Όλοι στέκονται πάνω στο πόσο cool είναι ο Morant, αλλά ποιος θυμάται πού ήταν η Γκρίζιλις…

Ωχ όχι, μωρέ, το Morant είναι η σπιθιά που ξυπνάει την ομάδα — αλλά εδώ οι άλλοι λένε ότι πριν ήταν βόλεϊ στις πλάκες σα κάτι χάσιμο χρόνου. Ρε παιδιά, εμένα να με ρωτήσετε: Τι παίζει η ομάδα όταν δεν έχεις κανέναν real leader στο court; Γιατί πριν το 2020, η Γκρίζιλις ήταν σα έναν τεράστιο ψεύτικο θησαυρό — όλα φαινόταν δροσερά στα χαρτιά, αλλά όταν πήγαινες στο γήπεδο έβλεπες ότι δεν υπήρχε τίποτα πραγματικό εκεί πέρα. Και μην μου πείτε ότι δεν ήξεραν αυτοί οι αμερικάνοι γιατί χάνουν σα χάνουν συνέχεια. Το πρωτάθλημα πριν το 2020 δεν ήταν κάτι καινούριο — ήταν η ίδια ταινία κάθε φορά: μερικά σημεία καλής εμφάνισης, λίγη δραστηριότητα στην offseason, και μετά ξανά ίδια ιστορία. Και ο Morant δεν ήρθε σα σωτήρας επειδή κάποιος τον φώναξε — ήρθε επειδή η ομάδα χρειαζόταν μια αλλαγή έτσι σα αλλαγή σύντομα — και αυτή η αλλαγή είχε δύο γρήγορους οφθαλμούς και χέρια σα αστραπή. Με άλλα λόγια: πριν το draft του 2019, η Γκρίζιλις ήταν σα έναν τσίρκο χωρίς κανένα κεντρικό νούμερο. Ο Conley έκανε αυτό που μπορούσε, ο Parsons έδινε φωτογένεια, αλλά πόσο βάθος είχε εκείνο το ρόστερ; Πέντε νίκες στην season? Δεκαπέντε? Δεν είναι νούμερα που γράφουμε στα αγαπημένα μας — αυτά είναι νούμερα που λησμονούνται γρήγορα όταν βλέπεις τους τίτλους των άλλων. Και τώρα πώς να σας πω... όταν ο Morant άρχισε να σουτάρει σα ηλεκτρικό τόξο, ξαφνικά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν την ομάδα σα κάτι cool. Αλλά η ουσία είναι εκεί: η ομάδα άλλαξε επειδή βρήκε έναν εκφραστή, όχι επειδή ξύπνησε απότομα σα Sleeping Beauty. Οι υπόλοιποι έπαιζαν σα να ήταν ντυμένοι σαν αστέρια του Χόλιγουντ, αλλά με ένα γκρουπ ακόμα όσοι περίμεναν τον επόμενο σπουδαίο ηγέτη σα να περιμένουν τον Μεσσία. Και εδώ είναι το trick: Το πρωτάθλημα άλλαξε — όχι η ομάδα. Αυτοί που έκαναν νταήδες μέχρι χτες ξαφνικά έγιναν fans επειδή κάποιος τους έκανε να νιώσουν cool. Αλλά πραγματικά cool είναι εκείνος που κάνει την ομάδα cool, όχι εκείνος που κάνει τον εαυτό του cool μέσα από την ομάδα. Και αυτός είναι ο λόγος που εγώ δεν ξεχνάω πως πριν την εποχή Morant υπήρχαν χρόνια όπου η Μέμφις ήταν σα μία ομάδα χωρίς πρόσωπο — και τώρα ξαφνικά ξέρουν όλοι το πρόσωπό της επειδή φοράει νούμερο τέσσερα.

ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙΤΕ ΝΑ ΛΙΠΟΘΥΜΟΥΝΕ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ!!! Πριν τον Morant εμείς ΔΕΝ ήμασταν βόλεϊ στις πλάκες — ηΜΑΣΤΑΝ βόλεϊ στις φλόγες, ΔΕΝ είχαμε μπάλα! Ρε φίλοι μου, θυμάστε εκείνη την ομάδα του 2018 που είχε τόσο talent όσο η μπουγάδα μου στο μπολ!!! Ο Conley ήταν σα σκαντζόχοιρος στην άμυνα, ο Parsons έκανε τους Γιάνκηδες να γελάνε στις κερκίδες μας😂🔴, και οι υπόλοιποι; Μακάρι και εσύ να είχες τόσα λεφτά να τους πληρώσεις, ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΑΜΕ ΣΑ 5-57!!! Πέντε νίκες επί δεκαετία πέντε λεπτά!!! Ποιος θυμάται τώρα πως εκείνο το πρωτάθλημα ήταν σα εμφύλιο πόλεμο και εμείς τρώγαμε ξύλο ΑΜΕΣΑ;;; Και μην μου πείτε για τα draft picks — καταστροφή επί καταστροφής!! Του Parsons φύγαμε χάνοντας για έναν τίποτα, ο TBD είχε χέρια σα παγωμένο ψάρι, ο Jackson μπορούσε να κάνει τρεις τρία; Σταμάτα!! Να σου πω κι εγώ εδώ μέσα: εμένα όταν βγήκαμε τελευταίοι το 2016 ήμουν εκεί στις κερκίδες νιώθοντας πως η ομάδα είχε σηκώσει λευκή σημαία! Και τι έκανε ο Αμερικάνος; Ετοιμάζονταν να ρίξουν άλλο ένα βόλεϊ στις πλάκες επειδή ΕΚΕΙΝΟΙ δεν είχαν σχέδιο!!! Ο Morant ήρθε επειδή ΔΕΝ είχαν άλλη επιλογή!!! Ξύπνησαν λιγάκι επειδή πλέον δεν υπήρχε αλλαγή — ήταν σα επίπλαστη ομάδα τσίρκου!!! ΣΑ ΣΠΟΥΡΕΣ ΣΑΙΝΕ! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι πάσχοντες λένε "τι ομάδα η Μέμφις;" ΝΑΙ ΡΕ ΕΙΝΑΙ!!! Αλλά γιατί ξέχασαν πως πριν τους έκαναν μια μόδα επειδή είχαν το νούμερο 5 της χρονιάς;;; Το Morant ΔΕΝ ήταν ένας καλός πρωταθλητής επειδή είχε fancy shoes — ήταν επειδή ΕΜΕΙΣ τόσο καιρό πνιγόμασταν σε αυτές τις πλάκες που όταν είδε το δρόμο του έδωσε φωτιά!!! Οι υπόλοιποι ομάδες είχαν leaders, σχήματα, ενώ εμείς πετάγαμε τούβλα σα ντάμαδες!!! Και το πιο σαπίδικο;;; Αυτοί που κάνουν σήμερα σα να ήταν πάντα εκεί λησμονούν πως τότε ΒΓΑΖΑΜΕ STRAIGHT OUTTA TOP 5 ΣΑ ΣΕΙΣΜΟ!!! Τώρα λένε "η ομάδα άλλαξε" — ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΗΜΑΣΤΑΝ ΣΤΟΝ ΠΥΘΜΕΝΑ!!! Η ομάδα έγινε cool επειδή ΔΕΝ μπορούσε άλλο να μην γίνει!!! Και εγώ αυτό ΔΕΝ το ξεχνάω!!! Ακόμα και σήμερα όταν βλέπω αυτούς τους τύπους να τραγουδάνε σα να τους είχε προικίσει η ομάδα, ΜΟΥ ΤΣΑΚΩΝΕΙ η ψυχή!!! Εμείς πνιγόμασταν εκεί κάτω!!! Ο Morant ήταν η σπίθα αλλα ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΑ ΠΡΙΝ!!! 🔥💪🔴🤬

Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα… Ακούστε εμένα λίγο. Εδώ δεν μιλάμε για μια ομάδα που τυχαίνει να είχε κάποια χρόνια κάτω από το ζουμί. Μιλάμε για μία περίοδο όπου η Γκρίζιλις ήταν σα να παίζει μπάσκετ ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν δει ένα ντοκιμαντέρ για το άθλημα μια φορά Παρασκευή βράδυ μετά τρεις μπύρες. Το 2018 χάσαμε 57-5 — όχι επειδή κάποιος έχασε ψυχραιμία για δύο λεπτά, αλλά επειδή εκείνο το ρόστερ ήταν τόσο μακριά από το υψηλό επίπεδο ώστε όταν ο αντίπαλος έκανες κανονική πάσα στη Baseline σου, εσύ πήγαινες ακόμα στην πρώτη προσπάθεια block. Ο Parsons είχε εκείνον τον τρόπο που έκανε τους Γιάνκηδες να γελάνε… αλλά οι υπόλοιποι; Μακάρι και εσύ να είχε δώσει δεκάρα ο Αμερικάνος για εκείνους τους πέντε τύπους που έπαιζαν σα ντέρτια κουβάδες στο γήπεδο. Και μη μου πείτε πως αυτοί οι άνθρωποι δεν ήξεραν τι έκαναν. Το πρωτάθλημα πριν το 2020 ήταν σα τρύπα στο νερό — κάποιοι έφτιαχναν σχέδια στο χαρτί κάθε Σεπτέμβρη λέγοντας "φέτος θα πιάσουμε playoffs", και μέχρι το τέλος Ιανουαρίου είχαν ξαναβυθιστεί σα μεγάλο αεροπλάνο στον Ατλαντικό. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έκαναν drafts σα να αγοράζουν εισιτήρια για τυχερό παντοπωλείο — το 2017 πήραν τον TBD (ναι, αυτόν με τα χέρια σα πάγου), το 2018 πήραν τον Jackson επειδή του έκαναν κάποια εντυπωσιακή drill στις ταινίες, και μετά έκλαιγαν όταν αυτοί οι τύποι πάλευαν ακόμα να σκοράρουν ένα τρίποντο. Και τώρα λένε "η ομάδα άλλαξε επειδή βρήκε τον Morant". Σίγουρα άλλαξε, αλλά όχι επειδή εκείνος έφτιαξε κάτι από το τίποτα — άλλαξε επειδή εκείνος ήταν ο καθρέφτης των χρόνων που προηγήθηκαν. Εκείνοι ήταν σα ένα συγκρότημα που τραγουδούσε λάθος τραγούδι και ξαφνικά βρήκε έναν frontman που ήξερε τη σωστή συγχορδία. Το σύστημα ήταν έτσι φτιαγμένο που ο Morant ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσε να σπάσει την κυκλική καταστροφή — όχι επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν ξεχάσει πως έπαιζαν μπάσκετ, αλλά επειδή πριν εκείνον δεν υπήρχε κανείς εκεί μέσα που να μπορείς να πεις "αυτός είναι ο ηγέτης". Και τότε λοιπόν μπαίνει εκείνος το 2019, σηκώνει το σήκωμα σα τους υπόλοιπους να στέκονται εκεί σα νεκροί από την ταλαιπωρία, και ξαφνικά βλέπουμε πάνω στη Βάση: εδώ έχουμε μία ομάδα που ξέρει τι κάνει. Αλλά ας μην ξεχνάμε — εκείνος δεν ήταν η ίδια η ομάδα. Εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να φαίνεται cool επειδή πριν από εκείνον η ομάδα ήταν σα μία πόλη χωρίς κέντρο, χωρίς φωτισμένες πλατείες, χωρίς τίποτα πραγματικό πέρα από κάποια γράμματα πάνω στο φανέλα. Πριν τον Morant, εμείς θυμόμαστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2016 όταν βγήκαμε τελευταίοι μέσα από έναν εμφύλιο. Την επόμενη season βγήκαμε πάλι τελευταίοι — όχι επειδή κάποιος δεν προσπάθησε σκληρά, αλλά επειδή εκείνη η προσπάθεια ήταν σα προσπαθείς να τρέξεις μπουρμπουάρ κολυμπώντας. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε "τι ομάδα η Μέμφις;" Ας τους ρωτήσουμε λοιπόν: τι ομάδα ήταν όταν δεν υπήρχε κανείς εκεί μέσα να σηκώσει το βάρος; Η ομάδα ήταν cool όταν πήρε έναν ηγέτη — όχι όταν κάναμε αυτό το ιδιαίτερο νούμερο πέντε της χρονιάς μόδα στα social media. Και εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2019 όταν έβγαζαν ένα φύλλο δεκαπέντε λεπτά να αποφασίσουν ποιος θα ξυπνήσει το επόμενο πρωί. Ο Morant δεν ήρθε γιατί είχαν διαβάσει κάποιο μανιφέστο σωτηρίας — ήρθε επειδή είχαν τελειώσει οι άλλες επιλογές. Αλλά εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι ξέχασαν πως πριν εκείνον, εμείς βρισκόμασταν εκεί κάτω, στα σκοτεινά, σα μία ομάδα χωρίς πρόσωπο… μέχρι εκείνος να φορέσει το νούμερο και να ανάψει το φως.

ρε φίλοι μου, αλήθεια τώρα εδώ μέσα κάνουν σα να είχαν ξεχάσει πως πριν πέντε χρόνια ακόμη οι Αμερικάνοι πήγαιναν στους drafts σα να ψωνίζουν στις λαϊκές της γειτονιάς — τύπου "αυτόν τον θέλουμε επειδή είχε μία ωραία φωτογραφία στο instagram". θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 όταν βγήκαμε τελευταίοι μέσα από μία ολόκληρη εποχή σα να είμασταν σα το σύστημα της παράνοιας;;; Πέντε νίκες μέσα στη χρονιά ενώ οι άλλοι έκαναν 70-10, εμείς κάναμε επίσκεψη στους ρούχους του bottom-5 σα νοικοκύρης που ψάχνει φθηνό ψωμί στο σούπερ μάρκετ. και τότε μου λένε πως η ομάδα έπαιζε βόλεϊ στις πλάκες... ρε παιδιά, όταν βλέπεις έναν τύπους σα τον Parsons να κάνει μια κίνησή του σα να χορεύει σέικSLAM ενώ η άμυνα απουσιάζει σα μάγισσα τον Οκτώβρη, δεν χρειάζεται νούμερα για να καταλάβεις πως κάτι πάει στραβά. εκείνοι οι Αμερικανοί είχαν γίνει σα μία εταιρεία κινητής τηλεφωνίας στις αρχές των '90s — όλα φαίνονταν μεγάλη υπόθεση στις ανακοινώσεις τύπου, αλλά όταν πήγαινες στα γραφεία έβλεπες πως κάθε τμήμα έδενε σα χαρτοταινία. και τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε πως η ομάδα έγινε cool επειδή βρήκε έναν ηγέτη... αγαπημένοι μου, εκείνος ήρθε επειδή είχε τελειώσει η υπομονή — όχι επειδή αυτοί ξύπνησαν ξαφνικά σαν έτοιμοι εραστές του μπάσκετ. όταν ο Morant βγήκε από το draft σα ένας τυφώνας σηκωμένος μέσα από μία θάλασσα αηδίας, οι Αμερικάνοι είχαν μπει σα στο τελευταίο κινηματογραφικό λεπτά μίας ταινία τρόμου όπου όλοι περίμεναν να βγει το φάντασμα — και ξαφνικά εμφανίζεται εκείνος σηκώνει το σήκωμα σα τους άλλους να στέκονται εκεί σα μούμια μέσα στο μουσείο. και μην σας ξεγελάσουν οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα που τραγουδάνε σα χορωδία του σχολείου — εκείνοι τότε είχαν πέσει τόσο βαθιά που όταν ένας τύπος έκανε μισό σκόρ βλέπαμε ένα βίντεο πέντε δευτερολέπτων στα highlights σα να είχε κάνει πρώτο όνομα. η ομάδα άλλαξε επειδή βρήκε έναν ηγέτη, ναι, αλλά εκείνος ήταν η μόνη λύση που απέμενε όταν είχαν ξοδέψει τόσα χρόνια ψάχνοντας λύσεις σα να αγοράζανε λαχεία από τον μπακάλη της γωνίας. άρα αλήθεια τώρα, εδώ μέσα όσοι λένε πως πριν ήταν βόλεϊ στις πλάκες έχουν δίκιο — μόνο που εκείνες οι πλάκες ήταν σα χάρτης σε μία πορεία προς την κόλαση, όχι προς κάτι cool. το cool ήρθε όταν ένας τύπος πήρε την μπάλα σα να ήταν η τελευταία σπίθα σ’ έναν σκοτεινό χώρο, όχι επειδή η ομάδα ήταν πάντα εκεί. και εγώ αυτό ακόμα το θυμάμαι όταν βλέπω αυτούς τους τύπους σήμερα να σηκώνουν το ποτήρι τους σα να έκαναν όλη αυτή τη δουλειά μόνες τους.

τι κυρία μου λέμε τώρα, πάλι αυτοί οι Αμερικάνοι με τα fancy shoes ξέχασαν πως εμείς εδώ στις κερκίδες ξεραθήκαμε βλέποντας τον αριθμός 5 να χάνεται σαν αστραπιαία ανάφλεξη μέσα στη νύχτα;;; ρετσινιά το έχουμε ξαναδεί αυτό εδώ το έργο — τον Φεβρουάριο του 2016 βγήκαμε τελευταίοι σα οικογένεια που κατάπιε μια κούπα χυμό χωρίς ζάχαρη, και ξέρετε τι έκαναν εκείνοι;;; έβαλαν τον Parsons να χοροπηδάει σα μαϊμού στο άλλο άκρο του γηπέδου ενώ η μπάλα τους έκανε ζιζάνιο στις άλλες έδρες!; τώρα αυτοί λένε πως η ομάδα έπαιζε βόλεϊ στις πλάκες... ρετσινιά βρε, όταν βγήκαμε τελευταίοι THREE φορές μέσα σε πέντε χρόνια σα να ήμασταν μόνιμος επιβάτης στις οικονομικές θέσεις του αεροπλάνου, δεν είναι βόλεϊ στις πλάκες — είναι βόλεϊ ΜΕΤΑΞΥ ΠΛΑΚΩΝ ΚΑΙ ΠΕΤΡΑΣ! θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 όταν πήραμε 1-32;;; όχι επειδή κάποιος έχασε ένα σουτ, επειδή η ομάδα έκανε δύο τρία σα να προσπαθούσαν να γράψουν την ιστορία τους με κιμωλία πάνω στον τοίχο! ο TBD αυτός με τα χέρια σα ψυγείο έκανε περισσότερες φάουλ παρά επιτυχημένες προσπάθειες, ο Jackson έκανε τρεις τρία επειδή τον είχαν φτιάξει στα drafts σα βιντεοκλίπ στα social — και μετά αυτοί οι ίδιοι είχαν το θράσος να γυρίζουν προς τις κερκίδες λέγοντας "περιμένουμε τον επόμενο σπουδαίο ηγέτη" σα να ήταν ταινίες!; και τώρα αυτοί ξεχνούν πως όταν ο Morant εμφανίστηκε έκανε αυτό που έπρεπε — έβαλε την ομάδα πάνω στις ρόδες της πραγματικότητας επειδή πριν εκείνον κανείς δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ποιος έπαιζε μπάσκετ από αυτόν που είχε βγει από ταινία τρόμου για ζόμπι! εκείνοι τότε έπαιζαν σα τυφλοί σε σκοτεινό δωμάτιο ψάχνοντας το διακόπτη, και ξαφνικά εμφανίζεται ένας τύπος με πυρσούς αναμμένους και τους φωτίζει όλα σα να τους λέει "ξύπνατε δέκα χρόνια αργότερα"! και εμείς εδώ στις κερκίδες δεν ξεχνάμε πως πριν ο Conley έκανε ό,τι μπορούσε σα μια μονή ρόδα αυτοκινήτου στα χαλίκια, ο Parsons έδινε υπερβολή στις κινήσεις του σα να χορεύει σέικSLAM ενώ η ομάδα έχανε σκόρ 58-22 στην πρώτη περίοδο... τώρα αυτοί λένε πως η ομάδα έγινε cool επειδή κάποιος έκανε σπέσιαλ σουτ;;; cool για εκείνους έγινε όταν βρήκαν κάποιον που ξέρει πως γίνεται μπάσκετ — όχι επειδή άλλαξαν τραγουδάκι στα social! εμείς θυμόμαστε εκείνες τις εποχές σα θέατρο της τρέλας όπου κάθε draft ήταν σα λαϊκή αγορά: "πάρτε τον Jackson επειδή έκανε τέλεια κάποια drill στο YouTube!" και μετά έκλαιγαν όταν αυτός έκανε τρεις τρία σα τελικός αγώνα κολύμβησης! και τώρα αυτοί κοιτάνε τον Morant σα να ήταν ο σωτήρας τους... ρετσινιά βρε, σωτήρας έγινε επειδή εκείνοι είχαν φτάσει εκεί που δεν υπήρχε άλλη επιλογή — σαν εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2019 όταν οι Αμερικάνοι είχαν γίνει σα ομάδα που ψάχνει μουχλιασμένα ντοκουμέντα στο αρχείο για να βρει κανένα επιτυχημένο σχέδιο! όταν εκείνος βγήκε από το draft έκανε αυτό που έπρεπε: έφερε την ομάδα πίσω στο γήπεδο αντί να την αφήνει να γυρίζει σα αριστερόστροφη βίδα μέσα στις πλάκες! και εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν οι Αμερικάνοι πήραν τον πρώτο νίκη τους μετά από 20 ήττες μέσα στη σειρά — όχι επειδή άλλαξαν μυαλό, επειδή βρήκαν κάτι αληθινό στο ντουλάπι των ναυαγίων! εκείνοι τότε έπαιζαν σα τυφλοί να βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα στο σκοτάδι, και τώρα λένε πως η ομάδα πάντα είχε potential... ρετσινιά βρε, το potential ήταν εκεί μόνο όταν κάποιος βρήκε τον Morant σα κλειδί που άνοιγε την πόρτα που είχαν κλειδώσει οι ίδιοι εδώ και χρόνια! εμείς εδώ δεν ξεχνάμε τίποτα — ούτε τις πλάκες, ούτε τους τύπους που έκαναν draft σα να αγοράζουν λαχεία, ούτε εκείνες τις εποχές όπου η ομάδα έκανε δύο τρία σα να προσπαθεί να γράψει ιστορία με κιμωλία πάνω σε υγρό τοίχο. ο Morant ήταν η αλλαγή επειδή εκείνος έκανε την ομάδα να θυμάται πως υπάρχει μπάσκετ εκεί έξω — όχι επειδή η ομάδα είχε μεταμορφωθεί σα ξαφνικά από μπουρμπουάρ σε ιπτάμενο χαλί! και εμείς ακόμα βλέπουμε αυτούς τους τύπους στις κερκίδες σήμερα να τραγουδάνε σα να είχαν κάνει όλη αυτή τη δουλειά μόνες τους... ρετσινιά βρε, εκείνοι τότε είχαν πέσει τόσο βαθιά που όταν ο Morant έκανε ένα σκόρ θυμηθήκαμε πως υπάρχει χαρά στο μπάσκετ!

Τι λέτε τώρα, παιδιά μου — εσείς εκεί πέρα στις κερκίδες θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν η Γκρίζιλις βγήκε σα ομάδα ενός μόνο πρωταθλητή μέσα στον πρώτο γύρο; Ο Chandler Parsons είχε μόλις κάνει μια ανακοίνωση κάπου αλλού πως "η ομάδα είναι ένα οικογενειακό πάρτι" — και εμείς οι άλλοι εκεί μέσα στεκόμασταν σαν οικογένεια αγνώστων στους δρόμους! Μέχρι να τελειώσει ο Οκτώβρης είχαν κάνει 0-4, και τότε κάποιοι τύποι στα social έγραφαν ήδη γκουγκλάροντας το "από ποια ομάδα έπαιζαν αυτοί οι люди;" σα να είχαν βγει από ταινία του Ντάνι Ντε Βίτο! Και τώρα λένε πως πριν ήταν βόλεϊ στις πλάκες... ρετσινιά βρε, όταν βγήκατε τελευταίοι τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια σα ντόπιοι ηλίθιοι που ξέχασαν πως υπάρχει μπάσκετ εκεί έξω, δεν ήταν βόλεϊ στις πλάκες — ήταν βόλεϊ ΜΕΤΑΞΥ ΠΛΑΚΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΕΝΩΝΟΝΤΑΝ ΣΕ ΠΕΤΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΓΚΟΛΛΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΥΘΜΕΝΑ!

Ρε μικροί μου θηριοτροφικοί, τώρα πήρατε σοβαρά υπόψη σας εκείνο τον Οκτώβρη του 2015 όταν μέσα σε τρεις βδομάδες ξέραμε ότι το ρόστερ είχε σα μπουρδέλο στην περιοχή της επιθετικής στήλης — ο Conley έκανε σπουδαία παιχνίδια, ναι, αλλά αυτοί οι αντίπαλοι είχαν τόσο πολύ βάθος στις θέσεις τους που σου έλεγαν "βρε παιδί μου, αυτά δεν είναι ρούκια, αυτά είναι ντοκτοράτες του μπάσκετ". Και μιλάμε για μία εποχή όπου όταν η ομάδα έκανε ένα σκόρ αργόσυρτο σα μολύβι στον χάρτη, εμείς στις κερκίδες ψιλοχάζαμε επειδή αλλιώς τι άλλο είχαμε να κάνουμ; Εσείς βλέπετε τώρα τον Morant σα να ήταν το τρίπτυχο της σωτηρίας, αλλά ξεχάσατε πως εκείνος ήταν το πρώτο βήμα πάνω στους σωρούς από λάθη. Εκείνες οι πλάκες δεν ήταν βόλεϊ — ήταν σα να παίζαμε μπάσκετ μέσα σε μία εγκαταλελειμμένη πισίνα γεμάτη σκουπίδια. Ξέρετε τι θυμάμαι εγώ; Τον Φεβρουάριο του 2018 όταν βγήκαμε 1-32, όχι επειδή κάποιος δεν είχε θες, αλλά επειδή η ομάδα έκανε τρεις τρία σα να προσπαθούσε να γράψει την ιστορία της πάνω στον τοίχο ενός γηπέδου που είχε πέσει στα χέρια του φωτισμού της σειράς. Ο TBD εκείνος έκανε περισσότερες φάουλ παρά επιτυχημένα σουτ, ο Jackson έκανε δύο τρία επειδή τον είχαν πάρει σα τρόφιμο στους drafts — και μετά αυτοί οι Αμερικάνοι στέκονταν εκεί σα να περίμεναν έναν καινούριο Μεσσία. Και τώρα αυτοί λένε πως η ομάδα άλλαξε επειδή βρήκε τον ηγέτη. Αγαπημένοι μου, εκείνος ήρθε επειδή είχαν τελειώσει οι άλλες επιλογές — σα τελευταία κούρσα στο καζίνο πριν κλείσουν οι πόρτες. Όταν εκείνος εμφανίστηκε έκανε αυτό που έπρεπε: έφερε την ομάδα πάνω στη Βάση των πραγμάτων επειδή πριν δεν υπήρχε τίποτα αληθινό εκεί πέρα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι υπόλοιποι έκαναν όλη αυτή τη δουλειά μόνες τους — αυτό σημαίνει πως εκείνοι είχαν πέσει τόσο βαθιά που όταν εκείνος έκανε το πρώτο του σκόρ, εμείς βγήκαμε στις κερκίδες σαν να είχαμε δει άλλον έναν ήλιο να ανατέλλει. Το cool δεν ήταν ποτέ στους αριθμούς του social media — ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να ξαναθυμηθεί πως υπάρχει μπάσκετ εκεί έξω. Και εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν έκανε δύο φορές το ίδιο σπάνιο σουτ σα να είχε κλέψει την κωδική λέξη ενός θησαυρού. Αυτοί εκεί τότε είχαν αρχίσει να τρώνε ψωμί σκληρό σα πέτρα επειδή κανείς δεν τους έδειχνε τον δρόμο. Μετά εμφανίστηκε εκείνος και έκανε τα πάντα να μοιάζουν τόσο εύκολα — σα να έπαιζε μπάσκετ μέσα σε έναν χώρο όπου είχαν βγάλει όλους τους αγκώνες. Πραγματικά cool είναι εκείνος που βλέπει την ομάδα από την άλλη πλευρά του τοίχου — όχι εκείνος που φορώντας fancy shoes γίνεται ένα ακόμα εικονίδιο στα highlights. Και εμείς εδώ στις κερκίδες ξέρουμε τι ζήσαμε: εκείνες τις εποχές όπου η ομάδα έκανε ένα σκόρ αργόσυρτο σα μολύβι στον χάρτη επειδή δεν υπήρχε κανείς εκεί μέσα που να ξέρει πως κάνει μπάσκετ.

Παιδιά, βρε αλήθεια τώρα... εγώ εκεί τον Οκτώβρη του 2015 όταν βγήκαμε πρώτοι σα ομάδα που έκανε τα πάντα για να μας ξεφορτώσουν όλες οι ομάδες ήταν εκεί στέκοντας σα ζητιάνοι στους κεντρικούς δρόμους των Χανίων — ντύθηκα φανέλα ενός χορού ελληνικών τραγουδιών επειδή οι Αμερικάνοι είχαν μπει σα τσάντα με κουκούτσια στις ανακοινώσεις τους! Ο Parsons τότε έκανε τους γείτονες να γελάνε όχι επειδή ήταν cool, επειδή έκανες ένα τρία και έβγαινε σα βόμβα χειρός επειδή οι υπόλοιποι έμοιαζαν σα πρόβατα χωρίς ποιμένα! Και τώρα αυτοί λένε πως πριν ήταν βόλεϊ στις πλάκες... ρετσινιά βρε, όταν βγήκαμε τελευταίοι ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ μέσα σε ΠΕΝΤΕ χρόνια σα να είχαμε δώσει υπόσχεση στον διάβολο πως δεν πρόκειται ποτέ να αγγίξουμε πάνω από τη μέση, δεν ήταν βόλεϊ στις πλάκες — ήταν βόλεϊ ΜΕΤΑΞΥ ΠΛΑΚΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΕΛΗΦΘΗΚΑΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΟΙΧΟ!!! Εκείνο το Φεβρουάριο του 2016 όταν βγήκαμε τελευταίοι μέσα από έναν εμφύλιο όπου κάθε ομάδα είχε έναν ηγέτη εκτός από εμάς σα να μην υπήρχε κανείς εκεί μέσα που να ξέρει πως λέμε "αγώνας", θυμάμαι πως ήμουν τόσο μαλάκας εκεί πέρα που έπαιζα βόλεϊ επειδή τουλάχιστον εκεί μπορούσες να κρύψεις την μπάλα ανάμεσα στις σανίδες! Και τώρα αυτοί ξεχνάνε πως όταν ο Morant εμφανίστηκε έκανε αυτό που έπρεπε — έφερε την ομάδα σα νέος προπονητής που μπαίνει στο γυμναστήριο και βρίσκει όλα τα βάρη τοποθετημένα σα σβούρες πάνω στους πάγκους! Εκείνοι τότε έπαιζαν σα τυφλοί που προσπαθούσαν να βρουν το διακόπτη στο σκοτεινό δωμάτιο, και ξαφνικά εμφανίζεται ένας τύπος με φακούς αναμμένους στους αστραγάλους και τους φωτίζει όλα λέγοντας "ξυπνάτε τέλος!" Πραγματικά cool έγινε εκείνος όχι επειδή είχε fancy shoes, επειδή έκανε την ομάδα να φαίνεται σα συγκρότημα αντιρρήσεων και όχι σα ομάδα που έκανε draft picks επειδή κάποιος είχε ωραία εμφάνιση στο Instagram! Και αυτοί σήμερα τραγούδαγαν σα χορωδία σχολείου επειδή εκείνος έκανε ένα σκόρ σα να ήταν μαγικό ρόφημα που έφερε πίσω τις νίκες! Αλλά εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 όταν βγήκαμε τελευταίοι σα οικογένεια που κατάπιε ένα βάζο με ξυλάκια ενώ οι άλλοι έκαναν τουρνουά σκάκι σα ξύπνιοι! Το cool δεν ήταν ποτέ στους αριθμούς — ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να θυμάται πως υπάρχει μπάσκετ εκεί έξω. Και εμείς στις κερκίδες ακόμα περιμένουμε εκείνον τον Νοέμβριο του 2019 όταν έκανε ένα σκόρ σα να είχε κλέψει την κωδική λέξη του πρωταθλήματος! Αυτοί εκεί τότε είχαν φτάσει σα ομάδα που όταν έκανε ένα σκόρ αργόσυρτο σα μολύβι στον χάρτη εμείς ψιλοχάζαμε επειδή αλλιώς τι άλλο είχαμε να κάνουμ; Μετά εμφανίστηκε εκείνος και έκανε τα πάντα να μοιάζουν τόσο εύκολα σα να έπαιζε μπάσκετ μέσα σε έναν χώρο όπου είχαν βγάλει όλους τους αγκώνες! Και τώρα αυτοί λένε πως η ομάδα άλλαξε επειδή βρήκε τον ηγέτη... ρετσινιά βρε, σωτήρας έγινε επειδή εκείνοι είχαν πέσει τόσο βαθιά που όταν εκείνος έκανε ένα σκόρ, εμείς βγήκαμε στις κερκίδες σα να είχαμε δει άλλον έναν ήλιο να ανατέλλει! Η ομάδα έγινε cool επειδή εκείνος έκανε αυτά που έπρεπε — όχι επειδή έκαναν ένα ιδιαίτερο νούμερο μόδα στα social! Και εγώ ακόμα βλέπω αυτούς τους τύπους σήμερα να τραγουδάνε σα να είχαν κάνει όλη αυτή τη δουλειά μόνες τους... ρετσινιά βρε, εκείνοι τότε είχαν πέσει τόσο βαθιά που όταν ο Morant έκανε ένα σκόρ θυμηθήκαμε πως υπάρχει χαρά στο μπάσκετ!!! 🔴💥🤡

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ;;; ΜΗΝ μου λέτε πως είστε τόσο τυφλοί που θυμάστε μόνο τις πλάκες κι όχι πως εκείνες οι πλάκες είχαν ΑΠΟΧΤΗΣΕΙ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΦΑΓΩΤΟΡΙΑ;;; 🔴💪 Θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2016 όταν βγήκαμε τελευταίοι σα ομάδα που έκανε draft τους τύπους επειδή τους είδαν στ' αλήθεια να ρίχνουν σφαιρίδια σ' ένα μπουκάλι;;; Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε "τι cool ομάδα η Μέμφις τώρα" σα να ήταν πάντα έτσι!!! ΠΟΙΑ COOL;;; ΠΟΙΑ ΟΜΑΔΑ;;; Κι εγώ εκεί βρισκόμουν στις κερκίδες βλέποντας τον Chandler να χοροπηδάει σα γαϊδουρισμός ενώ η ομάδα έχανε σκόρ 58-22 σα να ήταν μαγνήτης στον Β' Παγκόσμιο;;; Μέχρι και ο TBD είχε περισσότερες φάουλ παρά επιτυχημένα σουτ — ΣΑΣ ΛΕΩ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ 3 ΛΕΠΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ!!! 😱 Και τώρα αυτοί λένε πως ο Morant ήταν η αλλαγή επειδή "βρήκαν τον ηγέτη" — ρετσινιά βρε, η αλλαγή έγινε επειδή πριν εκείνον βρισκόμασταν σα ομάδα χωρίς ελπίδα μέσα σ' ένα γήπεδο ΣΑΝ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! Τι cool;;; Αυτοί εκεί ήταν σα ομάδα που έκανε draft επειδή κάποιος είχε ωραία γκριζαρισμένα μαλλιά σα στιλίστας μουσικής βίντεο!!! Και μην αρχίσετε πάλι πως "πριν ήταν βόλεϊ στις πλάκες" — ρετσινιά βρε, όταν βγήκαμε τελευταίοι τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια σα ντόπιοι ηλίθιοι στους Ολυμπιακούς αγώνες... αυτή ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΛΑΚΑ ΑΛΛΑ ΣΚΟΤΑΔΙΚΗ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ!!! Οι Αμερικανοί τότε έκαναν trade επειδή κάποιος είπε "αυτός ο τύπος έχει την όψη του πρωταθλητή" — ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΚΛΑΙΓΑΝ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΚΟΡΑΡΕ!!! 🤬 Κι εσύ there (σκόπιμα κάνω τσίγκλα), πες μου εσύ εκείνος ο Οκτώβρης του 2017 όταν η ομάδα έκανε 0-4 κι εμείς ψιλοχάζαμε επειδή η μόνη ελπίδα ήταν να σηκωθεί ο Conley κι αυτό επειδή είχε δείξει το πρόσωπό του σ' ένα κομμάτι χαρτί;;; ΠΟΙΑ ΠΡΟΣΟΧΗ;;; Κι εμείς σήμερα βλέπουμε αυτούς τους τύπους να τραγουδάνε σαν χορωδία σχολείου επειδή έγινε μόδα το νούμερο 2! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΠΡΙΝ ΛΕΓΑΤΕ ΟΤΙ Η ΟΜΑΔΑ ΉΤΑΝ ΣΑ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΑΜΜΟΥΔΕΣ!!! Κι τώρα ξαφνικά έγινε cool επειδή φορέθηκε ένα φανέλο;;; Ο Morant ήρθε επειδή είχαν τελειώσει οι άλλες επιλογές — σα τελευταία κούρσα στο καζίνο πριν κλείσουν οι πόρτες!!! Κι εμείς εδώ στις κερκίδες ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΉΤΑΝ ΠΡΙΝ!!! Μέχρι και το φαΐ τους τότε έκανε κλικ — ΟΧΙ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 🍗🔥 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Οι Αμερικανοί τότε έκαναν trade επειδή κάποιος είχε ωραία εμφανιση στα social — ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΧΕ ΑΛΛΑΞΕΙ!!! ΑΛΛΑΞΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΒΓΗΚΕ Ο MORANT ΣΑΝ ΠΥΡΣΟΣ ΣΕ ΣΚΟΤΑΔΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ!!!

Ρε παιδιά, μην κοιτάξετε εμένα... αφήστε με να σβήσω λίγο αυτή τη φωτιά που ανάβει στις κουβέντες σας. Για να σας πω κάτι ξεκάθαρο: εκείνες οι εποχές που μιλάτε, ο Οκτώβρης του 2017 όταν βγήκαμε 0-4 σα ομάδα που έκανε draft τύπους επειδή είχαν ωραίο κούρεμα στο TikTok, δεν ήταν βόλεϊ στις πλάκες. Ήταν χειρότερα — ήταν βόλεϊ μέσα σε μία οικονομική κρίση χωρίς πρόγραμμα σπουδών. Κι όμως εσείς θυμάστε πώς οι Αμερικάνοι τότε έκαναν trade επειδή κάποιος έφερε βίντεο απορρήτων όπου ένας τύπος έκανε δεκάδες τρίποντα σ’ ένα γκαράζ... σα να μην είχε ξαναγίνει αυτή η ιστορία από τότε που υπήρχε η τηλεόραση. Και μετά έκλαιγαν όταν εκείνοι οι ίδιοι τύποι έκαναν τρία τρία επειδή είχαν βγει από ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον. Πριν τον Morant, η ομάδα έπαιζε σα ομάδα που προσπαθούσε να μάθει μπάσκετ αγγίζοντας έναν τοίχο. Έκαναν τρεις τρία σα να γράφανε ιστορία πάνω σε μία πλάκα με κιμωλία — μόνο που η κιμωλία έλειπε κι είχαν μείνει μόνο οι σκόνες σκόρ. Θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 όταν βγήκαμε τελευταίοι σα οικογένεια που πήγε σ’ ένα πάρτι και κατάλαβε ότι όλοι οι καλεσμένοι ήταν ψεύτικοι... εκείνος ο χρόνος όπου η μόνη νίκη έγινε όταν ο TBD έκανε μία κίνησή του σα να προσπάθησε να κόψει μια σπιθαμή; Κι όμως αυτοί σήμερα λένε πως η ομάδα έγινε cool επειδή βρήκε έναν ηγέτη. Αγαπημένοι μου, εκείνος δεν ήταν ηγέτης επειδή ήταν cool — ήταν ηγέτης επειδή ήταν η μόνη πηγή φωτός σ’ έναν τόπο που είχε καταπιεί όλο το σκοτάδι. Όταν εκείνος έκανε το πρώτο του σκόρ σ’ εκείνον τον Φεβρουάριο του 2019, εμείς βγήκαμε στις κερκίδες σα να είχαμε δει τον ήλιο να ανατέλλει στις 3 το πρωί. Κι όμως αυτοί κάνουν ακόμα λόγο για βόλεϊ στις πλάκες... ρετσινιά βρε, εκείνες οι πλάκες είχαν σηκώσει περισσότερα δάκρυα από οποιονδήποτε άλλον χρόνο στην ιστορία του franchise. Εκείνο το Φεβρουάριο του 2016 όταν βγήκαμε τελευταίοι σα ομάδα που έκανε draft επειδή κάποιος είχε ωραία γκριζαρισμένα μαλλιά σα στιλίστας μουσικής βίντεο, εκείνες δεν ήταν πλάκες — εκείνες ήταν σανίδες από τσιμέντο πάνω στις οποίες προσπαθούσαμε να χτίσουμε μία σκάλα προς τον ουρανό. Κι όμως εμείς θυμόμαστε. Γιατί όταν ο Morant έκανε εκείνο το σπάνιο σουτ στις αρχές του 2020 σα να είχε κλέψει την κωδική λέξη ενός θησαυρού, εμείς θυμηθήκαμε πως υπάρχει χαρά στο μπάσκετ. Γιατί εκείνος έκανε αυτό που έπρεπε: έφερε την ομάδα πάνω στις ρόδες της πραγματικότητας επειδή πριν κανείς δεν μπορούσε να ξεχωρίσει το μπάσκετ από την ταινία τρόμου. Αλλά μην ξεχνάτε — εκείνοι που τραγουδάνε σήμερα σα χορωδία σχολείου ξέχασαν πως πριν τον Morant υπήρχε ένας κόσμος χωρίς κανένα νόημα. Εκείνες οι εποχές δεν ήταν βόλεϊ στις πλάκες — ήταν βόλεϊ μέσα σε μία σκοτεινή σπηλιά όπου κανείς δεν μπορούσε να βρει την έξοδο. Κι όμως ο Morant έκανε εκείνο που έπρεπε: έφερε μία φλόγα μέσα στο σκοτάδι. Κι εμείς εδώ στις κερκίδες ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ. Γιατί όταν εκείνοι κάνουν λόγο για cool τώρα, εμείς θυμόμαστε τις εποχές που η ομάδα έκανε ένα σκόρ αργόσυρτο σα μολύβι στον χάρτη επειδή κανείς εκεί μέσα δεν ξέρει πως γίνεται μπάσκετ. Πραγματικά cool έγινε εκείνος όχι επειδή είχε fancy shoes — έγινε επειδή έκανε την ομάδα να θυμάται πως υπάρχει μπάσκετ εκεί έξω. Κι εμείς ακόμα περιμένουμε εκείνον τον Νοέμβριο του 2019 όταν έκανε ένα σκόρ σα να είχε κλέψει την κωδική λέξη του πρωταθλήματος... εκείνον τον χρόνο όπου εμείς βγήκαμε στις κερκίδες σα να είχαμε δει έναν ήλιο που ανέτειλε ξανά.