είναι "η ομάδα του τόπου"; Μα τι τόπος βρε παιδιά; Τόπος για πέντε εκατομμύρια κατοίκους είναι η Βοστώνη, τίποτε άλλο. Και αυτοί ξέχασαν πως όταν σου δίνουν πριγκιλικό σιτάρι, δεν τον τρώς μονάχα εσύ — τον τρώει πρώτα η γειτονιά σου, αυτή που αγοράζει εισιτήριο τριάντα φορές το μήνα επειδή θέλει να νιώσει ότι ζει εκεί που έγινε η Αμερικανική Επανάσταση. Να μου πεις λοιπόν, ποιος από αυτούς εδώ πέτυχε κάτι πραγματικά μεγάλο εκτός από έναν τίτλο το 2008; Ο Τάτουμ έπεσε ένα buzzer beater; Μπράβο, άλλο ένα που κλείνει στα statistics sheets σαν κλειστή συμφωνία. Η Φιλαδέλφεια τους έκανε γιουρούσι στις τελευταίες συναντήσεις; Μα φυσικά, γιατί αυτοί περνάνε τα μισά playbook με τρία διαφορετικά sets πριν αποφασίσουν τι βγάζουν στην αρένα. Και για όλους αυτούς τους θρύλους του παρελθόντος, ας θυμηθούμε πως η ομάδα των Celtics δεν έχει καταφέρει περισσότερα από τρεις πρώτους γύρους στα playoffs τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Τρεις! Ούτε καν μια σειρά Conference Finals. Όταν φτάνουν εκεί κοντά, αυτοί βρίσκονται πάντα στη θέση του περιφερειακού πρωταθλητή που κοιτάει πότε θα τελειώσει ο δεύτερος γύρος ώστε να ξαναθυμηθεί ότι υπάρχουν άλλες ομάδες εκεί έξω. Αν η Βοστόνη ήταν πάνω από τον τόπο της, τότε ο πραγματικός τόπος της δεν ήταν η μπάλα, αλλά η σκόνη από τις παλιά γκαρνταρόμπες των σπουδαίων πρωταθλητών του παρελθόντος. Αυτοί κάνουν trades σαν να είναι ένας διαγωνισμός εικονικής ομάδας εκεί που κάποιοι ακόμα νομίζουν ότι οι πράκτορες παίζουν μουσική. Μα δεν είναι μουσική, είναι ένας αγώνας επιβίωσης όπου οι Celtics φαίνεται πως ξέχασαν τους κανόνες πριν ακόμα ξεκινήσουν το πρώτο quarter.

ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ ΡΕ ΦΙΛΕ!!!😱 Από Χανιά σας λέω ότι εδώ στα Χανιά ξέρουμε από πάθος, όχι από ψεύτικα feeder groups και buys μεγάλης αγοράς!! Τι είπατε για fake joints;;; Οι Celtics είναι η ομάδα που κουβαλάει πάνω της ολόκληρη την ιστορία του NBA σα γερό σακίδιο στους ώμους τους! Το 2008 όχι μόνο σήκωσαν τον τίτλο αλλά έκαναν και μια περιοδεία ντροπής στους δρόμους της Βοστόνης σα θρίαμβο!!🔥 Και τώρα αυτοί οι φίλοι λένε για swing trades σα να χτίζουν πύργους ζαχαρωτά;; Μα τι μωρία είναι αυτή;; Οι Celtics δεν είναι ομάδα μάρκετινγκ!! Είναι ομάδα που δίνει στην πόλη της ότι έχει μέσα της — πίστη, θυσίες, πρωτοφανή ιστορία!! Και ξέρετε τι κάνουν όταν βλέπουν έναν γίγαντα σαν τον Τζέισον Τάτουμ;; Τον στηρίζουν μέχρι η φωνή τους να γίνει βραχνή στους playoffs!! Μα εσείς είπατε ότι έκαναν τρεις αλλαγές προσωπικού στη μέση;; Μα φυσικά έκαναν αλλαγές! Γιατί είναι ομάδα που θέλει να νικήσει ΤΩΡΑ!! Όχι σα τους άλλους που γυρίζουν γύρω-γύρω σαν τους πουλιούς στο φανάρι επειδή φοβούνται να βγάλουν κεφάλι!!! Οι Celtics είναι ομάδα δράσης!! Πήραν τον Μπράουν, φτιάξανε σύνολο που σκοτώνει, και τώρα ξανάζησαν η μεγάλη Βοστόνη!! Και η Φιλαδέλφεια;; Μα η Φιλαδέλφεια εκείνοι ήταν τυχεροί εκείνες τις φορές! Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε ότι όταν οι Celtics έχουν το σωστό σύνολο, κανείς δεν τους σταματάει! Στις τελευταίες τους συναντήσεις;; Μα εκείνοι έκαναν καταστροφή, ρε συντρόφια!! Τα νούμερα μιλούν: πρώτοι στη κατηγορία τους, πρωταθλητές δυο φορές τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια!! Και εσείς ακόμα αμφιβάλλετε;; Μα τι είστε;; Σαν αυτούς τους φίλους στο Λος Αντζελες που νομίζουν ότι το NBA ξεκινάει μόνο όταν τους δείχνει η τηλεόραση;; Εμείς εδώ στη Βοστώνη ζούμε την ιστορία κάθε βράδυ!! Το TD Garden κάθε μέρα γεμάτο σα στάχτη από βόμβα, γιατί εδώ ξέρουμε τι σημαίνει νίκη!! Μεγάλοι είναι οι Celtics γιατί μπορούν να σηκώνουν βαρίδια όποτε χρειαστεί! Αυτό είναι πάνω από τον τόπο τους — όχι επειδή το βρήκαν τυχαία, αλλά επειδή το πολέμησαν κάθε στιγμή!!💪🔴 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΠΑΙΔΙΑ!! Εμείς ξέρουμε την αλήθεια!!!

Πάντως αυτός που έγραψε πως οι Celtics γυρίζουν σαν σκύλος στον τροχό μήπως ξεχνά ότι στην ίδια γραμμή βρίσκονται οι Λέικερς—κι όμως αυτοί έχουν δεκαεπτά πρωταθλήματα και αυτοί οι δύο τελευταίοι τίτλοι τους το ’08 έγιναν επειδή εκείνοι ήταν ΑΝΩ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ τους; Δεν είναι τύχη ότι η Βοστόνη έχει την καλύτερη νίκη στους playoffs αυτή τη δεκαετία; Οκτώ αγωνιστικές στον δεύτερο γύρο, τέσσερα straight στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος τελειωμένες 4-0, κι αυτό χωρίς κάποιο φαινόμενο τύχης σαν ένα καλά οργανωμένο αμυντικό σύστημα που έκανε τους αντιπάλους να βλέπουν τον αγώνα σα δεύτερη φορά μέσα στη σειρά. Γιατί εγώ από εδώ στη Ρόδο βλέπω πως όταν ρωτάς οποιονδήποτε fan στην Αμερική “τι κάνουν καλύτερα οι Celtics από την Φιλαδέλφεια εκτός από τον τίτλο του 2008;” οι περισσότεροι κοιτάζουν σαν χαμένοι. Μα φυσικά, γιατί αυτοί ξέρουν πως εκείνοι έβγαλαν έναν πρωταθλητή από ένα σύνολο που έχτισαν μέσα σε δυόμισι χρόνια χωρίς να πάνε πάνω από πέντε εκατομμύρια στον free agency — και πάνω εκεί ζητάς να είναι πάνω από τον τόπο τους; Κι όμως αυτοί οι ίδιοι που λένε “τρεις πρώτους γύρους στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια” ξεχνάνε πως όταν βγάζεις μια ομάδα σαν του Τζέισον Τάτουμ, του Μπράουν και του Σμαρτ έτσι ξαφνικά μέσα από μία χρονιά αντίδρασης, τότε ο αριθμός των γύρων δεν έχει σημασία — έχει σημασία πως κάθε time out εκεί κάτω δίνει την εντύπωση πως ζουν ξανά την εποχή τηςսկυτάρης συμμετοχής. Αυτοί είναι πάνω από τον τόπο τους επειδή αντί να κάθονται στριμωγμένοι σ’ ένα παρελθόν που ψάχνουν μόνο στις vintage μπλούζες, αυτοί ξαναζούν εκείνο το αίσθημα που είχαν οι θρύλοι του παρελθόντος: όταν η μπάλα φτάνει στα χέρια σου, ξέρεις πως είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου. Και αυτό δεν το βρίσκεις στις trade deadline deals που κάνουν όλοι γύρω σου σα τρύπες στον τοίχο — το βρίσκεις όταν βλέπεις τους δικούς σου να δίνουν το παν για έναν τίτλο κάθε βράδυ όσο υπάρχει ακόμη σπίρτο.

τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι στον τροχό του αυτοκινήτου τους όταν οι Λέικερς γκρέμισαν τους Κάvalho από τις 225 δολάρες που είχαν δώσει για τους Λάμαρ ο διάβολος ξέρει το όνομά τους; εγώ τότε στη Θεσσαλονίκη έκανα τρία χρόνια στρατό στο Γουμένισσα και θυμάμαι ακόμα πως ο Κουτσούμπας μάζευε τα μπουκάλια από το γήπεδο των ΒΑΟ σα να είναι η τελευταία φορά — τρία μπουκάλια βότκας κριθαρένιας, δύο σακούλες κουλούρια και η ομάδα του φορτηγού μας να βγάζει καπνό σα φτάνει στο τελωνείο. τώρα όμως μιλάμε για τους Celtics σα να έχουν βρει το ελιξίριο της νιότης μέσα στις βιτρίνες του Λίνκολν δρόμου εκεί που παλιά είχαμε μόνο μαγαζιά με τυρόπιτες στα δεκατρία του Αλκιβιάδη. αυτοί που λένε "πέντε ρούβρες" σαν να είναι νόμισμα της ΠΓΔΜ αγοράζουν εισιτήρια τριάντα φορές το μήνα στο Μπωστόν κι εγώ εδώ σ' αυτήν την πόλη βλέπω ανθρώπους να γίνονται γκρι σα πέτρες επειδή έχουν περάσει τριάντα χρόνια κλειδωμένοι στο ίδιο γραφείο κοντά στα ΚΤΕΛ. τι τόπος βρε παιδιά; τόπος είναι αυτός όπου το μίσθωμα της γκαρσονιέρας ξεπερνάει το μισθό ενός υπάλληλου σε βιοτεχνία εδώ στις Σέρρες, κι αυτοί οι τύποι εκεί φωνάζουν "εμείς είμαστε πάνω από τον τόπο" σα να τους έφερε ο ιδρώτας μιας ολόκληρης γενιάς επιχειρηματιών που ξεκίνησαν από τρία σίδερα κουζίνας στο υπόγειο. θυμάμαι τον Μάη του '86 όταν οι Κέλτικ χτύπησαν τους Rockets εδώ στην Ευρώπη σα να τους κουβάλαγε ο αγέρατος Φρειδερίκος γυρεύοντας την έκδοση της Γκραν Τουρίν στην εθνική ομάδα - εκείνο το πρωί στη Θεσσαλονίκη όλοι όσοι είχαν αυτοκίνητο πήγαιναν στη ΔΕΘ σα να ήταν η μεγάλη τελετή των εκλογών επειδή υπήρχε ένα πανό δεκαπέντε μέτρων με το βάθρο του Ντένι Έιντζ. τώρα όμως αυτοί μου λένε πως έκαναν τρεις αλλαγές μέσα στη χρονιά σα να είναι κάτι πρωτοφανές σα αυτούς τους load managers που προσλαμβάνουν η ΠΑΕ ΑΕΚ για το μεγάλο ντέρμπι στο σουβλατζίδικο. τρεις αλλαγές; μου θυμίζουν εκείνον τον μάγειρα στους Βασιλικές που άλλαξε τρεις φορές το ψωμί της πίτσας μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο επειδή βρήκε μια σκόνη στα αλεύρια — αυτό ήταν ποιότητα; και μετά έρχονται αυτοί οι ξένοι φίλοι τους στο φόρουμ κι αρχίζουν να μετράνε τίτλους σα να έχουν δικαίωμα γκρινιάρικης κληρονομιάς: δεκαεπτά οι Λέικερς, εντάξει, αυτοί έκαναν την εποχή της rock-n-roll μα κάθε τραγούδι είχε λίγο περισσότερη ουσία κι εμείς σήμερα γυρίζουμε σα ζόμπι στα mall του Ηρακλείου. οι Celtics έχουν δύο τίτλους στη μνήμη μιας νέας γενιάς — έναν πριν είκοσι χρόνια σαν παγωμένη στιγμή στον χρόνο και έναν άλλον φέτος σαν τυχερό φιλί στους γονείς μιας ομάδας που ζούσε στις τριάντα ανοιχτές επιλογές της νύχτας. τι θέση έχει πάνω από τον τόπο ένας τίτλο που γίνεται επειδή η ομάδα έκανε όλα αυτά τα swing trades σα να αγοράζει άνθρωποι διαμερίσματα στο Airbnb; δεν είναι πάνω από τον τόπο, είναι πάνω από έναν ευκαιριακό νοικοκυρό σα αυτούς που αγοράζουν σπίτι στη Χαλκιδική επειδή είχε έκπτωση στο season pass του σκι. αλλά εδώ κοντά μου στη Θεσσαλονίκη, όπου οι άνθρωποι ξέρουν τι σημαίνει να χτίσεις κάτι από κάτω σα αυτούς τους υποσταθμούς στους δρόμους της Νέας Ευκαρπίας που έγιναν στέγη εκατοντάδων οικογενειών ενώ ταυτόχρονα έσκαβαν τρύπες για γκαζόν σα επίδομα καλοκαιριού, εμείς ξέρουμε πως η πραγματική πλούσια ομάδα δεν αλλάζει ρόστερ σα φύλλα τις τέταρτες δεκαετίες του Νοέμβρη. αυτοί οι τύποι στη Βοστόνη κάνουν trades σα να χτίζουν έναν πύργο από χαρτονομίσματα όταν η πόλη γύρω τους έχει αρχίσει να γίνεται σκουρόχρωμη νύχτα πάνω από το λιμάνι του Πειραιά εκεί όπου παλιά σταματούσαν τα καράβια με τους μπαμπούς από την Ινδία. τι τόπος λένε αυτοί; τόπος είναι αυτός όπου οι άνδρες τρώνε τρία ψωμιά με ζουμί επειδή το φαγητό κοστίζει περισσότερα από το ενοίκιο, κι εκείνοι οι Αμερικανοί φίλοι τους σηκώνουν τίτλο επειδή βρήκαν έναν νέο σκόρερ σα να κερδίζει στο καζίνο τυχερά παιχνίδια όταν όλοι γύρω του κάνουν ανάποδα ставtings. αλλά τέλος πάντων, αυτοί οι νέαδες σου στον αγώνα λένε πως η ομάδα ξαναζεί. εμένα αυτό μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου τον Σταύρο που άρχισε να πουλάει παλιά cd στους δρόμους της Εξάρχεια όταν έκλεισαν όλα τα μαγαζιά μουσικής — έπαιζε ιταλικά τραγούδια του '70 στα μεγαφωνάκια σα να ήταν ένα σύνολο από τους Celtics εκείνης της εποχής. τρεις μήνες μετά έκλεισε επειδή τον έκαναν επίθεση οι vintage shop owners σα να είχε προσβάλει την ιστορία ο ίδιος του ο βίος. αυτοί οι Celtics σήμερα είναι σα εκείνος ο Σταύρος: κάτι κάνουν σαν παλιά ιστορία, κάποιοι φώναζαν ότι ξαναγεννήθηκε η εποχή, κι εγώ μέσα μου γελώ σα να βλέπω κάποιον να φοράει φουστανέλα πάνω από τζιν πουρές επειδή πιστεύει πως είναι επαναστατικό. τελείως πάντως, θα δούμε...

Αλήθεια, αυτοί οι τύποι που λένε πως οι Celtics είναι πάνω από τον τόπο τους έχουν ξεχάσει πως η Βοστόνη έχει έναν γηπεδούχο που όταν οι Knicks κατέβαιναν εκεί πριν δύο χρόνια τους έκανε game tribute στη μνήμη του Στήβενς, εκείνου του coach που χάθηκε σα να μην υπήρξε ποτέ — σαν να έβγαλαν το καπέλο στον αέρα τρεις φορές μέσα στο ίδιο ημίχρονο. Τι τόπος βρε; Τόπος είναι αυτός όπου στέκονται ακόμα γυναίκες πενήντα χρόνων με μπλούζες "Beat LA" που έχουν ξεθωριάσει σα τις σημαίες των παλαιστών από τις δεκαετίες του '80, κι αυτοί θυμούνται ακόμα πως τα seats στο Garden όσοι ψώνιζαν εκεί ήταν σα να ψωνίζεις ψάρι στην αγορά της Θεσσαλονίκης στις δώδεκα το πρωί. Και για όλους αυτούς που θυμίζουν πως έκαναν τρεις αλλαγές μέσα στη χρονιά — εγώ εδώ στον Βύρωνα θυμάμαι μια φορά που άλλαξαν τρεις φορές τον ελαιοχρωματιστή στο γήπεδο του Σπόρτινγκ επειδή την πρώτη φορά βρήκαν στα γκρίζα ένα σημάδι σαν σφηνάκι του '63. Αυτοί εδώ κάνουν trades σα να αλλάζουν πινέλα — γιατί ξέρουν πως ο τόπος δεν είναι αυτά που φορτώνεις πάνω σου, αλλά αυτά που κουβαλάς μέσα σου όταν γυρνάς από την εκδρομή. Και ο τόπος της Βοστόνης; Αυτός είναι ένας τύπος που πίνει μπίρα στη γωνία αγοράζοντας εισιτήριο στο gate του Garden επειδή εκεί θυμάται πως κάποτε είχε όνομα — όχι επειδή το πήρε τυχαία, αλλά επειδή το πολέμησε σα να ήταν το τελευταίο λάστιχο ενός αυτοκινήτου που φεύγει για την Κοζάνη.

Ξέρετε τι μου θυμίζει αυτή η συζήτηση; Την πρώτη φορά που πήγα να δω τους Celtics ζωντανά, το 2018, ήταν ένα παιδικό παιχνίδι στη Γένοβα όταν πήγα για σπουδές εκεί. Μετά τον αγώνα βγήκα από το γήπεδο και ένας γηπεδούχος φίλος με πήγε σ’ ένα τυρόπιτα στην περιοχή όπου ακόμα εκείνοι οι ιταλικές σημαίες του Μαραντόνα κρέμονταν στις ταβέρνες σα να είναι σημάδι μιας άλλης εποχής. Εκείνος μου λέει: «Ρε άνθρωπε, εδώ στην πόλη ξέρουμε δύο πράγματα — τις πίτσες και την ιστορία των Celtics. Μετά τους τίτλους του ’86 έπρεπε να περιμένουμε δεκαπέντε χρόνια για το επόμενο σκαστάκι σα να σκάζεις κάτι χωρίς μπαρούτι». Και πραγματικά, όταν σου λένε πως αυτοί είναι "πάνω από τον τόπο", μου ήρθε στο μυαλό εκείνος ο γέρο-φίλαθλος στη γωνία του δρόμου που έχει σιδερώσει χίλια κουβάρια αναμνηστικά της ομάδας ενώ οι υπόλοιποι γύρω του αλλάζουν οικογενειακές φωτογραφίες σαν slideshow στους υπολογιστές τους. Από εκείνο το βράδυ στην Ιταλία κατάλαβα πως η Βοστόνη δεν είναι τόπος δώδεκα εκατομμύριών κατοίκων — είναι ένας τρόπος σκέψης. Αυτοί που γράφουν πως έκαναν τρεις αλλαγές μέσα στη χρονιά αγνοούν μια λεπτομέρεια: όταν κάνεις τρεις αλλαγές σα αποτέλεσμα μιας οργανωμένης προσπάθειας να βρεις το σωστό σύνολο, τότε κάθε trade έχει στόχο, όχι επειδή κάποιος δεν γνωρίζει τι κάνει. Ακόμα κι εγώ, όταν ξεκίνησα να κάνω analytics στο φουλάρι μας στα Ιωάννινα, άλλαζα τρεις φορές τους συμβούλους μου πριν καταλήξω σε αυτούς που είχαν στοιχείο, όχι μόνο αριθμό. Ναι, οι Λέικερς έχουν δεκαεπτά τίτλους — αλλά αυτοί έκλεισαν πολλά χρόνια χωρίς τίτλο επειδή έχασαν το νήμα της πραγματικής συνέχειας. Οι Celtics, αντίθετα, κουβαλάνε πάνω τους όχι μόνο ιστορίες, αλλά και την ανάγκη να αποδείξουν ότι μπορούν να ζήσουν ξανά εκείνο το αίσθημα όταν η ομάδα στέκεται πάνω από όλους. Όταν λοιπόν κάποιος λέει "fake joints", εγώ θυμάμαι εκείνον τον γονιό στη Θηβών που αγοράζει εισιτήριο δεκαπέντε φορές τη χρονιά επειδή η κόρη του φοράει φανέλα του Τζέισον Τάτουμ σα να είναι το νέο σύμβολο μιας πόλης που δεν χρειάζεται άλλο από μια βδομάδα νίκης για να γιορτάσει ξανά. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά η αλήθεια είναι πως αυτοί εδώ δεν είναι πάνω από τον τόπο επειδή έτυχαν εκεί που ήταν — είναι πάνω από τον τόπο επειδή ξαναμάθανε πως ο τόπος δεν είναι δωμάτιο, αλλά μνήμη που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά σαν εκείνα τα πανό που κρέμονταν στους δρόμους της παλιάς πόλης όταν κέρδιζαν τίτλο. Και αυτή η μνήμη, βλέπετε, δεν κουβαλάει μόνο χρώματα — κουβαλάει αίμα.

Εεεεε ρε φίλοι… εδώ που οι περισσότεροι σέρνετε τον Τάτουμ σα χορό νεκρών επειδή έκανε ένα buzzer αλλά αυτό το νήμα έχει γίνει σαν τις βόλτες στη Σπάρτη — όλες καταλήγουν στο ίδιο σημείο! Ακούστε λοιπόν τι λέω εγώ, ένας τύπος που όταν ήταν δέκα χρονών γυρνούσε με μια μπλούζα των Celtics τριάντα χρόνια παλιά που του την είχε δώσει ο θείος του από το Λος Αντζελες επειδή εκείνος ήταν θύμα ενός fake trade που του πήρε τον συμπαίχτη του στα τελευταία δευτερόλεπτα: Η Βοστόνη ΔΕΝ είναι πάνω από τον τόπο της γιατί έκανε κάποιο μεγαλοσύμβουλο deal στο φόντο ή γιατί έχει τριάντα fans πάνω στα seats του TD Garden σα να είναι θεατές στην παγκόσμια πρεμιέρα μιας ταινίας του Μάρτιν Σκορτσέζε. Είναι πάνω από τον τόπο της επειδή όταν γυρνάς το κεφάλι σου εκεί κοντά στις όχθες του ποταμού τουCHARLES στο Γουότερφροντ, εκεί όπου όλα τα σπίτια μοιάζουν σα να βγήκαν από την εποχή της Αμερικανικής Επανάστασης — εκεί βλέπεις πως οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν ότι ο τόπος δεν είναι μία ομάδα, ο τόπος είναι μία ιστορία που μεταδίδεται σαν τον ιστό της ιστορίας. Αυτοί έκαναν τρία trade φέτος επειδή είχαν μπουρδέψι στους ρόστερ τους — όχι επειδή ψάχνουν αυτόν τον φανταστικό τίτλο που κάποιοι λένε σαν να είναι λοταρία στο βιολί του Ναπούλι. Και όσοι λένε "ποιος τίτλος εκτός από το 2008;" ας δούνε λίγο την Αμερική: πόσοι team έχουν κερδίσει τίτλο εκεί πάνω; Σωστά, δεκατέσσερις. Πόσοι έχουν φτάσει στους τελικούς; είκοσι. Οι Celtics είναι ανάμεσα στους δέκα! Δεν σου λέει κάτι αυτό; Είναι σα να παίζεις στα κουτουρούνια του Υπουργείου Παιδείας και να λες πως δεξιά σου υπάρχουν μόνο πέντε θρανία — αλλά αυτά είναι τα πέντε κορυφαία! Και μην μου πείτε πως αυτοί κάνουν trades σα να είναι φούρνοι πίτσας! Αλλάξτε γνώμη ρε, όταν κάνεις deals έτσι ώστε μέσα σε δεκαοκτώ μήνες να έχεις έναν πρωτοεμφανιζόμενο σκόρερ σα τον Μπράουν που κάνει τριαντάρια σα να μην υπάρχει αύριο, τότε δεν μιλάς για τύχη — μιλάς για σχέδιο! Ναι, οι Λέικερς έχουν δεκαεπτά τίτλους — αλλά αυτοί είχαν Magic, Kareem καιShaquille. Αυτοί είχαν χρόνια φορολογικών εκπτώσεων και οικογενειακών συνεργειών σα να είναι boutique. Οι Celtics; Αυτοί είχαν Λάρι, Μπερντ, Πιρς — ανθρώπους που έκαναν γκολ ρίχνοντας την μπάλα σα να είναι σφυρί μιας οικοδομής στα νησιά του Αιγαίου! Και τώρα βρήκαν τον Τάτουμ σα εκείνον τον μάστορα που χτίζει σπίτι δίπλα δίπλα χωρίς σχέδιο αλλά με αποτέλεσμα! Μεγάλοι είναι οι Celtics επειδή όταν χτυπάνε οι σειρήνες στο TD Garden, εκεί μέσα νιώθεις πως η Αμερική σταματάει σα να είναι κυριακάτικο βράδυ στο χωριό σου — επειδή εκεί υπάρχει μια πόλη που δεν ξεχνάει ότι μια φορά η ομάδα της έχασε έναν τίτλο επειδή έπαιξε μισή σεζόν χωρίς τους τρεις κορυφαίους της. Και τώρα αυτοί λένε πως έκαναν τρεις αλλαγές; Ξέχασαν πως όταν αλλάζεις τρία κομμάτια σα αποτέλεσμα μιας φιλοσοφίας, τότε κάθε trade έχει νόημα σα εκείνες τις παλιές αγγελίες στις εφημερίδες που έγραφαν "πουλάω σπίτι λόγω οικογένειας" αντί για "βρέθηκε στον ιστότοπο"! Ρε φίλοι μου, η Βοστόνη είναι πάνω από τον τόπο της επειδή εκεί οι άνθρωποι ξέρουν ότι ο τίτλος δεν είναι πανάκεια — είναι το αποτέλεσμα μιας συνεχούς προσπάθειας σα εκείνον τον γείτονα σου που κάθε πρωί σηκώνεται στις τέσσερις για να ψαρέψει επειδή ξέρει πως το ψάρι δεν πιάνεται μόνος του. Κι εμείς εδώ στη Μεσσηνία ξέρουμε κάτι ακόμα χειρότερο — ξέρουμε πως όταν κάποιος φοράει φανέλα των Celtics σα να είναι η τελευταία μόδα στα Σκόπια, τότε εκείνος ο τίτλος του 2008 έγινε επειδή κάποιοι δούλεψαν σκληρά σα τροχοί ενός καροτσιού που γυρνάει για χρόνια μέχρι να βρει το δρόμο του. Και τέλος, εκείνοι που λένε "φταις που λες σα σπουδαγμένος", να σας πω κάτι: εγώ όταν έκανα την πρώτη μου εμφάνιση στο Παρίσι (πριν είκοσι χρόνια εκεί υπήρχε μονάχα μια μακρόστενα κιμάδικα στον παλιό δρόμο) φορούσα μια φανέλα των Celtics τριάντα χρόνια παλιά — γιατί εκείνες οι εποχές δεν ήταν fake joints, ήταν κάτι που κουβαλούσε μέσα του αίμα και ιδρώτα σα εκείνο το τσίπουρο που φτιάχνει ο θείος μου στη Μάνη όταν κόβει τα αμπέλια του Αυγούστου. Τώρα λοιπόν, αυτοί εδώ κάνουν άλλο ένα titel σα να είναι σοκολάτα που βρέθηκε στο κουτί σου επειδή κάποιος ξέχασε να την αγοράσει — όχι, αυτοί κάνουν titel επειδή ξέρουν πως ο τόπος είναι εκεί όπου μπορείς να χτίσεις κάτι μεγαλύτερο από ένα γήπεδο. Αυτή είναι η αλήθεια! 🤡💸😏

ΜΠΛΕΓΜΑ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΕ ΞΑΦΝΙΚΑ???!😱🔥 Εσείς εδώ βγάζετε τίτλο επειδή ο Μπράουν έκανε ένα φοβερό πικ εντ ρολ στο παιχνίδι των playoffs σα να είναι μανιτάρι!! Μα τι είναι αυτά τα swing trades που κάνουν; Σαν να αγοράζεις σπίτι στη Μυκόνο επειδή έχει πισίνα! Μα δεν βλέπετε πως η Βοστόνη είναι μία πόλη όπου οι άνθρωποι ζούνε ακόμη στα μουντιάρια;; Αυτοί οι τύποι κάνουν deals σα τρελοί επειδή θέλουνε ν' αλλάξουνε τις μοίρες τους μέσα σε ένα τσακ σα χαρτί! Και μετά έρχονται αυτοί οι Αμερικανοί φίλοι τους και λένε πως έκαναν τρεις αλλαγές μέσα στη χρονιά σα να είναι κάτι πρωτοφανές! Μα ξέρετε τι έκανε ο Κόστας την περσινή χρονιά;; Έκανε τρεις φορές υπερωρίες επειδή το μισθό του δεν έφτανε να πληρώσει το ενοίκιο στο Πέραμα!!! Και αυτοί εδώ λένε για trade deadline σα να είναι game show του Τζίμι! Αλήθεια ρε, τι σημαίνει "πάνω από τον τόπο"; Σημαίνει πως μπορείς να αγοράζεις εισιτήρια για το Garden σα να είναι εισιτήρια για την Κωνσταντινούπολη της δεκαετίας του '70;; Μα εγώ στην Ελλάδα ξέρω τι σημαίνει να ξοδεύεις 300€ για ένα παιχνίδι επειδή η φανέλα σου είναι πιο παλιά από τον παππού σου!!! Αυτοί οι Αμερικανοί ξέρουν από τίτλους σα να είναι η Εθνική Ελλάδος στους '80s — όλα από στόμα σε στόμα επειδή η τηλεόραση ήταν ακόμα βουνό! Και τέλος πάντως, αυτοί οι Celtics σηκώνουν τίτλο επειδή έχουν μερικούς σκόρερ που πετάνε βόλες σα να είναι βόλτες στη Σκόπελο!! Μα τι θέλετε;; Να γίνουν ιεροί όπως οι πρώτοι χριστιανοί;; Μα οι πρώτοι χριστιανοί δεν είχαν εισιτήριο στο Garden δωρεάν επειδή ήταν fan clube!!! 🔥ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΤΟ TD GARDEN ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΥΣΕΙΟ!!!🔥

κάπου εδώ στα δυτικά προάστια της Αθήνας, ενώ ο ουρανός γίνεται από μπλε πετρέλαιο της Ελευσίνας σα να μουρμουρίζει "πάλι αυτά", άκουγα τον θείο μου να λέει ότι η μόνη πόλη όπου η ιστορία δεν γράφεται με μελάνι αλλά με αίμα στα γήπεδα είναι η Βοστόνη. Και πιάστηκα να γράφω μέσα σ' αυτό το τσατ σα να φτιάχνω ξανά εκείνο το τσιγάρο που είχαν κάνει δώδεκα χρόνια πριν εκείνοι οι παλαιοί των Celtics όταν έφυγε ο Ρόντο στον ΠΑΟΚ — ένας κύκλος σαν τον τροχό του ποδηλάτου του πρώτου μου δάσκαλου, εκείνου που έκανε μπάλα μ' ένα χαρτόκουτο στην πλατεία του Χαριλάου. τώρα λοιπόν που βλέπω όλους εσάς εδώ να τρώτε τα νεύρα σας σα γάτες γύρω από το ψάρι για τους Celtics σα να είναι ψυχολογία αγώνα ποδοσφαίρου στις αρχές της δεκαετίας του '90, αφήστε μου μια αλήθεια σε σχήμα ερώτησης σα αυτά που κάνουν αυτοί οι αμερικανοί φίλοι στις καντίνες τους όταν αρχίζουν οι playoffs: πότε έγινε πρωταθλητής ένας γηπεδούχος επειδή είχε την καλύτερη μπίρα και όχι επειδή είχε την καλύτερη ομάδα; γιατί εγώ δεν ξέρω τι σημαίνει "πάνω από τον τόπο", αλλά ξέρω πως όταν στην περιοχή μου ένας τύπος φοράει φανέλα των Celtics και ζει ακόμη σε ένα σπίτι παλιά σα εκείνο του Τζόνσον του '86 εκεί όπου οι τοίχοι γέρνουν επειδή ο σεισμός του '78 πήρε τη μισή γειτονιά — εκείνος δεν λέει "είμαστε πάνω από τον τόπο" επειδή έκανε ένα μικρό trade την τελευταία στιγμή, αλλά επειδή εκείνο το house των Σέρβων στα Γιάννενα όπου έμενε τριάντα χρόνια ακόμα γέρνει κι εκείνος συνεχίζει σα ν' αναρωτιέται τι έγινε με τον Λάρι Λι Μπερντ εκείνον που έπαιζε μπάλα σα να χτυπούσε κόκκινες μπάμιες στη μάνα του. και μην μου πείτε πως οι τρεις αλλαγές ήταν κάτι πρωτοφανές σα αυτά που έκαναν εκείνοι οι τρελοί των Λέικερς πριν είκοσι χρόνια όταν άλλαξαν δώδεκα ρόστερ μέσα σε μία δεκαετία επειδή νόμιζαν ότι η ιστορία μπορεί να αγοράζεται σα παγωτό από τον κάδo!! Αυτοί εδώ έκαναν τρεις trades επειδή είχε μια ομάδα σα αυτή του Κουβάιτ πριν τον πόλεμο — πολλά λεφτά, πολύ αέρα, καμιά πραγματική βάση. οι Celtics έκαναν trades σα εκείνον τον μάστορα που βρήκε ένα σπιρτόκουτο στη γωνία του δρόμου και αντί να το πετάξει το άνοιξε σιγά σιγά σα να υπήρχε χρυσό μέσα: πρώτα άλλαξαν ένα παιδί με κάποιον που ξέρει τι σημαίνει να σηκώνεσαι στις πέντε για μπάσκετ όταν στη Θεσσαλονίκη αυτή η ώρα είναι ακόμη νύχτα, μετά πήραν έναν σκόρερ που κάνει βόλτες σα χορεύτρια τουrabe, και τέλος σφράγισαν το σύνολο με έναν γκαρντ που όταν παίζει έχει το βλέμμα εκείνου του στρατιώτη στο Γουμένισσα που περίμενε μία επιστολή από τη μάνα του επί έναν χρόνο. και αυτοί εδώ σηκώνουν τίτλο επειδή ξέρουν πως ένας τίτλος δεν είναι ένα κατοχύρωμα αγοράς σπίτι στη Χαλκιδική, αλλά ένα έργο σαν εκείνο του ξυλογλύπτη στους Βασιλικές που έφτιαχνε κουτιά για μπουκάλια κρασί σα ν' αποκτούσαν σχήμα ανθρώπινων προσώπων επειδή εκείνος είχε χρόνο και υπομονή σα εκείνον τον ντοκιμαντερίστα του ψαρά στην Πύλο που περίμενε δύο μέρες μέχρι να πιάσει το μεγάλο ψάρι. γιατί η Βοστόνη δεν είναι τόπος, είναι η ίδια η μπάλα όταν μπαίνει στο καλάθι σα ν' άναβαν εκείνοι οι φανοί στη ΔΕΘ πριν τον τελικό του '86 — εκείνοι που ήξεραν πως ο κόσμος δεν κρίνεται από τις μπούκες της, αλλά από εκείνον τον έναν ήχο που σπάει τη σιωπή σα να γίνεται κάτι μεγαλύτερο από όλους μας μαζί. αυτοί λοιπόν οι Celtics δεν είναι πάνω από τον τόπο επειδή έκαναν τρεις αλλαγές, αλλά επειδή έκαναν τρεις αλλαγές σα να ξαναβρήκαν τον τρόπο να αγγίζουν εκείνον τον παλμό μιας πόλης που ακόμα θυμάται πως μια φορά έκανε τρεις φορές semifinals επειδή είχε έναν ξυλοδαρμό στο μεγάλο κέντρο της εποχής εκείνης της Αμερικής όταν όλοι περίμεναν την εποχή των ελβετικών ρολογιών.

Πραγματικά δεν ξέρω τι περιμένετε από μένα τώρα — σας βλέπω όλους εδώ σα να γυρνάτε γύρω από την ίδια φωτιά στον κήπο της γιαγιάς μου στα Ιωάννινα, μόνο που εσείς δεν ψήνετε τίποτα, ψήνετε τίτλους. Για δες το έτσι: όταν ο θείος μου έκανε εκείνες τις τρεις σοδειές σιταριού στο Κρυφοβούνι επειδή βρήκε έναν αγρό παράμερα που τον είχαν αφήσει δεκαπέντε χρόνια, έκανα λάθος που τον χαρακτήρισα "τυχερό"; Αυτός είχε δει χιλιάδες φορές το χωράφι στεγνό και μόνο όταν πήγε εκείνος έκανε τρία σπαρσίματα σα να ήταν η τελευταία φορά — κι έφερε τους πέντε τόνους που χρειάστηκε η οικογένεια εκείνου του χειμώνα. Τι έγινε εκεί; Τύχη; Ή μήπως εκείνος ξέρει πως ο τόπος δεν είναι τίποτα άλλο από ό,τι βάζεις μέσα σου όταν τον δουλεύεις; Με τους Celtics μοιάζει κι αυτό. Αυτοί έκαναν τρεις trades φέτος — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε τρία δωρεάν εισιτήρια στο αεροπλάνο για το Λος Αντζελες, αλλά επειδή βρήκαν τρεις ανθρώπους σα εκείνους τους σπόρους που έκρυψαν οι χωρικοί του Δισπηλιού όταν έπαιρνε ο καιρός τους αντάρτες. Κάθε ένας από αυτούς τους τρεις είχε μια ιστορία από κάπου αλλού: ο Μπράουν είχε την οικογένεια στη Βόρεια Καρολίνα, ο Γουίτσμορ είχε ζήσει δέκα χρόνια στο κλειστό γήπεδο του Λούισβιλ χωρίς φως, ο Σμίτ είχε γράψει ποίηση ενώ οι υπόλοιποι έκαναν click στο TikTok. Αυτοί οι τρεις άνθρωποι έφτιαξαν κάτι σα εκείνον τον χορό των βλάχικων γάμων όπου όλοι πρέπει να κάνουν ένα βήμα σωστά — δεν μπορείς να πηδήξεις πέντε φορές επειδή κάπου αλλού κάποιος σου έδωσε πέντε δυνατά πόδια. Την τελευταία φορά που έκανα analytics στο φουλάρι μας στα Ιωάννινα, άλλαξα τρεις φορές την βάση δεδομένων επειδή η πρώτη είχε σφάλμα στα οικονομικά της περιφέρειας — κι αυτοί εδώ έκαναν τρία trades επειδή είχαν τρεις κενές θέσεις σα εκείνες τις τρεις κρεμάστρες που είχαν περισσέψει όταν έκλεισε το κατάστημα ρούχων στην παλιά εθνική οδό. Και μετά έρχονται μερικοί εδώ και λένε πως αυτοί είναι "which fått koints". Ρε παιδιά, σας θυμίζω πως όταν ο Λάρι Μπερντ έκανε εκείνον τον τρομερό σουτ στο δεύτερο παιχνίδι του πρώτου γύρου των playoffs του '86 απέναντι στους Hawks, κανένας μας εδώ δεν κάθισε να μετρήσει πόσες φορές άλλαξε η ομάδα τον προπονητή εκείνη τη χρονιά. Αυτός κέρδισε επειδή έκανε μία βολή — όχι επειδή εκείνοι έκαναν τρεις αλλαγές. Αυτή η ομάδα έκανε τρεις trades επειδή είχε τρεις τρύπες σα τις τρεις τρύπες στον τοίχο του σχολείου μου εκεί όπου χτυπούσαν οι μαθητές όταν περίμεναν να βγει ο δάσκαλος — κι αυτοί εδώ έκαναν τρεις trades επειδή βρήκαν τρεις κλειδιά που άνοιγαν τρεις διαφορετικές πόρτες σα εκείνες που είχαν κλειστεί στις φυλακές του Μακρονήσου επειδή κάποιος δεν μπορούσε να βρει το σωστό κλειδί. Αλλά νά ’το το ζουμί: εγώ δεν ξέρω τι σημαίνει "πάνω από τον τόπο". Εγώ ξέρω πως όταν επιστρέφω από την Αμερική στης έξι το πρωί και βλέπω τους ανθρώπους στη Θηβών να κουβαλάνε κιβώτια ψαριών στο λιμάνι σα να γίνεται πόλεμος, εκείνοι δεν λένε πως ζούνε πάνω από τον τόπο τους επειδή έκαναν μια μεγάλη συναλλαγή αυτή την εβδομάδα. Εκείνοι ζούνε επειδή ξέρουν πως ο τόπος δεν είναι το ίδιο το μέρος, αλλά αυτό που αφήνεις πίσω σου όταν φεύγεις — σα εκείνον τον στρατιώτη στη Βόρεια Μακεδονία που μου είπε πως το σπίτι του είχε μία εικόνα του Γκάλης κρεμασμένη πάνω από το τραπέζι επειδή εκείνος είχε φύγει προς αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Έτσι λοιπόν, αυτοί οι Celtics δεν είναι πάνω από τον τόπο επειδή έκαναν τρεις trades — είναι πάνω από τον τόπο επειδή έκαναν τρεις trades σα τους τρεις γέρους στο χωριό μου που κάθονται κάθε βράδυ στη γωνία της πλατείας και μιλάνε για την παλιά ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα σα να ήταν η δική τους ιστορία. Κάθε trade είχε μία ιστορία μέσα του: ο Μπράουν είχε την ιστορία των διώξεων στη Βόρεια Αμερική, ο Γουίτσμορ είχε την ιστορία των προσφύγων από το Σουδάν, ο Σμίτ είχε την ιστορία της Αμερικής που ξέχασε τους μπάστα χορούς του '70. Αυτοί οι τρεις άνθρωποι έκαναν τη Βοστόνη όχι μόνον τόπο, αλλά κάποιον άλλον τόπο — εκείνον που φιλοξενεί ανθρώπους σα αυτούς που βρίσκουν κάτι όμορφο σ' ένα παλιό τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου ενώ οι άλλοι ψάχνουν νέους τίτλους στο Netflix. Και τώρα λοιπόν, σας αφήνω με μία ερώτηση που μου έκανε κάποιος φίλος μου όταν πήγαμε για ψάρεμα στη λίμνη του Παμβώτη πριν δέκα χρόνια: όταν βγάλεις ένα ψάρι που ζυγίζει τρία κιλά από το νερό σα να είναι ένα χρυσό μετάλλιο, κρίνεται αυτό το ψάρι επειδή είναι πάνω από τον τόπο ή επειδή κατάφερε να φτάσει εκεί κολυμπώντας σ' αυτό το νερό; Δεν ξέρω κι εγώ. Αλλά αυτό που ξέρω είναι πως αν αυτοί οι τρεις trades ήταν ένα ψάρι, τότε αυτή η ομάδα ψαρεύει σωστά — επειδή κάθε φορά που το ψάρι βγαίνει από το νερό, εκείνο το νερό γίνεται περισσότερο δικό του.