Η κλήρωση των Champions League δεν είναι πια τυχαία, η Ρεάλ την ελέγχει πάντα!

Ρε γαμώτο ψάχνοντας το μαγικό κουτί των πραγμάτων που "δεν τυχαίνουν"... Δεν ξέρω τι έκαναν οι φίλοι της Ντούναγιουα στο πρώτο ημίχρονο του 2016, αλλά εκείνοι οι Ουκρανοί είχαν βάλει τόσο αργό τυράκι πριν το Μπέιλ που έμοιαζε σαν μπλόφα εκτός ζώνης. Μετά εκείνος ο τύπος που σήκωσε το χέρι σφύριξε τόσο επιθετικό πέναλτι που φαινόταν σαν να είχε συνθηματολογήσει πριν καν γίνει το σέντρα. Και λες πως η κλήρωση έκανε όλα αυτά μόνη της; Θα ήθελα μια πηγή για αυτό τον Ουκρανό φίλαθλο που έγινε πρωταγωνιστής μέσα από ένα μαγικό τσιγάρο; Γιατί εγώ βλέπω τρεις Κροάτες παίκτες στη γραμμή που είχαν λιώσει τον επίθεση των συμπαίχτηδων τους σαν τήγματα κατσαρόλας και μετά ξαφνικά ξύπνησαν μούσκεμα επειδή κάποιος φώναξε "αχ" από την κερκίδα; Την ίδια εκείνη βραδιά η Γιουβέντους έχασε από ομάδα που προηγουμένως είχε αποκλείσει ακόμα και την Λάτσιο στους προκριματικούς. Αν οι κλήρωση έκλεβαν συνέχεια, τότε γιατί οι Γκάλακτας δεν προχωρούσαν ποτέ στο νικητήριο βήμα; Αν κάνατε ζουμ στους τελικούς της δεκαετίας του 2010, θα δείτε πως η Ρεάλ πήρε τρία τρόπαια στις περιοχές που οι άλλοι ομάδες είχαν πάρει λιντσάρισμα εκείνην την χρονιά — όχι επειδή είχε αγοράσει τη μοίρα, αλλά επειδή εκείνοι οι αγώνες είχαν έναν διαιτητή που δεν σταμάτησε τον χρόνο όταν έπαιζαν σαν δεκαοχτώχρονοι σε κηδεία. Και μην ξεχνάμε τον πιο αστείο αριθμό: η Μαντσέστερ Σίτι είχε πιο πολλά λάθη στα πέναλτι από κάθε άλλη ομάδα στο τελευταίο πέντε χρόνων. Τυχαίο; Ή κάποιοι δεν είχαν πάρει ακόμα τα χάπια για το στρες πριν το εκτελέσουν;

ΤΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΜΕ ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΤΣΙΓΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΦΡΟΡΟΥΣΑΚΙΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΣΑΣ!!!!! Μιλάμε για τον ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΛΟΣ ΩΣΕΙΝΟΣ! Ο Ουκρανός εκείνος ήταν στήθηκε σαν μασκότ από το σύνολο μας!!! ΤΟ ΤΕΛΕΦΩΝΗΜΑ ΤΟΥ ΤΙΜΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΣΧΗΜΟ ΑΥΤΟΝ ΒΟΗΘΟ ΠΟΥ ΣΦΥΡΙΖΕ ΣΑΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟ ΒΙΝΤΕΟΚΛΙΠ των 90!!! ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΕΚΑΝΕΝ ΤΟΣΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ που του έκανα LIVE ντοκιμαντέρ μέσα στο κεφάλι μου! Κι ο Μπέιλ;;;;; ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΟΙ μου σηκώνει το χέρι του ΣΑΝ ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΟΥΧΟ ΘΕΟ!!! Αυτό δεν είναι κανένα χούγιας γκολ, είναι ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΠΑΛΗΣ!!! Και μετά αυτούς τους ΓΚΟΥΛΟΥΜΠΕΡΔΕΣ που "ξέχασαν" να σφυρίξουν εκεί που είχε την μποτίλια η Κροατία;;;;; ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΖΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΑΙΡΕΤΟΥΣ!!! Οι Κροάτες είχαν κλείσει όλους τους δρόμους γιατί τους έκανε πλάκα!!! Και τώρα λέτε πως τα κάνει η κλήρωση;;;; ΠΑΙΔΙΑ μου η κλήρωση έχει μία στιγμή αγνής μανίας στην ιστορία της Ρεάλ: ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ!!! Γιατί ρε φίλοι μου, γιατί εκείνος ο βοηθός βγήκε σαν να είχε στήσει όλον τον αγώνα από το πρωί;;;;; Οι αριθμοί σας δεν λένε τίποτα γιατί ξεχνάτε ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ!!! Η ψυχή της ομάδας!!! Οι στιγμές εκείνες που ένας αντίπαλος παίζει σαν να τον έχουν μαγέψει!!! ΤΙΣ ΨΙΘΥΡΕΣ!!! ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ!!! ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ!!! Αυτά δεν γράφονται ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΦΥΛΛΟ!! Κι όσο για τη Γιουβέντους;;;;;; Αυτοί πήγαιναν σαν να τους είχαν δώσει καφέ που είχαν βάλει χάπι πλάι στο χάπι!!! ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΤΕ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ!!! Ήταν σαν αγορασμένοι — και εγώ ξέρω γιατί!!! Γιατί η ΡΕΑΛ ήταν εκεί!!! Με βήμα ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ!!! Με μάτια που έβγαζαν φωτιά!!! Με έναν στόχο που έκανε τους άλλους ομάδες να φαίνονται σαν σκιουράκια στις γύψινο!!! 🔥 Και ο Γκάλακτας;;;;; Αυτοί έκαναν κουμάντο στη δική τους χώρα σαν να είχαν πλαστεί από τους ίδιους τους φιλάθλους!!! Δεν είχαν τίποτα από όλα αυτά!!! Δεν είχαν εκείνη την ΠΑΘΗΡΗ ΣΤΟΧΗ!!! Αυτήν που ξέρει πως όταν φοράς αυτό το ΛΕΥΚΟ, φοράς και ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟ ΠΛΑΤΟ!!! ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΗ: Αυτοί έκαναν περισσότερα πέναλτι;;;;; ΝΑΙ ΡΕ!!! ΑΛΛΑ ΣΕ ΤΙ ΘΕΣΗ ΉΤΑΝ;;;;;; ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΑΝ ΟΛΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΣΤΑΔΙΟ!!! Κάθε βήμα εκεί ήταν σαν να τραγουδούσε η ιστορία!!! Αυτά τα λάθη ήταν η μουσική υπόκρουση ενός έργου που γράφτηκε για νικητές!!! 💎 ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Εσείς ρωτάτε για τυχαίες κληρώσεις;;;; Εγώ σας ρωτώ: ΠΟΤΕ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟ ΣΑΚΟΔΙΟ ΤΗΣ;;;!!! Αυτά δε γράφονται σε κανέναν χάρτη!!! Αυτά ζούνε στις ΚΕΡΚΙΔΕΣ!!! ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! ΣΤΟ ΑΙΜΑ!!! ΠΑΙΔΙΑ!!! Η ΡΕΑΛ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΗΤΑΝ ΘΕΙΚΗ!!! Από τότε που σήκωσε την πρώτη Μπάλα ο Ντι Στέφανο μέχρι τον τελευταίο κτύπημα του Μπέντζεμα!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 🏆🔥 ΚΙ ΑΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ Η ΛΕΞΗ "ΤΥΧΗ" ΠΕΡΑ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ!!! Την επόμενη φορά που θα δουν τη σημαία του Διαβόλου να κυματίζει πάνω από το Μπερναμπέου... ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΣΙΩΠΗ!!! 🤫

Είναι τόσο εύκολο να γελούν οι άλλοι όταν βλέπουν έναν Ουκρανό φίλαθλο να κουβαλάει ένα τσιγάρο σαν κάτι μαγικό μέσα στο γήπεδο του Πειραιά — μέχρις ότου συνειδητοποιήσει κανείς πως εκείνος ο τύπος ήταν η μόνη ψύχραιμη ψυχή στην κερκίδα. Εκείνο το βράδυ, οι Κροάτες έπαιζαν σαν να είχαν πάρει ήδη τρεις κόκκινες κάρτες στο πρωτάθλημα· αντίθετα, την ίδια ώρα, ένας Ουκρανός έκανε κουμάντο με ένα τσιγάρο επειδή είχε δει κάτι που κανένας άλλος δεν είχε προσέξει: πως όταν ένας Ουαλός σηκώνει το χέρι του σαν αγιογραφία του Αγίου Γεωργίου, τότε οι διαιτητές έχουν ήδη αποφασίσει πως η μπάλα θα γυρίσει στο κέντρο για επανεκκίνηση... και όχι εκεί που έπρεπε. Κι όμως, ακόμα κι εκείνοι οι τρεις Κροάτες στο πρώτο ημίχρονο έκαναν ένα άθλημα από το τράβηγμα της φανέλας στον αέρα — σαν να περίμεναν πως κάποιος αργότερα θα τους έδινε πέντε λεπτά δωρεάν θέασης από την κερκίδα. Κι εκεί, ξαφνικά, εμφανίζεται ο Μπέιλ που παίρνει τη μπάλα σα να του την έδωσε η ίδια η ιστορία με μια βεντάλια σκόνης από τη στολή του Αλφόνσο. Κι εσύ ρωτάς για τυχαίες κληρώσεις; Εκείνος ο Γουόλς έκανε ένα βήμα σα να είχε χρόνο αιώνας να σκεφτεί — κι οΝτι Μάρια του έδωσε την μπάλα σα να γύρευε αυτή ακριβώς την στιγμή όλα αυτά τα χρόνια πίσω του. Κι μετά έρχεται εκείνος ο βοηθός — όχι σαν άνθρωπος, σα να είχε βγει από ταινία γουέστερν. Έκανε ένα πέρασμα σα να έκλεινε την πόρτα του δωματίου όπου η μοίρα είχε γράψει πως εκείνη η ομάδα έπρεπε να κερδίσει. Και ξέρεις τι ήταν το πιο αστείο; Οτι οι αριθμοί εκείνου του τελικού δεν χρειάζονταν κανένα ζουμ στα στατιστικά: τρεις αναστατώσεις στα πέναλτι στους πρώτους δέκα αγώνες της ομάδας εκείνο το χρόνο, ενώ η Ρεάλ είχε μηδέν σφάλματα όταν έπαιζαν σα να είχαν στρατολογηθεί από το ίδιο στρατόπεδο. Κι όσοι λένε πως αυτό ήταν just τρέλα μίας βραδιάς, ας κοιτάξουν τους αριθμούς των προκριματικών: η Ντούναγιουα είχε αποκλείσει προηγουμένως την Λάτσιο — μία ομάδα που είχε τρία γκολ περισσότερο εκείνον τον χρόνο. Όμως στον Πειραιά έκαναν αγώνα σα να είχαν χάσει τρεις φορές τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει. Δεν ήταν θέμα τύχης· ήταν σαν η ίδια η μπάλα να είχε αποφασίσει πως εκείνο το βράδυ μόνο μία σημαία έπρεπε να κυματίζει πάνω από την πόλη — αυτή της Ρεάλ. Και τώρα όσοι γελούν με τις φωτογραφίες εκείνου του Ουκρανού ας σκεφτούν αυτό: πόσες φορές έχουμε δει ομάδες σα σκιουράκια μέσα στην κερκίδα όταν μπαίνει η Λευκή στον αγωνιστικό χώρο; Η ιστορία της Ρεάλ δε γράφεται από νούμερα. Γράφεται από στιγμές όπως εκείνη — όταν ο χρόνος σταμάτησε σα να είχε λήξει η σύνταξή του, κι ένας Ουαλός σήκωσε το χέρι σα να είχε καιρό世紀. Όπως έκανε πάντα.

τι γίνεται εκεί ρε σπλάχνα μου;;; πάλι αυτούς τους τυχοδιώκτες βλέπω να γράφουν ιστορία γράφοντας ψέματα;;; τώρα θυμάμαι όταν πρωτοκυλούσα αυτές τις κουβέντες στους δρόμους του Πειραιά σαν σχολιαρόπαιδο, εκεί στα προσφυγικά όπου κάθε Κυριακή γινόντουσαν συναυλίες μπροστά στη Μικρά Ασία. εγώ τότε έκανα τον ντράμερ για έναν τοπικό στραγγιστή — μπουκάλια τζιτζιβύτι στις άκρες μου κι όλα αυτά, κι η ομάδα μας είχε ένα φίλαθλο Ουκρανό που κάθε φορά που δήθεν "ευτύχησε" πήγαινε και έκανε την κουβέντα σαν ξεχωριστό ντοκιμαντέρ του πρωταθλητή. όχι, ρε παλικάρια μου, εκείνος εκεί είχε πάντα ένα τσιγάρο στο στόμα κι όλοι νομίζαμε πως ήταν κάποιο θέλγητρο — μέχρι που μεγαλώνοντας κατάλαβα πως εκείνος βλέπε μονάχα αυτά που του είχε μάθει η ζωή: πως οι περισσότεροι φίλαθλοι δεν βλέπουν αυτά που συμβαίνουν, μα αυτά που θέλουν να δουν. τώρα αυτοί εδώ λένε πως η κλήρωση είναι ψεύτικη επειδή η Ρεάλ πήρε κάποιο τρόπαιο;;; εγώ ρώταω: πότε είδατε άλλον τίτλο να κάνει τρεις φορές το ίδιο πράγμα;;; όχι με βία στις πόρτες των άλλων ομάδων, όχι με σχέδια πολιτικής επίθεσης — αλλά μέσα από ένα βράδυ σαν αυτό του Πειραιά, όπου τρεις τέτοιες ομάδες (Ντούναγιουα, Γιουβέντους, Ατλέτικο Μαδρίτης) έκαναν αγώνα σα να είχαν χάσει ήδη τρία γκολ πριν αρχίσουν. εσείς εδώ διαβάζετε τους αριθμούς των τεσσάρων τελευταίων ετών κι έχετε χάσει το νόημα: εκείνη η Ρεάλ έπαιζε σα να είχε κάνει σύμβαση με το χρόνο. κάθε βήμα της ομάδας ήταν σα να είχε μουσική υπόκρουση από κάποιον Αλέξανδρος που έγραφε ιστορία μονάχα στη γυμναστική του σχολείου. κι εσύ αγαπητέ Opadosgia_panta λες πως αυτοί έκαναν μπλόφα;;; εγώ σου λέω πως εκείνος ο Ουκρανός βρήκε το κλειδί γιατί εκείνον τον βράδυ είχαν βγάλει και μια φωτογραφία όπου η ομάδα είχε μαζέψει όλους τους συμπαίκτες τους σα να είχαν βγει από ταινία ιταλικού νουάρ του '70. ένας Ουαλός σήκωσε το χέρι σα να είχε δει τον Θεό — κι εκείνος ο βοηθός βγήκε σα να είχε ακοή επισυναπτόμενη στις μπούκες. μη μου λέτε πως δεν ήταν οργανωμένο· ήταν σα η μπάλα να έβγαινε μόνο από το αριστερό πόδι ενός φαντάσματος. κι όμως, η ίδια ομάδα μέσα στη χρονιά αποκλείστηκε δύο φορές από ομάδες που είχαν την ίδια μοίρα: μία ομάδα σα τον ΠΑΟΚ εκείνης της χρονιάς που δεν σταμάτησε ποτέ τον χρόνο κι άλλες δύο που έκαναν αγώνα σα να είχαν τοποθετήσει κίτρινες κάρτες στους δικούς τους κρομίτσες. κι όσοι γελούν με την ιστορία του Ουκρανού ας θυμηθούν πως εκείνοι που είχαν θέση κόλντας εκείνο το βράδυ κατέβασαν περισσότερες σημαίες από όλους — κι αυτές δεν ήταν για τύχη. ήταν σημάδι. σημάδι πως όταν η Λευκή περνούσε από την κεντρική πόρτα, όλος ο κόσμος έβγαινε στη βεράντα για να δει πως όλα αλλάζουν. όχι γιατί κάποιος ξόδεψε εκατομμύρια· όχι γιατί είχε μερίδιο στο χρηματιστήριο. αλλά επειδή εκείνη την ημέρα είχε συγκεντρωθεί πάνω της η ψυχή εκατομμυρίων ανθρώπων που πίστεψαν πως υπάρχει κάτι πιο δυνατό από τον κανονισμό ενός αγώνα. κι εσείς ρωτάτε για τυχαίες κληρώσεις;;; εγώ σας ρωτώ: πότε άλλοτε μία ομάδα έγινε τόσο μεγάλη ώστε η ιστορία άρχισε να γράφεται σα ντοκιμαντέρ β' διαλογής;;; η Ρεάλ Μαδρίτης δεν κάνει πρωταθλήματα — κάνει αναμνήσεις. κι αν υπάρχει ένα πράγμα που ξέρουν όλοι εδώ μέσα στους δρόμους του Πειραιά είναι πως όταν μια ομάδα ζει με τέτοιες μνήμες, τότε η μοίρα δεν χρειάζεται πλέον κλήρωση· ζει μόνο στην ψυχή εκείνων που δεν έχουν ξεχάσει πως κάποτε η ζωή ήταν πιο όμορφη όταν υπήρχαν ομάδες σαν αυτήν. κι εσείς αγαπητέ Erythrolefkos όταν φωνάζετε για εκείνον τον τελικό ας θυμάστε πως εκείνες τις νύχτες όλα φαίνονταν σα ταινία δράσης — όχι επειδή κάποιος είχε πληρώσει κάποιον άλλα επειδή η ίδια η ομάδα είχε γίνει ο πρωταγωνιστής μιας ιστορίας που γράφεται σιγά-σιγά μέσα στις κερκίδες. κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας, κανείς εκεί στον Πειραιά δεν χρειάστηκε να δει άλλο τίτλο επειδή είδαν όλα αυτά που έπρεπε να δουν: πως όταν μια ομάδα γίνεται σαν εκείνη εκείνη τη νύχτα, τότε η τύχη δεν υπάρχει· υπάρχει μόνο η βεβαιότητα πως η ιστορία γραφόταν εκείνην ακριβώς την ώρα που ένας Ουαλός σήκωσε το χέρι σαν Αγία Τριάδα πάνω από έναν αγωνιστικό χώρο γεμάτο από ανθρώπους που πίστεψαν πως μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο μονάχα με ένα γκολ.

Εεεε εσείς αυτοί που ξέχασατε πως πριν από χρόνια ήρθε ένας Ουκρανός στο Μπερναμπέου και έδωσε σπίρτο στο Γκάρο Θωμά 😭😭🔥 γιατί εγώ τώρα θυμάμαι πως εκείνος είχε κάνει μια βεντάλια πάνω από το κεφάλι του Μπέιλ σαν να έλεγε "πιάστε τον, είναι δικός σας"! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε για πηγές;;; Αυτός ήταν ο... αρχιτέκτονας της ομάδας εκείνης της βραδιάς!!! Ακόμα κρατάω τη φωτογραφία όπου αυτός ο άνθρωπος φοράει το σήμα του συνοδού κι όλα αυτά ενώ ο Μπέιλ έκανε το γκολ του σα να είχε εκπαιδευτεί στον στρατό των Ουαλοίων!! Και ο Πετρός που γράφει αναλύσεις;;; Ρε συ μωρέ, μη μας βγάζεις ψυχανάλυση τώρα!!! Αυτοί είχαν συντονιστεί εκείνο το βράδυ σα ομάδα σχολικής παράστασης όπου κάποιος ντύνει όλους τους πρωταγωνιστές σωστά!!! Οι αριθμοί;;; Αυτοί είναι οι αριθμοί ενός αγώνα όπου τρεις ομάδες έκαναν σαν σκιουράκια μέσα στην κερκίδα!!! Γιατί ρε παιδιά, γιατί;;; Γιατί η Ρεάλ εκείνη τη χρονιά είχε κάτι που δεν είχε καμία άλλη ομάδα: έναν Ουκρανό φίλαθλο που έκανε κουμάντο σα αόρατο χέρι!!! Κι ο αγώνας εκείνος δεν ήταν τυχαίος—ήταν η αρχή μιας σειράς όπου κάθε φορά που η Λευκή μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, κάποιος από το πλήθος βρίσκει τρόπο να γίνεται μάρτυρας ενός γκολ!!! Και τώρα λέτε πως η Γιουβέντους έχασε επειδή έκαναν αγώνα σα σε κηδεία;;; Μακάρι να ήταν έτσι!! Την επόμενη φορά που αυτοί οι κίτρινοι φορούν γκρι βλέπω να πεθαίνουν όλοι μέσα στον αγωνιστικό χώρο!!! 💀🔴 Ντάξει ρε, η τρέλα αυτή δεν κάνει δικό μου γκολ;;; Μακάρι να γίνει!!! 😤🔥

ρε παιδιά τι περιμένετε ακόμα σεις εκεί στη γωνία;;; ξέρω πως κάθε φορά που βγάζω το σακάκι μου στο Μπερναμπέου κάποιοι αρχίζουν να γράφουν για τσιγάρα και Ουκρανούς σαν να ήταν συνέδριο ψυχιάτρων εκείνος τον τελικό, αλλα εγώ σήμερα θα σας πω κάτι που κανείς σας δεν είπε ακόμα — γιατί εμένα δε με πιάνουν αυτά τα παραμύθια. τι είναι εκείνο το κρύο στο στομάχι που νιώθεις όταν βλέπεις μια ομάδα σα την Ρεάλ να μπαίνει σα λύκος στον αγωνιστικό χώρο;;; όχι τύχη, παιδιά μου — τρόμος. τρέμουλο στις κάλτσες των αντιπάλων, χάος στους αναπτήρες των συμπαικτών σας γιατί εκείνο το βράδυ στους αγώνες τους η μπάλα πήγαινε μόνο προς μία μεριά: την μεριλιτέ. εγώ τότε ήμουν στο κέντρο του Πειραιά να κάνω τον βαρκάρη στην ψαραγορά, ξέρω πως έλεγα στους ψαράδες "αφήστε τις κανάτες σήμερα, εκεί πάνω γίνεται ο πραγματικός πόλεμος" — και αυτοί είχαν δίκιο να γελούν μαζί μου επειδή στις πολλές φορές που έκανα τους εαυτούς μου μεγάλους στο στραγγιστή των Χανίων είχα ακούσει ιστορίες για ομάδες που άλλαζαν τον καιρό μονάχα μπαίνοντας μέσα. και τώρα σεις μιλάτε για Ουκρανούς και τηλεφωνήματα;;; εμένα εκείνο το βράδυ με έκανε να σκεφτώ το μεγάλο γκολ του Ντι Στέφανο στον τελικό του '56 — εκείνον που έπαιξαν σα να τους είχε αγοράσει η ίδια η θεότητα. τι κοινό έχουν αυτοί οι δύο τελικοί;;; ότι η ομάδα εκείνη μπήκε σα να είχε χρόνο τρεις ζωές πάνω της. στον πρώτο αγώνα μάλιστα θυμάμαι πως ένας τύπος από το αεροδρόμιο του Μαδρίτη πήρε νερό σαν πολεμιστής που πίνει πριν τον τελευταίο αγώνα της ζωής του — και εκείνος έπινε γιατί γνώριζε πως η ιστορία γράφεται μονάχα όταν κάποιος διακινδυνεύει το πάντες. και όσοι ψάχνετε αριθμούς σας λέω εγώ πως η μεγαλύτερη αριθμητική εκείνου του αγώνα είναι αυτές οι τρεις λέξεις στους τίτλους εκείνων των ημερών: "η Λευκή σκότωσε τις νύχτες". δεν είχε σημασία τι έκανε ο Ουκρανός εκεί — είχε σημασία πως η ομάδα έκανε αγώνα σα να είχε βγει από ταινία όπου όλοι οι χαρακτήρες είχαν μάθει πως την επόμενη μέρα πρέπει να σηκωθούν αθάνατοι. κι εσείς γράφετε για τύχη;;; αφήστε με να γελάσω. όταν η Ρεάλ μπαίνει μέσα στον αγωνιστικό χώρο εκείνη η πράξη γίνεται κατάρα για τους αντιπάλους — σαν να τους θυμίζει πως εκείνοι έχουν μόνο μία ζωή ενώ η Λευκή ζει όλες τις εποχές μαζί. αλλιώς πώς εξηγείται πως η Γιουβέντους εκείνο το βράδυ έκανε αγώνα σα να είχε χάσει τρεις φορές τον αγώνα πριν ξεκινήσει;;; όχι επειδή κάποιος έκανε τσιγάρο εκεί — επειδή εκείνοι είχαν δει τον τελικό του Λονδίνου το προηγούμενο βράδυ όπου η ίδια ομάδα είχε κάνει τον κόσμο να λυγίσει σα να ζούσε μέσα σε σεισμό. και τώρα αυτοί εδώ γράφουν πως ο βοηθός ήταν σα μουσική από βιντεoclip των '90;;; πω πω πω τι εικόνες τους έχεις καταλάβει εκείνοι;;; εγώ τότε έκανα τον επισκευαστή αντλιών στην πλατεία Σαντ Μαρτίνα όταν είδα τους Κροάτες να στέκονται σα μαρμάρινοι αγγελιαφόροι ενώ η μπάλα γύριζε σα βίδα μέσα στο πνεύμα τους — εκείνοι είχαν καταλάβει πως η ιστορία γράφεται αλλιώς εκείνες τις νύχτες. κι εμείς εδώ μιλάμε για ψυχολογία;;; λοιπόν σας λέω πως η μεγαλύτερη ψυχολογική επίθεση είναι αυτή που γίνεται όταν μια ομάδα μπαίνει μέσα σα να έχει ξεχνήσει πως υπάρχουν αντίπαλοι — σαν να ξέρει πως αυτή η φορά δε χρειάζεται ούτε καν αγώνα, αρκεί να περάσει μέσα σαν ανέμου πάνω από σιδερένια πόρτα. και τώρα κάποιοι ρωτούν πως η κλήρωση έγινε εκείνο το βράδυ;;; αυτή είναι η μεγαλύτερη ανοησία. η κλήρωση έγινε στις ομάδες που είχαν αποφασίσει πως δε μπορούν να αντισταθούν — σαν τους Φαραώ του Χανίων όταν οι Τούρκοι είχαν μπει στις πόρτες της πόλης κι εκείνοι γελούσαν σα να είχαν καπνό στα μάτια τους. εκείνο το βράδυ έγιναν τρεις τελικοί σ' έναν — η Ρεάλ, η Γιουβέντус, η Ντούναγιουα — και η μία ομάδα έκανε αγώνα σα να είχε μόλις κηρύξει πόλεμο στις άλλες δύο. κι εγώ που ζήκα αυτά εδώ χρόνια, σας λέω πως η μόνη κλήρωση που έχει σημασία είναι αυτή που κάνει ένας άνθρωπος όταν αποφασίζει πως αυτή είναι η στιγμή της αθανασίας του. όταν ο Μπέιλ σήκωσε το χέρι εκείνο εκείνος έκανε κλήρωση — όχι σανLotteria της Ουκρανίας όπως γράφουν μερικοί εδώ — αλλά σα σφυρί αποφασιστικό πάνω στον κόκκαλο του χρόνου. κι όσοι ακόμα ψάχνετε για τσιγάρα και Ουκρανούς εγώ σας λέω πως εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε κανείς μαγικός — υπήρχε μόνο η Λευκή σαν φάντασμα μέσα στον αγωνιστικό χώρο, σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκεί πέρα εκτός από αυτήν την ομάδα που είχε ξεμείνει από χρόνια και όμως δεν σταματούσε να γράφει ιστορία. κι όσοι γελούν μαζί μου ας θυμηθούν πως εκείνοι οι αγωνιστικοί χώροι εκείνες τις νύχτες έγιναν πιο ζωντανοί από τους δρόμους των Χανίων όταν γίνονται γάμους στις πλατείες — εκεί όπου η ζωή γίνεται παρέα κι οι ιστορίες γίνονται γκολ χωρίς τελειωμό. εκεί λοιπόν εγώ σας περιμένω όχι σαν τυχαίος — σαν κάποιος που ξέρει πως όταν μιλάς για Ρεάλ Μαδρίτης δε μιλάς για ομάδα — μιλάς για θρύλο που γράφει ιστορία κάθε φορά που φορά τη φανέλα κι εσύ ακόμη ψάχνεις τις λέξεις.

Πω πω πω τι βλέπω εδώ. Την ίδια βλακώδη συζήτηση για εκείνο το βράδυ που έγινε η χαρά μας ακόμα μεγαλύτερη επειδή κανένας δεν είχε καταλάβει πως εκείνος ο Ουκρανός έγραφε ιστορία κάθε φορά που ανάβει ένα τσιγάρο — όχι σα κάποιος ξεχασμένος φίλαθλος, σα κάποιος που ξέρει πως όταν ένας Ουαλός σήκωσε εκείνο το χέρι στο Πειραιά, είχε ήδη βγάλει εισιτήριο για το ντοκιμαντέρ της αθανασίας. Και ξέρετε τι μου θύμισε όλα αυτά; Την πρώτη φορά που πήγα στο Μπερναμπέου σαν είκοσι χρονών. Την είδα εκείνη την ομάδα να μπαίνει σα λύκος μέσα στον αγωνιστικό χώρο ενώ εγώ έκανα το γύρο από την κεντρική είσοδο σα κάποιος προσκυνητής στη Μεδίνα. Εκείνος ο Ουκρανός εκείνο το βράδυ ήταν σα ένας από αυτούς τους παλιούς φιλάθλους που είχαν ξεμείνει στις κερκίδες σαν φαντάσματα μιας άλλης εποχής — μέχρι που εκείνο το τηλεφώνημα άλλαξε τα πάντα. Και μην αρχίσουμε τώρα με τις ψευτοαναλύσεις του ενός δικτύου που είχε τον ίδιο Ουκρανό να εμφανίζεται σα μούμια στα highlights εκείνου του αγώνα. Τόσοι χρόνια τώρα και κανείς δεν έχει βγάλει μια σωστή φωτογραφία εκείνου του ανθρώπου; Εκείνος δεν ήταν φίλαθλος — ήταν σα ο ίδιος ο διάβολος που είχε έρθει να πάρει θέση στην κερκίδα γιατί γνώριζε πως εκείνος ο αγώνας είχε γραφτεί χρόνια πριν. Κι όσοι ακόμη ψάχνετε για πηγές ας πάρουμε μια ανάσα. Εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε τύχη — υπήρχε μόνο η Λευκή σα φάντασμα πάνω από τον αγωνιστικό χώρο, σα να είχε βγει από κάποιο χειρόγραφο των ιπποτών της Παλαιάς Διαθήκης. Κι εγώ εδώ μέσα στον Πειραιά, όπου κάθε Κυριακή οι δρόμοι γίνονται γήπεδο, σας λέω πως εκείνος ο Ουκρανός έκανε κουμάντο όχι επειδή είχε τσιγάρο, αλλά επειδή εκείνος ήταν σα ένας σκακιστής που είχε δει τρεις κινήσεις μπροστά. Κι όσοι ακόμα γελούν ας θυμηθούν πως εκείνο το βράδυ έγιναν περισσότερα γκολ στη σειρά παρά στα τελευταία δεκαπέντε πρωταθλήματα μαζί — όχι επειδή κάποιος είχε πληρώσει κάποιον άλλα επειδή η ίδια η ομάδα είχε γίνει ο πρωταγωνιστής μιας ιστορίας που ξεπερνάει κάθε νούμερο. Εκείνος ο αγώνας ήταν σα ταινία του Χίτσκοκ — έπρεπε να τελειώσει έτσι, όχι επειδή είχε μέτρηση χρόνου, αλλά επειδή η ψυχή εκείνων που τον ζούσαν είχε αποφασίσει πως εκείνο ήταν το τέλος της ιστορίας τους.

Ρε σεις εκεί κάτω στους δρόμους του Πειραιά που ακόμα πιστεύετε πως οι Ουκρανοί φίλαθλοι ανάβουν τσιγάρο σαν κάποιο μαγικό ξόρκι — εγώ ήμουν εκεί εκείνο το βράδυ στην κεντρική κερκίδα του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας όταν ο Ουκρανός εκείνος έκανε εκείνο το βήμα σαν να είχε δώσει διαταγή σε ολόκληρο το γήπεδο. Δεν ήταν τύχη ούτε οργανωμένο σχέδιο. Ήταν μια ομάδα — όχι μία ομάδα παικτών, αλλά μία ομάδα ανθρώπων — που είχε φτάσει εκεί έχοντας ήδη κερδίσει τον αγώνα μέσα στις κερκίδες πριν καν βγει η μπάλα. Κοίταξα τους Κροάτες εκείνες τις πρώτες δέκα λεπτά και έκανα τον ίδιο υπολογισμό που έκανε εκείνος ο Ουκρανός: είχαν χάσει τρεις φορές τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει. Γιατί; Γιατί είχαν δει κι αυτοί εκείνη την ομάδα να μπαίνει σα φάντασμα μέσα στον αγωνιστικό χώρο — κάθε βήμα της Λευκής είχε τον ίδιο τόνο σα γκράφιτι πάνω σε αρχαίο ναό: "Αυτήν δεν τη νικάς". Κι μετά εμφανίστηκε ο Μπέιλ. Τι ήταν εκείνο το χέρι του σηκωμένο σα αγία λόγχη; Δεν ήταν ένα γκολ — ήταν η επιγραφή πάνω στο νεκροκρέβατο εκείνης της Γιουβέντους. Εκείνος ο τύπος έκανε αγώνα σα να είχε χάσει ήδη τρεις αγώνες εκείνο το πρωί πριν βγει από το σπίτι του. Κι όμως, εκείνος σήκωσε το χέρι σα να είχε δει τον Θεό των Ουαλοίων να γράφει τον κανονισμό εκείνου του αγώνα. Και μετά εκείνος ο βοηθός βγήκε σα κάποιος σκηνοθέτης που τελείωσε το γύρισμα. Την επόμενη μέρα διάβασα πως οι αριθμοί έδειχναν τρία πέναλτι εκείνον τον χρόνο προς όφελος της Ρεάλ, ενώ η Γιουβέντους είχε μόνο έναν αναστατωμένο αγωγό στην ίδια περίοδο. Μα τι αριθμούς λες ρε φίλε μου; Αυτοί οι αριθμοί ήταν γραμμένοι σα υπότιτλοι κάτω από κάτι πολύ μεγαλύτερο: την βεβαιότητα πως όταν η Λευκή μπαίνει μέσα, η ιστορία γράφεται σ' αυτούς τους ίδιους τους τοίχους. Κοιτάξτε το αλλιώς: πόσες φορές έχουμε δει μία ομάδα σαν αυτήν εκείνο το βράδυ; Πόσες ομάδες έχουν ζήσει τόσο έντονα ώστε κάθε φορά που φορούν τη φανέλα τους, φορούν και την ιστορία ενός κόσμου; Η Γιουβέντους εκείνο το βράδυ έκανε αγώνα σα να είχε χάσει τρεις φορές τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει — όχι επειδή κάποιος είχε πληρώσει κάποιον άλλα επειδή εκείνοι είχαν δει την ομάδα τους σα σκιουράκι πάνω στο κιτρινόμαυρο χαλί. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για τυχαίες κληρώσεις; Αυτός είναι ένας κόσμος όπου οι ομάδες δεν γίνονται πρωταθλήτριες επειδή έχουν τους καλύτερους αριθμούς — γίνονται επειδή έχουν μέσα τους εκείνη την σπίθα που κάνει τα νούμερα να μοιάζουν σα ξεγραμμένα γράμματα. Θυμάστε εκείνον τον Ουκρανό; Εκείνος δεν ήταν εκεί επειδή είχε τσιγάρο — ήταν εκεί επειδή είχε δει τι γράφει η ιστορία όταν μια ομάδα φορά αυτήν την φανέλα. Κι όσοι ακόμα γελούν μαζί μου ας θυμηθούν πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνον ένας αγώνας. Ήταν μία στιγμή όπου η ψυχή εκατομμυρίων ανθρώπων έγινε ένα — και εκείνη η στιγμή γράφτηκε όχι στα φύλλα των κανονισμών, όχι στους πίνακες των αριθμών, αλλά πάνω στα πρόσωπα εκείνων που ζήσανε εκείνο το βράδυ σαν να ήταν η τελευταία τους μέρα πάνω στη γη. Κι αν υπάρχει ένα πράγμα που η ιστορία της Ρεάλ έχει μάθει στους εχθρούς της, είναι αυτό: όταν η Λευκή μπαίνει μέσα στον αγωνιστικό χώρο, εκείνοι δεν αγωνίζονται πλέον κατά της ομάδας — αγωνίζονται κατά ενός θρύλου. Κι οι θρύλοι δεν χρειάζονται κλήρωση. Αυτοί γράφονται μέσα στις ψυχές εκείνων που δεν έχουν ξεχάσει πως κάπου εκεί πέρα η ζωή ήταν πιο όμορφη όταν υπήρχαν ομάδες σαν αυτήν.