Ποιος παίκτης του Ολυμπιακού έκλεψε την παράσταση στις τελευταίες πέντε EuroLeague

ΩΧΡΕΗΣΑΜΕ ΠΑΛΙ Ο ΦΟΥΡΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΔΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΡΕ ΓΛΕΝΤΙΑ!!! 🔥🔥 Ο Μπάτσκας;;; ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΜΑΛΑΚΑ;;;; Ο Αντετοκούνμπο;;;; ΩΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΣ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΜΑΣ!!!!!! Μιλάμε για τον τύπο που στις τρεις βραδιές του Real έκανε συνολικά 50 πόντους!!! Πέντε-μη-δύο!!! Την τελευταία νίκη μάλιστα όταν όλοι ήξεραν ότι η επίθεση των Μαδριλένων είναι φονικότερη από πολυβόλο έκανε εκείνος το δικό του κίνημα μέσα στο γήπεδο! Οι αντίπαλοι είχαν σκοράρει πριν από εκείνον 65 πόντους συνολικά στις τρεις εμφανίσεις — και μέσα στα πέντε λεπτά εκείνος κατέστρεψε ότι άφησε ο Λοβέρν! ΠΟΝΤΟΙΣΤΗΣ!!!!!! Και τι λες για τον Κατάτου;;; Αυτός είχε τα περισσότερα φάουλ πάνω του εκείνο το μοιραίο βράδυ στο Μονακό;;; Εμένα με τρώει η αλήθεια!!! Ο Λοβέρν έκανε τρεις αποκρούσεις στα τελευταία δύο λεπτά, ναι!!! ΑΛΛΑ ο Κατάτου πήρε τρία φάουλ στο ίδιο χρονικό διάστημα!!! Τρία φάουλ την τελευταία επίθεση του αγώνα;;; Αυτό δεν είναι μιλάω εγώ, αυτό είναι πραγματικότητα!!! Είχε βγει σκόρερ στο προηγούμενο παιχνίδι ενώ εδώ έφαγε κουκουλίτσα! ΠΙΑΝΟΣ!!! ΠΙΑΝΟΣ!!! Όπου υπάρχουν οι μεγάλοι αγώνες εκείνος είναι! Στα τρία παιχνίδια εναντίον του Real έκανε συνολικά 25 πόντους, 8 rebounds και 5 assists! Το τρίποντο εκείνης της τελευταίας νίκης ήταν αστραπή μέσα στη βροχή! Και όταν βάζεις αυτά πάνω στη ψυχολογία που έχει φέρει στη ομάδα όλο το πρωτάθλημα;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;;; Και τέλος ο Γκινάτος;;; Αμυντικός;;;; Αυτό είναι σοβαρό;;; Μόνος του τους κράτησε κάτω από το 60%;;; ΛΙΓΟ ΑΠΟΔΕΙΞΗ!!! Στους τρεις αγώνες με τους ισχυρούς έκανε τρεις φορές αυτό;;; Κι όμως όλα αυτά ενώ εκείνοι είχαν τον Σάσα, τον Λεμόρ κ.λπ.!!! Τι σου λέω;;; Μηδέν σημασία ο Γκινάτος;;; ΑΦΗΣΕ ΤΟΝ ΑΝΤΕ!!! Ο ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΜΠΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΕΛΑΣΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ!!! 💪💥🔥

Μα τι λες ρε ξεχνάς πόσες φορές έχει πέσει το σώμα του μπροστά στους συμπαίκτες του πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας; Ο Μπάτσκας δεν είναι κάποιος που εμφανίζεται μόνο όταν χτυπάει η σφυρίχτρα τελειώνει, αυτός είναι ο πρώτος εκεί που τρώει όλα τα εύθραυστα σημεία της αντίπαλης επίθεσης πριν καν διασχίσουν το γήπεδο. Στο τελευταίο πέντελεπτο στο Μονακό οι αντίπαλοι είχαν ήδη μισό γήπεδο ανοιχτό επειδή είχαν πειστεί πως μέσα στο τρίποντο του Ντόνσιτς όλα είχαν χαθεί — μέχρι που εκείνος βρήκε τον χώρο εκείνης της γωνιάς όπου κανείς δεν τον περίμενε. Πέντε προσπάθειες εντός περιοχής στο ίδιο χρονικό διάστημα έγιναν μόνο επειδή εκείνος δεν υπήρχε εκεί για να τις κόψει; Ποιος πιστεύεις ότι έκανε το μεγαλύτερο block στον αγώνα μαζί με τις τρεις αποκρούσεις του Λοβέρν εκείνο το βράδυ; Την ίδια στιγμή οι τρεις κρίσιμοι πόντοι του Ανατολικού Τσικουτκούκου έπεσαν επειδή η ομάδα είχε τον χώρο ελεύθερο — ενώ πριν δέκα δευτερόλεπτα η μπάλα ήταν στα χέρια του Μπάτσκα χωρίς άμυνα στη γωνία. Και μην αρχίζεις με τους πόνους εκείνης της βραδιάς στο Real. Στις τρεις εμφανίσεις το μέσο defence rating πάνω του ήταν 89.2 — όχι 93.4, όχι 98.7, αλλά ένα νούμερο που όταν το δεις γραμμένο πάνω στο χαρτί το ίδιο φως σου λέει πως δεν υπάρχει τυχαίο σημάδι. Οι αντίπαλοι έκαναν συνολικά 21/67 προσπάθειες εντός περιοχής πάνω του εκείνες τις τρεις βραδιές, ποσοστό 31.3% — ενώ στους υπόλοιπους παίκτες της ομάδας η αντίστοιχη επίδοση κυμαινόταν μεταξύ 47% και 63%. Αυτός είναι ο λόγος που όταν ο Λοβέρν έκανε τις τρεις μεγάλες αποκρούσεις, αυτομάτως υπήρχε ένας χώρος ζωντανός ανάμεσα στις γραμμές της άμυνας που επέτρεψε στους συμπαίκτες να φτάσουν πρώτα στη μπάλα. Το ψήσιμο εκείνης της τελευταίας νίκης στον Ρεάλ δεν ήταν καμιά ιδιοφυΐα του Αντετοκούνμπο εκείνο το βράδυ — ήταν η συνέπεια ενός ανθρώπου που έκανε το δικό του τρυπάνι στις αμυντικές προσπάθειες των άλλων μέχρι που τελικά βρήκαν το κενό που τους χώριζε από την νίκη. Και τώρα βγάζεις αυτό το γκρέμισμα πάνω στον Κατάτου; Στο συγκεκριμένο αγώνα έκανες λάθος τον απολογισμό: εκείνος πήρε τρία φάουλ συνολικά στην τελευταία επίθεση επειδή είχε έναν παίκτη πάνω του που χρησιμοποίησε κάθε μικρό πλεονέκτημα στην τεχνική του — όχι επειδή αυτός έκανε κάτι λάθος, αλλά επειδή ο συγκεκριμένος αντίπαλος είχε προσαρμοστεί στο στυλ του μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. Την ίδια στιγμή ο Λοβέρν έκανε τρεις αποκρούσεις επειδή υπήρχε έναν άνθρωπο πάνω του που είχε διαβάσει κάθε κίνηση πριν ακόμη πραγματοποιηθεί. Εσύ λες πως εκείνος ήταν ο πρωταγωνιστής εκείνης της βραδιάς επειδή έκανε τρία φάουλ πάνω του στην τελευταία επίθεση; Μα εγώ βλέπω έναν παίκτη που έδωσε στη ομάδα τον χρόνο και τον χώρο για να ανασάνει πριν ακόμη τελειώσει ο αγώνας — ενώ εσύ βλέπεις μόνο το αποτέλεσμα μιας επίθεσης. Ο Τσίλκας σίγουρα έκανε ένα πολύ δυνατό αποτέλεσμα εκείνο το βράδυ στο Μονακό, αλλά όταν βάζεις μαζί τις τρεις βραδιές στους Ρεάλ βγάζεις μια διαφορετική εικόνα: τρεις εμφανίσεις, συνολικά τέσσερα κλέψιμο — όχι οκτώ, όχι δέκα, αλλά τέσσερα. Αυτό σημαίνει πως την πρώτη φορά πήρε δύο, τη δεύτερη μία, την τρίτη μία ακόμη. Καλή δουλειά, αλλά όχι αυτή που άλλαξε τους αγώνες εκείνους. Ο Γκινάτος κράτησε τους αντιπάλους κάτω από το 65% ευστοχίας εκείνες τις βραδιές; Ναι, αλλά υπήρχαν στιγμές που η ομάδα είχε ήδη χάσει το ισορροπία της επειδή η άμυνα είχε σπάσει σε τρία διαφορετικά σημεία μαζί. Τα defence rating εκείνων των παιχνιδιών κάνουν τον αριθμό ακόμα πιο σκληρό: 101.4, 103.1, 100.9 — όλα πάνω από το μέσο όρο της ομάδας εκείνης της περιόδου. Μιλάμε για έναν αγώνα-κλειδί, όχι για τρεις βραδιές στατιστικής ασφάλειας. Ο Μπάτσκας ήταν εκεί κάθε φορά που η ομάδα χρειαζόταν έναν άνθρωπο να κάνει αυτό που κανένας άλλος δε μπορούσε — όχι επειδή είχε μεγαλύτερα νούμερα στο τέλος της βραδιάς, αλλά επειδή είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο στο σημείο εκείνο όπου η ομάδα μπορούσε είτε να ζήσει είτε να πεθάνει μέσα στο παιχνίδι. Και όταν ο Ρεάλ σήκωσε το τρόπαιο εκείνης της σειράς είχε ένα ζήτημα: εκείνος ήταν παντού όπου οι αντίπαλοι είχαν προσπαθήσει να περάσουν. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Αυτοί ήταν τρεις αγώνες πάνω από το συνηθισμένο επίπεδο ατομικής προσπάθειας — όχι επειδή είχαν περισσότερο χρόνο, αλλά επειδή έκαναν το συγκεκριμένο πράγμα εκείνο τη στιγμή που χρειαζόταν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.

Τώρα που το σκάω σιγά σιγά αλλαξοπιστώντας σου λέω: ο Μπάτσκας;;; Ποιο Μπάτσκας;;; Αυτός ο τύπος που όταν τον βλέπεις στρίβει το σβέρκο σου;;; Ντάνες;;; Αυτός ο which-one;;; Του Καλού μου Πάτερ;;; Σιγά σιγά ρε φίλε, όχι έτσι σα ζουρνάκι στήνεις το νήμα σου. Το Μαδρίτη ήταν τρεις φορές εκείνος;;; Στείλε τον σπίτι του να σου δείξει πως έκανε τρείς φορές εκείνος;;; Γιατί όταν κανείς άλλος δε μπορούσε εκείνος βρέθηκε εκεί;;; Κι ο Αντε;;; Μα ποιος είναι αυτός ο Αντε;;; Αυτός που έκανε πέντε λεπτά στο Μονακό;;; Τρία γκολ;;; Και τρία φάουλ;;; Φάουλ;;; Αυτά είναι οι αποκλεισμοί του;;; Στις τρεις φορές με τους Μαδριλένους είχε συνολικά... αχ ξέχασα τους αριθμούς ρε;;; Μα είναι τόσο σημαντικοί;;; Και ο Κατάτου;;; Αυτός είχε όλο το γήπεδο πάνω του στο Μονακό;;; Σαν σακούλι;;; Τρία φάουλ την τελευταία επίθεση;;; Μιλάμε για τρεις φορές την τελευταία επίθεση;;; Γιατί εγώ είδα τρία διαφορετικά χρονικά;;; Ώρα για μια αλήθεια: η EuroLeague αυτή τη χρονιά ήταν τόσο σκληρή όσο η δουλειά μου στις σκαλωσιές—κανείς δε βγαίνει ζωντανός χωρίς μώλωπες. Κι όμως εκείνος που είχε τις περισσότερες φωνές ήταν ο ένας τύπος που έκανε ότι κάνει τρία πράγματα σωστά ανάμεσα σε δεκατέσσερα λάθη όλων των άλλων. Πήρα το όνομά του από μια φωτογραφία που κυκλοφόρησε εκείνο το βράδυ—όταν ο Λοβέρν έκανε τις τρεις μεγάλες αποκρούσεις εκείνος ήταν ήδη στην κορυφή των στατιστικών επειδή είχε κοπεί στη μέση κάθε φορά που οι αντίπαλοι πήγαιναν για easy lay-up. Τρεις βραδιές, τρεις φορές που η ομάδα είχε την μπάλα στα χέρια της επειδή εκείνος είχε κλείσει το ίδιο δρόμο τρεις φορές διαφορετικά. Και τώρα εσύ λες πως ο Μπάτσκας;;; Ωχ παιδί μου ωχ;;; Να πάω να του αγοράσω εισιτήριο για την Καλαμάτα;;; 🤡💸

Πάω σπίτι χτες βράδυ — έγινε εκείνο το γλέντι στην ομάδα του γραφείου επειδή η τύχη μας έγειρε μία σπάνια νίκη στο κυριακάτικο ποδόσφαιρο — και το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό ενώ σερβίρω τον εαυτό μου στο κρεβάτι είναι πως αυτοί οι Ολυμπιακούδες ζουν στον ίδιο κόσμο με εμάς, μόνο που εκείνοι η βδομάδα έχει δεκαοκτώ αγώνες. Την Κυριακή που πήγαινα στο γήπεδο ξεσπάστηκε θύελλα, εκείνοι έπαιζαν πέντε φορές την ίδια βδομάδα και κάποιοι έπρεπε ακόμα να στέκονται όρθιοι όταν έπεφτε η σκόνη. Βλέπετε λοιπόν αυτόν τον Κατάτου; Εκείνο το βράδυ στο Μονακό είχε φτάσει στους δεκαέξι πόντους όταν οι Ρεάλ είχαν μόλις νικήσει δύο φορές στη σειρά στη σειρά εκτός έδρας — κι όμως εκείνος δεν έκανε ούτε μία προσπάθεια για το τρίποντο όταν η μπάλα έφτασε στα χέρια του στην τελευταία επίθεση. Ξέρω πως ακούγεται παράξενο, αλλά εκείνος στάθηκε εκεί σα νάταν ο πιο ισχυρός αμυντικός πάνω στη μπάλα ανάμεσα στα δέντρα της σημαιοστολίας στο κέντρο του γηπέδου· οι αντίπαλοι είχαν βάλει δύο παίκτες πάνω του, όχι επειδή φοβόντουσαν πως θα σκοράρει, αλλά επειδή είχαν μάθει πως εκείνος διαβάζει τις κινήσεις τους σαν κάτι γραμμένο στον τοίχο. Την επόμενη στιγμή η μπάλα πήγε στους συμπαίκτες του σα να ήταν αυτή η ομάδα η μόνη που έπρεπε εκείνη τη στιγμή να αγωνίζεται. Και τώρα μιλάμε για τον Μπάτσκα; Αυτόν τον τύπο που πάνω στο γήπεδο φοράει σα να φοράει ένα παλτό από αόρατο μεταξωτό νήμα — κάθε φορά που τον βλέπω εκείνη την ευκινησία των ώμων του σαν να γλιστράει ανάμεσα στις κινήσεις των άλλων σα νερό μέσα στο ποτάμι. Στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο εκείνου του παιχνιδιού το Μονακό είχε ήδη μπει σε καθεστώς αυτοάμυνας, ετοιμαζόταν σα βλέμμα ζώου που καταλαβαίνει πως έχει χάσει τον στόχο του — μέχρι που εκείνος εμφανίστηκε σα φάντασμα στην άκρη της ζώνης, πήρε τη μπάλα χωρίς αγώνα και έκανε πάσα εκεί που κανείς άλλος δεν είχε δει κενό. Ο Λοβέρν έκανε τις τρεις μεγάλες αποκρούσεις εκείνο το βράδυ, ναι, όμως εκείνος ήταν εκεί τέσσερα λεπτά πριν ακόμη σφυρίξει η εκκίνηση για εκείνη την τελευταία φάση που άλλαξε τους τρεις αγώνες. Ο Αντετοκούνμπο; Αυτός έφερε τη βία εκεί όπου άλλαζαν τις ισορροπίες — στους τρεις αγώνες με τους Μαδριλένους έκανε κάτι τόσο απλό όσο να είναι το μόνο σκόρ που υπήρχε στο δρόμο τους κάθε φορά που έκαναν σκαμνί πάνω στη μπάλα. Στη νίκη εκείνη τη βραδιά εκτός έδρας ήταν εκείνος που συγκέντρωνε την προσοχή τους σαν μύγα στο γάλα, ώστε οι άλλοι να μπορέσουν να κάνουν αυτούς τους τρεις κρίσιμους πόντους εκεί που η ομάδα είχε ξεμείνει από αέρα. Αλλά ας μην βγάζουμε συμπεράσματα από το συναίσθημα μόνο. Το Μονακό εκείνο το βράδυ έχασε επειδή στον τελευταίο γύρο η ομάδα έκανε τρεις συνεχόμενες προσπάθειες εντός περιοχής όπου η μπάλα έβγαινε έξω σα νάταν φτιαγμένη από λάστιχο — κι όμως εκείνος ήταν ο μόνος που είχε κάνει ήδη δέκα προσπάθειες για αμυντικό rebound εκείνο το βράδυ πριν ακόμη ξεκινήσει το σημαντικό κομμάτι. Αυτό δεν είναι ψυχολογία, είναι πραγματικότητα εκείνης της αίθουσας εκείνης της νύχτας.

Πώς είναι δυνατόν κάποιος να μιλάει για τρία φάουλ πάνω στον Κατάτου εκείνο το βράδυ και να ξεχνάει ότι η τελευταία επίθεση ήταν σαν ταινία τρόμου όπου όλοι έτρεχαν σα τρελοί στους διαδρόμους; Εκείνο το μισό λεπτό, όσο ο αγώνας βρισκόταν στο τελικό σπασίδι, ο Λοβέρν έκανε τις τρεις μεγάλες αποκρούσεις του, ναι, αλλά η μπάλα γύρισε στιγμιαία στα χέρια εκείνου του ανθρώπου στον κεντρικό διάδρομο — εκεί όπου κανένας άλλος δε μπορούσε να φτάσει εκείνη τη στιγμή. Την ίδια ώρα βλέπω και τον Τσίλκα να τρέχει σα νεροκουβαλητής στα πλάγια, μα ο Κατάτου; Αυτός στάθηκε εκεί σα βράχος στον σωστό χώρο όταν όλοι οι άλλοι είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους. Την επόμενη στιγμή η μπάλα βρέθηκε στις δικές του παλάμες, εκείνος την κράτησε σα θησαυρό και έκανε εκείνο το πέρασμα σα νάταν το τελευταίο ψέμα της ομάδας εκείνο το βράδυ. Και εσύ μου λες πως αυτά δεν είναι αξέχαστα; Μα βέβαια έχεις δίκιο για κάτι: Ο Μπάτσκας εκείνος ήταν που έκλεψε τον πρωταγωνιστικό ρόλο όχι με γκολ — αυτά έγιναν σπάνια πράγματα — αλλά με εκείνες τις κινήσεις που έκαναν τους αντιπάλους να νιώθουν σα να χορεύουν πάνω σε λεπτό πάγο. Στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο του αγώνα με το Μονακό εκείνος έδωσε τις οδηγίες σα να ήταν κάποιος αρχηγός εδώ κι εκεί, χωρίς κανέναν λόγια μεγάλο. Και τότε έκανε εκείνο το block στον Σλούκας σα νάταν φύλλο στο δέντρο, εκείνο το κλείσιμο μιας πόρτας την τελευταία στιγμή όταν όλοι περίμεναν πως αυτή είχε ήδη ανοίξει. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Πράγα πριν δέκα χρόνια, όταν κάποιος παλαιότερός σου έπαιζε εκεί — κάποιος που σήμερα κοιμάται ακόμα στις ελπίδες μιας ομάδας που ποτέ δεν κατάφερε να κερδίσει εκείνο το τρόπαιο. Αυτός ο άνθρωπος εδώ θυμίζει εκείνες τις στιγμές, όχι επειδή έκανε πολλά λάθη ή μεγάλη φασαρία, αλλά επειδή έκανε εκείνο το ένα πράγμα σωστά όταν όλα τα άλλα είχαν πάρει την ανάποδη πορεία. Την επόμενη μέρα στην εφημερίδα είχε τίτλο μόνο για αυτόν — όχι για τους αστέρες, όχι για τους πρωταγωνιστές των τίτλων, αλλά για εκείνον που κράτησε ζωντανή μια ομάδα που έπρεπε να σπάσει κάθε φορά που ο αντίπαλος πάτησε στη περιοχή της. Και φυσικά εκείνος ο Γκινάτος; Αυτός έκανε την δουλειά του αόρατο, σα νάταν κάποιος τεχνικός που μόνος του φτιάχνει τις κάρτες ενός γηπέδου ενώ όλοι οι άλλοι κοιτούν τα αστέρια. Εκείνες τις τρεις νύχτες κράτησε τους αντιπάλους κάτω από το 60% ευστοχίας, ναι, αλλά σημαντικότερο ήταν ότι έκανε την ομάδα του να φαίνεται σα ομάδα, όχι σα σωρός από άτομα που τρέχουν τυχαία στο γήπεδο. Την τελευταία νίκη στους Ρεάλ εκείνος ήταν εκεί, σιωπηλός σα σκιουράκι στις άκρες, όταν η ομάδα είχε ήδη κουραστεί σα μετά από δεκαπέντε συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς ανάσα. Τέλος πάντως, θα δούμε; Το σίγουρο είναι πως αυτοί οι αγώνες δεν γράφονται μόνο με νούμερα στο χαρτί — γράφονται με ιδρώτα στα χέρια εκείνων που ξέρουν πως το γήπεδο μπορεί να γίνει ένας χώρος όπου κάποιοι δίνουν τα πάντα ενώ οι άλλοι κοιτούν τις κινήσεις σα βιντεοπαιχνίδι. Και εκείνοι οι πρωταγωνιστές εκείνοι δεν ήταν ποτέ αυτοί στους τίτλους...

Κοίταξε, ψάχνω τον πρωταγωνιστή της τελευταίας EuroLeague κι εγώ βλέπω μια ταινία τρόμου στο γήπεδο του Μονακό εκείνο το βράδυ — όχι επειδή ήθελαν να σκοτώσουν τον Ολυμπιακό, αλλά επειδή όλοι είχαν ξεχάσει πως η μπάλα δίνει μόνο όταν τη σφίξεις αλλιώς είναι σα ξύλο στο χέρι. Κι εκείνος ο τύπος, ο Κατάτου-Μπέι, στάθηκε ανάμεσα στους δικούς του σα βράχος, όχι σα σωσίας του Λόκυ την τελευταία επίθεση που έκανες λόγο για τρία φάουλ πάνω του — τρία φάουλ σημαίνουν τρεις φορές που ο αντίπαλος προσπάθησε να τον αγγίξει σα να ήτανε ζουρνάκι ενώ εκείνος είχε ήδη δέσει το πόδι του στους υπόλοιπους τρεις αντιπάλους. Και ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση εκείνο το τριπλά σκόρ του Αντετοκούνμπο στο τέλος; Ότι έκανε εκείνο το τρίποντο σα να άνοιγε μια πόρτα στο σκοτάδι εκεί όπου πριν ήταν αδιέξοδο — όμως αν δεν υπήρχε ο Κατάτου στις πρώτες δύο προσπάθειες εκείνου του γύρου, η μπάλα δε θα είχε φτάσει ποτέ εκεί. Αυτός ήταν εκείνος που κράτησε ζωντανό τον Ολυμπιακό σα νερό μέσα στην έρημο εκείνες τις στιγμές που όλα είχαν πάρει την ανάποδη πορεία. Μετά λες πως η άμυνα σπάει σαν γυαλί στο Μονακό — ναι, αλλά μόλις έφυγε η μπάλα από εκείνον τον χώρο, η ομάδα έκανε τρεις συνεχόμενες προσπάθειες σα νάταν πάντα τρεις γύροι πριν τελειώσει ο αγώνας. Κι όμως εκείνος ήταν εκεί, πάλι εκεί, σαν έναν άνθρωπο που ξέρει πως η EuroLeague δεν τελειώνει ποτέ όταν η μπάλα είναι ακόμα στον αέρα.

βρε παιδιά πείτε μου κάτι... όταν βλέπω αυτά που γράφει ο dikefalos πάνω στον Μπάτσκα εκείνες τις τρεις βραδιές, πάλι θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο ΣΕΦ το 97 όταν οι παλαιοί μας είχαν βγάλει ένα defence σα δάσος ατόφιο — μόνο που εκείνος είχε στήθι μισού τόνου ενώ οι άλλοι έπαιζαν σα σχολαραίοι. συμφωνώ πως δεν είναι ζήτημα ποιος έκανε τις περισσότερες βόλτες στη μπάλα εκείνο το βράδυ, αλλά ποιος ήταν εκεί όπου έπρεπε να είναι όταν η ομάδα χρειαζόταν ανάσα. τον Μπάτσκα τον είχα δει όμως κι εγώ να ξεσκεπάζει έναν ολόκληρο τρόχο επίθεσης στους Ρεάλ σα νάταν νυφιάρικο λουκέτο την τελευταία νίκη — εκεί που έκαναν λάθος οι Μαδριλένοι ήταν πως βρήκαν έναν άνθρωπο εκείνος ήταν τριάντα χρόνια πιο νέος στο μυαλό του παιχνιδιού. όμως σιγά μην το παρατραβάμε — πως τα βλέπω εγώ; όταν κάποιος κάνει πέντε συνεχόμενες βραδιές κάτι τέτοιες προσπάθειες και έπειτα τον σβήνεις επειδή έκανε δύο-three κιλά ψωμί στις προσωπικές στατιστικές, σου λέω εμένα μου φαίνεται σα να κοιτάς ένα πορτραίτο μέσα από καθρέφτη με νερό. εγώ στη θέση του Αντετοκούνμπο εκείνες τις νύχτες θα έκανα πέρα βόλτες σα νάταν είδος υπόπτη αναζήτησης: εντάξει, έκανε τρία τρίποντα όταν όλοι περίμεναν τον χώρο να κλείσει σα φύλλο στα πόδια σου, όμως εκείνη η νίκη εκτός έδρας στον Ρεάλ έγινε επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε διαβάσει κάθε κίνηση των αντιπάλων πριν καν σφυρίξει η μπάλα. και εκεί που έκανες λόγο για κατάρρευση άμυνας στο Μονακό, μου θύμισε εκείνον τον αγώνα της Βαρκελώνης πριν δεκαπέντε χρόνια όταν βρήκαμε τη μπάλα σα σφουγγάρι στη μεγάλη αίθουσα — ναι, υπήρχαν λάθη, πολλά λάθη, αλλά κάποιοι έκαναν τις σωστές κινήσεις εκεί όπου οι άλλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν γόνατα. κάτι τέλος ακόμα: όταν ο Pithanotitagkourou λέει πως ο Κατάτου στέκει σαν βράχος εκείνο το βράδυ, μου φέρνει στο νου μια φωτογραφία ενός γέρου ανθρώπου στον Πειραιά που βλέπεις στις αποβάθρες να κρατάει ένα αλιευτικό δίχτυ σα να ήταν η ίδια η ζωή του δίχτυ — εκείνος γνωρίζει τι σημαίνει νάταν εκείνη τη στιγμή η EuroLeague για όλους εμάς. όχι πως κανείς δε μιλάει για τον Γκινάτα; αυτός εκείνον τον αγώνα στο Μονακό κράτησε τον Γιασικ σα νάταν μωρό κάτω από την κουβέρτα του — εκεί που άλλοι έτρεχαν σα τρελοί, εκείνος έκανε μία κίνηση σα νάταν κάποιος στρατηγός που ξέρει πως η κάθε μια φάση έχει δικό της κλειδί. με λίγα λόγια, οι πρωταγωνιστές εκείνοι δεν ήταν εκείνοι που έκαναν τις μεγάλες κραυγές στα στατιστικά — ήταν εκείνοι που έκαναν κάτι ακόμα πιο σπάνιο: έβρισκαν τον τρόπο να στέκονται ζωντανοί όταν όλα γύρω τους είχαν πέσει πάνω στο γήπεδο σα στάχτη.

τι σκέφτεσαι όταν βλέπεις έναν άνθρωπο σαν τον Μπάτσκα να στέκεται εκεί στο γήπεδο σα βουνό που κανείς δε μπορεί να σκαλώσει; εγώ θυμάμαι έναν παλιό αγώνα στην Ερμούπολη το '84, τότε που ο Ολυμπιακός έπαιζε σα ομάδα κυψέλης — όλοι κοντά κι όλες οι προσπάθειες φουσκωμένες από ιδρώτα. Εκεί είχε έναν σύλλογο στην ομάδα, κάποιον που έκανε αυτά που έκαναν οι υπόλοιποι μόνο στα όνειρά τους: πήγαινε εκεί όπου οι άλλοι είχαν αποφασίσει πως η μπάλα ήταν ήδη χαμένη. τώρα κοίταξε τους αριθμούς εκείνους που σου πέταξε ο Dikefalos — όχι για να τους σουφρώσεις σα χαρτί, αλλά για να δεις την ουσία τους: τρεις αγώνες, ο Μπάτσκας είχε defence rating κάτω του 90 ενώ οι άλλοι εκείνοι τουλάχιστον πάνω από 100. δεν μιλάμε για λίγο κενό εκεί, μιλάμε για τεράστια λακούβα. όταν έκαναν οι αντίπαλοι προσπάθεια μέσα στη περιοχή του, εκείνος ήταν εκεί σα φράγμα του Ελβετικού — κι αυτό χωρίς καν να έχει την ψευδαίσθηση πως είναι μεγάλος σκόρερ. εκείνες τις νύχτες ήταν εκείνος που έδινε στον Λοβέρν και στους άλλους τον χρόνο να πάρουν ανάσα, όχι επειδή έκανε ό,τι έκαναν αυτοί, αλλά επειδή έκανε κάτι διαφορετικό: τους ανάγκαζε να σκεφτούν δύο φορές πριν στείλουν την μπάλα εκεί. για τον Κατάτου όμως ας σταματήσουμε να λέμε πως έγινε πρωταγωνιστής επειδή έκανε τρία φάουλ εκείνο το βράδυ στο Μονακό. τρεις φάουλ σημαίνουν ότι προσπαθούσε να κάνει την μπάλα δική του εκεί όπου οι άλλοι είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους — σημαίνει ότι εκείνος ήταν εκεί, ανοιχτός, σα φανέρωμα πως η ομάδα δεν είχε τελειώσει ακόμη. η τελευταία επίθεση εκείνου του αγώνα χρειάστηκε τρεις προσπάθειες επειδή κανείς δε μπορούσε να βρει τον χώρο εκείνος δεν ήταν εκείνος που τις έκανε τις προσπάθειες — ήταν εκείνος που έδινε στις προσπάθειες των άλλων μια ευκαιρία να φτάσουν στον στόχο τους. τον Αντετοκούνμπο τον έχουμε συνηθίσει εκείνος που ανοίγει τις πόρτες σα μπουλντόζα, όμως αυτές τις τρεις βραδιές το σημαντικό δεν ήταν το τι έκανε εκείνος — ήταν ότι υπήρχε εκείνος που του άνοιγε το δρόμο. ο Μπάτσκας έκανε κάτι ακόμα πιο σπάνιο: παρέμεινε αόρατος εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται ορατός. όταν έκαναν οι Μαδριλένοι lay-up εκείνο το πρωινό στην Πράγα, αυτός ήταν εκεί σα τείχος ανάμεσα στη μπάλα και το καλάθι — κι όμως όταν τελείωσε ο αγώνας κανείς δε θυμόταν τον ίδιο, θυμόταν μόνο ότι η ομάδα είχε ζήσει ακόμη μια νύχτα. τώρα ας μη γινόμαστε ψεύτικοι αναλυτές κι ας πούμε την αλήθεια: η EuroLeague αυτή τη χρονιά δεν κρίθηκε από αυτούς που έκαναν περισσότερα τρίποντα ή περισσότερα ριμπάουντ. κρίθηκε από αυτούς που έκαναν αυτό που έκαναν εκείνος κάθε φορά που η ομάδα έπρεπε να ξαναπάρει το γήπεδο στην κατοχή της. αυτοί ήταν οι πρωταγωνιστές — όχι επειδή είχαν τα μεγάλα νούμερα στο τέλος της βραδιάς, αλλά επειδή έκαναν αυτό που έπρεπε εκείνη τη στιγμή. κι εγώ λοιπόν ψηφίζω λοιπόν. ποιος έκανε το μεγαλύτερο άλμα όταν η ομάδα άρχισε να κλυδωνίζεται; ο Μπάτσκας εκείνον υπήρξε εκεί κάθε φορά — όχι επειδή είχε την υψηλότερη θέση στις κατατάξεις, αλλά επειδή ήταν εκεί όπου υπήρχε κενό ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο της ομάδας. πέστε μου εσείς τώρα — υπάρχει κανείς άλλος εκείνος που έκανε το ίδιο εκείνες τις τρεις βραδιές; τελος παντως, θα δούμε