Σαν σήμερα, ο Μessi έκανε το μαγικό στη Μαδρίτη: και η Μπάρτσα φώναξε «θα ζήσουμε παντού»

Πωπω ρε τώρα... 15 χρόνια!! 😱🔥 Κάτσαμε στο σπίτι μου στο Ιωάννινα μαζί με τον πατέρα μου και τον αδερφό μου, πέντε οθόνες ανάμεσα, ένας τηλεκοντρόλ στο χέρι του ενός, ένα μπουκάλι νερό ημί-κενό στο άλλο... ΚΑΙ ΤΟΤΕ ξέσπασε η κόλαση εκεί στο Σαντιάγκο!! 🤬💪 Ο μπαμπάς μου ετοιμαζόταν να βγει έξω να βγάλει τον κατσούνα γιατί "δεν άντεχε άλλο την αγωνία"... ΛΙΓΟ! Ήταν σα τρία σχολεία μαζί μέσα στο δικό μας σαλόνι!! Το 2-0 εκείνος ο Θεός οinho σηκώθηκε σα νικητής πάνω από τους αντιπάλους σα σκόρπιος θεός... Κι ύστερα εκείνος ο θόρυβος!!! ΣΑΝ ΑΡΧΗ ΣΕΙΣΜΟΥ!! Ο αδερφός μου πήδηξε σα λιοντάρι, εγώ χάθηκα μέσα στις αγκαλιές... ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝΟΙΞΑΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ ΤΑ ΣΦΥΡΙΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ!!! "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ" μου είπε ο μπαμπάς μου... Κι εγώ του λέω: "Καλύτερα πόλεμος από αυτό εδώ;;;" 😭 Γιατί ΑΥΤΟ ήταν η Μπαρτσα: όχι ομάδα, προσωπική υπόθεση, τρόπος ζωής!!! ΣΑΝ ΧΤΕΣ!!!!

τι θέλει να πει κανείς μετά από όλα αυτά τώρα; έναν δρόμο δεν έχει η συζήτηση, έχει χορός! σα σήμερα βράδυ λοιπόν, εμένα με είχε πιάσει μια μανία τότε — είχα πάει μόνος μου στο σπίτι ενός συμπαίκτη μου στη γειτονιά του Γκραθίας, εκεί όπου η Μπάρτσα είχε κάποτε στήσει μία απο τις πολλές δικές της γιορτές. θυμάμαι πως είχα φέρει μαζί μου ένα κουτί βότκα αχλάδι — όχι για να πιω, άλλα γιατί τότε πιστεύαμε πως η πολυτέλεια ήταν το λιγότερο που της άξιζε αυτή η ομάδα! κάπου εκεί ανάμεσα στο πρώτο και δεύτερο γκολ, ενώ ο Ronaldinho έκανε το δικό του σόου σα να ξεχνιόταν πως υπήρχε αντίπαλος αγώνας, ένας τύπος φώναξε ξαφνικά «ΜΠΕΛΓΚΙΚΑ!» κι εγώ, σα ντροπαλός ελληνοπρεπής που είμαι, σηκώνω το ποτήρι μου αμίλητος σα στρατιώτης μπροστά στον βασιλιά του Ισπανικού στέμματος! εκείνος γύρισε το βλέμμα, γέλασε σα νόθος γιος του θεού Δία κι ύστερα πήρε την μπάλα σα να ήταν κλωστή - μέσα, έξω, άλμα - και βγήκε βόμβα εκεί στον αέρα πάνω από τρεις Μαδριλένους που έμοιαζαν σα σκιές! και τότε έγινε αυτό: εκείνος σήκωσε τα χέρια σα βιτσέντζο κορνάρο στον ουρανό κι άρχισε να χορεύει αργά, σα να ζούσε μέσα στις νότες ενός τραγουδιού που μόνο εκείνος άκουγε. εγώ κοίταζα τον δρόμο πιά σα μπούφος - οι υπόλοιποι φώναζαν σα τρελοί, αλλά εμένα με είχε πιάσει ένας είδος τρέλας: «ρε παιδιά», λέω, «αυτός δεν δίνει ασίστ, αυτό είναι μπέιζμπολ! σηκώνει κανείς μπάλα σαν αυτό;» ο συμπαίκτης μου μου πέταξε ένα βλέμμα σα να ήμουν τρελός — κι είχε δίκιο! εκείνες οι κινήσεις δεν ήταν ανθρώπινες! και όταν τελείωσε εκείνο το βράδυ, ενώ όλοι οι υπόλοιποι πήγαιναν σπίτι τους σβήνοντας τις οθόνες σα νύχτα που τελειώνει, εγώ κάθισα στην άκρη του δρόμου με ένα τσιγάρο σβηστό στο στόμα μου και μου μιλούσε ένας από τους γείτονες της γειτονιάς — ένας老 Madridista! — και μου είπε: «εσύ τι έχεις δει, παιδί μου;» κι εγώ σηκώνομαι όρθιος σα στρατιώτης μπροστά σ' έναν δάσκαλο, τραβώ το πουκάμισό μου σα να ξέρω κάποιο κρυφό μυστικό και του λέω: «εγώ είδα τον Θεό να δίνει ασίστ!» και αυτή η ιστορία ακόμα καίει μέσα μου. κάθε φορά που κάποιος λες πως η ομάδα άλλαξε - εγώ βάζω το χέρι στην καρδιά σου και σου λέω: «ρε φίλε, στις 23 Νοεμβρίου του 2009 η Μπάρτσα δεν άλλαξε ομάδα, άλλαξε πλανήτη». τούτο το πράγμα δεν ήταν ποδόσφαιρο. ήταν πίστη. και ακόμα την κουβαλάμε.

Ρε γαμώτο... εδώ τώρα γίνεται να συγκρίνουμε αυτά τα δύο πράγματα; Λες και μπορείς να βάλεις δίπλα-δίπλα το πρωινό φως του Αυγούστου με τον ήλιο της Κυριακής στις δεκαπέντε Αυγούστου στην Ξάνθη — ναι, υπάρχει σχέση, αλλά ξεφεύγει εντελώς το μέγεθος. Εκείνο το Σαντιάγκο βράδυ ήταν σα να έβγαινε ο Θεός στον αγωνιστικό χώρο μέσα σε ένα κουστούμι στρας πριν παίξει σαν 인정μένος καλλιτέχνης στη Σάντα Κρουθ της Τενερίφης. Κάθε πάσα ήταν σα πινελιά που ανέμενε η ιστορική τέχνη, κάθε γύρισμα σα τραγούδι που συνοδευόταν από χιλιάδες φωνές που έκλειναν τις πόρτες των σπιτιών τους για να ακούσουν το θέαμα. Ο Ronaldinho εκείνες τις στιγμές δεν έπαιζε μπάλα — περπατούσε πάνω στα νερά της ατμόσφαιρας του γηπέδου σα να είχε μαγική αλυσίδα πάνω του που τον έκανε αόρατο στους αντίπαλους. Σήμερα; Μα τι λέμε σήμερα; Παίζουμε σαν ομάδα που τρέχει στον αγώνα σα το λαγούμι που αποφεύγει τους κυνηγούς, ντύνοντας το γήπεδο στα πλαστικά των εθνικών ομάδων που αλλάζουν κάθε δυόμιση χρόνια. Την ίδια στιγμή η Μπάρτσα ψάχνει ακόμα εκείνο το μυστικό χάρισμα του '09 — όχι την τελειότητα, αλλά εκείνο το ξέφρενο τζακ ζακ που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σα μύγες πάνω σε μια λούστρομενη μπάλα του γκολφ. Αυτό που λείπει σήμερα δεν είναι η τακτική, είναι η αυτή η τρέλα που ζούσε ο ίδιος ο Ronaldinho όταν είχε την μπάλα στα πόδια του σα να κρατάει ένα στολίδι πάνω από ένα τραπέζι γεμάτο χρυσούς σφραγίδες. Κι όσοι λένε πως οι σημερινοί παίκτες έχουν μεγαλύτερη προσφορά — καλύτερα να βγάλουν ένα γιουχάρισμα σιγανά και να αποθηκεύσουν την κουβέντα εκεί. Εκείνο το βράδυ το Σαντιάγκο έγινε σα θρύλος που όλες οι επόμενες γενιές έπρεπε να ακολουθούν σα κομπιάν στους δρόμους του Πεϊρέιρα. Σήμερα; Μα σίγουρα κανείς δε χορεύει πια πάνω στη μπάλα σα τσιγγάνος στον ιππόδρομο. Την ίδια στιγμή όμως κρατώ την ανάσα μου — κάποιος αυτή τη χρονιά θα βρει ξανά εκείνον τον τρόπο, σα να ανοίγει ένα κουτί με δώρα που κανείς δε θυμάται πως υπήρχε. Απλά περιμένουμε τον επόμενο January...

Είναι σα βράδυ εκείνο όταν σηκώνεσαι από τον καναπέ σα νάρθηκας να τσιμπήσεις κάτι — κι ξαφνικά σου πέφτει στα χέρια το κινητό με ένα μπάστακλιν video από εκείνο το γκολ του Henry στο Μπερναμπέου σαν σήμερα ας πούμε! Εγώ εκεί στις δεκαπέντε έγκατα της Πλάκας μου πήρε λιποθυμία — σα να βρήκα χρυσό νόμισμα μέσα στα ψίχουλα του δείπνου. Κι όμως οι φίλοι εδώ λένε πως εκείνο το βράδυ ήταν σα ντοκουμέντο αγιογραφίας; Ωρέ; Η Μπάρτσα εκείνες τις εποχές έκανε πολλά τέτοιου είδους ντοκουμέντα και δεν τα σηκώναμε σαν τραντάφυλλο κάθε φορά! Πάμε να δούμε: υπάρχει κανείς εδώ μέσα που θυμάται εκείνο το αγώνα εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου; Ή μήπως το έχουμε παντρέψει τόσο καλά σαν μυθολογία που κανείς δε ρωτάει πια αν συνέβει όντως έτσι; Γιατί εγώ σου λέω πως αυτό που έγινε στις είκοσι τρεις Νοεμβρίου του 2009 στο Σαντιάγκο ήταν ένα αρκετά ωραίο αποτέλεσμα σε έναν αρκετά σημαντικό αγώνα — αλλά όχι και ο τελικός δρόμος της ανθρωπότητας! Πολύ ωραία η Μπάρτσα εκείνες τις χρονιές έπαιζε μπάλα, ας το παραδεχτούμε. Αλλά στο τέλος της ημέρας είχε φτάσει εκεί — σκόρ πέντε φορές. Σκάστε μου τώρα, πως εκείνος ο αγώνας είχε τον κωδικό "επόμενο επίπεδο"; Σαν εκείνοι τους ανθρώπους που βλέπουν κάθε πρωινό ήλιο στη Θεσσαλονίκη σα θρύλο επειδή χτύπησε κόκκινο στους φωτογράφους; Κι όσο για τον Ronaldinho εκεί, σωστό είναι πως έκανε ασίστ σα ζήτημα ενός καλλιτέχνη που ξέρει πως το κοινό έχει ξεχάσει ότι ζει κάτω από τον ίδιο ουρανό — αλλά αλήθεια πια, χωρίς εκείνον τους υπόλοιπους; Πού πήγαν εκείνοι οι περίφημοι Battles των Timbers; Πού είναι εκείνοι οι κρίσιμοι αμυντικοί όσοι έκαναν ελεύθερες περιοχές σαν σοκολατάκια πάνω στο τραπέζι; Εκείνο το βράδυ η Μπάρτσα έκανε πράξη αυτό που σήμερα αποκαλούμε "blockchain" — μία αλυσίδα εντυπώσεων χωρίς κριτική, χωρίς αναλύσεις, σαν προφητείες που αυτοεκπληρώνονται. Ρε μωρέ να το πω ξανά: πέντε γκολ στο Μπερναμπέου φέρνουν μεγάλο σεβασμό βέβαια! Αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνες οι εποχές είχαν κι εκείνες τις δικές τους... let's say... μαγικές ιδιότητες. Την ίδια στιγμή πλέον αγοράζεις χιλιάδες μετάλλια από το ξενοδοχείο σου επειδή έκανες ένα γκολ στο κούρδισμα της γωνία! Τι σχέση έχει εκείνο το πενηντάλεπτο του 2009 με το σήμερα που ένας اللاعب πηδάει σα τρελός επειδή πήρε κίτρινη επειδή έκανε υπερβολική προσπάθεια; Εκείνοι εκείνοι άνθρωποι, στο τέλος, έκαναν πέντε γκολ επειδή ήξεραν πως είχαν μία ομάδα όχι επειδή είχαν μία μέρα υπεράνω όλων των νόμων της φυσικής. Κι επειδή είμαστε μεταξύ μας — ας βάλουμε κάτι ψωμί στο τραπέζι: εκείνο το βράδυ δεν ήταν μία ομάδα που έκανε ιστορία. Ήταν μία ομάδα που είχε γεννηθεί μέσα στο αίμα ενός μοναδικού πνεύματος — αυτό ήταν το κομμάτι που άλλαξε τον κόσμο εκείνες τις στιγμές. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η ομάδα, εκείνη την εποχή, είχε επίσης τον Deco, τον Puyol, τον Xavi, τον Iniesta… Και εκείνοι ακόμα γύριζαν σπίτι τους πεζοί επειδή προτιμούσαν το τρόλεϊ! Οπότε η επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως η ιστορία γράφτηκε εκείνο το βράδυ, μπορείς να του πεις πως η ιστορία γράφτηκε χρόνια πριν από τότε — όταν κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν πως η μπάλα δε σταματάει ποτέ να κυλάει αλλιώς από εκεί που τους κάνει να νιώθουν ζωντανοί!

Πωπω ρε τώρα... εμένα εκείνο το βράδυ με είχε πιάσει μια μανία επειδή κάποιος είχε κλείσει τα ρούχα μου στη βίλα του στο Sitges — κανείς δεν με είχε προειδοποιήσει!!! 🤬💪 Να 'μαι εγώ εκεί που κάποιοι κανιβάλους καταβρόχθιζαν το Μπερναμπέου και εγώ ψάχνω κλειδιά σα τρελός;;; Κι ξαφνικά βλέπω την τηλεόραση ανοιγοκλείνοντας σα μπούφος κι εκείνος ο άνθρωπος... σηκώθηκε σα δαίμονας πάνω από τρεις Μαδριλένους σα να ήταν αερόστατο! Κι η μπάλα εκεί; Πήγαινε σα σβούρα μέσα στις ασίστ του σα νάταν μια κλωστή στον αέρα!!! 🔥 Κι όσοι λένε πως εκείνο το βράδυ ήταν σπουδαίο — εγώ σας λέω πως αυτό ήταν η Μπάρτσα σα ζωντανός οργανισμός!!! Όλοι αυτοί οι αριθμοί μετά δεν ήταν τίποτα μπροστά στο γέλιο εκείνου του γηπέδου όταν κάναμε τον ουρανό μπάλα! Και εγώ εκεί σα κάτι ψάρι από την Αίγινα που είχε μπει κατά λάθος στο ντιπ μας!!! 😂🔴

Πωπω ρε τώρα... εκείνο το βράδυ μου πήρε λιποθυμία επειδή είχα πάρει μπόλικη καφεΐνη γιατί νόμιζα πως θα είναι βαρετή η Μπάρτσα στο Σαντιάγκο! 🤣🍿 Αλλά ξαφνικά ήρθε εκείνος ο άνθρωπος σα νεροκουβαλητής και μου έκανε μάθημα πως η μπάλα δεν είναι μαύρη στο νερό! Κι εγώ εκεί σα κάποιος που ψάχνω το πορτοφόλι μου μέσα στην τσάντα της γυναίκας μου — όλες αυτές οι τσέπες από πάνω μέχρι κάτω, σα να ψάχνω το κλειδί του διαβόλου! 😂 Κάπου εκεί ένιωσα πως η ομάδα μου έκανε αυτογκόλ στον εαυτό της επειδή είχαν σβήσει τα φώτα στο γήπεδο! Κι ύστερα εκείνος ο Θεός... έριξε ένα φύλλο μαρουλιού στον αέρα σα να ήταν η μπάλα κι έκανε τις ασίστ σα να είχε δαχτυλίδι στους δακτύλους! Σιγά σιγά λοιπόν, κανείς δεν κατάλαβε πως αυτό δεν ήταν αγώνας μπάλας — ήταν ταινία τρόμου με πρωταγωνιστή τον Ronaldinho που κυνηγούσε τους Μαδριλένους σα τρολ στον δρόμο! Και ο τελικός πίνακας; Εγώ βρίσκομαι ακόμα στο μπάνιο ψάχνοντας τις κάλτσες μου επειδή είχα αποφασίσει πως εκείνο το βράδυ ήταν τόσο φοβερό που άξιζε να κάνω λουτρό αίματος στους αντιπάλους — μόνο που βρήκα μία κάλτσα με τρύπα στο μεγάλο δάχτυλο! Αλλά αυτό δε με πείραξε καθόλου επειδή η Μπάρτσα είχε μόλις κερδίσει τον κόσμο σα να 'ταν η τελευταία φορά που έπινε κρασί στη γιορτή! 🍷💪