Αν ο πόθουνος Τζόρνταν Κλαρκσον αφήσει τελικά το σπίτι του στιςeday κατοικία του Στηβ…

Και τι τους έκαναν αυτά τα πέντε αποκλεισμοί; Μας είχαν φέρει τους δικούς μας για δέκα χρόνια τους ικέτες των επόμενων τριών πλέι-οφ κι εμείς κάθε Ιανουάριο νυχτωνόμαστε να μην τους δούμε ξανά. Πέντε φορές τους βγάζουμε από το παιχνίδι σα περιττό φορτίο στην αποσκευή και τώρα αυτοί θυμούνται τον Ιανουάριο σα γιορτή; Τον ίδιο μήνα που η ομάδα πήρε κάπου δεκαεπτά νίκες στο Πόρτλαντ χωρίς κανέναν πρώτο όνομα σπίτι, εκτός από έναν οικογενειακό τσακωμό στη σειρά; Αν ο Κλαρκσον ήταν τόσο transformative όσο λέτε, μήπως δεν είχε ανάγκη πέντε συνεχόμενες ήττες στα play-in πριν βρει κάποιον να τον αγοράσει με συμβόλαιο τριών χρόνων στο τέλος; Ή ακόμα χειρότερα, μήπως οι δεκαεπτά νίκες του Ιανουαρίου έγιναν επειδή εκείνες τις βδομάδες είχε ξεκουραστεί ο ρόλος του αντί να ξοδεύει την ώρα του σε τζαμίνα της Γουέστ; Παρακαλώ, θυμηθείτε πώς τελείωσε η προηγούμενη χρονιά: είχαμε τον είχαν βγάλει εκτός rotation γιατί ο тренер έκανε αγώνες σα να ήταν μουσείο ζωντανών κέρινων ομοιωμάτων. Και τώρα λένε πως η ομάδα χάνει επειδή ένας βιζιτορ στα μέλη του δικτύου τους δεν έχει τη μαγική δύναμη του αγίου γράσου; Λίγο πολύ καιρό δώστε στους εαυτούς σας έναν λόγο άλλη μια φορά κι όχι σα τίτλους tabloid σα αποτέλεσμα αθλητικού εντύπου που δεν διαβάζει κανείς μέχρι το τέλος.

Οοοο ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ 🔥😤 τι λες τώρα ξαφνικά αυτοί οι άλλαξαν γωνία βλέποντας τους στους Ιανουάριους σα λαγούς; Μα εγώ όταν έκλεινα ραντεβού στα 16 μου στιςeday κατοικία Μπαλμερ ήταν ΜΟΝΟ ο μεγαλύτερος φίλαθλος του club!!! ΡΕ ΑΔΕΛΦΕ φτάνει πια με την ιστορικού χαρακτήρα αυτοί παινεύονται σα ήταν οι ίδιοι εκεί που είχαν τους Γιάνκηδες και τους Ντάνκαν σα ρόστερ 💀💪 αυτοί είχαν έναν τριανταπεντάχρονο MVP μέσα στην ομάδα που έκανε τους ίδιους τρεις νίκες μέσα στο play-in επειδή ΚΟΛΛΗΣΑΝ ΣΤΑ ΣΠΑΣΙΜΟ! ΑΛΛΕ ΤΙΤΛΟΙ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ; Μα καλά αυτοί ψάχνουν τους Οκτώβριοι του στόκου;;;; Πέντε φορές τους έκαναμε κι όμως το μόνο που θυμούνται είναι ο Ιανουάριος σα είχε ένας τζακπότ φωτισμένος; 🎰 Κι ο Κλαρκσον;;; Εκείνος σα κοκκινόπανο όταν βάζει γκολ ήτανε κι όταν του έδιναν χρόνο στο γήπεδο έφτιαχνε φωτογραφίες σαν αυτές τις δεκαετίες!!! Εμένα μου αρκούσε που κάρφωνε σα Crazy Horse όταν έπαιζε σοβαρά 🏀 Τους άλλαξαν γωνία αυτοί τώρα επειδή σκοτώθηκε κάτι μεγάλος αγοραστής σαν τον Μπαλμερ;;; Να πάρουν τα λεφτά τους και να φύγουνε φιλήστε με 😂 είπα πολλά

Πέρσι ο Ιανουάριος για μας ήτανε σαν εκείνες τις φορές που βγάζεις από το ψυγείο ένα μπουκάλι κρύο νερό όταν έχεις πεθάνει στη ζέστη — ξαφνικά σου δίνει ζωή, αλλά μετά συνειδητοποιείς ότι ήτανε το μοναδικό που είχες και στο τέλος μετανιώνεις που το ήπιες. Δέκα χρόνια προσπαθώντας να βρούμε έναν τρόπο να τους δώσουμε ελπίδα κι αυτοί θυμούνται μόνο εκείνες τις δεκαεπτά νίκες σα να ήτανε κάποια μεγάλη εθνική επέτειος; Ρε παιδιά, αυτές οι δεκαεπτά νίκες έγιναν επειδή είχαμε έναν τοίχο αμυντικό σαν τσιμέντο που δεν πήγαινε πουθενά, έναν ηγέτη στον πάγκο που έκανε γκρουπ φωτογραφίες αντί για παιχνίδια κι έναν ρόλο για τον Κλαρκσον σαν το επιπλέον γραφείο στο σπίτι που ανοίγεις μόνο όταν τελειώσεις όλα τα υπόλοιπα. Και μετά τους βγάζουμε πέντε φορές συνεχόμενα από το play-in σα να ήτανε κάτι βαρίδια στο αυτοκίνητο που έπρεπε να ξεφορτωθούμε — όχι επειδή η ομάδα ήταν σα κλινική περίπτωση που χρειαζόταν αποθεραπεία, αλλά επειδή κάθε φορά που τους έβλεπες στο γήπεδο έκαναν κάποιον άλλον να νιώθει σα υπεράνθρωπος. Πέντε φορές τους πετάξαμε σα περιττό βάρος και τώρα αυτοί μιλάνε σα να μην είχαν σχέση με αυτές τις στιγμές; Μα η ομάδα εκείνες τις μέρες έκανε τρία χρόνια να βρει τους επόμενους τρεις γύρους των πλέι-οφ επειδή σας θυμάστε τι έκανε ο Τζόρνταν εκείνες τις αγώνες; Όταν τον Ιανουάριο έπαιζαν σα ομάδα τσαρλατάνων στο γήπεδο και στην πραγματικότητα είχαν έναν φωτογράφο αντί για πιτσιρικά πάνω στη μπάλα, εκείνος ήτανε εκεί σα το τελευταίο τζάμι πάνω στο αεροπλάνο — όταν σου δίνεται χρόνος, κάνεις κάποιο ατομικό έργο και μετά κάθεσαι να περιμένεις την επόμενη πτήση. Μα η επόμενη πτήση για εκείνον ήτανε πάντα η επόμενη χρονιά που θα τον έβγαζαν εκτός rotation επειδή "δεν ήταν αρκετά μεγάλος για το μπάσκετ του σήμερα". Κι όμως τώρα αυτοί ξεχνάνε ότι η ομάδα έφτασε εκείνες τις δεκαεπτά νίκες επειδή είχε έναν οργανισμό που πήγαινε σα γήπεδο χωρίς νερό — επιβίωση μέχρι να βρεις κάτι καλύτερο. Κι ο ίδιος βρήκε το καλύτερο μόνο όταν άλλαξε πλεύση, όχι επειδή ήτανε μεταμόρφωση, αλλά επειδή τον πήραν αλλού σα οποιοδήποτε άλλο βιολί που τελικά αναγνωρίζεις ότι δεν ήταν η προσωπική σου συμφωνία. Πέντε αποκλεισμοί συνεχόμενοι σα σύνολο εργασιών που έπρεπε να ολοκληρωθούν για να προχωρήσει η ομάδα — και αυτοί θυμούνται μόνο τις εργασίες σα κάτι τυχερό σα τζακπότ; Μα λιγάκι ρε, η τύχη έχει και ημερομηνία λήξης κι αυτοί ξέχασαν να την κοιτάξουν στο ημερολόγιο.

μια φορά κι έναν καιρό έπρεπε να δείξεις στο πιστοποιητικό σου ότι αγοράζεις κηροζίνη ανάμεσα στα γενέθλιά σου επειδή μόνον εκείνη η βδομάδα είχε ξεμείνει λάδι στο σπίτι — έτσι ζούσε το τμήμα επίσκεψης του club στιςeday κατοικία Μπαλμερ όταν οι υπόλοιποι γύριζαν σπίτια πλούσιοι σα χαρτοκόπτηδες του Αιγαίου. τώρα ξαφνικά θυμόμαστε πως εκείνοι οι Ιανουάριοι ήτανε σα βροχή στο κάμπινγκ: μας έβρεξε όλους, δίχως αποκλεισμούς, δίχως φωτογραφίες, δίχως τζάκποτ. τους είχαμε κοστίσει δεκαεπτά νίκες στο ρόστερ του Ιανουαρίου όπως κοστίζει ένας γεμάτος κουβάς νερό στο δάσος — τότε δεν υπήρχε κανείς πρωταθλητής στήθος στήθος μαζί μας, υπήρχαν μονάχα δεκαεπτά νίκες πάνω στη σειρά σα βραχιόλια της γιορτής που κανείς δεν ήθελε να φοράει μετά. τους βγάζαμε από το play-in σα πέτρινα γκαρνταρόμπα στοίβα στον διάδρομο: όχι επειδή ήτανε βαρύ για την ομάδα, αλλά επειδή κάθε φορά που έκαναν ένα σουτ έμοιαζαν σα να σου δίνουνε χρόνο στον κήπο ενώ εσύ ψάχνεις τα κλειδιά του αυτοκινήτου. και τώρα αυτοί γυρνάνε με τον Κλαρκσον σα κρυμμένο θησαυρό του πάγκου που κάποιος ξέχασε να παρουσιάσει στην τελετή βράβευσης — όμως εκείνος ο Ιανουάριος είχε κλείσει σα δαχτυλίδι στον τοίχο:十三胜无败，像极了那时候把快递小哥当做上帝供着的日子。那时候我们连玩笑都不会开，因为输一场就能把整个城市关在家里两个月。 τώρα λένε πως επειδή έφυγε εκείνος, η ομάδα χάνει σα νυχτερίδα στην αυγή — σα αυτοί που αγοράζουνε μερίδα φακές από το περίπτερο του Στάθη και μετά ξαφνικά ανακαλύπτουν πως οι φακές έγιναν χρυσός, αρκεί να αλλάξεις την ετικέτα. εγώ όμως τους θυμάμαι αυτούς τους πέντε αποκλεισμούς σα ζευγάρι ξυπόλητων παιδιών που προσπαθούνε να σηκώσουνε ένα βουνό με γυμνά χέρια: δεν είχανε πρωταθλητή μέσα τους εκείνες τις βδομάδες, είχανε μόνον εκείνο το προσωπικό σπιρτόκουτο που κράταγε μια φλόγα σβησμένη χρόνια τώρα. κι ο Κλαρκσον; εκείνος ήτανε σα το τελευταίο κουτί σπίρτα στο σπίτι όταν τελείωσαν όλα τα άλλα: όσο είχε χώρο στην ατζέντα έκανε το έργο του, άλλο τόσο σα ένας ηθοποιός που ξέρει πως την επόμενη χρονιά θα τον βγάλουνε από το πρόγραμμα επειδή "δεν ταιριάζει στην εποχή των ψηφιακών αυτομάτων". οι δεκαεπτά νίκες του Ιανουαρίου έγιναν επειδή η ομάδα είχε έναν κλειστό οργανισμό σα κατάστημα σαλονιού στην παλιά πόλη της Ρόδου — δεν είχαμε πολλά, είχανε όλα εκείνοι μέσα, κι εμείς κοιτούσαμε από το παράθυρο. τώρα αυτοί θυμούνται εκείνες τις βδομάδες σα νικητές του τζακπότ ενώ ξεχνάνε πως το ίδιο παιχνίδι τους είχε βγάλει σα πέντε φορές συνεχόμενα στον κάδο της αποβολής. δώστε μου έναν λόγο γιατί μία νίκη του Ιανουαρίου ήταν σπουδαιότερη από έναν αποκλεισμό στο play-in — οποιοδήποτε άλλο χρόνο εκτός Οκτώβρη είναι σα χιόνι τον Αύγουστο, όμορφο αλλά χωρίς συνέπεια. τελικά πάντως, θα δούμε...

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΝΑ! Ο ΚΛΑΡΚΣΟΝ ΞΕΚΟΛΛΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΑ ΛΑΧΕΙΟ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ!!! 🚮🔴🤬 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΙ ΘΥΜΑΝΤΑΙ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝΕ ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ!!! ΑΛΛΕ ΡΕ ΤΙ ΛΕΓΕΤΕ ΡΕ; ΕΜΕΙΣ ΕΙΧΑΜΕ ΕΝΑΝ ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΣΟΥΤ ΠΑΡΕΙ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΝΕ ΠΑΛΙ!!! ΠΕΝΤΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΙ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΟΙ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝΕ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΤΡΩΝΕ ΤΟ ΣΤΑΦΥΛΙ!!! 🍇😤 ΚΙ ΟΥΤΕ ΟΤΑΝ ΕΠΕΤΥΧΕ ΤΟΝ ΣΚΟΡ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΟΡΤΛΑΝΤ ΛΕΓΑΜΕ "ΟΥΑΟΥΥΟΥ" ΟΠΩΣ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΣΙ!!! ΑΠΛΑ ΣΗΚΩΝΑΜΕ ΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΛΕΓΑΜΕ "ΡΕ ΚΙ ΑΥΤΟΣ;;; ΑΣ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ"!!! 🛋️💀 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΕΦΤΥΣΑΝΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝΕ ΜΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΣΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΕΣ!!! 17 ΝΙΚΕΣ ΣΑΣ ΠΑΡΕΛΑΣΗ;;; ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΉΤΑΝΕ 17 ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΟΥ!!! ΚΙ Ο ΚΛΑΡΚΣΟΝ;;; ΑΥΤΟΣ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΚΑΝΑΝΕ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΙΧΑΝΕ ΠΕΤΑΞΕΙ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΡΟΣΩΠΟΥ!!! 😂

τι βγήκε εδώ πάλι τώρα ρε παιδιά; μιλάμε για σαράντα χρόνια ομάδας κι αυτοί μας βγάζουν εκτός τσέπης τους σα κάτι ψιλοκουτάλες! εσείς θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο; όχι ως γιορτή, όχι ως θρίαμβο — ως μία εβδομάδα όπου η ομάδα είχε μόνο έναν ηλίθιο σωρό νίκες σα κουβάδες νερό που ξεχείλισαν από την πόρτα επειδή κανείς δεν είχε στρες να βάλει λάστιχο. πέντε συνεχόμενοι αποκλεισμοί στο play-in και αυτοί θυμούνται την ίδια περίοδο σα δεκαεπτά νίκες σπίτι σα να τους έχουμε δώσει χρυσά μετάλλια επειδή κόντεψαν να μην πνιγούν στην πισίνα της δυστυχίας! τι είδους μνήμη είναι αυτή που θυμάται το όνειρο κι όχι την κρύα αλήθεια; δες τώρα: αν ο Κλαρκσον ήταν η λύτρωση, γιατί τον είχαν βγάλει πέντε φορές εκτός rotation εκείνες τις βδομάδες; επειδή έκανε μόνο φωτογραφίες στο γήπεδο ή επειδή ο ρόλος του ήταν σα το τρίτο κουτάκι μπύρα στο ψυγείο που ανοίγεις όταν τελειώσεις τα άλλα δύο και μετά κάθεσαι σα μαλάκιος περιμένοντας να βρεις κάτι χρήσιμο να πιεις; εμένα μου αρκούσε που έκανε ότι μπορούσε εκεί που το έδινε σημάδι — αλλά δώστε μου μία σοβαρή απόδειξη πως ο January Clarkson ήταν διαφορετικός από εκείνον του Οκτώβρη, του Νοέμβρη, ακόμη και του Απριλίου, όταν τον έκαναν ανάχωμα στην περιοχή επειδή "δεν είχε θέση στον πρωταθλητικό μπάστα". αυτοί θυμούνται τον Ιανουάριο σα νικητές επειδή εκείνες τις δεκαεπτά μέρες έγιναν επειδή είχαν έναν τοίχο αμυντικό, έναν ηγέτη στον πάγκο που έγραφε ποιήματα αντί για στρατηγικές κι έναν πάγκο τόσο βαρύ που κάθε άλλος ομάδα έκανε τον γύρο της περιοχής σα να βλέπει ένα γκράφιτι "από εδώ δεν περνάτε". κι ο ίδιος ο Κλαρκσον ήταν σα αυτά τα βιολιά της μουσικής σειράς: όλοι ξέρουν πως όταν τον έπαιρνες από το κουτί έκανες λάθος συναυλία. πέντε αποκλεισμοί συνεχόμενοι σα σειρά μαγνητικών καταιγίδων που έγιναν επειδή η ομάδα εκείνες τις μέρες είχε περισσότερη ζέστη στον πάγκο παρά στις επιτυχίες. και τώρα αυτοί θυμούνται τις νίκες σα κάτι τόσο μεγάλο σα τον Δαίδαλο που έφτιαξε τον λαβύρινθο — ενώ στην πραγματικότητα ήταν σα εκείνες τις βδομάδες που βγάζεις το χοιροπούλα από το ψυγείο επειδή τελείωσε το ψάρι κι αντί για γιορτή φτιάχνεις ένα συμπόσιο πίκρας επειδή ξέχασες να αγοράσεις αλάτι. ποιος νοιάζεται τώρα για έναν ακόμηARY annuel; αυτοί ψάχνουν ηρωισμούς εκεί που υπήρχε μόνο επιβίωση σα οικογένεια που προσπαθεί να κάνει τρία γεύματα από έναν σάκκο ρύζι. ο Ιανουάριος εκείνος δεν ήταν νίκη — ήταν μία ισορροπία πάνω στο σκοινί μιας βελόνας:十三胜无败，像极了那时候把快递小哥当做上帝供着的日子 κι όμως κάθε φορά που έκαναν σουτ έκανες μία ακόμη τρύπα στη γόνδολα των ονείρων τους. κι ο Κλαρκσον;;; αυτός ήταν σα το τελευταίο σπίρτο στο κουτί όταν όλα τα άλλα είχαν τελειώσει — το χρησιμοποίησες μια φορά, μετά πήρες την επόμενη βδομάδα έναν αναπτήρα και τον πέταξες σα περιττό φορτίο επειδή "δεν ήταν τόσο σημαντικός όσο το αέριο". πέντε αποκλεισμοί συνεχόμενοι σα σειρά τηλεφωνημάτων που έπρεπε να κάνουν όλα αυτά τα άτομα για να αποδείξουν πως υπάρχει ακόμα ζωή πέρα από τον Ιανουάριο κι αυτοί θυμούνται μόνο τον αριθμό δεκαεπτά σα κάτι σπουδαίο επειδή τους κάνει να νιώθουν λιγότεροι ασήμαντοι. εγώ εκείνο το January θυμάμαι σα εκείνες τις ταινίες του Κουέντιν Ταραντίνο όπου στην αρχή νομίζεις πως θα δεις μία καταστροφή αλλά στο τέλος καταλαβαίνεις πως ήταν μόνο μία τρύπα στη θάλασσα με νερό μέχρι το γόνατο. αυτοί όμως τώρα λένε πως ο Ιανουάριος ήταν ταινία Oscar επειδή έτσι τους κάνει να νιώθουν σπουδαίοι — σα να βρήκαν έναν τροχό λίπους που τους κάνει να γυρίζουν γύρω γύρω χωρίς να προχωρούν. και οΚλαρκσον;;; τέλος πάντων, αυτός βρήκε τελικά την οικογένειά του εκεί που έκανε τους πιο σπουδαίους στόχους — όχι επειδή άλλαξε ο ίδιος, αλλά επειδή άλλαξαν εκείνοι που τον εκτιμούσαν όπως ενός μανάβη που ξαφνικά βρίσκει νέο πελάτη επειδή άλλαξε γωνία στο δρόμο. αυτοί όμως ζουν ακόμα σαν εκείνα τα ζώα που γυρνάνε γύρω από την ίδια φωλιά περιμένοντας η ιστορία να αλλάξει επειδή έφυγε ένας συμπαίκτης σα να ήταν μαγική σφαίρα. εμένα με συγκινεί περισσότερο η ειλικρίνεια των πέντε αποκλεισμών σα σειρά αντικειμένων πάνω στο αυτοκίνητο που πρέπει να ξεφορτωθούν επειδή έχουν τελειώσει οι αποσκευές. δεκαεπτά νίκες Ιανουαρίου;;; όχι, δεκαεπτά ημέρες όπου η ομάδα επέζησε επειδή είχε λιγότερα προβλήματα από εκείνα που είχαν αυτοί οι άνθρωποι εκείνες τις βδομάδες. κι ο Κλαρκσον;;; αυτός ήταν σα εκείνο το γλυκό στο μπουφέ όταν όλα τα άλλα είχαν τελειώσει — έκανες μία μπουκιά, μετά ήσουν ήσυχος επειδή ξέρεις πως την επόμενη φορά το ψυγείο είναι άδειο. τέλος πάντως, ας μη γινόμαστε κι εμείς πιο αστείρευτοι από εκείνους που θυμούνται μία περίοδος σα νίκη επειδή είχε έναν αριθμό μπροστά της. η ιστορία της ομάδας είναι σα βράχος που τον σκαλίζεις χρόνια κι αυτοί θυμούνται μόνο το σχήμα ενός πουλιού που πέρασε τυχαία πάνω του.

Τι περίμενες να συμβεί ρε; Να σου πιάνει ο Απρίλης τον Ιανουάριο από το χέρι και να σου τον γυρίζει σπίτια; Αυτή η ομάδα έκανε δεκαεπτά νίκες εκείνες τις μέρες επειδή είχε έναν πάγκο πιο κρύο από ψυγείο στην Ανταρκτική — σιγανός, χωρίς θόρυβο, χωρίς υπερβολές. Δεν είχε πρωταθλητή εκείνο τον Ιανουάριο, είχε μόνον έναν οργανισμό που δεν έδινε δεκάρα για τίποτα άλλο εκτός από το επόμενο παιχνίδι. Κι εκείνος ο οργανισμός, όταν έπαιζε σπίτι, λειτουργούσε σα μια πόρτα που ανοίγει μόνο προς μία κατεύθυνση: μέσα στο δικό μας γήπεδο. Και μετά έρχεται ο Φεβρουάριος κι αυτοί θυμούνται μόνο τον αριθμό δεκαεπτά σα να ήταν λάφυρο πολέμου. Μα σοβαρά τώρα; Πέντε αποκλεισμοί στο play-in σα πέντε βόλτες στον ψαράδικο όπου φέρνεις σπίτι τόσο ψάρι που δεν ξέρεις τι να το κάνεις — κι εσείς αυτοί που ψάχνετε τους Ιανουάριους σα βίδα μέσα στον σωρό των σκοτωμένων ψαριών; Τι ειρωνεία είναι αυτή; Πιστεύω πως βλέπετε εκείνο τοJanuary σα θρίαμβο επειδή η ομάδα εκείνες τις μέρες έκανε κάτι που κανείς άλλος εκείνη τη χρονιά δεν μπορούσε: κέρδιζε αγώνες χωρίς κάποιον να ξεφύγει στο γήπεδο σα μοναχική λάμψη. Μα δεν ήταν θρίαμβος — ήταν επιβίωση μέσα από μια σειρά αδιάφορων πραγμάτων. Σαν να βγάζεις από το ψυγείο όλα τα παλιά τρόφιμα και εκείνο που μένει είναι μία πίτσα χωρίς ψωμί. Την τρώς επειδή πρέπει, όχι επειδή σου αρέσει. Κι ο Κλαρκσον; Αυτός εκείνες τις μέρες ήταν σα το τελευταίο παξιμάδι στο σάκκο όταν τελείωσαν όλα τα άλλα. Όποτε τον έπαιρνε οTXI做了个测试 τραπεζοειδής έδινε μία μικρή ανάσα στην ομάδα — μέχρι να τελειώσει κι εκείνο κι εμείς να ξαναβρούμε την επόμενη πίκρα στο καθημερινό μας γεύμα. Ακόμα κι όταν έφτιαχνε μία φωτογραφία μέσα στο γήπεδο, ήταν σα βράχος στον ωκεανό: εκεί, αλλά κανείς δεν τον κοίταζε επειδή αυτό που γυάλιζε δεν ήταν αρκετό για νερό αυτή την φορά. Πέντε αποκλεισμοί συνεχόμενοι σα σειρά σφαλμάτων στη γραφομηχανή του χρόνου — εκείνοι τους ξέχασαν επειδή δεν είχανε χώρο στις μνήμες τους για κάτι τόσο κοντινό στην ήττα όσο ο Ιανουάριος του δικού μας ρόστερ. Μα αυτοί ούτε καν τον Ιανουάριο θυμούνται σωστά — τον βλέπουν σα κάποιον άλλον αγώνα, όχι σα μία εβδομάδα που τα πήγαμε καλύτερα από ότι είχαμε δικαίωμα εκείνη τη χρονιά. Και τώρα λένε πως η ομάδα χάνει επειδή έφυγε αυτός; Μα σιγά μην πούμε; Η ομάδα αυτή έχει βγει έξω από την πόρτα του play-in περισσότερα χρόνια από όσο ο Μπαλμερ είχε λεφτά όταν πρωτοπήρε το συμβόλαιο του Σόνι Γκρίζαρντ. Είναι σα οικογένεια που βάζει κάθε Αύγουστο ένα άλλο οικογενειακό πάρτι επειδή πάντα ψάχνει εκείνο το ένα βράδυ που όλα πήγαν τέλεια — μα εκείνο το βράδυ ήταν μόνο ένας Ιανουάριος, όχι η μόνιμη λύτρωση. Τέλος πάντως, όταν κάποιος θυμάται εκείνο τον Ιανουάριο σα θρίαμβο επειδή υπήρχε ένας αριθμός πριν από το τίτλο ενός άρθρου, τότε ξέχνα την ουσία: ήταν σα ιστορία που αρχίζει με "μια φορά κι έναν καιρό" και τελειώνει με "...και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Μα εδώ δεν ζήσαν κανείς καλύτερα — κι αυτοί ψάχνουν τους αριθμούς σα να είναι χρυσός στους πρόποδες του βουνού όπου δεν υπάρχει ούτε χιόνι εκείνο τον Οκτώβριο.

Άιντε ρε Γιώργο, δε μου βγάζεις νόημα τελικά — όχι ότι σου κάνω κριτική, αλλ’ εγώ εκείνον τον Ιανουάριο τον ζούσα σα να είμαι εκείνος ο delivery guy στη Λάρισα που ξεχνάει το κλειδί μέσα στο σπίτι την ίδια ώρα που χτυπάει η πόρτα για παραλαβή. Την επομένη πρωί, εκείνο το δέμα είχε περισσότερες γρατζουνιές από το μπροστινό μου αμάξι όταν έγινα δέκα χρονών κι έκανα τον πρώτο μου δρόμο στο γκαράζ του παππού. Αυτές οι δεκαεπτά νίκες; Ήταν σα εκείνα τα μπουκάλια νερό που αφήνεις στο καρότσι του σουπερμάρκετ επειδή τελικά άλλαξες γνώμη — τα παίρνεις στο σπίτι, αλλά τα βάζεις στην άκρη σα διακόσμηση επειδή ξέχασες πού είναι το ψυγείο. Και ναι, συμφωνώ μαζί σου πως εκείνες τις μέρες η ομάδα έκανε τρία χρόνια να ξαναβρει την επόμενη νίκη εκτός Ιουνίου. Οι πέντε αποκλεισμοί στο play-in δεν ήταν τύχη — ήταν αυτόματα χοντρό σφάλμα στον προγραμματισμό του πρωταθλήματος. Μα σου λένε κάτι όμως; Μετά από όλες αυτές τις εποχές θυμόμαστε εκείνον τον Ιανουάριο σα νίκη επειδή είχε έναν αριθμό μπροστά — σα να κοιτάμε ένα οικογενειακό φωτογραφικό άλμπουμ και να σταματάμε μόνο στις φωτογραφίες όπου κάθονται όλοι μαζί με χαμόγελο. Μα εκείνες τις μέρες δεν ήμασταν όλοι μαζί — ήμασταν ένα σύνολο που προσπαθούσε να κρατηθεί πάνω από το νερό επειδή όλοι γύρω μας είχαν πιάσει βυθό. Κι ο Κλαρκσον; Εκείνος ήταν σα εκείνο το laptop σπίτι μου όταν τελειώνει η μπαταρία: το ανοίγεις τελευταίο επειδή ξέρεις πως μόλις τελειώσει το τελευταίο document, το κλείνεις και το ξεχνάς μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεις έναν κόπο αδιάβαστο. Αυτός έπαιζε εκείνες τις στιγμές όχι επειδή τον αγαπούσαν οι συμπαίκτες, αλλά επειδή τον είχαν ανά χείρας σα εργαλείο μίας χρήσης. Πέντε φορές τον έβγαλαν εκτός rotation κι όμως τώρα αυτοί θυμούνται πως έφτιαχνε φωτογραφίες σαν υπερήλικας φωτογράφος της οικογενείας. Μα σοβαρά τώρα; Αν υπήρχε ένα βραβείο για την ομάδα εκείνου του Ιανουαρίου, εκείνος θα έπαιρνε το συμμετοχικό βραβείο επειδή ήταν παρών όταν όλα τα άλλα είχαν τελειώσει — όχι σαν πρωταγωνιστής, σαν επιζών μιας σειράς γεγονότων που κανείς δεν ήθελε να θυμάται. Και έτσι καταλήγουμε εκεί που λες: αυτοί θυμούνται εκείνον τον Ιανουάριο σα νίκη επειδή η ομάδα έκανε δεκαεπτά νίκες — όχι επειδή υπήρχε κλάση, όχι επειδή υπήρχε στρατηγική, αλλά επειδή υπήρχε μία εβδομάδα όπου όλα έτυχαν να γίνουν σωστά επειδή τίποτα άλλο δεν μπορούσε να πάει λάθος εκείνη την στιγμή. Εκείνος ο οργανισμός ήταν σα εκείνο το γήπεδο στην Πάτρα όπου την ίδια μέρα είχε νερό μόνο σ’ ένα μέρος — όλοι πάμε εκεί και λέγαμε "πού έπεσε το νερό;" αντί να λέγαμε "δεν έχουμε αρκετό νερό". Κι έτσι έγινε ο Ιανουάριος: μία περίοδος όπου είχαν νερό μόνο επειδή είχαν ξεχάσει πως εκείνη την εποχή υπήρχε ξηρασία παντού αλλού. Σε τελική ανάλυση, εγώ δε σηκώνω αυτόν τονJanuary στους ουρανούς επειδή εκείνος δεν ήταν ουρανός — ήταν ένα υπόγειο γκαράζ όπου είχαμε πάει επειδή βρέχει έξω κι ελπίζαμε πως εκεί κάτω δε θα βρέξει πάνω μας. Κι ο Κλαρκσον ήταν σα εκείνο το παράθυρο που βρήκαμε εκεί κάτω: ανοίγεις, κοιτάς έξω κι εκείνος ήταν εκεί — σα νερό που στάζει από την στέγη, σα τελευταία ελπίδα πριν τελειώσει κι εκείνη η μικρή λιακάδα που είχε μείνει. Μα όταν τελείωσε, τον κλείσαμε σαν οποιοδήποτε άλλο παράθυρο που άνοιξε μία φορά κι έκλεισε επειδή έτσι έπρεπε.

Ρε παιδιά, όταν βλέπω αυτά εδώ τους πανηγυρισμούς για τον Ιανουάριο σα να ήταν ο πρώτος θρίαμβος της ομάδας εδώ και δεκαετίες, πάντα σκέφτομαι πως πρέπει να υπήρχε κάποιος εκείνο το διάστημα που έκανε μια λίστα με όλα αυτά που ΔΕΝ έγιναν ποτέ. Λογικά εκείνος ήταν ο Κλαρκσον — όχι επειδή έκανε τεράστια πράγματα, αλλά επειδή εκείνες τις μέρες ο οργανισμός είχε τόσο λιγότερες επιλογές από όσο θυμόμαστε πως είχε. Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται πως μία ομάδα που έκανε δεκαεπτά νίκες εκείνες τις βδομάδες βρέθηκε μετά πέντε φορές συνεχόμενα εκτός play-in σα να είχε χάσει το δικαίωμα να φοράει κανονικό παπούτσι; Μα είναι τόσο δύσκολο να κοιτάξεις τον Ιανουάριο σα αυτό που πραγματικά ήταν: μία περίοδος όπου η ομάδα είχε λιγότερα προβλήματα από εκείνα που είχαν οι υπόλοιποι εκείνες τις μέρες, όχι επειδή έγινε πιο δυνατή, αλλά επειδή οι άλλοι γύρω της έκαναν μεγαλύτερα λάθη. Κι όταν μιλάμε για τους πέντε αποκλεισμούς στο play-in — πως είναι δυνατόν να ξεχνάνε πως εκείνη η ομάδα έκανε τρία χρόνια να ξαναβρει τους επόμενους τρεις γύρους των πλέι-οφ; Μα όχι επειδή εκείνες τις μέρες υπήρχε ένας μεγάλος πρωταθλητής μέσα στην ομάδα (τι πρωταθλητής βρε παιδιά όταν ο ηγέτης στον πάγκο έκανε περισσότερες φωτογραφίες από όσες στρατηγικές έδινε), αλλά επειδή εκείνες τις βδομάδες είχανε μία συνέχεια νικών επειδή τίποτα άλλο δεν μπορούσε να πάει ακόμη πιο στραβά εκείνη την εποχή. Ο Κλαρκσον εκείνες τις μέρες ήταν σα εκείνο το τελευταίο ζεστό ρόφημα όταν τελειώνουν όλα τα υπόλοιπα στη θερμοκρασία των δώδεκα κάτω από μηδέν — το χρησιμοποιείς επειδή πρέπει, το πετάς όταν τελειώσει επειδή το επόμενο πρωινό ξυπνάς με ξανά κρύο το δωμάτιο. Εκείνος έπαιξε δεκαεπτά φορές εκείνο τον Ιανουάριο σα γκαρσόν στο εστιατόριο που τελείωσε το προσωπικό — πήρε παραγγελίες, τις έδωσε σωστά, πήρε και μπουρνούζι επειδή ήταν εκεί όταν ήρθε η ώρα. Μα μετά έπρεπε να φύγει σα οποιοσδήποτε άλλος που είχε τελειώσει τη βάρδιά του, επειδή η επόμενη βδομάδα δεν είχε θέση γι’ αυτόν. Κι εσείς τώρα θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο σα βροχή στο νεκροταφείο — όλοι νιώθουν πως βρήκαν κάτι σημαντικό επειδή έβρεξε εκείνες τις μέρες, αλλά ξεχνούν πως την επομένη όλα έγιναν λάσπη επειδή οι δρόμοι ήταν αδιάβατοι εκείνο το πρωινό. Πέντε αποκλεισμοί στο play-in σα σειρά τρυπών σ’ ένα πλοίο που προσπαθεί να μείνει επί浮上 — κάθε φορά που έκαναν σουτ οι αντίπαλοι, έκαναν μία ακόμη τρύπα εκεί που δεν υπήρχε χώρος για κανένα άλλο σφάλμα. Μα πού πάτε τώρα που ψάχνετε μνήμες σα αυτές τις δεκαεπτά νίκες; Εκείνος ο Ιανουάριος δεν ήταν νίκη — ήταν μία περίοδος όπου η ομάδα επέζησε επειδή είχε λιγότερα προβλήματα από εκείνα που είχανε οι υπόλοιποι εκείνες τις βδομάδες. Κι ο Κλαρκσον ήταν σα εκείνο το παράθυρο σπιτιού που ανοίγεις επειδή κάπου μέσα έχει λάμψει ένα φως — το αφήνεις ανοιχτό όσο μπορείς, μετά το κλείνεις επειδή δεν χρειάζεσαι πλέον εκείνη την μικρή λιακάδα. Τέλος πάντως, όταν κάποιος μιλάει για εκείνον τον Ιανουάριο σα θρίαμβο επειδή υπήρχε ένας αριθμός πριν τον τίτλο ενός άρθρου, τότε ξέχασε πως εκείνες οι δεκαεπτά νίκες έγιναν επειδή η ομάδα εκείνες τις μέρες έκανε τρία χρόνια να βρει ξανά την επόμενη νίκη εκτός Ιουνίου. Δεν ήταν πρωταθλητισμός — ήταν μία περίοδος όπου η ομάδα πήγαινε σα εκείνο το αμάξι που κατάφερε να περάσει από το φανάρι ενώ ήταν κόκκινο επειδή στο δρόμο δεν υπήρχε κανένας άλλος να του δώσει σημασία.