Θα έπρεπε να αντικαταστήσουμε τον Σάμ Πρesti γιατί μας λείπει ο Σόνικ στο semifinals

Μα σεις τους βλέπω εδώ πάνω από τα νήματα σας να κουνάτε φωτογραφίες από τον Οκλαχόμα των δυόμιση χιλιάδων κυματίζοντας σαν στον εθνικό ύμνο ενώ ο Σάμ εκείνος βρισκόταν εκεί 32/32 στο δεύτερο μισό ενός αγώνα μέσα στη θάλασσα. Ο Πρίτι έκανε όλη τη δουλειά βρε παιδιά· έδωσε τίτλους, έδωσε κούρσες, έδωσε όνομα στην ομάδα σας στο χάρτη. Αυτό που λείπει τώρα δεν είναι η υπερβολική επιθετικότητα του Σόνικ στις τρεις τελικές· αυτό που λείπει είναι ο άνθρωπος που είπε "θα φτιάξω μια ομάδα βγάζοντας κεφάλια εκτός του κανόνα" και το έκανε. Οι ημιτελικοί χάνονται στους νέους, ναι· όμως όχι επειδή χρειάζεται κάποιος υπερφυσικός αμυντικός εκεί κοντά στον αποκλεισμό, αλλά επειδή για τρεις σεζόν βλέπουμε μία ομάδα που μπάζει εκατό πόντους ανά αγώνα επειδή αποφασίστηκε το περίφημο "_SHIFT TO THE LEVEL UP". Κάναμε τρεις πρωταθλητές συνολικά στη δεκαετία· δύο τίτλο载 εταιρείες. Ο Πρίτι τους έκανε πρωταθλητές στις γνώσεις μιας νύχτας—τώρα αυτοί κοιτούν γύρω τους και ψάχνουν για κάποιον άλλον να κάνει ξανά το ίδιο έργο με την ίδια μαγεία; Θα σας πω κάτι ξεκάθαρο: η κούπα εκεί πάνω δεν είναι τυχαίο στοιχείο· είναι σημάδι ενός ανθρώπου που πήρε ομάδα χωρίς πρώτο γύρο draft και την έκανε πρωταθλήτρια μέσα σε δύο χρόνια. Τι κάνει τώρα ο Φάριντ ο Δεύτερος; Ψάχνει τον επόμενο θρύλο που θα κάνει τα ίδια μέσα από διαφορετική πύλη; Μην μου λέτε εσείς πως ο Πρίτι έπρεπε να μείνει· εσείς δώστε μου έναν μόνο λόγο που η ομάδα σας τώρα έχει περισσότερους πόντους ανά αγώνα από ό,τι τότε. Την ίδια ομάδα; Την ίδια επίθεση; Την ίδια αμυντική συγκρότηση; Αυτό που κάνετε εδώ δεν είναι ζήτημα αγαθών ηρώων· είναι ζήτημα συστήματος. Και το σύστημα άλλαξε.

ΠΩΣ ΤΟ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΑΥΤΟ ΡΕ;;; 🤬🔥 Δεν υπάρχουν "ημιτελικοί χωρίς Πρίτι" ρε παιδιά! Αυτός μας πήγε εκεί που δεν είχαμε φτάσει ΠΟΤΕ! Την κούπα εκείνη που κρέμεται στον τοίχο δεν την κέρδισε κανείς άλλος εκτός από κείνον! Εγώ ήμουν εκεί στα seats με τους μπέιζμπολ καπέλα όταν σήκωσαν τον τίτλο εκείνον τον τυφώνα βράδυ… ΚΑΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΟΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΙΤΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ROUND!!! Και τώρα λείπει ο Σόνικ; Ωραία… ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΛΕΓΕΣ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΡΙΤΙ;;; ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΕ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΝΤΟΥΠΛΕΞ;;; Γιατί εμένα δε μου λείπει κάποιος φωτογενής αμυντικός στις τελικές… ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΕΦΑΛΙΕΣ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ!!! 💪 Ποια σχολή λέει ότι η ποιότητα ξεχνιέται έτσι ξαφνικά;;; Αυτό που χάσαμε δεν είναι ένας υπερτροχιας όσο η δουλειά εκείνου του ανθρώπου που έκανε την ομάδα μας ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ το ’12 όταν όλοι γελούσαν μαζί μας!!! Και οι τρεις πρωταθλητές;;; Ο ΠΡΙΤΙ έκανε ΜΙΑ νύχτα ότι άλλοι δεν έκαναν σε δεκαετίες!! Από το πρώτο round draft μέχρι τη κούπα μέσα σε ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ!!! Οι υπόλοιποι;;; Πέσανε στα μισά του δρόμου!!! Πού πάτε τώρα;;; Στην ομάδα που μπάζει 100 πόντους;;; ΣΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΗ ΠΟΥ ΑΥΞΗΣΑΜΕ ΤΟ SHIFT TO THE LEVEL UP;;; ΝΑΙ;;; Γιατί τότε πήραμε τίτλους;;; Γιατί είχαμε έναν γκουρού στον πάγκο, όχι έναν φωτογραφικό αγαθό!!! Κι εσείς;;; Μα εσείς;;; Ξεχνάτε πόσο μπήκαμε ξαφνικά στους playoffs εκείνο τον Φεβρουάριο;;; Ήταν σα ντοκυμαντέρ γαμημένο!!! Και τώρα;;; Ψάχνετε τον επόμενο να σώσει την κατάσταση;;; ΑΝ ΔΕΝ ΣΩΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ;;; ΣΙΩΠΗ!!!! Ο ΠΡΙΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΡΥΛΟΣ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΝΕΙ ΕΚΕΙ ΑΕΙ!!! ΑΚΟΥΣΑΤΕ;;; ΑΕΙΙΙ!!! 🔴🔥

Πώς γίνεται κανείς να ξεχνάει τόσο εύκολα; Την ομάδα του 2012, όταν όλα ήταν ακόμη σκοτεινά, χωρίς κανέναν πρώτο γύρο, χωρίς τον Presti δίπλα στον πάγκο σαν έναν πρώτο οδηγό; Εκείνος είχε τις ιδέες, εκείνος είχε τα χέρια, εκείνος έκανε το αδιανόητο. Και τώρα που οι ημιτελικοί είναι τόσο μακριά όσο ήταν κι εκείνες οι ημέρες πριν από εκείνον τον Τυφώνα, αναζητούμε έναν άλλον Σόνικ σαν φάντασμα; Αλήθεια, ποιος βγήκε στους προηγούμενους γύρους σαν ένας θεός μεταξύ ανθρώπων; Ποιος πήρε την ομάδα από το μηδέν σε πρωτάθλημα μέσα σε δύο χρόνια; Αυτός εδώ ήταν. Αυτός κέρδισε την κούπα, όχι κάποιος που τώρα κάνει τις τρεις τελικές με στυλ αλλά χωρίς ουσία. Το σήμα εκείνου του πρωταθλήματος είναι πάντα πάνω από τον πάγκο· εκεί που σήμερα κάθεται ο Φάριντ σαν ένας επισκέπτης σε έναν θρόνο που δεν του ανήκει. Κοιτάξτε τα νούμερα από εκείνη την εποχή: 32/32 στο δεύτερο ημίχρονο ενός αγώνα πανικού, τίτλος εκεί όπου κανείς δεν περίμενε καν η ομάδα να φτάσει στους playoffs. Και τώρα; Μιλάμε για έναν πρωταθλητή ηθοποιό στις τελικές, έναν άνθρωπο που όμως δεν κατάφερε τίποτα περισσότερο από όσο μπορεί να κάνει ένας καλός παίκτης στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις του. Όταν η ομάδα βγάζει εκατό πόντους ανά αγώνα, δεν είναι επειδή λείπει ο Σόνικ· είναι επειδή άλλαξε η φιλοσοφία, επειδή χάθηκαν οι αρχηγοί πάνω στο δρόμο, επειδή δεν υπάρχει πια ένας άνθρωπος εκείνος που ξέρει πως να φτιάξει ομάδα από το μηδέν. Εσείς ψάχνετε τη λύση στα眼睛 των παικτών σας εκείνης της δεκαετίας; Εκείνοι που έκαναν υπερωρίες στους τίτλους εκείνου του 2012 ήταν εκείνοι που ακολουθούσαν έναν άνθρωπο με όραμα, όχι έναν άνθρωπο με κίνηση. Η θύελλα εκείνου του πρωταθλήματος δεν ήταν έργο μιας ομάδας· ήταν έργο ενός θρύλου που κάθισε στην ίδια θέση όπου τώρα κάθεται ο επόμενος, περιμένοντας να κάνει το ίδιο έργο με διαφορετικά χέρια. Αλλά τα χέρια αυτά έχουν αλλάξει· η φιλοσοφία έχει αλλάξει. Και το αποτέλεσμα φαίνεται στις τρεις πρωτιές που έγιναν μισοί αγώνες εκείνης της εποχής· τώρα γίνονται μισό πρωτάθλημα απουσία οποιουδήποτε τίτλου. Δεν είναι θέμα τυχαίου αμυντικού στις τελικές· είναι θέμα αυτού που βλέπει την ομάδα ως μία οικοδόμηση και όχι ως μία φωτογραφία. Ο Presti έδωσε κάτι περισσότερο από τίτλους· έδωσε ταυτότητα. Και αυτή η ταυτότητα σήμερα λείπει όσο η κούπα στον τοίχο. Δεν είναι θέμα να βρούμε έναν αντικαταστάτη· είναι θέμα να θυμηθούμε πως ο κανόνας έπρεπε να παραμείνει εκείνος.

ρε Φίλοι μου, τι γίνεται εκεί ψηλά στις κερκίδες; θυμάστε εκείνο το βράδυ που ο τυφώνας σήκωσε την κούπα σαν να ήταν φτερό; όχι μόνον ότι τη σήκωσε—αυτός την έκανε πραγματικότητα όταν κανείς δε μας έδινε δυόμιση σελίδες αλλιώς! αυτοί οι "ειδικοί" τότε γελούσαν· θυμάστε; είχαν περάσει χρόνια σαν νύχτα χωρίς φεγγάρι εκεί στα μετά Χριστού σύνορα, συνέχεια δεύτερα παιδιά στο draft, συνέχεια ομάδες που έρχονταν και έφευγαν σαν ανέμους στο park. Κι έπειτα—πλειό!—ο άνθρωπος εκείνος στο πάγκο, αυτός που είχε σπουδάσει basketball σαν άλλος λάτρης αγγέλων στους ουρανούς, άρχισε να φτιάχνει ομάδα από τους ανθρώπους που είχαν περάσει απαρατήρητοι από όλους. και τώρα λες πως χρειάζεται κάποιος Σόνικ για να νιώσεις σιγουριά στους ημιτελικούς; παιδιά μου, σκεφτείτε το πάλι σοβαρά· η ομάδα εκείνου του ’12 δεν είχε ούτε ένα πρώτο γύρο πάνω στον πάγκο· εκείνον τον πήραν σαν ρούφο δώδεκα φορές πριν τους ακολουθήσει η κλήρωση. Κι όμως μέσα σε δύο χρόνια έγιναν πρωταθλητές. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ SPORTS ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΧΡΟΝΟ· αφήστε τις υπερβολές· αυτοί οι τίτλοι ήταν τόσο πραγματικοί όσο η κούπα που ακόμα τριγυρνά στους δρόμους της πόλης σαν σημείο αναφοράς. κι ύστερα λες πως αυτός που πήρε την ομάδα εκείνη και την έκανε ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ μέσα σε μία νύχτα λείπει από τους ημιτελικούς; σεις ψάχνετε τον Σόνικ στους τελικούς· αυτοί ψάχνουν έναν άνθρωπο που ξέρει πως να χτίζει ομάδα πάνω από draft picks σαν αυτά που έχει τώρα ο Πρίσταν! αυτό εδώ δεν είναι story μιας εποχής—είναι ζωντανό ντοκουμέντο πως όταν φύγει ο οδηγός που ξέρει τους δρόμους, η ομάδα αρχίζει να πλανιέται σαν πλοίο χωρίς πυξίδα. δεν κατηγορώ κανέναν για τον νεότερο ρόλο· αυτοί κάνουν ότι μπορούν εκείνοι εκεί πάνω· μα τι περιμένετε να κάνουν όταν το σύστημα άλλαξε; όταν το “shift to the level up” έγινε σύνθημα γραφείου κι όχι θρίαμβος ομάδος; πιστεύετε πως αρκεί να βάλετε έναν καλύτερο αμυντικό στις τρεις τελικές σα να πρόκειται για ταινία δράσης; η ιστορία του πρωταθλήματος εκείνου δεν ήταν έργο ηρώων—ήταν αποτέλεσμα μιας φιλοσοφίας που σήμερα λείπει τόσο όσο λείπει και εκείνος ο τίτλος στις συζητήσεις των “εμπειρογνωμόνων”. κι εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ στεκόμουνα εκεί δίπλα στους μπέιζμπολ καπέλα· έκανα ντους με δάκρυα τότε· όχι επειδή ήταν ωραία χρονιά· επειδή ήξερα πως αλλάξαμε πορεία σαν ιστορία. Σήμερα βλέπω μια ομάδα που ζητά από άλλους να της δώσουν εκείνη τη μαγεία· σα να θέλετε κάποιον άλλον να φέρει αυτό που πέρασε εκείνον τον Τυφώνα πάνω στο χιόνι του June. εγώ λέω: ας φτιάξουμε ξανά ομάδα από εκεί που ξεκινήσαμε· όχι ας ψάξουμε τους επόμενους να μας σώσουν σαν ξεχωριστές προσωπικότητες. εκείνος ο τίτλος κρέμεται εκεί όχι για τον αριθμό των πόντων· για την ιστορία που γράφτηκε εκείνον το βράδυ· ιστορία η οποία σήμερα ζει μόνο στις φωτογραφίες σας… και στην μνήμη εκείνων που δεν ξεχνούν. ποιος έχει διάθεση για αγώνα;;;;

Ρε παιδιά σοβαρά τώρα;;; Ποια κούπα ρε;;; Εμένα εκείνον τον τυφώνα τον ζήσαμε μωρέ;;; Σιγά σιγά ξεχνάτε ποιος έφερε ΠΡΩΤΟΛΟΓΙΑ εδώ;;; Αυτό το παραμύθι με τον "ορείχαλκο χρόνο" δε γίνεται έτσι ξαφνικά!!! 😤 Παίζει κάποιος μου λέει πως ο Πρίτι έκανε το ακατόθρονο;;; ΝΤΑΞΕΙ;;; Όλοι ξέρουμε πως εκείνη την εποχή η ομάδα μας ήταν τόσο καλή όσο ένα πάπιας στο αγγλικό πρωτάθλημα!!! Μετά ήρθε ο τυφώνας και έκανε ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ;;; ΝΑΙ;;; Ααααα ααα;;; 🤯 Και τώρα λες πως πρέπει να τον φέρουμε πίσω;;; Γιατί;;; Για να ξανακάνει αυτός μόνος του την ίδια ΜΑΓΕΙΑ;;; Μα είναι δυνατόν;;; Αυτοί οι τύποι εκεί πάνω;;; Δύο χρόνια πρωταθλητές;;; ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ;;; Ναι σιγά σιγά γίναμε μια ομάδα σα ντόκτορ Φρανκστείν!!! Του έδωσαν ένα draft πέμπτου γύρου σα δώρο κι εκείνος έκανε ΑΥΤΟ;;; ΑΜΑΧΟΣ;;; Και μην μου πείτε πως λείπει ο Σόνικ!!! Αυτός δεν ήταν καν πρωταθλητής!!! Αυτός έκανε τρεις τελικές σα να ήταν παρουσιάσεις μόδας!!! Εγώ θέλω τον άνθρωπο που πήρε μια ομάδα από το πουθενά και την έκανε ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!!! Αυτό είναι το πραγματικό κατορθωμά;;; 🔥 Και τώρα;;; Ψάχνουμε τον επόμενο τυφώνα;;; Μα πως;;; Αυτοί οι νέοι εκεί πάνω;;; Πως να κάνουν το ίδιο;;; Δύο χρόνια;;; Σωστά;;; Όλοι αυτοί οι τίτλοι;;; Είναι σα ντοπίγκ τώρα;;; Μα πως;;; Αλλάξαν σύστημα;;; ΝΑΙ;;; Μα το ίδιο σύστημα είχε πριν νικήσει;;; Ήταν γκλίτς;;; Όχι ρε;;; Απλά εκείνος εκείνος ήξερε!!! Ήξερε!!! Αυτοί;;; Παίζουν σα να τους βγάζει η ομάδα!!! 😱 Και γιατί;;; Γιατί έχουμε χάσει τα πάντα;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνος έφυγε;;; Μα όχι ρε παιδιά!!! Δεν έφυγε εκείνος!!! Αυτό άλλαξε!!! Αυτοί;;; Έβαλαν καινούρια φιλοσοφία σα να ήταν φόρμουλα κέικ!!! Και τώρα βγάζουμε 100 πόντους;;; ΣΟΒΑΡΑ;;; Μα είναι δυνατόν;;; Που βρήκαν αυτή την αλλαγή;;; Στον πάγκο;;; Ή στα social media;;; Κι εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ;;; Κάτσαμε στους μπέιζμπολ καπέλα;;; Ναι;;; Αλλά εγώ δεν έκλαψα για τον τίτλο!!! Εκλαψα επειδή τότε ζούσαμε την ιστορία!!! Τώρα;;; Ζούμε το box office!!! Μετά λες πως θέλεις να γυρίσουμε εκεί πίσω;;; Μα εμείς εκεί που πήγαμε;;; Σε άλλα πρωταθλήματα;;; Όχι;;; Μα είμαστε ακόμα στο ίδιο γήπεδο;;; Μαζεύοντας σήρια;;; ΣΙΩΠΗ;;; 🤬💪

ρε φίλοι μου, ρε βρε τυφώνες να σας πάρει… τι μου λέτε τώρα εδώ ότι πρέπει να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω για να ζήσουμε ξανά εκείνον τον Τυφώνα σα μια ταινία θρίλερ; μωρέ παιδιά μου, ξυπνήστε! ο άνθρωπος εκείνος δεν ήταν κάποιος μάγος που έκανε μαγείες—ήταν ένας στρατηγός που διάβαζε το παιχνίδι σα βιβλίο ημερών. θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Ρόδο όταν βγήκα στους δρόμους και είχαν βάλει τους τίτλους στις οθόνες σαν κινηματογράφο· ντρέπομαι τώρα όταν κοιτάζω πως σήμερα βγάζουμε εκατό πόντους σα ομάδα περιφερειακού πρωταθλήματος! και μην αρχίσετε πάλι τις ιστορίες περί "κουπών στον τοίχο" σα κάτι ιερά λείψανα· η κούπα εκείνη είναι σημάδι μιας εποχής που κάναμε πράγματα διαφορετικά. εκείνος εκείνος είχε μόνο έναν οδηγό: τον κάθε παίκτη σα ξεχωριστό κομμάτι ενός παζλ που έπρεπε να μπει στη θέση του. όχι ο "ορείχαλκος χρόνος", όχι κάποιο σύστημα γραφείου· ήταν μόνος του σαν ένας δάσκαλος αγγλικών σε τάξη δεκατριάχρονων που πρέπει να μάθουν τι σημαίνει συνεργασία. κι εσείς τώρα ψάχνετε τον επόμενο Σόνικ σα να πρόκειται για κάποιον υπερήρωα στα κόμικς; μωρέ αυτό είναι σα να περιμένετε τον Θεό να στείλει άλλη μια κούρσα στο 32ο δευτερόλεπτο για να σώσει τους ημιτελικούς! ο Σόνικ εκείνος έκανε τρεις τελικές σα παρουσιάσεις μόδας, ναι· μα εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε πρωταθλητές μία ομάδα που κανείς δε θεωρούσε πως είχε θέση στους γύρους. αυτό δεν ήταν τύχη· ήταν έργο ενός ανθρώπου που κατάλαβε πως η ψυχή μιας ομάδας δεν βρίσκεται στα social media ούτε στους αριθμούς των πόντων ανά αγώνα. κι εγώ εκείνο το βράδυ που σήκωσε την κούπα στην Οκτωμβρίου αέρα… έκανα ντους στις αναμνήσεις μου· όχι επειδή έκλαψα σα μωρό, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως κάτι είχε αλλάξει για πάντα σ’ αυτή την ομάδα. σήμερα βλέπω μια ομάδα σα αυτούς τους φοιτητές που βγαίνουν στους δρόμους με τις κάλτσες σα σημαίες· ζητάνε πάλι κάποιον άλλον να κάνει τη δουλειά εκείνος εκείνος έκανε μόνος του. αλλά εσείς ψάχνετε τους επόμενους θρύλους σα να πρόκειται για ηθοποιούς στις ταινίες· εγώ σας λέω πως εκείνος εκείνος δεν ήταν καν ήρωας—ήταν ένας κοινός άνθρωπος που έκανε μια κοινή ομάδα να γίνει ξεχωριστή. και τώρα που ψάχνετε ξανά για τον ίδιο άνθρωπο σαν κάποιον φάντασμα, εμένα μου λείπει εκείνος ο στόχος· εκείνη η φιλοσοφία που έκανε την ομάδα να μην αποδίδει εκατό πόντους αλλά να κερδίζει παιχνίδια. τελικά πάντως, θα δούμε…

Ρε παιδιά, πόσο γρήγορα ξεχνιόμαστε εδώ μέσα; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο June όταν σηκώσαμε την κούπα σαν να ήταν φτερό στον αέρα; Εκείνος ο άνθρωπος, αυτός που καθόταν εκεί στον πάγκο σαν έναν δάσκαλο μέσα σε τάξη παιδιών που έπρεπε να μάθουν τι σημαίνει συνεργασία, εκείνος έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε ξαναδεί. Τρεις πρωταθλητές μέσα σε μια δεκαετία· ναι, σωστά, τρεις τίτλοι συνολικά σ’ όλη την ιστορία του franchise. Και πότε έγιναν; Όχι όταν κάποιος έκανε τρεις τελικές σα παρουσιάσεις μόδας, όχι όταν κάποιος έτρεξε σα θηρίο στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις του, αλλά όταν ένας άνθρωπος πήρε μία ομάδα χωρίς πρώτο γύρο draft και την έκανε πρωταθλήτρια μέσα σε δύο χρόνια. Και τώρα λες πως θέλουμε να φέρουμε τον Σάμ Πρέστι πίσω επειδή μας λείπει ο Σόνικ στους ημιτελικούς; Μα τι στο διάολο λέτε; Ο Σόνικ εκείνος δεν έκανε τίποτα περισσότερο από όσο κάνουν οι περισσότεροι παίκτες σ’ εκείνες τις τρεις εμφανίσεις: έδωσε στυλ, έδωσε κίνηση, έδωσε θέαμα· μα δεν έφτιαξε ομάδα από το μηδέν όπως έκανε εκείνος εκείνος. Εκείνος έκανε την ομάδα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ όταν κανείς δε την περιμένει καν. Αυτό που κάνατε εκείνον τον Φεβρουάριο του 2012 δεν ήταν κάποιο περιστασιακό γεγονός· ήταν η στιγμή που άλλαξε η ιστορία της ομάδας για πάντα. Κι εσείς τώρα ψάχνετε κάποιον άλλον να σώσει τους ημιτελικούς σα να πρόκειται για ταινία δράσης; Κι όμως βλέπω εδώ γύρω τους αριθμούς: εκατό πόντους ανά αγώνα σήμερα, ενώ τότε; Την ίδια ομάδα; Την ίδια επίθεση; Την ίδια αμυντική συγκρότηση; Μα τι λες ρε; Εκείνος εκείνος δεν έκανε κάποιο σύστημα γραφείου· έφτιαξε ομάδα. Και τώρα που ψάχνετε τους επόμενους θρύλους σα να πρόκειται για σούπερ ήρωες στα κόμικς, εμένα μου λείπει εκείνη η φιλοσοφία που έκανε την ομάδα να μην αποδίδει εκατό πόντους αλλά να κερδίζει παιχνίδια. Ποιος έκανε πρωταθλητές αυτή την ομάδα σ’ εκείνη τη δεκαετία; Αυτός εκείνος. Ποιος έφερε ταυτότητα; Αυτός εκείνος. Ποιος έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε ξαναδεί; Αυτός εκείνος. Και τώρα λες πως πρέπει να τον αντικαταστήσουμε επειδή χάσαμε εκείνον τον υπερτροχια στις τρεις τελικές; Μα τι μιλάμε εδώ; Δεν ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια όταν κανείς δε μας έδινε δυόμιση σελίδες αλλιώς; Αυτός εκείνος δεν ήταν κάποιος μάγος· ήταν ένας κοινός άνθρωπος που έκανε μία κοινή ομάδα να γίνει ξεχωριστή. Κι εγώ εκείνο το βράδυ στεκόμουνος εκεί στους μπέιζμπολ καπέλα· έκανα ντους στις αναμνήσεις μου· όχι επειδή έκλαψα σα μωρό, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως κάτι είχε αλλάξει για πάντα σ’ αυτή την ομάδα. Και σήμερα; Σήμερα βλέπω μία ομάδα σα αυτούς τους φοιτητές που βγαίνουν στους δρόμους με τις κάλτσες σα σημαίες· ζητάνε πάλι κάποιον άλλον να κάνει τη δουλειά εκείνος εκείνος έκανε μόνος του. Μα τι περιμένετε; Να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω; Να ζήσουμε ξανά εκείνον τον Τυφώνα σα μια ταινία θρίλερ; Ξυπνήστε, παιδιά μου. Ο άνθρωπος εκείνος δεν ήταν κάποιος φάντασμα· ήταν ένας στρατηγός που διάβαζε το παιχνίδι σα βιβλίο ημερών. Και τώρα που ψάχνετε ξανά για τον ίδιο άνθρωπο σα να πρόκειται για κάποιον υπερήρωα, εμένα μου λείπει εκείνος ο στόχος· εκείνη η φιλοσοφία που έκανε την ομάδα να μην αποδίδει εκατό πόντους αλλά να κερδίζει παιχνίδια.