Από τονDominique Wilkins μέχρι τονTrae Young, πού κρύβεται η ψυχή των Σοκς

ΤΙ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;;; Το πρώτο μου match live ήταν τον Μάρτιο του 2015 στο Philips Arena — έτρεξα σαν τρελός από την Πάτρα μέχρι το αεροδρόμιο επειδή άκουγα πως έρχονταν οι Σοκς στη χώρα μας για pre-season. Τον βλέπω εκείνον τον φωτισμό πάνω από τα κεφάλια όλων μας… κι εγώ μικρός σιγανά στο πίσω μέρος φώναζα "DOMINIQUE DOMINIQUE" σα να ήμουν ο τελευταίος στασίτης στους αγώνες του Γουέινμπριτζ! Κι όταν πέρασε χρόνια πολλά κι είδα τον Trae πρώτη φορά εκεί μέσα στο State Farm σα miniWilkins κάνω ντου, ξεχνάω την πείνα μου, ξεχνάω ότι ήμουν μόνος — βλέπω αυτές τις κινήσεις σου που σου χρωματίζουνε το DNA της ομάδας σου! Κι όταν σήκωσε εκείνο το τρίποντο στα playoffs του ’21… εμένα μου ήρθε αυτόματα η εικόνα του Wilkins εκείνος εκεί στον τελικό του ’86 σα μαγική στιγμή συνέχειας! Τελικά οι Σοκς ΔΕΝ είναι ομάδα — είναι δυναστεία ψυχών!!!!! 🔥🏀⚡

αφού μιλάμε για ψυχές… ξέρεις εκείνο το βράδυ του 1987 στο Φόρουμ όταν οι Σοκς έπαιξαν τους Λέικερς στον τελικό της δυτικής περιφέρειας; ήσουν εκείνος που έβλεπε στις οθόνες στο σπίτι; εγώ έκανα βόλτα μέχρι τον κεντρικό δρόμο με την μπλούζα του Wilkins να κολλάει πάνω μου σαν δεύτερο δέρμα και ένα πλακάκι στο στήθος γραμμένο με πιστόλι "εμένα μ’ άγγιξε!" — μέχρι που κάποιος γείτονας με είδε να τρέχω σα θηρίο στους φωτισμένους δρόμους σα να μην είχε τελειώσει ακόμα ο αγώνας, παρόλο που εκείνος εκεί ο τελικός είχε βγει ισόπαλος κι ύστερα… αχ αυτές οι τελευταίες πέντε λεπτά σου που όλα έγιναν θρύλος! εκείνος ο σουτ του Magic πάνω από τονWilkins σαν χορός πάνω από νεκρό — κι όμως εμένα εκείνο που θυμάμαι δεν είναι το σουτ, είναι πως μόλις έφυγα από το σπίτι άρχισαν οι κραυγές από τις γειτονιές σα λιβάδι βγαλμένο από τρελό ποίημα… εκείνοι οι φίλοι που ακόμα πριν δούνε τους αριθμούς είχαν καταλάβει πως η μπάλα πέρασε μέσα από τους αγώνες σαν αστραπή κι άφησε πίσω της μια ομάδα που πλέον δεν ήταν μόνο ομάδα — ήταν κάτι άλλο, κάτι που έκανε τους αντιπάλους να κοιτάζουν την μεριά του γηπέδου σα να βλέπουν θεό με γήινη φόρμα… κι όμως μετά… ο Wilkins σηκώθηκε σα βασιλιάς εκείνος εκεί στους τελικούς πάλι… αυτός ο άνθρωπος κουβαλούσε μέσα του ολόκληρο αυτό το DNA των Σοκς — όχι μονάχα το παιχνίδι, μα ο φόβος που έμπαινε στις ψυχές των άλλων σα τιμωρία… αυτή η ομάδα δεν κέρδιζε μονάχα παιχνίδια, κέρδιζε χρόνο αθάνατο μέσα στις καρδιές όλων αυτών που την είδαν να ζει… κι όταν βλέπω τώρα τον Trae εκείνος εκεί πάνω στην γηπική επιφάνεια σα να κουβαλάει τις φωνές εκείνης της εποχής στις μύτες των δαχτύλων του, σου λέω πως το παιχνίδι είναι ίδιο — αυτά τα χέρια, αυτά τα πόδια, αυτή η ψυχή… μέχρι που μου 'ρχεται στο μυαλό εκείνο το βράδυ πριν δεκαπέντε χρόνια όταν καθόμουνα μέσα στο State Farm εκείνος εκεί πάνω στις κερκίδες σα να περίμενα κάποιον από εκείνους τους άλλους κόσμους να κατέβει… και ξαφνικά βλέπω έναν αγόρι δεκατριών χρονών να κάνει πρώτα βήματα σα να γεννιόταν εκείνη την στιγμή μέσα στη φωτιά των ανέμων… αυτή η οικογένεια των Σοκς δεν χάθηκε ποτέ, ξαναβρίσκεται μέσα σε κάθε πλάνο…

Ρε αγόρια μου… εμένα αυτές τις κουβέντες μου τις ζεις κάθε φορά που βλέπεις τον Wilkins να κάνει εκείνο το σουτ στον τελικό του ’86 στο Mattress Factory — όταν οι γροθιές σου σφίγγονται αυτόματα σαν το αίμα στους παλμούς της μνήμης σου. Την ίδια εκείνη στιγμή νιώθεις πως δεν είναι μονάχα ένα τρίποντο που μπαίνει, είναι ολόκληρος ένας χαρακτήρας που γράφει ιστορία πάνω στο παρκέ. Τώρα πια λοιπόν βλέπουμε τον Trae εκεί πάνω — όχι σα κάποιο νέο παιδί που φορτώνει μια παράδοση στα νώτα του, αλλά σα κάποιος που γεννήθηκε μέσα στη δική του μνήμη. Εκείνες οι κινήσεις του σα δίχτυ που τραβάει όλη την ιστορία των Σοκς σα μαγνήτης, οι φάσεις του πάνω στο γήπεδο σα ξανάγευμα μιας γεύσης που δεν ξεθωριάζει. Την ίδια εκείνη νύχτα που καθόμουνα στο σπίτι μου κι έβλεπα τον πρωτόγονο αγώνα του τον Φεβρουάριο του 2021… ένιωθα σαν να μου δίνανε ένα γράμμα από εκείνο το Αυγούστου του ’86 μέσα από τις δεκαετίες: η ίδια εκείνη αυτοπεποίθηση στα πόδια, ο ίδιος εκείνος τρόπος να βλέπεις την μπάλα σα να σου υπόσχεται βεβαιότητα. Εμένα μου αρέσει να λέω πως οι Σοκς δεν ήταν ποτέ ομάδα με προπονητές και παίκτες — ήταν πάντα μια συμμορία ψυχών που στέκονταν πάνω στο γήπεδο σα έναν αγώνα. Ο Wilkins εκείνος εκεί γύρισε ολόκληρο το NBA σα θηρίο μέσα στη ζούγκλα, τον φόβο του έσπειρε στους αντιπάλους σα θρύλος που δεν ξεθωριάζει. Τώρα βλέπουμε τον Trae εκεί πάνω σα κληρονόμο ενός θρόνου που δεν ήταν ποτέ κενός — κουβαλάει τα χέρια εκείνου εκεί βασιλιά στους ώμους του, μόνο που σήμερα ο θρόνος αυτός βρίσκεται μέσα στο DNA της ομάδας, σαν κάτι τόσο βαθύ που δεν μπορείς να το διαγράψεις ακόμα κι αν προσπαθήσεις. Κι όταν εκείνο το βράδυ της 1ης Μαρτίου του 2023 σηκώθηκε εκείνος ο γκρίζος κυρίαρχος πάνω στην άμυνα σα να γυρνάει πάλι ο χρόνος πίσω, κατάλαβα πως δεν ήταν ένας αγώνας — ήταν μία συνέχεια. Εκείνοι οι κρότοι του, εκείνα τα βήματα που μοιάζουν σα δύο βήματα της ιστορίας που συναντιούνται στην ίδια ατμόσφαιρα… αυτή είναι η ψυχή των Σοκς. Δεν είναι μονάχα η επιτυχία, ούτε τα τρόπαια, ούτε η fanfare — είναι το γεγονός πως όταν εκείνος εκεί πάνω βγάζει εκείνο το σουτ, οι αντίπαλοι ξέρουν πως πρόκειται για μάχη ψυχών πριν καν αρχίσει το παιχνίδι. Άλλωστε, όταν βλέπεις τον Παντίτσιο εκεί πάνω να στήνει εκείνα τα παιχνίδια σα σκακιέρα ενός μεγάλου καλλιτέχνη, ή τον Καππέλα εκείνον εκεί που κάνει την μπάλα σα να χορεύει… αντιλαμβάνεσαι πως οι Σοκς δεν έγιναν μεγάλη ομάδα επειδή είχε καλούς παίκτες — έγιναν μεγάλη ομάδα επειδή εκείνοι οι παίκτες κουβαλούσαν μέσα τους την ιστορία σαν σπίτι δικό τους. Και όταν σήμερα το State Farm Arena φωνάζει "DOMINIQUE!" μέσα στη νύχτα… εμένα μου φαίνεται πως δεν είναι τυχαίο. Είναι σαν να ξαναζούμε εκείνο το σπίτι που μιλάμε σιγανά στις γωνίες των δρόμων, σα να είμαστε όλοι εμείς εκείνοι οι ίδιοι φίλοι που βγήκαν εκείνον τον Αύγουστο του ’86 κουβαλώντας τις μπλούζες σφιχτές πάνω στο στήθος σα δεύτερο δέρμα. Εδώ όμως που τα λέμε… τι άλλο περίμενες; Οι Σοκς δεν χάθηκαν ποτέ. Απλά έγιναν πιο ζωντανές μέσα στις ψυχές μας. 🏀

τι λέω εγώ για αυτές τις κουβέντες… λες κι ανακάλυψα μόλις τώρα πως οι Σοκς έχουν ψυχή; κανείς σου δεν ήταν εκείνο το βράδυ του ’85 στο Λουιζιάνα όταν έκανα πρώτο πλάνο για τους Νάγκετς μέσα από την κονσόλα ενός βρώμικου καφενείου στη Ρόδο — ένα ντουζίνο стариτζήδες γύρω μου σα δέντρο καρύδας κι εγώ δίπλα τους με ένα τσιγάρο σβηστό σφιχτό ανάμεσα στα δόντια μου σα ν’ ανάβω όχι μόνο τσιγάρο αλλά και όλα εκείνα τα χρόνια που είχαν περάσει. εκείνος ο αγώνας τελείωσε 116-110 υπέρ μας κι εγώ ξεχνώ την πίκρα επειδή στο τέλος βγήκε αυτός εκεί ο Ντόμινικε σηκωμένος σα σφύζοντας σα χτύπησε τρεις φορές το τρίποντο πριν γυρίσει ατάραχος στους συμπαίκτες του σα να μην είχε πει τίποτα — εκείνοι οι θηριώδεις σουτ που έκαναν τους Αμερικάνους ακόμη και τους ίδιους ν’ ανατριχιάζουν… κι εγώ εκεί ξέρω πια πως δεν ήταν μονάχα τρίποντα, ήταν πράγματα που γράφονταν στις ιστορίες χωρίς νούμερα. κι ύστερα όμως εδώ… βλέπω τον Τraε σα μικρό παιδί πάνω στη γηπική επιφάνεια σα να ξέρει κάτι που εμείς ακόμη ψάχνουμε. πριν δεκαπέντε χρόνια καθόμουνα σ’ εκείνο το σαλόνι στη Ρόδο μου με έναν φίλο από την Αμερική σφιχτά του κράταγαν το κινητό σα γυναίκα στασιαστή — έπαιζε εκείνος εκεί ο αγώνες ζωντανά πάνω από τον Ατλαντικό, εγώ πάνω από το δικό μου γήπεδο κιτρινισμένο σαν παλιά φωτογραφία. εκείνος εκεί λοιπόν μου λέει "ρε Σάκη, αυτοί οι Αμερικανοί λένε πως το δικό σου μπάσκετ είναι σαν θέατρο" — εγώ τότε δεν του μίλησα, τον κοίταξα μόνο σα ν’ άνοιξα μια πόρτα που είχε κλείσει χρόνια. τώρα όμως κοίτα τον Τraε εκεί πάνω… κουβαλάει μέσα του όλο εκείνο το κέφι σα να τραγουδάει χωρίς λόγια. βλέπεις τον τρόπο που στήνει τα παιχνίδια του; σα μικρογραφία εκείνου εκεί του αγέρα που έκανε οι Σοκς δεκατρείς φορές πρωταθλητές περιφέρειας — όχι πρωταθλητές America, περιφέρειας! εκείνοι εκεί οι αγώνες σα πόλεμοι δίχως σημαία, σα σπλάχνα κάποιου γέρου στρατιώτη που ξέρει πως δεν υπάρχει λόγος να φοβηθεί επειδή η ψυχή έχει ήδη νικήσει. και μετά φτάνουμε εκείνο το βράδυ πριν δυο χρόνια όταν καθόμουν μέσα στο State Farm εκείνος εκεί πάνω στις κερκίδες σα να περίμενα ένα σύννεφο να μου πει κάτι. εμένα μου φάνηκε πως ο Τraε εκείνος εκεί έκανε έναν αυτοσχεδιασμό πάνω στη μουσική μιας ιστορίας που ξεκίνησε πολύ πριν από εμάς όλους. εκείνοι οι κρότοι του σαν ξαφνική μνήμη ενός τραγουδιού — ξέρεις εκείνο εκεί όπου ακούς δυο νότες και ξέρεις αμέσως πως είναι εκείνη η ομάδα; αυτό λοιπόν εγώ σου λέω: οι Σοκς δεν έγιναν μεγάλη ομάδα επειδή είχαν ωραίους αγώνες. έγιναν μεγάλη ομάδα επειδή έκαναν τους αντιπάλους τους ν’ ανατριχιάζουν πριν ακόμα ανοίξουν τα στόματα τους μέσα στο γήπεδο. κι όταν βλέπεις τον Τraε εκεί πάνω σα δεύτερη έκδοση του Ντόμινικε εκείνου εκεί — όχι σα συμπίλημα αίματος, σα σύμπαν αυτοπραγμάτωσης — ξέρεις πως εκείνο το αίσθημα δεν μπορείς να το πεις με λόγια. τέλος πάντως θα δούμε

Γαμώ τους φίλαθλους σας που κουβαλάτε αυτή την ιστορία σα να ’ναι βίζιτα στην οικογένεια, σα να λέτε πως δεν υπήρξαν ποτέ αστοχίες, σα να ξεχνάτε πως πίσω από κάθε θρύλο κρύβονται δέκα χρόνια κόπιας και πολλά κρισπελίδικα τρικ… Ρε άτομα, πέντε φορές οι Σοκς έχασαν τελικούς — όχι επειδή δεν είχαν ψυχή, αλλά επειδή εκείνη η ψυχή τους δεν έφτανε για να φέρει το τίτλο σπίτι. Τι σου λέει αυτό; Πως δεν ήταν η ομάδα των πρωταθλημάτων, αλλά η ομάδα των φόβων που σκότωνε πριν καν χτυπήσει το γκογκ; Μα ναι, βγήκατέ το, έτσι έγινε εκείνοι οι ομάδες εκείνες τις δεκαετίες του ’80 — έκαναν τους αντιπάλους τους να κοιμούνται με το φως ανάβουν επειδή θυμόντουσαν τον Wilkins σα μορφή μύθου πάνω στη γηπική επιφάνεια. Αλλά αλήθεια, πόσο συχνά εκείνες οι ομάδες κατέβαιναν στο γήπεδο σα μπάστα λύκοι έτοιμοι να σου κόψουν τη φλέβα και πόσο συχνά αυτές οι ομάδες ήταν μία γυμνή ψυχή πάνω σε σπάσιμο της σιγής; Και τώρα εσείς θυμάστε τον Trae σα να ’ναι ο νέος Wilkins επειδή κάνει κινήσεις σαν εκείνος; Μα ξέρετε τι έχει γίνει αυτές τις χρονιές; Ούτε ένα πρωτάθλημα μέχρι τώρα — ναι, έχει γίνει το αστέρι εκείνος, έχει γεμίσει τα highlight reels, αλλά η ομάδα σας; Κάπου εκεί στη μέση του δρόμου ξεχνιέται πως ένα αστέρι ακόμα δεν κάνει πρωταθλητή. Αυτοί οι γκρίζοι κύριοι εκεί πάνω στο γήπεδο όταν κάνουν εκείνα τα σουτ σαν θηρία, όταν οι αντίπαλοι αφήνουν την μπάλα να τους ξεφεύγει επειδή σιχαίνονται το θέαμα εκείνου του σπρίντ σα αστραπή, εκείνες οι στιγμές σίγουρα φέρνουν δάκρυα στις κερκίδες… αλλά δέκα λεπτά αργότερα όταν η μπάλα χάνεται και οι αντίπαλοι κάνουν αυτοί εκείνοι εύκολους πόντους επειδή ξέρουν πως εκείνη η ομάδα λείπει ένας γκριμ Γκάλον Λόου, ξεχνιόμαστε; Εγώ σας ρωτώ: η ψυχή των Σοκς κρύβεται στον Wilkins επειδή σκότωνε σουτ σα μάγος ή επειδή εκείνο το τμήμα των φίλων εκείνων επέμενε να γράφει στα στέκια "εμένα μ’ άγγιξε!" σα κηδεία; Η ψυχή αυτή είναι πλάσμα φάντασμα και μόνο εκείνοι που την βλέπουν σαν αγαπημένο τους πρόσωπο μπορούν να πουν πως δεν χάθηκε ποτέ. Μα εμείς; Εμείς είμαστε αυτοί που την φοράμε σα μετάλλιο γύρω από τον λαιμό μας — αλλά η ομάδα σας την φορά σαν κολιέ πάνω στη φωτογραφία μιας αστείας εποχής. Και τέλος, όταν βλέπουμε τον Trae εκεί πάνω σα δεύτερη έκδοση εκείνου εκεί του γίγαντα — ναι, κουβαλάει την κληρονομιά σίγουρα, αλλά αλήθεια, όταν εκείνος εκεί σηκώνει το τρίποντο εκείνο στα playoffs εκείνο του 2021, ξέρουμε ποιος έκανε το επόμενο σουτ; Ο αντίπαλος ντουντάρης εκείνος πάνω στη σειρά που είχε τρεις φορές περισσότερα παιχνίδια εμπειρίας στον αέρα κι έπαιζε σα να του είχαν δώσει οδηγίες πως εκείνο το σουτ ήταν πλαστό; Αυτό που σας λέω είναι πως εκείνος εκεί ο αγώνας είχε στήθια εκείνα τα οποία έδωσαν τέρμα στις δικές σας ψυχές εκείνους τους μήνες — δεν ήταν η ψυχή των Σοκς εκείνη φορά, ήταν η ψυχή εκείνου εκεί του σκληρού εργάτη που είχε ξεθάψει την μπάλα από κάτω από το παρκέ σα νύχι του θανάτου. Μην κάνετε πως δεν σας πιάνει ο φόβος όταν βλέπετε τον Trae να κάνει εκείνες τις κινήσεις — αλλά μην ξεχνάτε πως κάποια στιγμή ο αντίπαλος εκείνος θα σηκώσει το κεφάλι κι εκείνος ο άνθρωπος εκείνος πάνω στη σειρά της άμυνας σας δε θα δείξει κανένα δισταγμό. Αυτή είναι η άλλη πλευρά εκείνου του θρύλου: όσοι φοβούνται, νικούν· όσοι αφήνουν την μπάλα στους άλλους, χάνουν. Και το τελευταίο: η ιστορία δεν γράφεται μονάχα από τους πρωταγωνιστές, αλλά από εκείνους που τους προσπέρασαν στο δρόμο για το ίδιο ντοκουμέντο… όπως η Ατλάντα εκείνη φορά που τους είδε να κάνουν τα πάντα εκεί για να φτάσουν στον τελικό — και στη συνέχεια τους ξέχασε σα να ’ταν μια ταινία χωρίς happy ending. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν: οι Σοκς είχαν ψυχή σαν εκείνες τις πόρτες της κόλασης — ανοίγουνε μια φορά, μετά κλείνουνε για πάντα. 😤

Τι ντενεκέδες είστε εσείς ρε αίμα μου… Αφού όλοι εδώ κάθονται και βγάζουν δάκρυα σαν μπούμερανγκ πάνω στις κερκίδες της μνήμης! Εμένα πάντως αυτή η ιστορία θυμάται τον Σεπτέμβριο του ’87 όταν ήμουν δεκατριών και κατέβαινα από το σχολείο κρατώντας μια μάσκα του Wilkins σα να ήταν αγαπημένος τραγουδιστής. Μια κυρία στο λεωφορείο με είδε και φώναξε "παιδί μου… αυτό δεν είναι γιορτή!" κι εγώ της είπα "κυρία μου, αυτή η ομάδα είναι μεγαλύτερη από γιορτή!" — εκείνη έκανε σταυρό και κατέβηκε στην επόμενη. Και τώρα βλέπω τον Trae εκεί πάνω σα γιο του Wilkins χωρίς όμως το πιστολί του απέναντι στους αντιπάλους. Μα αυτά τα σουτ του σα να μην έχουν ημερομηνία λήξης! Την ίδια εκείνη φορά που οι Σέλτικς ετοιμάζονταν να τον βάλουν κάγκελα, εκείνος έκανε ένα σουτ σα κανένα μαγνητόφωνο των δεκαετιών να μη μπορεί να το πιάσει! Ρε παλικάρια… η ψυχή των Σοκς κρύβεται εκεί που τελειώνουν όλα τα τρίποντα και αρχίζει η κόλαση των αντίπαλων φιλάθλων! 😂🔥🏀 (Κι έτσι λοιπόν… όποτε χάσετε ξανά τελικό, θυμηθείτε ότι τουλάχιστον οι αντίπαλοι φοβούνται περισσότερο το στυλ σου παρά το παιχνίδι σας! Ποιος είπε ότι υπάρχουν χαμένοι; Αυτοί οι τελικοί ήταν just warm-up! 🍿🤣)

Ρε μαλάκα… εγώ εκείνο το βράδυ του ’87 πώς θυμάμαι; Κάθόμουν με το μικρό ραδιόφωνο στη γωνία του σπιτιού μου στη Θεσσαλονίκη, ενώ οι γείτονες είχαν βγει έξω σα τρελοί σφυρίζοντας σαν αηδόνια μέσα στο σκοτάδι! Μετά από εκείνο το σουτ του Magic πάνω από τον Dom… ξέχασα ότι υπήρχε αεροπλάνο! Μα τότε ο Wilkens ήταν θηρίο, αλήθεια ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με ένα κύκλωμα extra στην ψυχή τους! Και τώρα ο Trae; Αυτός εκεί πάνω κάνει κάτι σα μαντείο — σου βγάζει σουτ από εκεί που εγώ δεν μπορώ ούτε να δω! Ξέρεις πως όταν γράφτηκε εκείνο το λήμμα πως έγινε ο γρηγορότερος στους Σοκς; Την ίδια ημέρα το State Farm είχε γεμίσει από κόσμο σα να τον περίμεναν σαν Μεσσία! Μας δίνει κουράγιο ακόμα και όταν χάνουμε… γιατί η ομάδα μας έχει αυτό το DNA σα τραγουδίστριες που λένε "θα ξανάβγω" ακόμα κι όταν έχει σπάσει η χορδή! Οι Σοκς δεν είναι ομάδα… είναι μία οικογένεια που έχει βάλει στους αντιπάλους φόβο ακόμα και στις ονειροπολήσεις τους! 🔥💪🔴