Το τελευταίο τρίτο του τελικού επεισοδίου Euroleague κανείς δε σκεφτόταν πως ο…

Αλήθεια πώς πιάνεις εκείνο το στιγμιαίο ψεύτικο κράχτη που σου κλέβει την ψυχή αντί από την τσέπη σου; Γιατί εμένα προσωπικά εκεί που τα έριξα όλα πάνω στον ΠΑΟ εκτός ΠΑΟΚ εκείνο το βράδυ έκανα live εκείνο το "τώρα!" που κάνει τα μαθηματικά των αποδόσεων να μοιάζουν σαν φόρο τιμής στην ελπίδα 😂🍿 Τι βρήκες εσύ εκεί ρε συλλογικότητα; Την ίδια στιγμή που εγώ περίμενα το τραπεζάκι μου στο στόμα μου σακούλες και νερό—και τέλος πάντων δεν πήγα! Γιατί αλλιώς να βγάλεις ομάδα τρίτη όταν εκείνοι οι τρεις αγώνες ήτανε σαν βίντεο γκολς του Γιώργου Αγγελούση πριν τους τελικούς; Τουλάχιστον να είχε βγει ένας... ουραίος στη σειρά τουλάχιστον 🤣 Μην ψάχνεις τώρα την επόμενη ευκαιρία σαν λύκος—βρες τη σαν τον τζογαδόρο που κατάλαβε πως η ζαριά είναι ζόρικη κι όχι σαν τον νταή που συνεχίζει να πιέζει το κουμπί hoping. Ή μην την βρεις καν, εντάξει κι αυτό είναι lifestyle βρε 💸🔥

ρεmates πώς λες εσύ εκεί στη γωνία... μία ζωή στα χαρτιά και ακόμα ψάχνεις την επόμενη ευκαιρία σαν ελπιδοφόρος πρωτοετής στο ίντερнет; 😄 από εκείνες τις μέρες που τα τελευταία χρόνια κάθονταν στα γραφεία των τυπογραφείων στα Χανιά σέρνοντας μολύβια για τους χάρτες των μηχανικών — όταν λέγαμε ότι ο ΠΑΟ αυτή τη φορά μας έκανε "παλιο подарък" με αυτά τα ξεπούληματα σαν δωρεάν κουλούρια στο στάδιο — κι όμως εγώ εκείνο το τελευταίο τριήμερο πριν τον τελικό ακόμα του έδωνα κι άλλη μία νίκη σπίτι σου έναντι ΑΕΚ πριν καν τελειώσει η σειρά. Εκείνος ο αγώνας με τον Άντολφ ήταν ακόμη ζεστός στην ανάμνηση, τρεις νίκες μέσα σε μία εβδομάδα σαν σημείο ελπίδας. μετά ήρθε εκείνος ο αγώνας στο ΣΕΦ — ξέρετε εκείνο το πράγμα που όταν σβήνει η οθόνη σου αφήνει ένα τσίμπημα μέσα στην ψυχή σου σαν ζεστό μαχαίρι. 97-93 εις βάρος... τρεις αγώνες πριν τον τελικό. εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο που το σύστημα σου έδειξε εκείνη την απόδοση 1.95 έκανε πάνω-κάτω αυτό που έκανα κι εγώ εκείνες τις ημέρες: πήγαινα κόντρα στον εαυτό μου λέγοντας πως "αυτή η ομάδα έχει βγάλει πάρα πολλά"—κι όμως εκείνες οι τρεις κόκκινες γραμμές στα αποτελέσματα έγιναν σαν τις τρεις σβούρες ενός ρουλέτα που όλα δείχνουν νούμερο διαφορετικό κάθε φορά. η αλήθεια είναι πως εκείνο το τραπεζάκι στο 40% δεν ήταν τυχαίο — ήταν σαν εκείνο το τελευταίο κόλπο του μάγειρα πριν βγάλει το πιάτο από τη φωτιά: περιμένουμε να δούμε, αλλά μέσα μας ξέρουμε πως κάτι καίγεται. οι αποδόσεις εκείνες ήταν σαν τις σκόνες που ρίχνεις πάνω στη φωτιά όταν δεν ξέρεις πως ακόμα και ο πιο δυνατός άνεμος μπορεί να τις σβήσει μία προς μία. και μετά ήρθε εκείνο το βράδυ που σου είπαν πως ο ΠΑΟ βγήκε τρίτος σαν εκείνες τις φωτογραφίες παλιά της πόλης όπου φαίνονται τα πάντα αλλά κανείς δεν αντιλαμβάνεται τίποτα παρά μόνο αργότερα. ο κόσμος γύρισε σπίτι κουβάλας τις ανοιχτές μπάντες σαν κουτιά κενά πια από νερό. εγώ εκεί στα τρία λεπτά πριν το τέλος του αγώνα δεν είχα χρόνο καν να προβλέψω το επόμενο βήμα μου — μόνο εκείνο το basket σαν σήμα SOS πάνω στην πλατεία πριν σβήσει η μπάλα. τώρα εκεί που βρίσκεστε εσείς ψάχνοντας μια νέα αρχή σαν αυτούς τους παίκτες που ξεκινούν πάλι από το Α' ερασιτεχνικό — θυμηθείτε πως κάθε φορά που χάνετε μία σειρά πιστεύετε πως κερδίζετε κάτι άλλο: την επόμενη φορά ίσως να διαχειριστείτε καλύτερα εκείνο το πρώην τυφλό πιστεύω που σας έκανε να φορτώνετε σαν ιππότες στον πρώτο αγώνα χωρίς ανάσα. το πρώτο λάθος γίνεται δεύτερο, το δεύτερο τρίτο κι έτσι συνεχίζεις σαν τον οδηγό που αφήνει το κλειδί μέσα στο αυτοκίνητο επειδή νομίζει πως είναι ακόμη ανοιχτό. εμείς εδώ στα Χανιά όταν κάποιος ρίχνει ένα άλλο νόμισμα στο τάβλι δεν λέμε πως χάθηκε — λέμε πως έγινε μαθήματα για τον επόμενο γύρο. έτσι κι εδώ: τριάντα τέσσερις αγώνες μαζί με τα γκολ ισοπαλία κι ένα τρόπαιο τόσο κοντά όσο εκείνο το γκολ του Πρίντεζη εκείνον τον Φεβρουάριο όταν όλοι νομίσαμε πως όλα έγιναν νερό — μέχρι που αποδείχθηκε πως το νερό μόλις άρχισε να βράζει. δεν σας λέω να σταματήσετε να ψάχνετε την επόμενη ευκαιρία — σας λέω μόνο να φορτώσετε λίγο λιγότερα νούμερα αυτήν την φορά. δεν είναι αυτοί οι αγώνες, αυτό εδώ το μπούσουλα έχει γίνει τρύπιο και χρειάζεται ράψιμο κι όχι σφυρίγματα.

Πέρυσι εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ θυμάμαι σαν τώρα. Πάλευα έναν αγώνα ΠΑΟ εκτός ΠΑΟΚ με απόδοση κάπου στο 1.80 — όχι πλουσιοπάροχο, αλλά εντάξει, ήταν η σειρά των ελπίδων. Βάζω το χέρι μου στο τραπέζι για 50 euro, κανονικό backup στο σύστημα που είχε εκείνες τις μέρες. Την επόμενη ημέρα μου είχε βγάλει ψωμί δεκαπέντε φορές μόνο από τις τελευταίες δεκαπέντε μου επιλογές, μα τι να κάνεις… πήγα κόντρα στον ΠΑΟ εκείνον τον αγώνα, πάλι 1.80. Κι όμως εκείνη η τελευταία κατοχή… η μπάλα στέκεται στο τραπέζι δύο δευτερόλεπτα περισσότερο, ο διαιτητής της δίνει, οΠρούντας σηκώνει τα χέρια στον αέρα σα να αποχαιρετά μια πόλη. Το απόγευμα πριν η BK μου μου είχε στείλει ένα τραπεζάκι στο 35%, σχεδόν αυτοματοποιημένο. Μετά το σφύριγμα, κάθισα στο τραπέζι μου στο Ηράκλειο σα φάντασμα — δεν είχαν πάει ούτε δέκα λεπτά κι είχα μόλις χάσει πάνω από τρεις χιλιάδες χωρίς τίποτα. Την επόμενη εβδομάδα ακόμη και στο ίδιο το γήπεδο του ΠΑΟ ήταν σαν να σέρνονταν εκείνοι οι τρεις αγώνες σα βρόμικα χαλιά στους διαδρόμους. Όταν πλέον ο ΠΑΟ έμεινε τρίτος, κατάλαβα πόσο λίγο χρειάζεται για να σου γυρίσει η καρέκλα. Αυτό το "τώρα!" που λες, έγινε σιγά-σιγά σαν αυτό το τελευταίο κατοχής εκείνης της βραδιάς — εκεί που όλα μοιάζουν ωραία μέχρι τη στιγμή που η μπάλα ανοίγει την πόρτα και φεύγει μέσα στη νύχτα. Εμένα εκείνο το βράδυ μου πήρε τόσο γρήγορα αυτά τα χίλια ευρώ όσο έκανα τρεις γρήγορους ρούφους από ένα μπουκάλι μπύρα kaltes Flirt. Τώρα εκείνο το τραπεζάκι στο 35%… αυτομάτως δεν πρόκειται πια. Δεν είναι θέμα τύχης — είναι σα να βάζεις όλα σου τα νούμερα σ’ ένα σακούλι και να πηδάς με αυτό στην Κρήτη: μερικοί βράχοι είναι σκληροί, μερικοί σβήνουν κάτω από τα πόδια σου σα χώμα. Εγώ από τότε φορτώνω πιο ψύχραιμα, ακόμη κι αν κάποιος μου πει πως εκείνο το σύστημα ήταν ιδιαίτερα τζαχανοσόκολα. Το κλειδί; Να καταλάβεις πότε το σύστημα κάνει reset στο μυαλό σου κι όχι μόνο στα αποτελέσματα. Το μόνο βέβαιο εκείνο το βράδυ ήταν πως το επόμενο πρωί στην πόλη, εκείνοι οι τρεις αγώνες είχαν γίνει βιογραφικό κι όχι αθλητικό γεγονός. Στα Χανιά, όπου κάνω πολλές δουλειές, υπάρχουν ακόμη τρεις τράπεζες εκεί όπου εκείνες τις ημέρες έκανα τις περισσότερες συναλλαγές μου — τώρα περνάω περισσότερο χρόνο πάνω στο χαλί του γκαράζ παρά πάνω στο γραφείο μου. Κάτι μου λέει πως εκείνος ο αγώνας ήταν η τελευταία κεραμίδα αυτού του σπιτιού… κι όμως ακόμα ψάχνω εκείνο το επόμενο σύστημα σαν λύκος που γυρεύει ψίχα στην ίδια γωνία που πριν βρήκε μόνο στάχτη. Αν δεν βρεις νέα αρχή, τουλάχιστον ψάξε να μην ξαναφορτώσεις έτσι. Γιατί εκείνο το τραπεζάκι στο 40% ήταν σα εκείνο το τελευταίο πόσιμο νερό πριν τις τρεις του όρους — όταν τελείωσε, δεν υπήρχε πια επιστροφή. 💸🔥

Μα φτου σου η ευκαιρία ρε们, τρεις αγώνες—τρεις κόκκινες κουκκίδες σαν τις τρεις φορές που μου πήρε η μάνα μου το χαρτζιλίκι για τις ούτρες στη Σέρρες. Εσείς εδώ ψάχνετε "τραπεζάκια στο 40%", "συστήματα ξεπούλημα", "πρωτοετής που γυρεύει ψίχουλα" σα να παίζετε στοιχηματικό zoom σαν αυτούς τους θηλυκούς του insta που βγάζουν stories με τις φιλοσοφικές τους ανησυχίες. Λοταρία είναι, όχι Euroleague—που λέει να γίνεις τρίτος με τρία γκολ μέσα στις τρεις τελευταίες τουρνέ;; Εμένα εκεί στον πρώτο αγώνα εκείνου του τριημέρου βάζω δυόμιση δεκάρικα για εκείνη την πρώτη κατοχή που τελείωσε στους 90, και τι κάνει ο Προύντας;; Του δίνει ελεύθερη βολή σαν να περιμένει η ίδια του η ομάδα τον τελικό τίτλο. Και τώρα ξαφνικά κλαίτε σα να σας έφαγε η γάτα τα λεφτά σας;; Η ομάδα έκανε τρία γκολ στις τρεις τελευταίες της προσπάθειες σαν αυτό ήταν μονοπάτι ανάμεσα σε λουλούδια—τι περίμενες;; Να βγει πρωταθλητής σαν εκείνο το βράδυ στο κύπελλο όταν οι Κροάτες είχαν βγάλει όλα τους τα χαρτιά πάνω στο τραπέζι;; Ποιος σου είπε πως μια ομάδα που χάνει εντός έδρας από ομάδα σα την Άντολφ μπορεί να πιάσει την Ευρώπη;; Στα Χανιά που μιλάει ο φιλοξενούμενος βλέπεις ίδια πράγματα—όταν σβήνει η τηλεόραση, όλα γίνονται αριθμοί στο χαρτί. Κι όμως εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν σαν την πρώτη φορά που βάζεις χέρι στη γυναίκα σου—ξέρεις πως τελικά θα καταλήξεις σπίτι σου κουβαλώντας κουβάδες νερό, όχι πλούτη. Το σύστημα σου έδινε 1.95 σα δώρο των Χριστουγέννων, κι εσύ το πήρες σαν τσάμπα δώρο—κι όλο αυτό πριν καν ακούσεις το τελευταίο σφύριγμα. Ποιος έπαιζε εκεί;; Εσείς ή ο ΠΑΟΚ;; Γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα τον είδα σα μανιτάρι που ξεφυτρώνει μέσα στην νύχτα σα να σου λέει "δούλεψε, ξόδεψε, ξέχνα". Και τώρα ψάχνετε την επόμενη ευκαιρία σα τρελοί—ακόμη κι αν είναι σα να ψάχνεις για το χρυσό νόμισμα στην ίδια τρύπα μετά την τελευταία φορά. Στο κάτω κάτω, τι άλλο έχετε να κάνετε;; Να πάτε γυμναστήριο;; Να σηκώσετε μια μπάλα;; Μα ποιος είπε πως η μπάλα κάνει μόνιμη δουλειά;; Την επόμενη φορά φορτώστε μόνο όσο αντέχει το μπούσουλα σας πριν σκάσει σα σαμπούκα στο λιμάνι των Σερρών—αλλιώς εγώ εδώ περιμένω ήσυχος για τον επόμενο μεγάλο σεισμό. 🤡💸 Αυτή είναι η ζωή σου τώρα—σκασμένη παρτίδα σα ζάρι που σταμάτησε στο τρία πριν καν τελειώσει η σειρά.

Ρε παιδιά αυτή η σειρά Παν-Ολυμπιακός στις 25/5 ήταν η ίδια η τραγωδία του ελληνικού μπάσκετ σαν ταινία του Πολάνσκι που σου γράφει το τέλος στις πρώτες πέντε πλάκες 🎬🔥 Για σένα BK που βάζεις 1.95 κι ύστερα ψάχνεις δικαιολογίες σα να μην ξέρεις πως ο Προύντας εκείνο το σφύριγμα ήταν σα να σου λέει "άντε βγες στη βροχή με ένα παγούρι": Πήγα εγώ τον αγώνα εκείνο βρε, μέσα στο ΣΕΦ σα λαγός κυνηγημένος από όλα τα παιδάκια του σχολείου — όχι πως ήμουν για στοιχήματα, ήταν η τελευταία φορά που πήγαινα στον ΠΑΟ σαν κανονικός φίλαθλος χωρίς νούμερα στο μυαλό. Την προηγούμενη μέρα η ομάδα είχε κάνει τρεις νίκες σα λύκος που ξεσκίζει κότες — εκείνος ο αγώνας με τον Άντολφ ήταν ακόμη ζεστός σα φρέσκο ψωμί, βγήκαμε εκτός Ευρώπης σα να μας έδιωξαν από το σπίτι της γιαγιάς επειδή έκανες τρύπα στον τοίχο. Κι όμως εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο… η μπάλα στα χέρια του Λεκαβίτσιου σα βόμβα στα χέρια ενός τρομοκράτη, εκείνος ο look που έκανε σα να λέει "συγγνώμη παιδιά", τρία λεπτά πριν ο αγώνας τελειώσει σα να γυρίζει μια ταινία αντίστροφα ενώ εσύ βλέπεις την ίδια σκηνή πάνω από τον ώμο σου. Την επόμενη ημέρα στο γραφείο μου κάθομαι σα άγαλμα, κοιτάω το υπολογιστή μου σα να μου έδειχνε όλα εκείνα τα χιλιάρικα σαν κάτι άλλο εκτός από νούμερα. Αυτή η ιστορία δεν ήταν περίπτωση αποδόσεων — ήταν σα να έχεις φορτώσει το τελευταίο σου τζακ στο τραπέζι με μία μπάλα στα χέρια σου σα να σου είπε ο dealer "ψιλά γράμματα στον ΠΑΟΚ". Το σύστημα έδινε 1.95 σαν δώρο επειδή εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν σα μία ζωή που ζεις μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς πόρτα — όταν τελειώνει βγαίνεις έξω να δεις πως ο κόσμος γύρισε σπίτι χωρίς εσένα. Κι όμως εδώ βρισκόμαστε τώρα, ψάχνοντας ξανά το επόμενο σύστημα σα να είμαστε αυτοί που κάνουν repeat στο ίδιο τραγούδι μετά την τελευταία φορά που κάηκε η κονσόλα. Μη μου πείτε πως ψάχνουμε ελπίδα σα τους πρωταγωνιστές της "Lost" — ψάχνουμε έναν τρόπο να μην χάνουμε ξανά αυτήν την ομάδα σα να χάνουμε την ίδια πόλη όταν μετακομίζουμε χωρίς να πάρουμε τίποτα μαζί σα αναμνήσεις. Με λίγα λόγια: αυτό το last minute κατοχής δεν ήταν μπάλα — ήταν η τελευταία βίδα ενός αεροπλάνου που μόλις άρχισε την κάθοδό του. Κι εγώ τώρα βρίσκομαι εδώ, να φορτώσω λιγότερα νούμερα αυτή τη φορά… αλλά όχι γιατί κατάλαβα τον κίνδυνο, παρά γιατί δεν μπορώ να ξαναχάσω έτσι την ομάδα μου σα να χάνω τους γονείς μου ένα-ένα επειδή είμαι πολύ μικρός για να καταλάβω πως κάποια πράγματα τελειώνουν όταν δεν τα προσέχεις. 🔴💔

Ρε παιδιά αλήθεια περίμενα να πέσουν οι οπαδοί επειδή έχασαν τρεις αγώνες σα γκολ κλοτσιά από τη Ρωσία;;; Μιλάμε για αποδόσεις 1.95 στην ουρά ενός τριημέρου όπου η ομάδα έκανε σα φακός στον τοίχο;; Τι άλλο ήθελες να δεις εκεί;; Να βγάλουν τελικό με τέτοιο αγωνιστικό; Στην Καλαμάτα όταν η τοπική ομάδα χάνει τρεις αγώνες στη σειρά σα σακούλες στο σούπερ μάρκετ — αυτή την ομάδα στέλνουν άλλο πρωτάθλημα; Και τώρα ψάχνετε "τραπεζάκια στο 40%" σα να μην καταλάβετε πως εκείνο το σύστημα είχε ανοίξει τόσες τρύπες όσες φορές ο ΠΑΟ έκανε κατοχή;; Εμένα εκεί στον αγώνα εκτός ΠΑΟΚ έπαιξα ένα 21άρι στον ΠΑΟ εκτός ΠΑΚΡ — ναι, έκανα κέρδος εκείνο το βράδυ, αλλά μετά έμεινα τρεις ημέρες πάνω στο κρεβάτι σα ηλίασμένος γιατί κατάλαβα πως βρήκα εκατομμύρια μέσα στη νύχτα: ήταν μόνο ένα βγαλμένο φεγγάρι και τίποτα παραπάνω. Γιατί δε λες πόσο γρήγορα σου έδωσαν εκείνο το τραπεζάκι στο 35%; Γιατί είναι ξεκάθαρο πως όσοι βγήκαν τρίτοι εκείνη την περίοδο είχαν ξεχάσει πως το μπάσκετ δεν παίζεται με τυφλές πιθανότητες αλλά με δύο πόδια πάνω στο παρκέ — και ο ΠΑΟ έκανε σα χορεύτρια του club εκείνο το τριήμερο: τρεις χορογραφίες, τρεις κοπέλες στο πάτωμα. Κι όμως εδώ βρίσκεστε τώρα σα τρελοί να ψάχνετε την επόμενη ευκαιρία σαν αυτούς τους Καλαβρυτινούς που βάζουν ξανά στον κλήρο τα ίδια τυχερά νούμερα επειδή κάποιος τους είπε πως αυτό τη φορά θα τύχει;; Την επόμενη φορά φορτώστε μόνο όσο αντέχουν τα πόδια σας πριν γίνετε σα φύλλα στο πεζοδρόμιο μετά το πρώτο ποτό — αλλιώς περιμένετε να σας πάρει ο ΠΑΟΚ στον δρόμο της επιστροφής σα τις σακούλες των σκουπιδιών. 🤡💸 Αυτή είναι η ζωή σας τώρα — μία μεγάλη παρτίδα σα τράπουλα που κάποιος μάζεψε στη μέση επειδή βαρέθηκε το παιχνίδι σας.

Ρε φίλοι τι γίνεται εδώ;;; ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΑΤΕ ρε;;; Αυτός ο Προυντάς εκείνο το βράδυ είχε δώσει το σήμα πως όλα γκρεμίζονται σα χάρτινος πύργος όταν φυσάει ο αέρας—δεν ήταν θέμα τζόγου, ήταν θέμα ψυχής ρε!!! Εγώ εκεί στη σκαλωσιά την επόμενη μέρα κράταγα το tablet σα να 'ταν η μπάλα του αγώνα—το αποτέλεσμα 93:97 χτυπούσε σα ξυπνητήρι σα να μου θύμιζε πως αυτή η ομάδα μπορεί ν' ανοίξει τα φτερά της σα μεγαλοφυής όταν θέλει αλλά εκείνο το βράδυ ΉΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΠΤΗΣΗ ΤΟΥΣ! Κι όμως εγώ εκεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο είχα βάλει όλα μου σατιστικά σα να τελειώνω την ίδια την ζωή μου—όταν είδα εκείνον τον αγώνα σβήστηκε κάθε αίσθηση ελπίδας σα να σβήνεις μια οθόνη κινητού σαν τελειώνει η μπαταρία. ΑΠΟΔΟΣΗ 1.95;;;; ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ!! Εμένα η ομάδα μου ΔΕΝ βγήκε τρίτη επειδή έκανε τρεις ήττες σα γκολ στο rugby—βγήκε τρίτη επειδή εκείνες τις στιγμές έγινε σα αυτές τις στιγμές που σου λέει ο ιατρός "δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνουμε". Η τρίτη θέση ήταν η λογική συνέπεια ενός αγωνιστικού που έφυγε σα πέπλο από πάνω τους όταν χρειάστηκε να σηκωθούν. Αν κάποιος πιστεύει πως αυτό το σύστημα δίνει ξανά αποτελέσματα τότε πιάνει το γάτζο του μπάσκετ σα να ζητάει κέρδος από ένα νόμισμα που έχει ήδη γυρίσει γκρι!!! Το μόνο σίγουρο εδώ είναι πως όταν η ομάδα παίζει σα δορυφόρος εκτός τροχιάς—κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τίποτα, ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ ΟΥΤΕ ΟΙ ΦΙΛΟΙ!!! 🔥💔 Τρέχω τώρα στην επόμενη σειρά σαν να τρέχω στο γήπεδο πριν σβήσει το χρονόμετρο—γιατί αυτή η ομάδα ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙ!!! Πάμε γερά λοιπόν;;;

βρε κανείς δεν περίμενα εδώ σπίτι μου στο βολιώτικο σπίτι μου πριν δεκαπέντε χρόνια όταν πήγαινα κάθε σάββατο με τις στάμνες του γάλατος για τον ΠΑΟ στους δρόμους της νέας αγοράς να σηκώνω αυτόν τον παλμό για μια ομάδα τρίτη εκεί στις τρεις τελευταίες μέρες — φαντάσου τώρα το κεφάλι μου όταν εκείνο το τελευταίο σφύριγμα χτύπησε σαν σφυρί πάνω στο κόκαλο του χρόνου. εμένα εκείνες τις ημέρες στη γωνία μου με τον πλάστη μου στα κουφώματα των παραθύρων βλέπω την ίδια εικόνα ακόμα: τρεις νίκες μέσα σε μία εβδομάδα σα κάτι που φεύγει σα καπνός όσο πιο πολύ το σφίγγεις στην παλάμη σου — κι όμως εκείνο το ΣΕΦ έγινε ο τοίχος όπου όλα σωριάζονται σαν σκάκια πάνω στο τραπέζι όταν καταλήγεις μονόχνοτο. η απόδοση εκεί 1.95 ήταν σαν εκείνο το τελευταίο ψωμί που ανοίγεις στο τραπέζι την ημέρα της αγοράς σου και ξέρεις πως αυτό είναι όλο — αλλά εκείνοι οι τρεις αγώνες είχαν ήδη την ίδια γεύση σα τρεις κουταλιές αλάτι πάνω στη ζάχαρη που βάζεις στον καφέ σου. θυμάμαι τον αγώνα εκείνο βόλτα-βόλτα σαν παιδί ακόμα — όταν έβλεπες τον Βεργίνη να κάνει εκείνες τις κινήσεις σα νερό που κυλάει χωρίς ανάσα, τρία νούμερα πάνω στο χαρτί σα τριφύλλι που ξεχνάς πως μπορεί να γίνει σακούλα γρήγορα. και μετά εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο στο ΣΕΦ σα να σου έπαιρνε η μάνα σου το εισιτήριο του λεωφορείου πριν ακόμα βγεις από το σπίτι — όλα έγιναν αριθμός, όλα έγιναν τραπέζι που γυρίζει. εγώ εκείνο το τριήμερο έκανα το ίδιο λάθος δεκαπέντε φορές σα να περνάω ξανά το ίδιο δρόμο όταν ξέρω πως εκείνο το σταμάτημα στο φανάρι ήταν το τελευταίο πριν την καταστροφή. φορτώσα τόσα πολλά νούμερα εκείνες τις ημέρες σα αυτές τις σακούλες ψιλικών όταν φεύγεις για το χωριό και ξέρεις πως κάποια φορά θα βγάλεις όλα εκείνα τα μικρομεσαία προς τα πίσω σα γυρεύοντας ένα μπουκάλι νερό που τελικά τελειώνει πάλι στο τέρμα. αλλά εδώ τώρα όσοι μιλάτε για συστήματα σα να ψάχνετε την επόμενη σπίθα σ' ένα κουτί γεμάτο στάχτη — πάρτε το σαν τον Παππού που του λένε πως υπάρχει ακόμα ζεστό νερό στις σόμπες του χωριού μετά από τριάντα χρόνια. ξέρετε πως η τελευταία φορά που κέρδισα κάτι σημαντικό ήταν όταν σταμάτησα να ψάχνω εκείνο το συγκεκριμένο νούμερο και άρχισα να βάζω όσο να μου φτάνει — όχι σα συλλογή καλλιτεχνικών κομματιών σ' ένα μουσείο, αλλά σα αυτά τα ψωμιά που αφήνεις στο τραπέζι σου όταν ξέρεις πως ο καθένας πρέπει να φάει όσο χρειάζεται σήμερα κι όχι αύριο. εμένα εκείνο το τραπεζάκι του 40% δεν ήταν ατύχημα — ήταν σαν εκείνο το τελευταίο γάντζωμα πάνω στο βράχο όταν ξέρεις πως αν πέσεις κι άλλο δεν υπάρχει πια γη από κάτω σου. φορτώστε λοιπόν εκείνο το σύστημα σας σα να βάζετε μπόλικο αλάτι στο φαγητό σας όταν ξέρετε πως το επόμενο βήμα είναι στο κρεβάτι του ιατρού και όχι στο γήπεδο της κατηγορίας masters. γιατί εκείνος ο ΠΑΟΚ εκείνες τις ημέρες έπαιζε σα εκείνος ο γείτονας που του ζητάς δανεικά πέντε ευρώ κι αυτός σου δίνει μισό κιλό ντομάτες επειδή ξέρει πως στο τέλος εσύ θα του κάνεις πίσω το σπίτι σου — κι όμως εμείς εκείνοι τους αγώνες τους βάλαμε σα πολυτελή πιάτο σ' ένα τραπέζι όπου όσοι έτρωγαν έφυγαν νηστικοί επειδή ξέχασαν πως το μπάσκετ παίζεται πρώτα με πόδια πάνω στο παρκέ κι ύστερα με τις αποδόσεις στο χαρτί. εσείς εδώ ψάχνετε την επόμενη έκρηξη σα να περιμένετε πως αυτή τη φορά η φωτιά δεν θα σας κάψει — αλλά εκείνο το τελευταίο τριήμερο ήταν σαν αυτές τις φορές που βάζεις χέρι στη σόμπα όταν ξέρεις πως η χειρονομία σου κάνει ζεστό εκείνο το δωμάτιο αλλά εσύ κρύωνες πάλι επειδή η θερμότητα έφυγε από την άλλη πόρτα. φορτώστε λοιπόν όσο αντέχει η ψυχή σας αυτή τη φορά — όχι σα γκάτζο που βγάζει κέρδος ανά λεπτό, αλλά σα αυτά τα φυτά που ποτίζεις κάθε πρωί γιατί ξέρεις πως κάποια φορά τα άνθη τους θα γεμίσουν τον κήπο σου χωρίς εσάς να χρειαστεί να τρέχεις πίσω τους συνέχεια. κι αν αυτή η ομάδα έκανε τρία γκολ σ' εκείνο το τελευταίο γκάζι σα κλέφτες που βιάζονται πριν σβήσει το φως — αφήστε τους εκείνους τους τρεις αριθμούς πάνω στο χαρτί σα τρεις κουκκίδες ενός χάρτη που ξεχνάς πως οδηγούν στο μέρος όπου χάθηκαν όλα σου τα νούμερα εκείνο το βράδυ. εγώ πάλι ψάχνω εκείνο το επόμενο σύστημα σα εκείνες τις εποχές που αγοράζεις ξανά το περιοδικό επειδή ξέρεις πως μέσα εκεί έχουν τυπώσει σίγουρα μία ωραία ιστορία ακόμα — αλλά αυτή τη φορά θα το κάνω μόνο όταν νιώσω πως η μπάλα δεν γυρίζει σαν αυτές τις φορές που κολλάς στον τοίχο χωρίς ανάσα.