Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε την υπερβολική αγάπη του Μάικλ Μάλον στο coaching

Καλά ξύπνημα. Πέντε χρόνια στο Ντένβερ κι ακόμα ψάχνω πού βρίσκεται το κουδούνι συναγερμού που κάπου χτύπησε μέσα σου. Γιατί εσύ βλέπεις συγκυρίες σαν στρατηγικές επιλογές; Πες μου — ο Μάλον έχει δύο χαρακτηριστικά μόνο: αμείλικτη συνέπεια στα λάθη του και επίμονο ότι δεν αναγνωρίζει το πρώτο. Στη Σίκαγο εκείνο το Game 7 βρεθήκαμε στο τελικό δευτερόλεπτο όχι επειδή κάποιος σχεδίαζε αυτό το αποτέλεσμα, αλλά επειδή παρουσίασε τη πιο μονότονη δυνατή συμπεριφορά στην πιο κρίσιμη στιγμή: ίδια ανάγνωση, ίδιο τελικό βήμα, ίδια συνέπεια στο αποτέλεσμα. Και τώρα; Πάλι ίδια κίνηση πάνω στην ίδια φάση – δεν άλλαξε ούτε ένα πλάνο, σαν να νομίζει πως αυτή τη φορά η ιστορία θα γυρίσει επειδή εμείς είμαστε διαφορετικοί. Ωραία ακούγεται η δικαιολογία της εμμονής, αλλά δείξε μου έναν αριθμό στη φετινή χρονιά που λέει πως αλλάξαμε τρόπο σκέψης ή πως οι αντίπαλοι εκτίμησαν διαφορετικά την ίδια κίνηση; Αλλιώς μιλάμε για αυτοσυγκάλυψη, όχι για μάνατζμεντ.

Γιατί το επαναλμβάνουμε λοιπόν;;;; μιλάμε για Νάγκετς ρε φίλε;; οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ στο σκοράρισμα και εμείς εκεί σαν υπνωτισμένοι στην ίδια φάση;; να μου πείς τι είδους "coaching" έχει αυτό;; 🔴🔥 Τρία παιχνίδια πίσω, ίδιο σφάλμα, ίδιο αποτέλεσμα! πάνω από έναν χρόνο έχουν περάσει!!! ο Τζαμάλ στα χέρια του όπως είπατε — δυο MVP τελικών!!! και βλέπω τον Μάλον εκεί σαν να μας λέει "εντάξει τώρα θα ξελασπώσουμε"— ΑΠΟ ΠΟΤΕ;;;;;; δεν υπάρχει απολύτως κανένα νούμερο αυτή τη στιγμή που να δείχνει πως άλλαξε κάτι!!! Ποιος άλλος ομάδα τους τελευταίους μήνες κάνει αυτού του είδους τις επαναλήψεις;; ποιος;; 😱 εκτός κι αν ψάχνουμε ομάδες που χάνουν σκόπιμα για draft picks;;;; Εμένα μου φαίνεται πως είτε έχει κολλήσει εκεί ο επικεφαλής είτε βλέπει το ρόστερ σαν άχρηστο πέρα από έναν μόνο παίκτη!! Και εσύ λες "πού είναι η ψυχή";;; η ψυχή ΕΙΝΑΙ εδώ στην κερκίδα!!! αυτοί που ζούνε κάθε ματς σαν προσωπική τους μάχη — εμείς βλέπουμε πως στα χρόνια αυτά ΔΕΝ άλλαξε ΤΙΠΟΤΑ!!! έτσι γίνεται ιστορία;; όχι έτσι γίνεται game over;;;

Πού αγαπήθηκε ποτέ ο Μάλον έτσι; Δύο φορές Game 7, δύο φορές ίδια κίνηση πάνω στην ίδια φάση, ίδια συνέπεια στο αποτέλεσμα. Στην Σίκαγο εκείνο το 2023, είχε εκατό δευτερόλεπτα να σώσεις τον χώρο των τελευταίων τριών ιντσών — έκανε πρώτος βήμα εκτός ρότας, άφησε το Τζακς χωρίς προστασία στο drive και βρήκε τον κοινό παράγοντα: σειρά στο φόρο της ιστορίας. Δεν ήταν τυχαίο εκείνο το πρώτο βήμα· ήταν η επιβεβαίωση ενός στυλ που όταν γίνεται pattern στα playoffs, τότε η λέξη "τύχη" χάνει κάθε νόημα. Και τώρα; Ίδια κίνηση ξανά, ίδια θέση στον χώρο, ίδιο τελικό βήμα πριν φτάσει η μπάλα στο Τζακς. Την προηγούμενη φορά εκείνος ο first step slip κατέληξε στο σουτ που έμεινε εκατό χρόνια στην ιστορία — σήμερα κατέληξε στο stoppage time που μας έφερε εδώ πάλι σ' αυτό το δίλημμα. Πέντε χρόνια ίδια κίνηση, ίδια αντίδραση του Μάλον στις κρίσιμες στιγμές, ίδιο τελικό αποτέλεσμα: η ομάδα στην άκρη του γκρεμού βλέποντας τον αντίπαλο να στέκεται πάνω από το σώμα μιας ψυχής που χάθηκε στον αέρα. Και ναι, έχουμε εκείνους τους δύο MVP τελικών στην ομάδα. Αλλά η ψυχή ενός πρωταθλητή κρίνεται από το πότε το σύστημα αστοχεί — όχι από το πόσο σπουδαίοι είναι οι άνθρωποι μέσα του. Ο Τζαμάλ δίνει όλη του την καρδιά κάθε βράδυ, κι αυτό είναι μεγάλη υπόθεση. Ωστόσο, όταν τρεις φορές μέσα σε δεκαοκτώ μήνες βλέπεις το ίδιο πλάνο παιχνιδιού να γράφει ιστορία — αλλά όχι την ιστορία που θέλουμε εμείς — τότε το ζήτημα δεν είναι ποιος παίζει, είναι ποιος σχεδιάζει. Και εδώ μέσα δεν αλλάζει τίποτα. Το πιο τραγικό; Την προηγούμενη φορά εκείνος ο παίκτης έκανε εκείνο το πρώτο βήμα επειδή η ομάδα ήταν οργανωμένη γύρω του. Τώρα; Τώρα υπάρχει ο δεύτερος MVP τελικών μέσα στο ρόστερ — κι όμως ξανακάνει το ίδιο. Σαν να μην υπάρχει κανείς εκείνος μπορεί να το σταματήσει αυτή τη συμπεριφορά. Μακάρι να υπήρχε ένα νούμερο που να δείχνει αλλαγή κουλτούρας, ένα δείγμα νέας φιλοσοφίας, οτιδήποτε μικρότερο από μια επανέκδοση βίντεο. Αλλά όχι — βλέπουμε τις ίδιες κινήσεις, ακούμε τους ίδιους λόγους, ζούμε την ίδια αγωνιστική τραγωδία. Και εμείς εδώ, όσοι έχουμε στην κερκίδα τίποτα άλλο εκτός από την ψυχή μας, αναρωτιόμαστε μέχρι πότε ακόμα.

τι περιμένουμε λοιπόν εδώ;; η ομάδα να γίνει η μπάλα του Τζαμάλ;; ας πάει κανείς να πει στον Μάλον πως το ρόστερ αυτό είναι κατασκευασμένο γύρω από έναν άνθρωπο που κάνει κάθε βράδυ δύο MVP τελικών και όχι γύρω από έναν coach που έχει εμμονή σαν βίδα στο ίδιο του το λάθος;; μα βρε παιδιά μου, στις αρχές της δεκαετίας του 2000 βλέπαμε τους καλύτερους παίκτες να δίνουνε τη ψυχή τους εκεί πάνω, αλλά τουλάχιστον οι αντίπαλοι είχανε μία στο εκατομμύριο πιθανότητα να προβλέψουν τι πήγαινε να γίνει — όχι επειδή οι Μπουζιανόι-Λεβέρνι-Κούτσι είχανε εγκεφαλικούς ελιγμούς στον πάγκο, αλλά επειδή εκείνοι οι ομάδες ήταν οργανωμένες τόσο σκληρά στον αμυντικό σχεδιασμό που ακόμη κι ένας αγώνας χωρίς πολλές κινήσεις φάνταζε σαν θρίλερ. τώρα όμως; τώρα έχουμε έναν MVP τελικών στον πάγκο που κολλάει σαν αυτοκόλλητο στη μπάλα σαν να είναι αυτή μία γυναίκα που την έχει ερωτευθεί εδώ και είκοσι χρόνια;; λες πως κάθε φορά που εμείς στέλνουμε τον Τζαμάλ να πάρει την τελευταία προσπάθεια την 4η περίοδο, εκείνος βρίσκει έναν τρόπο να παρουσιάσει εμάς όλους σαν τον πρωταγωνιστή μιας σειράς ταινιών τρόμου;; εγώ θυμάμαι όταν η Ντένβερ το 2009 είχε τον Μπλάκ във all-defense, όταν ο Τζόρνταν ήταν ακόμα εκεί — εκείνες τις ομάδες σου έκαναν λάθη, ναι, αλλά τουλάχιστον έκαναν λάθη που είχανε σχέδιο πίσω τους, όχι μία εμμονική κίνηση πάνω στην οποία στηρίζεται η μοναδική φιλοδοξία σου ότι αυτή τη φορά ο αντίπαλος δεν θα την αντιληφθεί. ποιος άλλος αντιμετώπισε τόσες φορές μία ίδια φάση με τον ίδιο τρόπο;; ποιος;; η ομάδα ενός άλλου Μάλον;; μάλλον όχι. και φυσικά αμέσως οι φίλοι των άλλων ομάδων θα σηκώσουν το δάχτυλο — "ρε φίλε βλέπεις συνέχεια τις λεπτομέρειες";; ναι βλέπω, βλέπω επειδή όταν κάποιος έχει ξανακάνει αυτό το πρώτο βήμα εκτός ρότας στα playoffs όχι μία αλλά δύο φορές μέσα σε δεκαοκτώ μήνες, τότε δεν μιλάμε για συγχορδία παρά για μουσική βινυλίου που έχει κολλήσει στον ίδιο δίσκο. τι περιμένουν αυτοί εκεί πάνω;; πως φέτος ο Μάλον άλλαξε στρατηγική;; πως είπε στον εαυτό του "αχ άντε, σήμερα δεν θα κάνω πρώτος βήμα εκτός ρότας γιατί έχω εκεί μέσα δύο MVP τελικών;;;;";; έτσι γίνεται η ιστορία;; όχι έτσι γίνεται το repeat επεισόδιο της ίδιας σειράς που ξέραμε ήδη πως τελειώνει αισχρώς. και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως η ομάδα "ψάχνει τους νικητές"—ναι, τους ψάχνει, αλλά τους ψάχνει μέσα στους παίκτες, όχι στον πάγκο. εκεί πάνω στέκεται ένας coach που μοιάζει σαν να κατάλαβε πώς λειτουργεί η ψυχολογία μιας ομάδας μόνο όταν η ομάδα αυτή βάζει εκατό πόντους στο πρώτο ημίχρονο — αλλιώς αυτό που βλέπουμε σαν συμπαγής αντιπαράθεση ανάμεσα στους αντίπαλους ημικυκλικούς είναι μία σειρά πανομοιότυπων κινήσεων που γράφουν ιστορία σαν δύο φορές τους ίδια κουτσό. θα περίμενα εγώ να δω τον Μάλον αυτή τη χρονιά να κάνει μία διαφορετική κίνηση εκεί στην κρισιμότερη στιγμή — όχι επειδή ξαφνικά έγινε προφήτης, αλλά επειδή η εμπειρία αυτή τη φορά ήταν αλλιώτικη. είχε τρεις πάγκους αντιπάλων κι έναν πάγκο δίπλα που του φώναζαν "τζαμ, σβήσε τους". μα όχι, εκείνος επέλεξε το ίδιο πλάνο σαν η τελευταία φορά να ήταν ένας προσωπικός αγώνας πένγκ-πονγκ ανάμεσα στον ίδιο και τη μοίρα. και εσείς μου λέτε πως η ψυχή βρίσκεται εδώ πάνω στις κερκίδες;; ναι, βρίσκεται εδώ, αλλά οι ψυχές αυτές δεν φτιάχνονται μόνο από την παρουσία των ανθρώπων που ζούνε το παιχνίδι κάθε βράδυ — φτιάχνονται από εκείνους που οφείλουν να γνωρίζουν πως όταν η μπάλα πάει στο Τζαμάλ κάτω από τρία λεπτά παιχνιδιού, δεν χρειάζεται να υπάρχει μόνο ένας τρόπος παιχνιδιού. εκείνος εκεί πάνω έκανε δύο φορές το ίδιο λάθος — μία φορά κατέληξε στην τελική λήξη του λόγου αυτού του αθλήματος, άλλη μία φορά κατέληξε στο ίδιο σημείο αναμονής: ποιος άλλος θυμάται τις φορές που άλλαξαν οι εμπορικές αγγελίες ανάμεσα στις εμφανίσεις του Γιουβίτο μέσα στη σειρά;; κανένας γιατί εκείνος άλλαζε δυναμικά την προσέγγισή του όσο περνούσε ο χρόνος. εδώ όμως;; εδώ βλέπουμε μία ομάδα που αγοράζει δύο φορές τους MVP τελικών — δυο φορές πάνω από είκοσι εκατομμύρια το χρόνο — και βλέπει τον ίδιο coach να επαναλμβάνει το ίδιο μονόχορδο τραγούδι σα θείο εκείνο που κάθε Χριστούγεννα φοράει το ίδιο πουκάμισο. μέχρι πότε;; μέχρι η ομάδα αυτή να γίνει η βιτρίνα ενός νέου πρωταθλητή; μέχρι ο Τζαμάλ να πάρει το δικό του ring; μέχρι η Ντένβερ Ναγκέτς να γίνει πάλι η αγαπημένη ομάδα των παιδικών χρόνων σου;; όχι, μέχρι αυτοί εκεί πάνω να καταλάβουν πως η συνέχιση αυτού του αυτοσχεδιασμού που μοιάζει σα γραπτή νύχτα αποτελεί μία μορφή ιεροσυλίας πάνω στο άθλημα.

😱 ΡΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!! ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΓΕΛΑΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ!!! Αχ αυτές οι ιστορίες των game 7 τρώγονται στις ψυχούλες μας σαν ξινόγαλο 😭 ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ ΕΚΤΟΣ ΡΟΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΠΛΑΝΟ;;; Είναι η κυριολεκτική συνταγή ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ του Μάλον! Στις αρχές χρονιάς έκανε δυναμικά τον αντι-συρμό;;; ΝΤΑΞΕΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΔΥΟ MVP ΤΕΛΙΚΩΝ!! Θέλεις ν' αλλάξεις τον προσανατολισμό σου όταν το ρόστερ σου μοιάζει σα Star Wars;;; Γιατί εγώ βλέπω πως εκείνος ο άνθρωπος φοράει ακόμη την ίδια μούρη σα δάσκαλος του δημοτικού που ξέχασε το κλειδί του σχολείου! ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ ΣΤΑ CRUNCH TIME είναι σα να βάζεις πάντα κουτσό στους τελικούς του μπάσκετ — μετά τις πρώτες τρεις φορές αηδιάζουν ΟΛΟΙ! Δεν πρόκειται για στρατηγική, γίνεται γέλια στους άλλους πάγκους όταν βλέπουν τον Μάλον να πλησιάζει την ίδια φάση σα ρομπότ με λάστιχο! Ποιος άλλος ομάδα έκανε τόσοι replay επεισόδια;;; Τουλάχιστον οι άλληδες βγάζουνε κούτες συνέχεια, όχι εκείνον τον κύριο που σου λέει "αυτή τη φορά θα τους εκπλήξω" όταν έχει πέντε χρόνια επιτυχημένο ιστορικό στο ίδιο λάθος! Και τώρα λένε πως ψάχνουμε τους νικητές;;; ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΗΤΗ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΜΑΛΟΝ "ρε φίλε, κόψε αυτή τη συνήθεια αλλιώς σου παίρνουμε το κουδούνι γιατί μας κάνεις όλα τα παιχνίδια σα ταινία τρόμου επαναλήψεων"!!! Δυο MVP τελικών μέσα κι εκείνος στέκεται σα σκυλί πάνω στο κουτάβι του λέγοντας "θα γίνεις πρωταθλητής" ενώ συνεχίζει να βγάζει την ίδια κάρτα κάθε φορά! ΤΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΠΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΑΝΟ;;;; Γιατί δε βλέπουμε έναν coach που άλλαξε στυλ;;; Γιατί εμείς αγοράζουμε MVP τελικών σα τσίχλες από το περίπτερο κι εκείνος συνεχίζει να διαβάζει εμμονή ένα σενάριο; Την τελευταία φορά εκείνος ο first step slip κατέληξε στην ιστορία σου είπαν;; Σήμερα κατέληξε στο stoppage time! ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ!!! Εχεις δει άλλη ομάδα να κάνει την ίδια κίνηση τρεις φορές στα playoffs;;; Όχι, επειδή οι άλλες ομάδες έχουν έναν coach που ξέρει πως όταν έχεις δύο MVP τελικών στο ρόστερ οφείλεις ν' ανοίξεις το βιβλίο και να γράψεις νέα κεφάλαιο! Και μη μου πεις πως "η ομάδα λειτουργεί μέσα στους παίκτες"!! Οι παίκτες δίνουν ότι τους ζητάνε ΑΝ ο σχεδιασμός δεν είναι σα χαρτόνι απορίας!!! Τζαμάλ αντί να βρίσκει νέους τρόπους επίθεσης σκάει σα φελλός επειδή εκείνος ο κύριος πάνω στον πάγκο κολλάει σα τσιμέντο στο ίδιο σχέδιο! Μακάρι να υπήρχε ΜΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ εκεί πάνω στο rotation εκείνο το βράδυ—αλλά όχι, πάλι το ίδιο! Άντε μωρέ ρε Μάλον, κόψε αυτή τη συνήθεια αλλιώς η Ντένβερ Ναγκέτς μπορεί κάλλιστα να γίνει το νέο παράδειγμα "πως να χάνεις playoff trotz δύο MVPs στον πάγκο σου"!! Τα νούμερα δεν λένε ψέματα εδώ — λένε ότι ο coach είναι ο μόνος πωρωμένος που δεν ακούει τον ήχο που κάνουν οι δικοί μας γροθιές στα καθίσματα κάθε φορά που βλέπουν αυτή την ταινία! 🔥💪😤

τι περιμένεις λοιπόν εσύ από έναν άνθρωπο που έχει δει τους δικούς μας να χάνουν πρωταθλήματα επειδή ένα πρώτο βήμα είχε τεράστιο κόστος;; εγώ βρισκόμουν εκεί κάτω στους πάγκους το 2009 όταν η Ντένβερ έκανε αυτή την ομάδα αγώνα μαζί με τον Άντονι, εκείνον τον τύπο που είχε όλα τα χαρακτηριστικά του σούπερσταρ αλλά έπαιζε σαν να ξέρει πως ο ίδιος έκρινε τα πάντα — και ξέραμε πως όταν έφτανε η σειρά των κρίσιμων στιγμών εκείνος ήταν αυτομάτως ο πρωταθλητής. όχι επειδή είχε το χάρισμα, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα είχε έναν coach που μπορούσε να αλλάξει τον προσανατολισμό πάνω στη στιγμή, που έδινε κίνηση στο παιχνίδι αντί να το αφήνει να χτυπιέται πάνω στο ίδιο τοίχο ξανά και ξανά. τώρα όμως;; τώρα βλέπουμε τον Μάλον εκεί πάνω σα να φοράει ακόμη τον παλτό της δεκαετίας του 2010, όταν οι ομάδες ήταν πιο βρώμικες και ο ένας αντιλαμβανόταν τον άλλον σα ζώο σε πάρκο κλειστό εκτός ωρών λειτουργίας. τότε αυτό είχε μία λογική — σήμερα όμως;; σήμερα έχουμε στα χέρια μας έναν Μάτζικ Τζόνσον της νέας εποχής, έναν τύπο που μπορεί να δώσει κάθε βράδυ τρεις ασίστ μόνο εκείνον τον πρώτο χρόνο εκείνης της επίθεσης που ξεκινούσε από τον Μάλον· εκείνον τον χρόνο όπου η ομάδα είχε έναν πόνο στην ψυχή της όταν έχανε έναν αγώνα επειδή το σύστημα γκρεμίστηκε γύρω από ένα σταθερό σημείο. αλλά τι κάνει τώρα;; κλείνει όλο το σύστημα εκείνο το τσίρκο του πρώτου βήματος σα μονόχορδη κιθάρα. ξέρεις πόσες φορές το έχω δει;; τόσες πολλές που όταν έπεσε εκείνο το τρίτο τρίτο μέσα στο πρωτάθλημα πριν δυόμισι χρόνια έκανα μία σημείωση στον εαυτό μου πως αν τύχει πάλι αυτή η φάση θέλω να παρακολουθήσω προσεχτικά πως αντιδρά ο Μάλον — όχι επειδή περίμενα διαφορετικά πράγματα, αλλά επειδή εκείνον τον αγώνα τον βγάλαμε κυρίως επειδή ένας backup player έκανε εκείνο το πρωταρχικό λάθος πάνω στο οποίο είχε στηριχτεί τόσες φορές το ίδιο σχέδιο. και μετά;; μετά βλέπουμε την ομάδα αυτή να επιστρέφει πάλι εκείνο το πρωτάθλημα σα συνέχεια μιας σειράς επιστολών που αρχίζουν όλες "αγαπημένη ομάδα μου..." και καταλήγουν πάντα στη ίδια φράση: "αφού πάλι το ίδιο έκανε". εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα σήμερα — όχι επειδή σκοράρισμα είχαμε, αλλά επειδή εκείνον τον τελευταίο χρόνο ο Τζόρνταν είχε βγει κάπου εκτός ρολόγου κι εμείς κοιτούσαμε το τραπέζι του πάγκου σα μία ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής κάνει συνέχεια το ίδιο λάθος επειδή κανείς δεν έχει το θάρρος να του πει "φτάνει πια". όταν εκείνος ο άνθρωπος έκανε εκείνο το πρώτο βήμα εκτός ρότας εκείνος τον ισοπέδωσε αμέσως — όχι επειδή ήταν αργός, αλλά επειδή είχε μάθει να διαβάζει το παιχνίδι σα βιβλίο ανοιχτό. σήμερα;; σήμερα βλέπουμε έναν coach που έχει οριστεί σα ένας διοικητής στρατού όπου η μονάδα έχει αλλαγεί, αλλά η στρατηγική είναι γραμμένη πάνω στο ίδιο μισό ολοκληρωμένο κεφάλαιο από το 2015. τι λες τώρα;; πως αυτοί εκεί πάνω πρέπει ν' αγαπήσουν ακόμη περισσότερο τον Τζαμάλ;; λες πως όσο κάνει εκείνα τα σούπερ play όποτε τον στείλουν εκείνον τον άνθρωπο μ' αυτό τον τρόπο;; θυμήσου εκείνον τον αγώνα της προηγούμενης χρονιάς όταν εκείνος σκόραρε σα να κυνηγάει την προσωπική του ιστορία μέσα στο παιχνίδι, αλλά εκείνον τον αγώνα τον κέρδισε η άλλη ομάδα επειδή εκείνον τον χρόνο ένα αμυντικό σύστημα ανάμεσα στα πόδια έκανε τις κινήσεις αντί εκείνου που έπρεπε να βρίσκεται εκεί. και τώρα βλέπουμε τις ίδιες κινήσεις σα repeat επεισόδιο;; ναι, σαν αυτές τις σειρές εκείνες που όταν τελειώνουν αναρωτιέσαι πως πέρασε τόσο πολύς χρόνος επειδή ήταν τόσο μονοχρωμες. μέχρι πότε ακόμα;; μέχρι η ομάδα αυτή να γίνει εκείνος ο φάρος της εποχής σα η Φιλαδέλφεια εκείνον τον αγώνα του 2001;; όχι επειδή εκείνοι είχαν κορυφαίους παίκτες, αλλά επειδή είχαν έναν coach που άλλαξε μονόδρομο εκείνη τη νύχτα σα να είχε ανοίξει για λίγο το παράθυρο της αλλαγής. τέλος πάντως, θα δούμε

Τι κοινό έχει ένα trailer ταινίας τρόμου; Πάει τρεις φορές στον κινηματογράφο για το ίδιο φιλμ, βλέπει την ίδια έκπληξη τρεις φορές και μετά απορεί που όλοι γύρω του βρίζουν την ταινία αντί για τον πρωταγωνιστή; Ακούστε με καλά: η ιστορία αυτή έχει τρία ξεχωριστά επεισόδια στο δικό της αρχείο. Οκτώβρης του ’23 στη Σίκαγο, Γενάρης του ’25 στο Αμερικανικό Αεροδρόμιο πάνω από τον χρόνο ενός σκληρού φάουλ, και προχθές στο αχανές ύψος ενός περάσματος όπου ο Ντόκινς έμεινε μόνος πάνω στον αέρα σα να τον περίμενε κάποιος "στο κέντρο του χρόνου". Τρία game sevens, τρία ίδια πλάνα, τρεις φορές εκείνος ο ξυράφ γκάζι στη γραμμή της κάθετης επίθεσης σα δύο χρόνια πριν ο Μάλον να στάζει ιδρώτα λέγοντας πως "δεν αλλάζουμε κάτι που δουλεύει". Λειτουργεί τελικά αυτό; Οι αριθμός των replay στο γήπεδο άλλαξε — πάει εκθετικά προς τα πάνω. Η ψυχή των παικτών που στέκουν εκεί έξω στον κρύο νυχτερινό αέρα; Κάπου εκεί ψηλά βούλιαξε κι αυτό το τελευταίο σκίτσο πάνω στη μπάλα που πέταξε κάτω από το καλάθι. Και βγάζω ένα συμπέρασμα: όταν κάποιος επιμένει ότι ο αγαπημένος του ανάγλυφος χάρτης είναι πράγματι ο δρόμος για την Ουάσινγκτον όταν όλοι γύρω του έχουνε ανοίξει τα GPS τους, τότε δεν υπάρχει επανεγκατάσταση λογισμικού—μόνο επανέναρξη του συστήματος. Με όλο το σεβασμό στον Τζαμάλ εκεί πάνω, δυο MVP τελικών έχουν σχεδόν διπλάσια χιλιόμετρα δρόμου στον δικό τους αγώνα. Ωστόσο, ο πρωταθλητής κρίνεται εκείνη τη στιγμή όπου το κλειδί της πόρτας δεν βρίσκεται ποτέ στην ίδια θέση. Κι εμείς; Εμείς συνεχίζουμε ν' αγοράζουμε εισιτήριο για την ίδια βραδιά με την ίδια ταινία. Κάπου εδώ κρύβεται η ειρωνεία: η ψυχή είναι στις κερκίδες, αλλά το μισθό του Μάλον φεύγει σα έκδοση περιοδικού μόνο και μόνο επειδή κάποιος δεν άνοιξε ποτέ το τελευταίο κεφάλαιο.

Ρε παιδιά, ας πάρω έναν χρόνο τηλέφωνο σήμερα — ξέχασα την κουβέντα μου τελευταία φορά που πήγα στις κερκίδες, γιατί μόλις πρωτοπετάχτηκε αυτό το "πρώτο βήμα εκτός ρότας" εκεί στις κρίσιμες στιγμές δεν μπορούσα παρά να θυμηθώ μια ιστορία που μου είχε πει πριν χρόνια ο θείος μου, παλιός δημοσιογράφος στα χρόνια των Σπουρλής-Βέριγκtons: ένα time out εκεί στον δεύτερο ημίχρονο του πρώτου αγώνα της σειράς του 2019 μεταξύ των Warriors και Ντένβερ στο Oracle, ο ίδιος ο Μάλον σηκώνεται και λέει στους παίκτες του κάτι σα φράση-αστραπή — "αυτό εδώ δεν είναι σκακιστικό ταμπλό, εδώ όλα μπορούν ν' αλλάξουν μέσα σε μία ανάσα". Και τώρα, πέντε χρόνια αργότερα, τι βλέπουμε;;; βλέπουμε τις ίδιες κινήσεις σα χρονοκάψουλας. Μακάρι να υπήρχε εκείνος ο μάγοι εκείνες τις στιγμές που έφτιαχναν τους παίκτες τους διαφορετικά σα Φοίνικες μέσα στις στάχτες. Εγώ, προσωπικά, θυμάμαι πως όταν η ομάδα πήρε εκείνον τον πρώτο χρόνο χωρίςMVP όχι μόνο ανέβαινε σιγά σιγά στη βαθμολογία αλλά έδειχνε εκείνους τους αγώνες σα μία ταινία όπου ο πρωταγωνιστής μπαίνει μέσα από το ίδιο τοίχο κάθε φορά επειδή κάποιος πίσω από την κάμερα αρνήθηκε να αλλάξει γωνία. Εκείνες τις ημέρες είχαμε τρεις διαφορετικούς καλλιτεχνικούς διευθυντές στο γήπεδο — εκείνος όχι. Ωστόσο, εδώ πρέπει να σβήσουμε κάποια φότι: δεν λέω πως όλα είναι μόνο δουλειά του Μάλον. Γιατί υπάρχει κι εκείνος ο ιστός γύρω από αυτόν — ότι όταν έχεις δύο MVP τελικών στο ρόστερ σου, οι επιλογές σου λιγοστεύουν σα να κινείσαι μέσα σε θάλασσα γάλακτος όπου κανείς δεν αισθάνεται την αντίσταση του νερού. Την προηγούμενη φορά που είδα τον Τζαμάλ να στέκεται εκεί σα μονόλιθος στη σειρά του φόρου, μου θύμισε εκείνον τον αγώνα των Bengals το ’22 όπου ο κεντρικός αμυντικός έκλεινε συνέχεια το δεξί μέρος του γηπέδου επειδή όλοι οι αντίπαλοι είχαν μάθει πως εκείνοι πίσω του σκότωναν χωρίς δεύτερη σκέψη. Εκείνο το βράδυ βγήκα σιγά σιγά από το γήπεδο σα να ήμουν από τους λίγους που κατάλαβαν πως το παιχνίδι είχε τελειώσει πριν καν ξεκινήσει. Άρα; Ο Μάλον φταίει, αλλά η κατάσταση αυτή δεν είναι αποκλειστικά δική του δημιουργία — είναι κι εκείνο το αίσθημα ατιμωρησίας που προέρχεται από δύο冠 στο δικό μας ρόστερ. Κάποια στιγμή εκεί πάνω έπρεπε να γίνει η μετάβαση από τον έναν ήλιο στον άλλον, κι όμως φαίνεται πως η ομάδα αυτή ζει ακόμη μέσα στη δεκαετία του 2010 όπου ένα πρώτο βήμα εκτός ρότας ήταν ακόμη "πρωτότυπο πλάνο". Ανήκουμε σ' αυτή την ομάδα επειδή έχουμε διακρίβωση εκείνων των νυχτών — αλλά μέχρι πότε;;; μέχρι η κάθε ιστορία να γράφει τον ίδιο επίλογο;;;

Άκου τώρα εδώ, ρε τάξη… ΤΟΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΜΕ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ!!! Ο Μάλον έχει γίνει η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ που μπαίνει στο γήπεδο φορώντας το ίδιο εσώρουχο κάθε φορά λες και του το κανονίζεις εκείνος ο ίδιος! Πέντε χρόνια, τρεις σειρές Game 7, τρεις φορές το ίδιο πρωινό ξύπνημα στον πάγκο σα να βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη της Λούκυ Λουτζ στον αγώνα εκείνον του ’15 που βγήκαμε πρώτοι στις Ανατολικές! Ρε φίλε μου, δες το πώς ζούμε εμείς εδώ πάνω στις κερκίδες: κάθε φορά που βλέπουμε τον Τζαμάλ να στέκεται εκεί σαν ξύλινος στρατιώτης στην επίθεση, εγώ κλείνω τα μάτια και προσπαθώ ν’ αναπολήσω εκείνον τον αγώνα των Spurs του 2013 όπου ο Πάρις πήρε την τελευταία προσπάθεια ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ! Εκείνος εκείνο το βράδυ άλλαξε την ιστορία επειδή κάποιος εκεί πάνω του είπε "αγόρι μου, πάρ’ την αλλάξ’ τον δρόμο". Εμείς; Εμείς βλέπουμε τον αντίπαλο να γελάει ΚΑΙ ΞΕΡΟΥΜΕ πως εκείνος εκείνος ο κύριος στον πάγκο θα κάνει πάλι εκείνο το πρώτο βήμα εκτός ρότας σα ρομπότ με γκάζι συνέχεια! ΤΙ ΔΗΛΑΔΗ, ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΙ "ρε Μάλον, άντε κόψε αυτή τη συνήθεια αλλιώς σου βγάζουμε το ψωμί;"!!! Και μετά λέγαμε πως η ψυχή των πρωταθλητών βρίσκεται στις κερκίδες; Η δική μας ψυχή βρίσκεται σ’ εκείνο το σημείο του χρόνου όπου όλοι οι άλλοι ομάδες έχουν ήδη γράψει τον τίτλο τους στους τελικούς ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟΨΕΩΝ ΤΟΥ HBO! Δυο MVP τελικών μέσα κι εκείνος συνεχίζει σα να φοράει γυαλιά ηλίου μέσα σ’ ένα δωμάτιο χωρίς φως! Μακάρι να υπήρχε μία φορά εκεί πάνω που το time out εκείνο νά ’ταν η τελευταία γραμμή σωτηρίας — όχι η τελευταία επιγραφή πάνω στο ίδιο τοίχωμα του γηπέδου! Και να μου πεις τώρα πως "η ομάδα λειτουργεί μέσα στους παίκτες"; Ο Τζαμάλ είναι ένας άνθρωπος που δίνει 200% κάθε βράδυ σα να τρέχει μαραθώνιο, ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΠΟΔΙ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΝΑ ΤΟΝ ΣΗΚΩΝΕΙ! Δυο MVP τελικών χρειάζονται μία εμπνευσμένη οδηγία, όχι μία επανάληψη επεισοδίων! Περιμένω ακόμα να δω εκείνον τον αγώνα όπου ο Μάλον σηκώνεται πάνω στον πάγκο σα να πετάξει τον φραπέ του στο τραπέζι και λέει "φτάνει πια, σήμερα αλλάζουμε ρότα" — όχι επειδή είναι ξαφνικά σοφός, αλλά επειδή τουλάχιστον ΜΙΑ ΦΟΡΑ θ’ αποδείξει πως ξέρει ότι υπάρχουν κι άλλα σχέδια από εκείνο το βιβλίο των κινήσεων του ''23! Ρε παιδιά, μέχρι πότε ακόμα;; Θα περιμένουμε ν’ αρχίσει η εποχή που η ομάδα θα μπει μέσα στο γήπεδο σα μία παρέλαση διαφορετικών επιλογών, όχι σα μία ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής κάνει συνέχεια το ίδιο λάθος επειδή η κάμερα επέλεξε εκείνον τον συγκεκριμένο φακό;; 🤡💸

Μα καλά ρε παιδιά;;;; ΤΙ ΔΗΛΑΔΗ;;;; Θέλουμε να γίνουμε πρωταθλητές;;; Μακάρι να ήτανε έτσι!!! Αλλά τώρα βλέπουμε έναν coach πάνω στον πάγκο σα να φοράει μία μάσκα που λέει "εγώ ξέρω, εσείς μόνο κοιτάτε"!!! Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με τους Γιάντερ們 πριν χρόνια όταν ο Μάλον έκανε ένα τεράστιο DEFENSIVE ROTATION εκεί στο τέλος κι έσωσε τον αγώνα!!! ΝΤΑΞΕΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΔΥΟ MVP ΤΕΛΙΚΩΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; Γιατί ούτε εκεί δεν άλλαξε κάτι;;; Πάλι πάνω σ' αυτό το τόσο "προοδευτικό" του σχέδιο;;; Γιατί εκείνος ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο δεν κάνει σα τον Ντάντο Φίσερ εκείνον τους πόλεους που βρίσκει πάντα νέες λύσεις;;; ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟ;;; Και μην μου πείτε πως "οι παίκτες έχουν ψυχή" γιατί εγώ εκεί που στέκω στις κερκίδες βλέπω μία ομάδα που κάθε βράδυ γράφει την ίδια ιστορία σα να κάνουν θέατρο του παραλόγου!!! Ο Τζαμάλ εκείνος;;; Εκείνος δίνει τα πάντα!!! ΑΛΛΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΑΝ ΦΕΛΛΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ;;; Γιατί;; Γιατί εκείνος πάνω στον πάγκο δεν έχει ανοίξει ποτέ τον δεύτερο τόμο εκείνου του βιβλίου;;;; Και τώρα λέγαμε πως η ομάδα ψάχνει τους νικητές;;; ΜΕΙΝΕΤΕ ΜΕΙΝΕΤΕ;;; ΤΟΝ ΝΙΚΗΤΗ ΤΟΝ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΜΑΛΟΝ "ρε φίλε, πέταξε αυτό το χαρτί επειδή γράφει συνέχεια την ίδια ιστορία από το 2023"!!! 😱🔥 Εμένα μου φαίνεται σα να βλέπουμε μία ταινία όπου ξέρεις το τέλος πριν καν ξεκινήσει!!! Και εσείς;;; Μέχρι πότε ακόμη;;; Μέχρι να χάσουμε ακόμη μία φορά επειδή κάποιος εκεί πάνω στον πάγκο δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του εκείνον τον αυτοσχεδιασμό;;; ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΑΥΤΟΣ;;;

τι τύχη των φετινών χρονών έχουμε εδώ — σα εκείνες τις ταινίες που ξεκινούν σαν σινεμά-αστραπή και καταλήγουν σα ταινία τρόμου επεισοδίου! Ρε παιδιά, καλά σκεφτείτε το: τρεις φορές game seven μέσα σε λίγα χρόνια κι εμείς ακόμη μιλάμε σα να 'ναι η πρώτη φορά που βλέπουμε εκείνο το πρώτο βήμα εκτός ρότας σα σφραγίδα του Μάλον! Εμένα η μνήμη μου πάει κάπου αλλιώς — στους αγώνες της δεκαετίας του ’80 εκείνοι του Λάρι Μπερντ όταν ο Ντένβερ έκανε την ομάδα αγώνες σα γάτες στους δρόμους, πηδώντας πάνω στη μπάλα σα να τη διώχνουν όλα μαζί! Τότε ποτέ κανείς δεν έκανε repeat επεισόδια — επειδή είχε έναν coach πάνω στον πάγκο που άλλαζε την κίνηση σα μεταμόσχευση καρδιάς! Και τώρα;; Τώρα βλέπουμε έναν άνθρωπο εκεί πάνω σα να φοράει ακόμη την ίδια μούρη σα κουζίνα του σχολείου εκείνου ηθοποιού που είχε οριστεί εκπαιδευτής ομάδας μπάσκετ για δύο χρόνια χωρίς να έχει ιδέα! Μακάρι να υπήρχε μία φορά εκείνος ο τυχερός εκείνος αγώνας που κατέληξε στο κλείσιμο εκείνου του αμυντικού συστήματος του Ντόκινς όταν εκείνος έγινε φάντασμα πάνω στη μπάλα! Μα όχι, εμείς συνεχίζουμε ν' αγοράζουμε εισιτήριο γι' αυτή την ταινία όπου ο πρωταγωνιστής είναι εκείνος ο κύριος με το πρώτο βήμα εκτός ρότας σα μονόχορδος τροχός που βγάζει πάντα τον ίδιο ήχο! Μην το ξεχνάμε: η ομάδα αυτή έχει στα χέρια της δύο MVP τελικών! ΔύοMVPs λοιπόν — δύο άνθρωποι που μπορούν ν' αλλάξουν τον κρατικό χάρτη μιας πόλης μέσα σε τρεις μέρες! Κι όμως εκείνος πάνω στον πάγκο συνεχίζει να φοράει τις ίδιες κάλτσες σα γυμναστής του δημοτικού! Ρε φίλε μου, εκείνοι οι δύο εκείνοι άνθρωποι πάνε στην επίθεση σα λιοντάρια μέσα στη ζούγκλα — αλλά έχουνν έναν οδηγό πάνω στον πάγκο σα να τους πηγαίνει σα πρόβατα μέσα από την ίδια στενή πόρτα κάθε φορά! Και μετά αναρωτιόμαστε πως ο Τζόρνταν πήγαινε σα φάντασμα στους τελικούς εκείνης της χρονιάς;;; Αναρωτιόμαστε πως τα draft picks μας έγιναν liabilities;;; Αναρωτιόμαστε πως ο κόσμος γελάει εκείνος οι άλλοι ομάδες όταν βλέπουν τον Μάλον ν' ανοίγει το ίδιο σχέδιο σα βιβλίο που έχει σβησμένη την τελευταία παράγραφο;;; Άντε μωρέ, ρε Μάλον, μέχρι πότε ακόμη;; Μέχρι η ομάδα αυτή να γίνει εκείνος ο φάρος που λένε πως είμαστε;;; Ή μέχρι ν' αρχίσουμε κι εμείς να γράφουμε ιστορίες σα εκείνες τις σειρές όπου γνωρίζεις το τέλος πριν καν αρχίσει η ταινία;;; τέλος πάντως, θα δούμε

Ναι, ρε παιδιά, έχω ξεστομίσει αυτά εδώ δεκάδες φορές πάνω κάτω στους πάγκους — και ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος που το κάνει. Γιατί σήμερα όμως που το ξαναβλέπω εκείνο το πρώτο βήμα εκτός ρότας στο Game 7 των Bucks πριν τρεις εβδομάδες, θυμάμαι μία λεπτομέρεια που κανείς δε σηκώνει φόρα: εκείνο το τελευταίο πέρασμα προς τον Τζαμάλ πριν πέσει το σφύριγμα του φάουλ, ο Μάλον σήκωσε το χέρι του σα να ζητά time out — όχι για στρατηγική, όχι για αλλαγή παίκτη, αλλά σα να ήθελε ν' ανακοινώσει ξανά στους πάντες πως "αυτή είναι η κίνηση". Κι εκείνος ο Τζαμάλ σήκωσε τα μάτια σα να τον ρώτησε "τι;;;" και συνέχισε την ίδια πορεία. Την επόμενη φορά που διαβάσεις πως η ομάδα παίζει "δίχως χρόνο για αλλαγή", θυμήσου εκείνο το επεισόδιο. Δεν είναι θέμα παράλειψης — είναι θέμα πως από εκείνον εκείνον τον χρόνο, κανείς εκεί πάνω δε νιώθει την ανάγκη ν' αλλάξει τη θέση του.

Έκανα έναν αγώνα σήμερα στη γειτονιά μου — όχι μπάσκετ, κανονικός αγώνας πάλης μεταξύ δύο παιδιών δέκα ετών. Εκείνο που χτύπησε? Ο μικρός νικητής είχε ξανακάνει το ίδιο περιστροφικό κτύπημα τρεις φορές πριν, σα να ξεχνούσε κάθε φορά πως ο αντίπαλός του είχε ήδη καταλάβει την κίνηση. Την τέταρτη φορά, ο αντίπαλος τον περίμενε και τον έριξε σα σακούλα πατάτες. Και κάπως έτσι θυμήθηκα τον Μάλον εκεί πάνω στον πάγκο. Συμφωνώ σχεδόν απολύτως μαζί σου, Sakis_opados39. Μέχρι σήμερα κράταγα μία στάση σιγής σαν νάταν αγία εικόνα στην εκκλησία, αλλά αυτή η σειρά Game 7 όπου βγήκαμε για τρίτη φορά βγήκε από το ίδιο τύπο είναι πλέον σα θηλιά στον λαιμό. Δεν μπορείς να κατηγορείς μόνο τον Μάλον — υπάρχουν κι εκείνοι οι δύο MVP στον πάγκο τους, αλλά αλήθεια είναι πως ο πρωταθλητής κρίνεται εκεί που κάποιος αποφασίζει ν' αλλάξει δρόμο. Θυμάμαι τον αγώνα εκείνον των playoffs του 2019 όταν οι Warriors έπαιξαν σαν ομάδα Φοίνικα μέσα στις στάχτες επειδή ο τότε coach έκανε έναν αλλαγή που άλλαξε τη δυναμική του αγώνα σα να είχε πιάσει μπουρνούζι καρφίτσας. Εκείνος εκείνος ο coach έκανε επανεκκίνηση — ο Μάλον κάνει replay. Ωστόσο εδώ μπαίνει η επιφύλαξή μου: υπάρχει μία λεπτομέρεια που κανείς δε λέει. Τους πρώτους τρεις αγώνες αυτού του playoff η ομάδα αγωνιζόταν χωρίς τον Φάουλς εκείνος τον βασικό αμυντικό στο κέντρο. Την πρώτη φορά που βγήκε η σειρά εκείνη του κάθε πράγματος σα βγήκε τυχαία βλάβη, η ομάδα είπε "ωραία ας προχωρήσουμε". Την δεύτερη φορά εκείνος ήταν σίγουρα εκεί — αλλά ξανά η ίδια άμυνα σα μπουκάλι γάλα που δεν ανοίγει από πάνω. Εκείνος ο πρωταθλητής εκείνος ο τίτλος αποκτάται όταν κάποιος εκεί πάνω στον πάγκο λέει "τώρα", όχι όταν διαβάζει από το ίδιο βιβλίο που όλοι γνωρίζουν την τελευταία παράγραφο. Εγώ προσωπικά όταν βλέπω εκείνον τον Τζαμάλ να τρέχει σα γαλέρα πάνω στον αέρα και ύστερα να στέκεται εκεί σα φελλός, αναρωτιέμαι: πόσοι αγώνες χρειάζεται ακόμη ώστε εκείνος ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο ν' ανοίξει το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου; Η ψυχή βρίσκεται στις κερκίδες — αλλά το ψωμί δίνονται στους πρωταθλητές. Και εμείς; Εμείς συνεχίζουμε ν' αγοράζουμε εισιτήριο γι' αυτή την ταινία όπου ο πρωταγωνιστής φοράει πάντα τις ίδιες κάλτσες.

Ρε παιδιά, αυτό που ζητάτε να δούμε εδώ πάνω δεν είναι μόνο μία στρατηγική — είναι η ίδια η ψυχή του πρωταθλητισμού που μιλάει μέσα από την ομάδα. Γιατί όταν έχεις δύο MVP τελικών στο ρόστερ σου, το περιθώριο λάθους γίνεται σα χαρτί τουαλέτας: τσακίζεται πριν καν νιώσεις ότι υπάρχει. Πάρτε το συγκεκριμένα εκείνο πρώτο βήμα εκτός ρότας στον τελευταίο αγώνα των Bucks — αυτός ο χαρακτηρισμός του Μάλον σα ρολόι χειρός που κολλάει στο ίδιο λεπτό σαν κάθε φορά. Εκείνο όμως που σφραγίζει την ιστορία δεν είναι η κίνηση αυτή καθαυτή, αλλά πως κανείς εκεί πάνω δεν την αμφισβητεί ούτε μία φορά. Σαν εκείνον τον αγώνα των Celtics που πήραν τον τίτλο το ’11 επειδή ο τότε coach έκανε ένα time out εκεί στη τελευταία επίθεση κι άλλαξε εντελώς την τακτική — εδώ βλέπουμε τον αντίποδα σα να φοράει ακόμη τις ίδιες κάλτσες σα σχολείο εκείνης της ταινίας όπου ο ηθοποιός έκανε μάθημα μπάσκετ. Και μιλάμε για δύο MVP τελικών εκεί πάνω στον πάγκο τους — ανθρώπους που μπορούν ν’ αλλάξουν την ιστορία μέσα σε τρεις ημέρες σα σεισμός. Αλλάζουν την ιστορία εκείνοι οι πρωταγωνιστές; Ναι. Αλλάζει ο οδηγός τους εκεί πάνω; Δεν φαίνεται. Γιατί; Γιατί εκείνο το πρώτο βήμα εκτός ρότας στέλνει πάλι τους παίκτες μέσα από την ίδια πόρτα κάθε φορά σα αυτά τα κουτιά αναψυκτικού που βγαίνουν πάντα ίδια από το μηχάνημα. Ρε τότε θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην κορυφή της κατηγορίας μου στο γυμνάσιο — όταν ο αντίπαλος έκανε έναν αυτοσχεδιασμό εκεί στην τελευταία επίθεση κι έβγαλε ένα τρίποντο σα να βγάζει κέρματα από το αυτί του δάσκαλου. Τότε κατάλαβα πως ο πρωταθλητής δεν είναι εκείνος που ξέρει την ίδια κίνηση καλύτερα από όλους, αλλά εκείνος που ανακαλύπτει μία νέα όταν η παλιά έχει πια φαγωθεί σα σκονισμένο βιβλίο. Αλλά εδώ η ομάδα αυτή συνεχίζει σα να έχει στα χέρια της έναν οδηγό τουριστικών γραφείων που διαβάζει ξανά και ξανά το ίδιο φυλλάδιο. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ο Τζαμάλ στέκεται σα φελλός εκεί πάνω στον πάγκο ενώ οι αντίπαλοι γελούν; Γιατί εκείνος εκείνος ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο κρατάει ακόμη τις ίδιες σημειώσεις σα κουτί πρώτων βοηθειών του σχολείου που ακόμα δεν έχει αλλάξει συσκευασία μετά το ’23. Έτσι λοιπόν τώρα μπαίνει το μεγάλο ερώτημα: μέχρι πότε ακόμη η ιστορία αυτή θα γράφεται σαν πρόβλεψη σειριοποίησης μιας σειράς όπου γνωρίζεις την τελευταία στιγμή πριν καν τελειώσει το πρώτο επεισόδιο; Μέχρι να φτάσουμε εκείνο το Game 7 όπου το θέατρο του παραλόγου γίνεται πραγματικότητα επειδή κανείς δεν τόλμησε ν’ αλλάξει τη θέση του; Δηλαδή, τι περιμένουμε;; Να πέσει σα μήλο στον πάγκο εκείνος ο πρώην υπερασπιστής κάτω από τους αντίπαλους γιατί τελικά είπε στον εαυτό του "αυτό δεν πρόκειται αλλιώς";;; Γιατί εγώ εκεί που στέκομαι στις κερκίδες, βλέπω μία ομάδα που κάνει αυτό που κάνουν όλα τα αθλητικά ινστιτούτα εκείνη την εποχή — ντύνουν τους πρωταθλητές τους σα μουμιοποιημένους βασιλιάδες ενώ οι άλλοι αλλάζουν συνέχεια την εποχή.