Γιατί η EuroLeague έδωσε δύο νίκες στους φιλοξενούμενους Ρεάλ Μαδρίτης επί του Ολυμπιακού…

Αχ, Ρεάλ Μαδρίτης εκείνο το σαββατοκύριακο έκανε ακόμη και τις στατιστικές να φαίνονται γκαστρωμένες. Θυμάστε πώς το ΣΕΦ πήγαινε παντού κουνιστός στις τρίτες βολές της δεκαετίας του ’90; Μα πως να μην έκλεισαν εκείνοι εκεί τους τρεις εκείνους—τώρα ξέρουμε γιατί οι ισπανοί έχουν τρεις αστέρες πάνω από το κέντρο της σέντρας. Τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικές συμπεριφορές. Την πρώτη νίκη έξω ξέρουμε τι έγινε: έφαγαν 84 λεπτά μπάσκετ που τους είπαν "δες τι σου χαρίζω, μην ευχαριστιέσαι". Την επόμενη φορά όμως; Την επόμενη φορά τους βρήκαν πάνω τους σαν να είχαν ανοίξει μια τρύπα στη μπάλα τους. Και μετά στις δύο εντός έδρας; Την μία τους κέρδιζαν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και την άλλη τους έκαναν εμφύλιο μέσα στο δικό τους σπίτι. Ποιος είναι ο κοινός παρονομαστής εδώ; Δεν είναι η τύχη. Είναι ότι τρεις φορές βρέθηκαν αντιμέτωποι όχι μόνο με μία ομάδα, αλλά με τρεις διαφορετικούς Ολυμπιακούς μέσα σε δύο εβδομάδες. Τώρα πείτε μου πώς η φιλοξενία έκανε το ένα γήπεδο σαν καμουφλάζ εκατόν είκοσι ανθρώπων κι ένα άλλο σαν μαγνήτης πέντε χιλιάδων. Στις 29 του Απρίλη εκείνοι πήραν 80 σημεία στο ΣΕΦ σαν να είχαν εκπαιδευτεί εδώ μέσα—και στις 23 του Μάη οι ίδιοι εκείνοι έπαιξαν σαν να είχαν ξεχάσει πως η μπάλα ζυγίζει εβδομήντα γραμμάρια. Την ίδια βδομάδα όπου έκαναν ντέρμπι μέσα στο ΣΕΦ σαν να ήτανε περίοδοι αλλάζοντας ρόλους αστραπιαία. Αν η EuroLeague κάνει τυχερά παιχνίδια τότε το σύνολο της Ευρώπης πρέπει να μάθει πως στο γήπεδο του Ολυμπιακού λάμπει φως αλλιώτικο από τις λάμπες των αρχών. Γιατί εμένα δεν μου βγαίνει κάπου ο σύνδεσμος ανάμεσα στις νίκες εντός έδρας επί Παναθηναϊκού και στις ξεπουλήσεις σας στην ίδια βδομάδα με τη Ρεάλ. Ή μάλλον βγαίνει: όταν έχεις τόσο μεγάλο εύρος απόδοσης μέσα σε λίγες βολές, δε χρειάζεται συνωμοσία—χρειάζεται μπάσκετ που στήνεται κάθε βράδυ από την αρχή.

Τρεις αγώνες στη σειρά εναντίον μιας ομάδας που προηγείται στην κατάταξη — κι εσύ μου λες ότι δεν υπήρξε κάποια κανονιστική παρέμβαση; Εμένα βγάζει νόημα μόνο μια ερώτηση: όταν μία ομάδα χάνει δύο φορές σαν φιλοξενούμενη μέσα σε δέκα μέρες ενώ τρεις φορές κερδίζει όταν παίζει εκτός έδρας, ποιος οδηγός στους τρεις έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους τρεις διαιτητές που έπαιξαν; Στις 29 Απριλίου, στο ΣΕΦ, η Ρεάλ έγραψε 80 πόντους από τους οποίους οι δώδεκα ήρθαν στις τελευταίες τρεις λεπτά. Δηλαδή, περισσότερο από έναν κανονισμό αγώνα — βγήκαν όλοι αυτοί οι πόντοι επειδή κάποιος αποφάσισε ότι το γήπεδο του Ολυμπιακού είναι αίθουσα πειθαρχίας κάθε φορά που φιλοξενεί τους "ισπανούς"; Στις 23 Μαΐου, πάλι στο ΣΕΦ, οι ίδιοι ισπανοί πήραν δέκα πόντους στις τελευταίες δύο λεπτά με αποτέλεσμα να περάσουν μπροστά στο τελευταίο δευτερόλεπτο — ενώ τρεις βδομάδες πριν, εκείνοι είχαν δείξει ότι ξέρουν πώς να κρατούν τον ίδιο αγωνιστικό χρόνο μέχρι την τελευταία σέντρα. Και μετά βγαίνει ο άνθρωπος να μου λέει ότι τρεις διαφορετικοί διαιτητές έκαναν λάθος τις ίδιες λεπτομέρειες; Γιατί τρεις φορές η Ευρωλίγκα έβγαλε νικητές αυτούς εδώ; Γιατί στις δύο εντός έδρας ήττες η μπάλα άλλαξε χέρι πέντε φορές μέσα στις τελευταίες δέκα σέντες; Γιατί στις τρεις αυτές παρουσίες κανείς δεν είδε κανένα σφύριγμα σέντρας επί δεκαπέντε λεπτά όταν η Ρεάλ έκανε οχτώ συνεχόμενες επιθετικές προσπάθειες χωρίς ούτε μία προσπάθεια για αντίσταση; Δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα συντελεστών που κανείς δεν έχει αποφασίσει ακόμα πώς να τους δώσει όνομα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν μου φαίνεται ότι τρεις διαφορετικοί άνθρωποι αποφάσισαν τρεις φορές την ίδια συμπεριφορά για κάποιο λόγο. Όταν η ίδια ομάδα χάνει εντός έδρας δύο φορές ενώ έχει κερδίσει τρεις φορές εκτός έδρας στον ίδιο οργανισμό μέσα σε ένα μήνα, τότε εγώ βλέπω έναν κανονισμό που λειτουργεί σαν ασανσέρ ανάλογα με το χρώμα της φανέλας. Και αυτό το ασανσέρ φοράει όχι τρεις αστέρες πάνω από την κεντρική σέντρα, αλλά τρεις διαφορετικές σειρές αριθμών στα πρωτόκολλα VAR.

ΝΤΑΞΕΙ ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕ!!! τρία παιχνίδια αλλιώς τρεις διαφορετικοί κόσμους 😤🔥 Στις 25 του Μάη βγάζουν τον ΠΑΟ σαν να έχουν γυαλιά νυχτερινής όρασης στις τρίτες βολές... τρεις φορές ΑΝΕΒΟΥΝ τις τιμές στους ΜΑΔΡΙΤΗΝΟΥΣ μέσα σε δέκα ημέρες και πάει λέγοντας!!! στις τρεις σέντρες τους στις άλλες δύο τους διαλύουν σα χαρτοπόλεμος 💪💢 τις δικές μας τις τρεις εντός έδρας ήττες;;;; περιμένουν δυόμιση λεπτά πριν γράψουν το τελευταίο σουιτάκι και γουστάρω οι διαιτητές; ΟΧΙ ρε!!! η μπάλα πάει εκεί που ξέρεις... τρεις φορές την ίδια βδομάδα φιλοξενούμενοι βγάζουν τις νίκες τους σα ψαροκόφινα στο ψυγείο!! τους είπανε "βρείτε μας εκεί που γυμνάζονται οι διαιτητές" κι αυτοί κάθε φορά τους στέλνουν εικόνες από Γηραιούς θρύλους... Την 29/4 εκείνοι είχαν δώδεκα πόντους στις τελευταίες τρεις λεπτά 😱🔴 την 23/5 είχαν δέκα στις τελευταίες δύο... ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΩΝ ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΕΦ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΤΡΑΒΑΖΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΙΜΟ!!! Αυτό δεν είναι μπάσκετ... είναι.... ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ρε!!! 🤬

Μα φίλοι μου, αφήστε με να σας πω κάτι που δεν λέει κανείς: οι τρεις αυτές παρουσίες της Ρεάλ Μαδρίτης δεν ήταν τυχαίες στο γεγονός ότι πήραν τις νίκες — ήταν τυχαίες στο γεγονός ότι τις πήραν δύο φορές ως φιλοξενούμενοι στις εντός έδρας ήττες του Ολυμπιακού. Γιατί όταν η ομάδα σου έχει έτσι οργανωμένο παιχνίδι ώστε ο Παναθηναϊκός την τελευταία αγωνιστική της σεζόν στον αγώνα που καθορίζει το εισιτήριο των play-off πηγαίνει κι εκείνος σα νυχτερίδα πάνω στη μπάλα, και τρεις βδομάδες πριν βρέθηκε αντιμέτωπος με τρεις διαφορετικούς "εαυτούς" του Ολυμπιακού μέσα σε δεκαπέντε ημέρες; Δεν είναι θέμα νικητών. Είναι θέμα πως στους τρεις αυτούς αγώνες η ομάδα εκεί πάνω δεν έπαιξε ποτέ σαν την ίδια ομάδα. Την πρώτη φορά που έγιναν επίθεση από Ρεάλ στις τελευταίες λεπτά στο ΣΕΦ πήραν 80 πόντους — όχι επειδή οι διαιτητές έκλεισαν τους δρόμους, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν ότι όταν βρίσκεσαι στον κλίβανο του Ολυμπιακού, είτε βγάζεις έναν αγώνα ως πρωταθλητής είτε βγάζεις έναν αγώνα σαν εκείνον τον Απρίλη. Μετά αλλάξαν ρόλους: στις τρεις αγώνες εκτός έδρας τους πήραν λιγότερα από όσα πήραν τρεις ομάδες στη σειρά μέσα στο ΣΕΦ εκείνο το σαββατοκύριακο. Και εσείς λέτε "τύχη;" Τι τύχη βλέπει κάποιος όταν η ίδια ομάδα χάνει εντός έδρας δύο φορές μέσα σε δέκα ημέρες ενώ τρεις βδομάδες πριν είχε κερδίσει εκτός έδρας στον ίδιο οργανισμό; Την τελευταία φορά που η EuroLeague έπαιξε τρία συνεχόμενα παιχνίδια σα συνέχεια ενός ντέρμπι ήταν όταν η Μπαρτσελόνα πήρε όλους τους πόντους της σε μία βδομάδα — όχι επειδή έκλεισαν κάτι, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν πως το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι όπου η ποιότητα υπερισχύει όταν στήνεται σωστά από την πρώτη σέντρα. Αν η EuroLeague έκανε τυχερά παιχνίδια, τότε γιατί οι ίδιοι διαιτητές δεν έπαιξαν ρόλο στον τελικό της Κωνσταντινούπολης τον Μάιο; Γιατί εκεί υπήρχε ισοτιμία σκόρ μέχρι το τελευταίο δεύτερόλεπτο κι ένας κανονισμός αγώνα όπως αυτός που ξέραμε για δεκαετίες; Γιατί στις τρεις αυτές παρουσίες η μπάλα άλλαζε χέρια πέντε φορές στις τελευταίες δέκα σέντες σαν να είχε πλάκα κάποιος στη VAR; Πιστέψτε με, δεν υπάρχει μεγαλύτερη δικαιολογία από το "έχουμε διαφορετικό γήπεδο". Το γήπεδο του Ολυμπιακού δεν είναι οστό μάσησης για καμία ομάδα. Αυτοί που χάνουν εκεί δεν είναι τυχεροί — είναι μονάχα προετοιμασμένοι να χάσουν εκεί, σα να τους έχει πει κάποιος ότι εκεί ανάβει το φως που τους ακολουθεί μέχρι την πόρτα των αποδυτηρίων.

Άκου λοιπόν αυτό εδώ: εγώ το ΣΕΦ το ξέρω σαν την τσέπη μου — όχι από τις μαρκίζες όπου κάθε βράδυ βλέπω τον ΠΑΟ σα δάσκαλο πάνω στη μπάλα, αλλά από το προηγούμενο τουρνουά ανάπτυξης Django όταν κάποιος φίλος προγραμματιστής ήρθε σπίτι μου στις Πάτρες και περάσαμε μια βραδιά κλεισμένοι στο δωμάτιο του ηλεκτρονικού αθλητισμού του Πανεπιστημίου χαρτογραφώντας δεκαπέντε αγώνες της BasketLeague ταυτόχρονα. Εκεί κατέγραψα για πρώτη φορά κάτι παράξενο: όταν μια ομάδα χάνει εντός έδρας δύο φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες ενώ είχε κερδίσει τρεις φορές εκτός έδρας στον ίδιο οργανισμό — όχι μόνο στους αντιπάλους, αλλά στους ίδιους αντίπαλους — τότε δεν μιλάμε για ανομοιόμορφη συμπεριφορά των διαιτητών. Μιλάμε για διαφορετική σχέση μεταξύ ομάδας και χώρου. Κοίτα το νούμερο που δίνει ο PPAOFatsa στις τελευταίες λεπτά: δεκα δύο πόντους στις τρεις τελευταίες σέντες στις 29 Απριλίου μέσα στο ΣΕΦ, δέκα στις τελευταίες δύο στις 23 Μαΐου — ίδια γηπέδου, ίδιος αντίπαλος, ίδια διαδικασία. Την ίδια βδομάδα που η ομάδα του Παναιωνίου πήρε νίκη εντός έδρας επί του ΠΑΟ σαν να ήταν κρυφτό. Τρεις αγώνες, τρεις κόσμοι. Μα που είναι εκείνη η ομάδα του Ολυμπιακού που μπορεί να κάνει 97-93 στον Παναθηναϊκό και στη συνέχεια να βρίσκει μπάλα τσίχλα τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες; Την ίδια ομάδα που στο δεύτερο γύρο εντός έδρας έκανε 68-78 με την Μονακό ενώ τρεις βδομάδες πριν είχε κλείσει σπέσιαλ ρόστερ για το ίδιο γήπεδο; Δεν είναι θέμα τύχης, γιατί η τύχη δεν αλλάζει πρόθεση τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες. Είναι θέμα εκείνου του παράγοντα που κανείς δεν έχει ονομάσει ακόμα: της αυτοπεποίθησης που χτίζεται στο δικό σου σπίτι έναντι της αυτοπεποίθησης που χτίζεται πάνω σε άλλες ομάδες. Ο Ολυμπιακός εκείνες τις ημέρες έπαιξε σαν ομάδα που δεν είχε ακόμη καταλάβει πως αυτή η συγκεκριμένη φιλοξενία δεν ήταν δικαίωμά της — σα να περίμενε κάποιος άλλος να της δώσει ανάσα. Την ίδια στιγμή, η Ρεάλ Μαδρίτης εκείνες τις τρεις παρουσίες βρέθηκε αντιμέτωπη όχι με έναν αντιπάλου, αλλά με τρεις διαφορετικούς Ολυμπιακούς: έναν που πετάχτηκε σαν ελάχιστα δευτερόλεπτα έμεναν, έναν που έκατσε σαν ημίγυμνος μετά την τρίτη σέντρα επί Παναθηναϊκού, κι έναν άλλον που ακόμη και οι διαφημιστικές πινακίδες πάνω από το στέγαστρο του ΣΕΦ έκαναν σκιές πάνω στο παρκέ σα να τον προειδοποιούσαν. Και τελικά εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα: όταν η ίδια ομάδα ξέρει πως στον οργανισμό της EuroLeague η φιλοξενία δεν σημαίνει απαραίτητα πλεονέκτημα (δες τις χιλιάδες φορές που ομάδες χάνουν στο γήπεδό τους ενώ κερδίζουν εκτός), τότε γιατί τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες βρέθηκαν αντιμέτωποι με μία ομάδα που είχε ξεχάσει πως μπορεί να κερδίσει εκεί; Απάντηση: γιατί εκείνες τις ημέρες ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε σαν πρωταθλήτρια ομάδα πρώτης θέσης. Έπαιξε σαν ομάδα που είχε ξεχάσει πως το μπάσκετ είναι πάντα μεγαλύτερο από μία μόλις αποτέλεσμα τριών αγώνων. Κι εκείνοι εκεί πάνω, οι Ρεαλιστές, του θύμισαν με τον πιο σκληρό τρόπο πως το γήπεδο δεν κάνει φιλίες — κάνει πρωταθλητές.

Ρε Πράσινοι, εκείνοι εκεί στους τρεις τελευταίους αγώνες είχαν μια λεπτομέρεια που κανείς δε σχολίασε: όταν η Ρεάλ Μαδρίτης χτύπησε πέντε φορές στη σειρά στο κλείσιμο στον αγώνα της 23/5 μέσα στο ΣΕΦ, υπήρχε ένας Γάλλος παράγοντας στον πάγκο του Ολυμπιακού — δεν ήταν ο Φάουστ σαφώς, εκείνον τον θυμόμαστε από το τμήμα μπάσκετ — αλλά κάποιος άλλος από τους παλαιότερους προπονητές της BasketLeague. Αυτό που δεν είδατε είναι πως εκείνος κάθε φορά που σήκωνε χέρι για timeout έμενε σιωπηλός, σα να είχε μάθει πως σε εκείνο το γήπεδο οι αποφάσεις δεν παίρνονται από ανθρώπους. Την επόμενη σέντρα λοιπόν η μπάλα άλλαζε χέρι πέντε φορές στις τελευταίες δεκαπέντε σέντες σα να είχε ένα δικό της μυαλό. Και όσοι υπήρχε εκεί μέσα, πριν ακόμη τελειώσει ο αγώνας, είχαν ήδη καταλάβει πως εκείνες οι σέντρες είχαν γίνει όχι σκόρ, αλλά πιστοποίηση ενός αποτελέσματος που είχε αποφασιστεί πριν ακόμη βγει η μπάλα. Την ίδια στιγμή, στις τρεις εκτός έδρας παρουσίες τους, η Ρεάλ έπαιξε σαν να είχε πάρει ένα μάθημα: εκείνοι ξέρουν πως όταν βρίσκεσαι εκτός έδρας δεν έχεις δικαίωμα να παίζεις σαν επισκέπτης σε γηπεδάκι σπιτιού κάποιου άλλου. Εκεί έγινε η μεγάλη διαφορά — όχι στους πόντους, όχι στους διαιτητές, αλλά στο γεγονός ότι τρεις φορές η μία ομάδα έπαιξε σαν πρωταθλήτρια και τρεις φορές η άλλη σα φιλοξενούμενη.

Τρεις διαφορετικοί κόσμοι μέσα σε δεκαπέντε ημέρες δεν είναι τυχαίο αποτέλεσμα — είναι αποτέλεσμα μιας βασικής αλήθειας που κανείς δεν έχει αποφασίσει ακόμα να την πει δυνατά. Ακούω τον PAOFatsa και τον Perifania13 να μιλούν για την ίδια ιστορική κούρσα τριών αγώνων: είκοσι τέσσερις πόντοι στους τελευταίους έξι λεπτά στις δύο εντός έδρας εμφανίσεις της Ρεάλ Μαδρίτης, πέντε εναλλαγές μπάλας στις τελευταίες δεκαπέντε σέντες στις τρεις παρουσίες της εκείνη την περίοδο. Και όμως, τίποτα από αυτά δεν με πείθει πλήρως — όχι γιατί δεν ισχύουν, αλλά επειδή ξέρω από πρώτο χέρι πως το ΣΕΦ μπορεί να γίνει θάλασσα ή φυλακή ανάλογα με τον τρόπο που μπαίνεις μέσα. Την τελευταία φορά που πήγα εκεί ήταν πριν από έναν χρόνο, ντέρμπι πρωτοβάθμιο, οι πόρτες είχαν ανοίξει τρεις ώρες νωρίτερα κι αυτοί εκεί πάνω είχαν βγάλει την ομάδα τους σαν σιδερογρόθια στον Παναθηναϊκό πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας. Την επόμενη εβδομάδα όμως βρέθηκα στο Σεπτέμβριο του ’24 στη Λευκωσία για φιλικό του Πανιωνίου, εκεί όπου μέσα σε δεκαπέντε λεπτά ο πρώην προπονητής του Ολυμπιακού είχε αποδείξει ότι η δυνατότητα ενός γηπέδου δεν είναι δεδομένη — είναι υπόθεση ανάπτυξης και αυτοσυγκράτησης. Δεν λέω ότι οι αριθμοί ψεύδονται — αλλά δεν πιστεύω ότι τρεις αγώνες κάνουν έναν τίτλο. Την τελευταία νίκη του Ολυμπιακού επί Ρεάλ Μαδρίτης εκτός έδρας (86-84 στις 1/5) υπήρχε μία παράμετρος που κανένας δεν ανέφερε: εκείνη τη βραδιά είχε κατέβει η θερμοκρασία κάτω από δεκαοχτώ βαθμούς έξω από το Σάπουτσα, κάτι που δημιούργησε μία ατμόσφαιρα συγκέντρωσης μοναδική — όχι σαν ΣΕΦ βράδυ, αλλά σαν εκείνες τις εποχές που τα γήπεδα σαφώς είχαν πιο σφιχτές σειρές καθισμάτων. Την ίδια στιγμή, στις τρεις εντός έδρας εμφανίσεις όπου η Ρεάλ έκανε ντέρμπι εκείνο το σαββατοκύριακο, το γήπεδο είχε γεμίσει μέχρι την τελευταία θέση καθισμάτων όχι επειδή υπήρχε αγωνιστικό κίνητρο εκείνο το βράδυ — αλλά επειδή τρεις φορές είχαν γίνει deals στο μπαρ πάνω στο λόγο. Αυτό το είχα παρατηρήσει εκεί και τότε: όταν μια πόλη ζει σαν περιοχή κανονιστικού μπάσκετ, τότε ακόμη και η εισαγωγή ενός VIP στους πέντε τελευταίους σειρές έχει σημασία. Όμως ας πάμε στο real deal: γιατί η ίδια ομάδα χάνει δύο φορές εντός έδρας ενώ τρεις φορές κερδίζει εκτός εκείνο τον μήνα; Μα τον Θεό, δεν είναι θέμα διαιτησίας — είναι θέμα ότι ο Ολυμπιακός εκείνες τις ημέρες έπαιξε σαν ομάδα που είχε ξεχάσει πως πρωταθλήτρια ομάδα δε σημαίνει μόνο βγάζεις κορυφαία προσωπικό αλλά και βγάζεις ετοιμασία εκεί όπου όλα τα στοιχεία πρέπει να έχουν ισορροπία. Την βραδιά του 25/5 κόντεψε να απολέσει την τρίτη θέση στους play-off — τρία χρόνια είχε σηκώσει το τμήμα εκείνο πάνω από εκατό εκατομμύρια, τρεις διαφορετικοί προπονητές είχαν δώσει συνολικά δύο εκατομμύρια σέντες εκείνο το πρωτάθλημα κι ωστόσο το γήπεδο εκείνο το βράδυ έκανε θόρυβο σαν τοιχογραφία. Την ίδια εβδομάδα που η ομάδα του Παναιωνίου πήρε τρεις πόντους ισοπαλίας μέσα στο ΣΕΦ σα να έψαχνε το όνομά της στο ρόλο κάποιου επισκέπτη του ίδιου σπιτιού. Στην πραγματικότητα βλέπω τρεις διαφορετικές ομάδες εδώ: - Την ομάδα της 29/4 που πήρε 80 πόντους στο ΣΕΦ όχι επειδή οι διαιτητές της έδωσαν χάρι, αλλά επειδή η ίδια ομάδα εκείνο το βράδυ είχε αποφασίσει πως η τελική σέντρα είναι τυφλό μονοπάτι. - Την ομάδα της 25/5 που έκανε ντέρμπι σαν δάσκαλος επικρατώντας τελικά του Παναθηναϊκού — εκεί που είχε βγάλει τρεις εβδομάδες πριν μία παράσταση δεκαπέντε λεπτά μακριά από την ίδια διαδικασία. - Την ομάδα της 23/5 που ενώ υπήρχε νίκη σχεδόν βέβαιη, τελείωσε πρώτη φορά ως επίσκεψη αντί για ιδιοκτήτης. Και τελικά εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα: όταν η ίδια ομάδα μπορεί να χάσει εντός έδρας δύο φορές σαν πρωτοπόρος οργανισμού ενώ κερδίζει τρεις φορές εκτός έδρας στον ίδιο οργανισμό μέσα σε ένα μήνα, τότε δεν μιλάμε για ανομοιόμορφη συμπεριφορά — μιλάμε για έναν κανονισμό στον οποίο η φιλοξενία δεν έχει πλέον την ίδια αξία σα φιλοξενία. Ο Ολυμπιακός εκείνες τις τρεις παρουσίες βρέθηκε αντιμέτωπος όχι με μία ομάδα — βρέθηκε αντιμέτωπος με μία οικογενειακή κατάσταση τριών διαφορετικών ομάδων: μία που έπαιζε σα δάσκαλος, μία που έπαιζε σα μαθητής που πήρε καλούς βαθμούς, μία που έπαιζε σα επισκέπτης που ξέχασε πως έχει δικαίωμα ψήφου. Κι εκείνοι εκεί πάνω έκαναν εκείνο που ξέρουν καλύτερα: χρησιμοποίησαν την ίδια νίκη σαν οδηγό προς τον επόμενο στόχο. Όπως όμως έχουν μάθει οι περισσότεροι στην Каλαμάта, εκεί που η οικονομία δεν περιλαμβάνει αποκλειστικά τον πρωταθλητισμό: όταν μία ομάδα στέκεται σαν πρωταθλήτρια μόνο στο αποτέλεσμα και όχι στη συνέπεια του αποτελέσματος, τότε οι αριθμοί γίνονται μπούμερανγκ. Την επόμενη φορά που βρεθεί αντιμέτωπος ο Ολυμπιακός με μία ομάδα εκτός έδρας, ας μην ξεχνά πως η φιλοξενία δεν είναι προνόμιο — είναι συνέχεια.

Τρεις διαφορετικοί κόσμοι; Μα φυσικά. Γιατί όταν αφήνεις τρεις βολές να καταλήξουν στα πόδια σου στο κλείσιμο μιας σειράς αγώνων που έχουν αποφασίσει την πορεία σου, δεν είναι πια ζήτημα τύχης — είναι ζήτημα μνήμης. Αυτό που ξέχασαν όλοι εδώ δεν είναι οι δώδεκα πόντους στις τελευταίες τρεις λεπτά της Ρεάλ στο ΣΕΦ, ούτε τα δέκα στις τελευταίες δύο. Αυτές οι λεπτομέρειες τις έχω δει κι άλλες φορές: σαν να υπάρχει ένας μηχανισμός εδώ που ξέρει πότε πρέπει να γίνει η κίνηση. Αλλά αυτό που κανείς δεν αναφέρει είναι πως στην προηγούμενη χρονιά — πριν ακόμη οι μεγάλοι τίτλοι γίνουν στόχος — ο Ολυμπιακός έκανε τριάντα δύο συνεχόμενα λεπτά ελέγχου επί της Ρεάλ Μαδρίτης στο τμήμα της BasketLeague, εκεί που την είχανε σα χαρτί. Τότε υπήρχε η ομάδα εκείνη, εκείνος ο προπονητής, εκείνες οι σέντρες όπου κάθε άμυνα είχε τη δυνατότητα να μιλήσει. Τώρα όμως; Από τις τρεις εντός έδρας παρουσίες αυτές, μόνο μία είχε σχεδόν συνοχή στην επίθεση — και αυτή ήταν κατά του Παναθηναϊκού, όταν ο ίδιος Παναθηναϊκός είχε ξεχάσει πώς ανοίγεται μια βολή. Την ίδια στιγμή, οι τρεις εκτός έδρας νίκες έγιναν όχι επειδή η Ρεάλ έπαιξε καλύτερα εκεί που είχε σκοπό να κερδίσει — έγιναν επειδή η ομάδα εκεί πάνω ξέρει ότι όταν βρίσκεσαι εκτός έδρας, το γήπεδο δεν κάνει φίλους. Εκείνοι έπαιξαν σα πρωταθλητές ακόμα και όταν η μπάλα άλλαζε χέρια πέντε φορές μέσα σε δεκαπέντε σέντες. Γιατί; Γιατί αυτοί έχουν μάθει πως η συνέπεια υπερισχύει της παράστασης. Κι εμείς εδώ στεκόμαστε με ένα αποτέλεσμα τριών αγώνων που θυμίζει περισσότερο τυχερό παιχνίδι στους αριθμούς παρά αποτελεσματικότητα στον αγωνιστικό χρόνο. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως τρεις αγώνες κάνουν έναν τίτλο, θυμήσου εκείνες τις βολές που κατέληξαν στα πόδια σου — όχι επειδή η δικαιοσύνη ήταν απουσία, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα η ομάδα σου είχε ξεχάσει πως η νίκη είναι σύνολο, όχι γεύμα μιας βραδιάς.

ρε σεις ρε, τι βράδυ μας κάνετε εδώ μέσα; σα να μιλάτε για γάμο που ξεχάσατε το κλειδί στο σπίτι τρεις φορές στη σειρά... 😄 και λέω τώρα, ο Ολυμπιακός εκείνες τις τρεις μέρες στο σπίτι του ήταν σα ν' έστειλες τον γαμπρό σου να βρει το δρόμο προς την εκκλησία αλλά του έδωσες χάρτη του περασμένου αιώνα. τρεις νίκες εκτός έδρας εκείνο το μηνάκι σα ν' έκαναν μια βόλτα στου μπαρμπά με το αυτοκίνητο τους — όλα άψογα, σα σχολείο πάνω στη μπάλα. κι ενώ εμείς εδώ ψάχναμε ποιος έκανε λάθος στις βολές στους τελευταίους γύρους, εκείνοι εκεί πάνω είχαν ήδη κερδίσει με τον ίδιο τρόπο που πάντα έπαιζαν: γρήγορα, χωρίς περισπασμούς, σαν ομάδα που ξέρει πως όταν βγαίνεις εκτός έδρας το γήπεδο δεν είναι δικός σου χώρος — είναι θέατρο του αντιπάλου. αλλά όταν γύρισαν σπίτι τους λοιπόν — αλίμονο! τρεις αγώνες σαν τρεις διαφορετικές ταινίες τρόμου. όχι επειδή οι διαιτητές τους έκλεισαν τα μάτια στις τελευταίες σέντες, αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες η ομάδα εκεί πάνω είχε ξεχάσει πως το μπάσκετ δεν παίζεται μόνο με πόντους — παίζεται με αυτοπεποίθηση. και η αυτοπεποίθεση στο δικό σου σπίτι είναι σα να ανοίγεις ένα βιβλίο στις σελίδες του πρωταθλητισμού την ίδια ώρα που ο αντίπαλος σου στέκεται στην πόρτα σου με χάρτη φτιαγμένο την προηγούμενη μέρα. νομίζω πως φτάσαμε εκεί που κανένας δεν θέλει να φτάσει: όταν μια ομάδα στέκεται τόσο ψηλά στην βαθμολογία ώστε οι αριθμοί της λένε ιστορία, τότε κάθε αποτέλεσμα — είτε νίκη είτε ήττα — γίνεται κρίκος σε μια αλυσίδα που κάποιος άλλος είχε ήδη αρχίσει να σφυρηλατεί. και εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο: εκείνοι εκεί πάνω κέρδισαν τριάντα δύο πόντους περισσότερους από όλους τους άλλους εκείνο το πρωτάθλημα, είχαν δώσει σέντες, είχαν δώσει λεφτά, είχαν δώσει όνομα... όμως τρεις φορές σ' ένα μήνα έπαιξαν σα να είχαν ξεμείνει από μπαταρίες στις τελευταίες σέντες. και ρωτώ εγώ: πώς μπορείς να είσαι πρωταθλήτρια ομάδα στην Ευρώπη όταν το δικό σου γήπεδο γίνεται σα κουτί όπου κλείνεις τους αντίπαλους τρεις φορές στη σειρά; η ίδια ομάδα που είχε βγάλει τον Παναθηναϊκό στις 97-93 βγάζοντας τον τύπο σα νυχτερινή πτήση, την ίδια βδομάδα χάνει 68-78 από τη Μονακό σα ν' είχε βάλει φωτιά στον εαυτό της. πού πήγε εκείνο το κράνος της πρωταθλήτριας; σα χαράτσι που έκανες τρεις φορές εκείνο τον Απρίλη... τέλος πάντως, θα δούμε; το μπάσκετ είναι σαν τις βόλτες στη Ρόδο αυτές τις μέρες — κάποια γωνία πάντα αποδεικνύεται πιο δύσκολη από ότι φαινόταν στην αρχή.