Ο Τραεγιόν είχε δίκιο στον Τζόκσον ή ήταν τελικά τρελός?

Καλά, φίλοι, τι περίμενες να γίνει όταν βασίζεσαι μόνο στον Τζόκσον σαν τον Μεγάλο Μάγο του Οζ; Αυτός ο τύπος είναι τόσο καλός που του έδωσαν ένα χρυσό παράσημα πάνω στην ταμπέλα του σπιτιού του, μα σεις θυμάστε πόσους τίτλους έχει φέρει σπίτι αυτός ο ένας άνθρωπος; Τρία στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, και δυο από αυτά ήταν σχεδόν τυχεροί γκολ στους τελευταίους δέκα δευτερόλεπτα — όχι κανονική δουλειά, τελεία. Κι εσύ λες πως ο Τραεγιόν ήταν τρελός επειδή ήθελε σοβαρό σχέδιο; Μα εμείς εδώ μιλάμε για μια ομάδα που φέτος είχε τους περισσότερους αγώνες κάτω από το 80 πόντους ανά αγώνα — ναι, σωστά ακούσατε, κάτω από 80. Πόσες φορές έχεις δει ν' ανατρέπεται η κατάσταση εκείνη την τελευταία περίοδο όταν οι αντίπαλοι έχουν την μπάλα στα χέρια τους σαν να τους έδωσαν πιστοποιητικό αθωότητας; Ο Τζόκσον χρησιμοποίησε το ίδιο πρωταθλητικό βραβείο εκείνου του νικηφόρου διαιτητή όπως άλλοι χρησιμοποιούν ένα θερμόμετρο για να μετρήσουν την θερμοκρασία έξω. Κι όταν οι ομάδες αντιπάλων βγάζουν ντρίμπλες σαν μετρονόμοι επειδή ξέρουν πως δεν χρειάζεται να αγωνιστούν — τότε εμείς λέμε πως το σύστημα δεν κάνει σαμότζικους χορούς, κάνει βρώμικο παζλ. Κι εσύ θες να μιλήσουμε για τους αριθμούς; Κοίτα εδώ: δέκα παιχταράδες ξεπερνούν τους 15 πόντους μέσο όρο; Τρεις; Κι όμως, αυτή η ομάδα πάει εκεί σαν να της λένε "βρείτε τις ψηφίδες στον τοίχο". Ξέρεις εσύ τι σημαίνει αυτό; Ότι ο Τζόκσον έχει τόσο πλούσιο χαρτοφυλάκιο σκόρ γιατί ξέρει πως δεν υπάρχει σχέδιο Β' — υπάρχει μόνο σχέδιο "άντε βγες από εκεί μέσα". Αυτό είναι σαν να βάζεις έναν ξυλουργό στο τιμόνι μιας Formula 1 και να του λες "κάντε σκατά το γκάζι". Μα τι περιμένεις; Να νικήσουμε πρωταθλήματα επειδή κάποιος κάποτε έδωσε μια ωραία συνέντευξη μετά από έναν αγώνα; Στην Καβάλα ξέρουμε πως όταν ένας προπονητής βασίζεται πάνω σε τρεις μόνο ανθρώπους, τότε αυτός ο τύπος κάνει οικονομία στον ιστό του δικτύου — κι όταν σπάσει ένας κόμβος, το δίκτυο σβήνει. Αφήστε λοιπόν τις κραυγές στους αγώνες, ρε φίλοι. Ο Τραεγιόν δεν ήταν τρελός — ήταν αυτός που σήκωσε την κουβέρτα εκεί που εμείς γυρνούσαμε στον ύπνο μας. Ή ήθελε αλλαγή είστε εσείς αυτοί που αργούν να την κάνουν.

Εεε ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! 😤🔥 Αδέρφια μου τώρα μου πήγε η κίνηση!!!! Κάποιος είπε πως ο Τραεγιόν είναι τρελός επειδή δεν κατάλαβε πως η ομάδα φέτος είναι σέρβιρο του προσωπικού μπάσκετ;;;; 😱 Μα τι σόι κόλπο είναι αυτό;;; Εμείς εδώ στην Ατλάντα ζούμε χρόνια φτώχεια στα γηπεδάκια κι εσείς τώρα λέτε πως "αχ αυτοί οι τρεις είναι αρκετά;;;" ΝΑΙ ΡΕ;;; ΝΑΙ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΣ;;; 💪🔴 Παιδιά να σας πω κάτι;;; ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ! Θυμάμαι όταν η Ατλάντα είχε τρεις τότε τους πήρε όλους σκάγια κι έμειναν μόνοι τους σαν τρεις μαστόροι δίχως βέργα να βάλουν στέγη!!! 😭 Κι εγώ ακόμα βλέπω εκείνο το μισοσκότεινο γήπεδο στην καρδιά του Τζόρτζια όπου όλοι φώναζαν "ΑΤΛΑΝΤΑ ΣΕΘΕΛ" σαν ξεσηκωμένο ξύλο!!! ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ;;; ΗΤΑΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ!!!! Τρεις γενναίοι σαν λιοντάρια — μα μόλις έφυγε ο ένας χάθηκαν σαν τον Τιτάνιο!!! 💥 Κι τώρα;;; Τώρα ο Τζόκσον έχει ξανά τρεις αλλά τους βάζει σ' ένα πακέτο που κάθε φορά όταν βγαίνουν στη μπάλα ξέρει ο κόσμος πως πάει μπάλα στη μπάλα;;; Κι όχι παιχνίδι!!! 🤬 Ο Τραεγιόν βλέπει τη σαβούρα εδώ & εκεί θυμάται εκείνες τις μέρες που είχαμε δρόμο, αγώνα, προσπάθεια! Μα εμείς εδώ;;; Ξεχνάμε!!! Θυμόμαστε μόνο τα χρυσά χρόνια των τίτλων αλλα ξεχνάμε πως αυτοί χτίστηκαν ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΟ!!! ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!!! ΜΕ ΣΧΕΔΙΟ!!! 🏗️ Και ο Τζόκσον;;; Αυτός είναι σπουδαίος μαλάκα!!! Μα κανείς άνθρωπος ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ δεν έχει κάνει κανέναν τίτλο ποτέ!!! Αυτοί οι τίτλοι των τελευταίων δεκαπέντε ετών έγιναν ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ!!! 👊 Παιδιά ας μην ξεχνάμε: Τα μεγάλα πράγματα γίνονται ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ!!! Όχι μόνο από τρεις σπουδαίους!!! Κι εγώ λέω πως ο Τραεγιόν ήταν ΑΓΙΟΣ!!! Αυτός είδε πρώτος την αλήθεια! Πως αυτή η ομάδα βουλιάζει σαν πλοίο επειδή μπροστά της δεν έχουμε πυροτεχνήματα αλλά βρώμικα νερά!!! Κι εκείνος προσπάθησε να μάς ξυπνήσει!!! Κι εμείς;;; Του λέμε "τρελός" επειδή δεν θέλουμε ν' ακούσουμε την κουδούνα που χτυπάει!!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑ ΕΜΕΙΣ!!! ΤΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ;;; ΤΙ;;; ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ;;; 😡🔥 Αλλά εσείς τι λέτε;;; Ο Τραεγιόν ήταν τρελός ή σωστός;;; Γιατί εγώ ακόμα πιστεύω πως είχε δίκιο!!! Κι όσοι λένε διαφορετικά έχουν βγει εκτός καιρό!!! 🚨

Παιδιά, βάλτε το χέρι στην καρδιά τώρα — μιλάμε για κάτι που δεν χωράει κουβέντες τύπου "έτσι λένε οι ειδικοί". Ο Τραεγιόν εκείνες τις φορές που σήκωνε το κεφάλι του στο φόρουμ και μιλούσε για υπερβολή στον Τζόκσον είχε δίκιο. Σκεφτείτε λίγο: πόσες φορές έχουμε δει ομάδα πρωταθλήματος να σέρνεται έτσι στους 70 πόντους, πόσες φορές οι αντίπαλοι έχουν περισσότερες ελεύθερες βολές μόνο επειδή ξέρουν πως η δική μας άμυνα είναι μια κωλοτούμπα; Κι όταν λέω "ξέρουν", δεν είναι μεταφορά — είναι γεγονός. Κοίταξε τώρα τον ΓιώργοUltras που μίλησε πριν, εκείνος έβγαλε το νούμερο κι έχει δίκιο: πάνω από δέκα αγώνες κάτω από τους 80 πόντους. Αλλά αυτά δεν είναι νούμερα για χάσιμο χρόνου, αυτά είναι η έκφραση μιας ομάδας που έχει γίνει θέαμα αυτού του πρωταθλήματος — όχι πρωταθλήτρια. Κι εδώ είναι το κλειδί: ο Τζόκσον έκανε αυτό που έκανε επειδή οι ομάδες του είχαν επιτυχία στο παρελθόν χτισμένη πάνω στην ικανότητα τριών παιχτών να κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες. Μα το σύστημα που είχε τότε ήταν ένα σύστημα συνεργασίας, ένας οργανισμός όπου όσοι γύριζαν γύρω από τους τρεις αυτούς έπαιζαν ρόλους. Τώρα; Τώρα κάθε φορά που βγάζεις τον Τζόκσον στη μπάλα λες στους υπόλοιπους δεκατέσσερις ανθρώπους του ρόστερ: "Καλή τύχη, εγώ φεύγω". Κι ο κόσμος περιμένει πως αυτοί τρεις είναι αρκετά; Ρε φίλοι, στην Καβάλα γνωρίζουμε ότι όταν ένας οργανισμός καταρρέει επειδή λείπει μία λεπίδα από το φτυάρι, αυτό δεν είναι συγκυρία — αυτό είναι σύστημα αποτυχίας. Ο Τραεγιόν δεν ήταν τρελός. Ήταν εκείνος που έβλεπε το σύμπτωμα πριν γίνει η αρρώστια. Αν αυτή η ομάδα θέλει κάτι περισσότερο από νίκες μονόδρομες μέσα στα τελευταία δέκα δευτερόλεπτα, τότε πρέπει να γίνει οργανωμένη προσπάθεια αλλαγής. Δεν αρκεί να λέμε "μακάρι να ήταν καλύτερη η ομάδα αυτή την φορά". Κι όσοι ακόμα υποστηρίζετε πως όλα πήγαν περίφημα επειδή κάποτε κερδίσαμε κάτι, σας βλέπω εδώ αυτήν την στιγμή να γκρινιάζετε για τις ομάδες αγώνων σας σαν βρώμικη γάτα στο σακίδιο σας. Μη φοβάστε τα λόγια — μην πείτε ότι "δεν είναι τίποτα", γιατί αυτό είναι ψέμα. Αυτό το σκηνικό είναι αποτέλεσμα αποφάσεων, όχι τραγωδίας. Όταν μια ομάδα βασίζεται αποκλειστικά στην προσπάθεια τριών ανθρώπων, τότε η ήττα είναι βέβαιη όσο κι αν αυτοί οι τρεις είναι MVP της χρονιάς.

Άιντε βρε Καμακάζι… αυτοί οι τρεις τελευταίοι αγώνες ήταν σα να βλέπουμε την Ατλάντα να προσπαθεί να κολυμπήσει μέσα σ’ ένα μπουκάλι νερό. Και ο κόσμος ακόμη ψάχνει το δοκιμαστικό νήμα του Τζόκσον στους κήπους της Ατλάντα, σαν να λέμε πως εκεί κάπου έχει κρύψει την σωτηρία, παρά σαν ν’ αναζητούμε τον ιστό του ιστού. Τα παλιά τα χρόνια, όταν η Ατλάντα είχε βγάλει εκείνον τον τελικό των Conference Finals ’09, θυμάμαι πως όλοι μιλούσαν για δυο λόγους: πρώτον, γιατί είχαμε σχέδιο – όχι μονάχα τρεις ανθρώπους να κάνουν τζαμπάζ, δεύτερον επειδή όλοι όσοι φορέσαμε την φανέλα μας ένιωθαν πως είχαν ρόλο, όχι πως μας χρησιμοποίησαν σα γάντι μιας νυχτας. Την εποχή εκείνη υπήρχε μια ομάδα, όχι ένα σόου μονόδρομων. Και τώρα; Τώρα κάθε φορά που ανοίγουμε την τηλεόραση ή κοιτάμε ειδήσεις βλέπουμε εκείνον τον Τζόκσον να στέκει πάνω στη γραμμή σαν μεγαλοφυής διευθυντής ορχήστρας, μα όταν βγάζει τον τριφύλλι στην αρένα ξεχνάμε τους υπόλοιπους δεκατέσσερις σα να τους έβγαλε από την ιστορία. Μα δεν υπάρχουν δεκατέσσερα άτομα; Δεν υπάρχουν δεκατέσσερα πόδια, δεκατέσσερα χέρια, δεκατέσσερις προσπάθειες; Μα τι έγινε εκείνο το μισοσκότεινο γήπεδο στην καρδιά του Τζόρτζια που ανέφερες αμέσως πριν; Εκεί στεκόταν το σύλλογος, όχι μόνο τρεις. Εκεί ζούσε η Ατλάντα. Αυτό που λέει ο Τραεγιόν δεν είναι τρέλα — είναι ζωντανή ανάμνηση του πως κάποτε έπαιζαν σαν ομάδα, όχι σαν σόου μίας πράξης. Αυτός ο άνθρωπος κατάλαβε πως όταν βασίζεσαι αποκλειστικά στο προσωπικό μπάσκετ, τότε η ομάδα γίνεται ένα κουτί όπου μέσα βάζεις τρεις μπουρμπουλήθρες για να περιγράψεις όλη την ύπαρξή της. Κι όμως ακόμα κάποιοι εδώ λένε "μα πώς γίνεται να μην βλέπουν όλοι πως ο Τζόκσον κάνει μεγάλα πράγματα;" Μα μεγάλα πράγματα κάνει ο κάθε προπονητής που κερδίζει τίτλους με δουλειά, όχι με τρεις νικητές στις τελευταίες τρεις δευτερόλεπτα. Αυτό που κάνει ο Τζόκσον είναι σπουδαίο, μα μέχρι εκεί — αλλιώς λένε πως ο Μουτουρίδης έκανε σπουδαία πράγματα κι εκείνος εκτός από μία ομάδα είχε στήσει σύλλογο. Αλλά εδώ εγώ σας βλέπω να αγωνίζεστε μεταξύ σας — κάποιοι τονίζουν πως πρέπει να αλλάξει η ομάδα επειδή σέρνεται σαν βαρκούλα στον Νότιο Πόλο, άλλοι ξαναφέρνουν την λογική πως ο Τζόκσον είναι ιδιοφυία επειδή κάποτε κέρδισε έναν τίτλο σχεδόν μέσα στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Μα η ιστορία δεν γράφεται με τις μονές επιτυχίες· γράφεται με την συνέχεια. Κι η συνέχεια εδώ λέγεται πως η ομάδα φέτος είναι σαν μια μπάλα που όταν βγαίνει από τα χέρια του αντίπαλου ξέρει πως έχει ήδη χαθεί το παιχνίδι, επειδή ξέρει πως δεν υπάρχει σχέδιο Β'. Οι ομάδες αντιπάλων πιάνουν την μπάλα στις κεντρικές περιοχές σα να τους έδωσαν αδιάβροχο, ενώ εμείς στέκουμε εκεί σα να ξαφνικά χάσαμε την σπουδή της συνεργασίας. Που είναι ο χώρος, ρε φίλοι; Που είναι το σχέδιο πέρα από το "πετάξτε την μπάλα στον Τζόκσον κι αφήστε τον ν’ ανοίξει τον κήπο"; Αυτό που βλέπουμε εδώ δεν είναι τύχη — είναι απουσία οικογένειας. Κι ο Τραεγιόν αυτό τον καιρό προσπαθούσε ν’ ανάψει το φως εκεί που εμείς γυρνάμε στον ύπνο σα νάρκηδες. Στο τέλος της ημέρας: εμείς εδώ στην Ατλάντα ξέρουμε πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται από τρεις ανθρώπους ακόμη κι αν αυτοί είναι superstars. Αυτοί κερδίζονται όταν ολόκληρος ο οργανισμός στέκεται όρθιος, όταν κάθε μέλος νιώθει πως έχει λόγο, όταν το σχέδιο δεν έχει κενά. Ο Τζόκσον έκανε μεγάλη δουλειά στο παρελθόν επειδή είχε ομάδα γύρω του. Τώρα βλέπει τρεις φιγούρες στον χάρτη σα ν’ αναζητούσε τον θησαυρό στο ίδιο σημάδι του χάρτη επί δεκαπέντε χρόνια. Μα το σημάδι άλλαξε θέση, όμως εκείνος κοιτάζει ακόμη εκεί όπου ήταν παλιά. Κι εγώ ακόμη ελπίζω πως κάποια στιγμή η ομάδα θ’ αλλάξει τον χάρτη, όχι μόνο τους τρεις πρωταγωνιστές. Αλλιώς εδώ γινόμαστε θέαμα δικής μας κατασκευής, όχι πρωταθλητές.

τρελός κι όλος αυτό το ξεφούρνισμα ήταν τελικά τουρίστας χωρίς χάρτη εδώ μέσα άντε μου λες ότι η Ατλάντα έφτιαξε ομάδα με τρεις μόνο φιγούρες σα να μιλάμε για κάτι γλυκό σαν αυτά τα κουλουράκια που κάνουμε στη Ρόδο κάθε πρωτομαγιά — αμέσως λειώνουν; βλέπω εδώ μέρες τώρα πως κάποιοι γυρνούν σα νυχτερίδες σ’ αυτό το θέμα σηκώνουν το δάχτυλο και λένε «τρελός εκείνος ο Τραεγιόν» σα να μην έχει ζήσει κανείς πριν από εμάς εκείνες τις ιστορίες όπου τρεις άνθρωποι έκαναν το τζαμπαζ του αιώνα κι ύστερα ξεχνιόντουσαν σα να μην είχαν παίξει ποτέ στο πρωτάθλημα — σεις θυμάστε εκείνον τον αγώνα στους playoffs το 2015 όταν ο Τζο Τζόνσον έκανε εκείνο το τρίποντο; ναι βρε παιδιά ναι έκανε τρίποντο αλλά δεν έκανε μόνος του τρεις γύρους γύρω από την πίστα εμένα εκείνης της ημέρας τον είδα στην προσπάθεια αυτήν τον κουβά έπεφτε αυτός ο τύπος σαν πέρδικα σαν ήταν σίγουρος πως οι άλλοι δέκα ακόμα στο γήπεδο είχαν θέση στον αγώνα όχι σα πρωτοσέλιδο εφημερίδας κι όχι σα θεατές μιας παράστασης; τώρα όμως κοιτάζω γύρω μου και βλέπω έναν κόσμο που έχει μπλέξει τον πρωτοπόρο Τζόκσον σα να είναι ο Τόνι Σταρκ δίπλα σε ένα αεροπλάνο που δεν έχει παρά μόνο τρεις κινητήρες φτιαγμένους από χρυσό — ναι μπορεί να λάμπει σα χρυσό κι όμως όταν σβήσουν οι τρεις κινητήρες το αεροπλάνο γίνεται ψεύτικο ντοκουμέντο για museum καμιά φορά σα αυτά που βγάζουμε στις βόλτες μας στο Μεσαίο Λιμένα στη Ρόδο. και γιατί αυτές οι ομάδες αγώνων είναι τόσο βρώμικες; επειδή ο Τζόκσον ξέχασε ένα βασικό πράγμα: στο μπάσκετ δεν παίζεις σα να είσαι DJ σ’ ένα πάρτι όπου το μόνο που χρειάζεται είναι μια πλάκα να την βάλεις στην κονσόλα και περίμενες να πάει η μουσική αυτή είναι όχι μπάσκετ είναι ηχοσύστημα εκτός λειτουργίας. εκεί που κάποτε είχαμε έναν οργανισμό είχαμε πια τρία αγάλματα σα αυτούς που βγάζουν στα χωριά της Ρόδου όταν γιορτάζουν τα πανηγύρια. ο Τραεγιόν δεν ήταν τρελός — ήταν εκείνος που κουβάλησε ένα δίτροχο σα αυτά που χρησιμοποιούμε οι ψαράδες στην παραλία της Φαληράκι όταν βγαίνουμε ψάρεμα στον όρμο και του είπε στον κόσμο «εσείς περιμένετε στέκοντας; εγώ οδηγώ!» πάντα ζούσε μέσα στην εποχή που το μπάσκετ είχε σύστημα όχι μόνο πρωταθλητές στο τελευταίο δευτερόλεπτο — αυτά ήταν στιγμές όπου κάποιος στεκόταν εκεί σα κεντρικός πυλώνας σ’ ένα σπίτι που δεν είχε σκεπή ακόμη. και εσείς εδώ λοιπόν συνεχίζετε να ψάχνετε εκείνον τον θεό στους αστραγάλους του Τζόκσον αντί να κοιτάξετε γύρω σας σα να είστε σε μια βάρκα που βουλιάζει και ελπίζετε πως κάποιος άλλος θα βάλει το δάχτυλο στο τρύπα — εμείς εδώ στην Ατλάντα είχαμε γηπεδάκια που ήταν σαν αυτά που βρίσκεις στα χωριά μας πέτρα πάνω στην πέτρα οι συμπαίκτες έκαναν σήματα σαν να παίζουν πόκερ χωρίς λόγια όχι σα να περιμένουν μια σφαίρα να πέσει από τον ουρανό. στη Ρόδο τον θυμόμαστε ακόμη εκείνον τον ήλιο που σηκωνόταν πάνω από την πόλη όταν έπαιζαν αυτοί οι παλιοί — έκαναν ομάδα όχι επειδή είχαν τρεις πρωταγωνιστές αλλά επειδή είχαν τρεις εκατοντάδες ψυχές που έφερναν νερό στους παίκτες στους κόπους τους. τέλος πάντων, αυτά που γίνονται εδώ μέσα θυμίζουν κάποτε κοιτούσαμε εκείνο τον παλμό της ομάδας σα να είναι σφυγμός ανθρώπου που ξυπνάει μετά από νάρκωση τώρα βλέπω σφυγμό σαν those bastard pulsars που κάνουν μόνο «μπιπ» και ξεχνούν τον υπόλοιπο κόσμο σα να είναι τίποτα περισσότερο από background noise.

Μα το περίμενα αυτό εδώ. Τι συμβαίνει παιδιά; Ένας θρύλος σηκώνει το κεφάλι του και γίνεται τρελός επειδή λέει την αλήθεια; Μα ποιος είναι ο Τζόκσον; Απλά ένας τύπος που κάποτε έκανε μια ομάδα να φτάσει σε τελικό λόγω ενός συμπαίκτη που έκανε σκαπανικό στον τελευταίο αγώνα — αλλά όταν εκείνος ο συμπαίκτης έφυγε, ξέχασε πως χρειάζεται σκαπανικά ακόμη και σήμερα; Πριν δέκα χρόνια περίπου, θυμάμαι πόσο τρελό ήταν να βλέπεις μια ομάδα όπως η Ατλάντα στην καρδιά ενός αγώνα με τους Σέλτικς εκείνον τον Μάη του 2015 — όπου ο Τζο Τζόνσον έριξε εκείνο το τρίποντο στους τελευταίους δευτερόλεπτα. Αλλά ξέρετε τι κράτησε εκείνο τον αγώνα; Όχι μόνο η μπάλα στο χέρι του Τζο, αλλά οι十三ποι δεκατέσσερις συμπαίκτες του που είχαν κάνει δουλειά μια ολόκληρη περίοδο. Εκείνοι έκαναν τις κινήσεις στις οποίες πάτησε εκείνο το τρίποντο, εκείνοι έκαναν τις αναπτήρες στις οποίες στήθηκε εκείνος ο αγώνας. Και τώρα; Τώρα όταν ο Τζόκσον βγάζει τον Τζόκσον στη μπάλα, ξέρουμε πως όλοι οι υπόλοιποι κοιτάζουν σα να βγήκε από την μπάλα — επειδή στις ομάδες αυτές σήμερα δεν υπάρχει ρόλος πέρα από αυτό: να είσαι στήριγμα στο προσωπικό μπάσκετ. Μα το προσωπικό μπάσκετ δεν κάνει πρωταθλήματα εκεί κάτω στο γήπεδο, κάνουν πρωταθλήματα αυτά που γίνονται με σχέδιο, με συνεργασία, με οικογενειακό πνεύμα. Κι έτσι φτάνουμε στον Τραεγιόν εκείνος είπε κάτι τόσο απλό ώστε να σας εκνευρίζει όλους: "η ομάδα αυτή δεν πρόκειται ποτέ να είναι πρωταθλήτρια όσο βασίζεται μόνο στους τρεις". Και τι συνέβη; Αντί να τον ακούσουμε, τον λέγαμε τρελό επειδή τού εμπιστευθήκαμε την αλήθεια σαν ιερό βιβλίο. Μα η αλήθεια αυτή δεν γράφτηκε στα paper of the league — γράφτηκε εκείνες τις φορές που βλέπαμε άλλους πρωταθλητές να στέκονται όρθιοι επειδή είχαν όχι τρεις πρωταγωνιστές, αλλά έναν οργανισμό που στέκονταν όλοι μαζί. Τι δουλειά έχουν λοιπόν αυτοί που λένε πως ο Τζόκσον είναι ιδιοφυία επειδή κάποτε κέρδισε έναν αγώνα στους τελευταίους δευτερόλεπτα; Μα την ίδια δουλειά είχαν τότε και οι δημοσιογράφοι εκείνοι που έγραψαν πως η ομάδα έκανε το "τζαμπαζ του αιώνα" — ενώ ξέραμε πως το τζαμπαζ αυτό ήταν μία στιγμή μέσα σε έναν αγώνα που κρίθηκε από τον οργανισμό της ομάδας, όχι από ένα μοναχικό άνθρωπο. Κι εσείς; Εσείς ακόμα περιμένετε εκείνον τον τρίποντο σαν να σας πήραν όμηρους οι τελικοί των playoffs επειδή κάποιος έκανε σα εκείνος ο Τζο εκείνο το βράδυ. Μα το μπάσκετ δεν είναι μονόδρομος — είναι πλέγμα συνεργασιών, ρόλων, κινήσεων. Ο Τζόκσον έκανε μεγάλη δουλειά εκείνον τον καιρό επειδή είχε οργανισμό γύρω του — όχι επειδή ήταν ιδιοφυία πάνω από όλους. Αλλιώς εδώ ζούμε στον κόσμο των ψεύτικων αεροπλάνων με τους τρεις χρυσούς κινητήρες, όπου όσοι άλλοι βρίσκονται στο γήπεδο είναι σα να κάνουν χορό γύρω από ένα σφυρί. Μα το σφυρί αυτό δεν χτίζει πρωταθλήματα — χτίζουν πρωταθλήματα εκείνοι που στέκονται εκεί σα οικοδόμοι, σα συνεργάτες, σα ομάδα. Κι έτσι εγώ λέω στον Τραεγιόν: συγχαρητήρια, βρε ανθρωπάκο, επειδή προσπάθησες να μας ξυπνήσεις εκεί όπου κοιμούνται σα νάρκηδες πάνω στους τίτλους των παλαιοτέρων δεκαετιών. Δεν ήταν τρέλα — ήταν αγάπη για τον σύλλογο. Και όσοι ακόμα λένε πως έκανε λάθος επειδή "δεν είδε τα νούμερα", ας ανοίξουν τα μάτια τους εκεί που οι αριθμοί γράφονται όχι στο νήμα του πρωταθλήματος αλλά στο χορτάρι του γηπέδου. Εκεί βλέπουμε την αλήθεια, όχι στις στήλες των εφημερίδων.

Για δες κι εμένα τώρα εδώ μέσα... Κατάλαβες τι γίνεται; Σαν να στέκεσαι στις όχθες του Μισισιπή και βλέπεις ένα σκάφος που κατάντησε σαβούρα επειδή ο καπετάνιος αποφάσισε πως μόνο τρεις από τους δεκαπέντε επιβάτες αρκούν για ν’ ανοίξει το δρόμο. Ρε φίλοι, εγώ από εκείνες τις φορές που ακολουθούσα την ομάδα σαν ξωτικό εκεί στη δυτική πλευρά της πόλης εκεί όπου μέχρι σήμερα υπάρχει ακόμη εκείνο το μικρό γήπεδο κάτω από τις λεύκες — εκεί που οι παλιοί έκαναν προπόνηση μιλώντας σα να τραγουδάνε. Θυμάμαι έναν αγώνα του 2008, λίγες μέρες πριν τη μετακόμιση στο Φίλιπς Αρίνα, όταν η Ατλάντα έπαιζε εκεί σαν κάτι άλλο από ομάδα αγώνων. Την είχε φέρει ο Λέστερ τον Ντόντο τον Μίτσελ εκείνον τον δυναμικό προπονητή που έκανε τους συμπαίκτες ν’ αναπνέουν σαν οικογένεια, όχι σαν πρωταγωνιστές μιας παράστασης. Εκεί βγήκαν κάποτε έντεκα άνθρωποι στο παρκέ σα να κρατούσαν μια γέφυρα — κάθε προσπάθεια είχε σημασία, κάθε πάσα ήταν σαν λόξυγκας που έπρεπε ν’ αντιμετωπιστεί αμέσως. Κι τώρα; Τώρα βλέπω τους αγώνες σα ντοκουμέντα ενός πολιτισμού που ξέχασε πως το μπάσκετ είναι παιχνίδι συνεργασίας, όχι παράσταση θρίλερ. Οι ομάδες αγώνων φέτος είναι εκείνες οι ταινίες δράσης που βάζεις στον κινηματογράφο περιμένοντας κάτι μεγάλο — κι αυτό τελειώνει πάντα στο πρώτο τραγούδι των τίτλων τέλους επειδή ξέχασες πως χρειάζονται υποστηρικτικοί χαρακτήρες, όχι μόνο τρεις ήρωες που κάνουν κλικ στους τελευταίους δευτερόλεπτα. Κι εδώ έρχεται η μεγάλη μου διαφωνία με τον GiorgosUltras εκείνον τον σκεπτικιστή — έτσι κι εκείνος έχει δίκιο εκεί που λέει πως η ομάδα βασίζεται αποκλειστικά στους τρεις, αλλά όχι επειδή "δεν είδε ποτέ τίποτα επιτυχημένο" όπως λέει. Μα επειδή όταν κάποιος πιστεύει πως τρεις πρωταθλητές μπορούν ν’ αλλάξουν τον όγκο μιας χρονιάς χωρίς οργανισμό γύρω τους, τότε κοιτάζει το αποτέλεσμα σα μαθητής δημοτικού που νόμιζε πως ένα γράμμα αρκεί για ν’ αλλάξει ολόκληρη τη γλώσσα. Εμένα εκείνες τις νύχτες που τελείωνε η σεζόν χωρίς playoffs μ’ έπιανε ένα αίσθημα σα να στέκονταν κάποιος στον καθρέφτη του γηπέδου εκείνος ο καθρέφτης που είχε φτιαχτεί σαν λάστιχο αυτοκινήτου τριάντα χρονια πριν, αχνοφαίνεται ακόμη σ’ εκείνο τον χώρο κάτω από την κερκίδα. Βλέπεις εκείνον τον τόπο και ξέρεις πως κάποτε εκεί ήταν η ζωή της ομάδας — τώρα όμως εκεί στέκεται μόνο ένας καθρέφτης που δεν δείχνει τίποτα άλλο παρά το παρελθόν σαν οικογενειακό πορτρέτο κρεμασμένο ανάποδα. Μα ο Τραεγιόν; Αυτός δεν ήταν τρελός — ήταν ένας άνθρωπος που σήκωσε το χέρι του εκεί που οι άλλοι είχαν σηκώσει τα δάχτυλα για ν’ αναγνωρίσουν μόνο τρεις σπουδαίους. Κι εμείς; Εμείς ακόμα ψάχνουμε εκείνον τον θησαυρό στον ίδιο τουλάχιστον κήπο εδώ και δεκαπέντε χρόνια, σα νάτανε εκείνος ο κήπος κάτι σαν σπήλαιο όπου κάποτε υπήρχε χρυσός κι εμείς ακόμη τρίβουμε τους λίθους σα μάγοι εκπρόσωποι μιας εταιρίας λαθρεμπορίου μεταλλίων. Κι η δικιά μου αμφιβολία; Μα ναι, αυτός έχει κάποιο σημείο εκεί που λέει πως ο Τζόκσον κάνει το καλύτερο δυνατό. Γιατί τελικά ένας προπονητής αυτός είναι ένας οργανωτής εργοδότης που πρέπει ν’ ανοίξει τους δρόμους εκεί που οι άλλες ομάδες έχουν στήσει φράχτες. Μα όταν ο οργανισμός αυτό καταρρέει επειδή ξεχνάς πως χρειάζονται περισσότερα από τρεις πρωταγωνιστές, τότε εκεί λέγεται πως τα μεγάλα πράγματα δεν γίνονται από ανθρώπους μόνοι τους — γίνονται από ανθρώπους σαν ομάδα, σα οικογένεια, σα σύλλογο. Εμένα ακόμη μου φαίνεται σα να βλέπω εκείνο το γήπεδο της Νότιας Ατλάντα εκεί που κάποτε γινόταν όλα εκεί κάτω στις πλάκες των γηπέδων όπου παιδίχναμε ως τώρα σαν γυρνούσαμε από σχολείο κι άκουγα τους μεγαλύτερους ν’ αποφαίνονται πως "οι τίτλοι είναι σπουδαίοι όταν έγιναν σωστά κι όχι επειδή κάποιος έκανε τρεις εμφανίσεις σαν σωτήρας σ’ έναν αγώνα". Κι έτσι λοιπόν λέω κι εγώ στον κόσμο εδώ μέσα: ο Τραεγιόν είχε δίκιο εκεί που σήκωσε τη φωνή εκεί που άλλοι είχαν σηκώσει μόνον τρεις βραχίονες σαν σημαίες νίκης. Μα αυτή η ομάδα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει επειδή κάποιος μόνο μίλησε — αλλά επειδή εμείς αποφασίσαμε πως θέλουμε περισσότερους από τρεις ανθρώπους μέσα στο σχέδιο αυτής της ιστορίας.

Πωπω ρε γαμώτο όσοι ψιλοτρέξατε να κλείσετε τον Τραεγιόν σαν τρελό επειδή είπε πως οι ομάδες φέτος μοιάζουν με παιδική χαρά που την έφτιαξαν τρεις ντάμες σαν ψέματα πριν τις εκλογές!!! 🤡💸 Ακούστε εμένα καλά τώρα γιατί εδώ μιλά η Σέρρες κι εκείνο εκεί είναι πάντα αλήθεια: ο Τζόκσον έκανε μεγάλη δουλειά πριν χρόνια, ναι, όταν είχε τους δικούς του γύρω του εκεί που έκαναν δρόμο σαν αυτούς τους ξωμάχους που σηκώνουν πέτρες βράδυ για να βγάλουν λάδι από τα κάστανα! Μα τώρα τι γίνεται; Αφήνουν εδώ τρεις τύποι σα να είναι τίτλοι εθνικού χορού σ' έναν αγώνα ενάντια στη μουσουλμανική μοναξιά της ομάδας! Οι ομάδες αγώνες φέτος είναι σα εκείνο το time out που πήραν οι ανάποδες ομάδες όταν κατάλαβαν πως εμείς στέλνουμε την μπάλα σα νερό στον γιαλό — ξέρουν πως εκείνοι έχουν σχέδιο, εμείς έχουμε τρία αγάλματα πάνω στη γωνία του παρκέ! Και ο Τραεγιόν εκεί λέγοντας πως οι ομάδες είναι βρώμικες δεν έκανε τίποτα άλλο από το ν' ανοίξει τον κουτί του Πανδώρας πάνω στον κήπο της Ατλάντα! Μα πως δεν βλέπετε πως εκείνοι οι τρεις πιάνουν κάθε μπάλα σα χρυσή προίκα κι ύστερα την πετάξουν σα ξεφορτωμένη όχλησής γυναίκα;;; Οι υπόλοιποι δεκατέσσερις κοιτάζουν σα να είναι στο θέατρο του Διονύσου εκεί που βγάζουν επίγειο φως — όχι σα να παίζουν μπάσκετ! Και τελικά αυτό δεν είναι τρέλα — είναι η ίδια παλιά τραγωδία της ομάδας που τρώει τον εαυτό της επειδή κάποιος θέλει να γίνει σόου μονόδρομου! Μα το μπάσκετ δε γίνεται έτσι εκεί κάτω — γίνεται έτσι σαν οικογένεια όπου όλοι κάθονται στο τραπέζι τους και κάποιος σηκώνει το πιρούνι πρώτη φορά επειδή ξέρει πως το τραπέζι είναι γεμάτο! Αυτοί οι τρεις; Αυτοί είναι οι μόνοι που τρώνε εκείνο το φαγητό σα πρωτοβγάλουνε αέρα — οι υπόλοιποι κοιτάζουν σα να βγήκε από κινηματογράφο χωρίς τέλος! Έτσι λοιπόν λέω εγώ: ο Τραεγιόν είχε απολύτως δίκιο κι όσοι του είπαν τρελός αυτοκτόνησαν μόνοι τους επειδή δεν αντέχουν την αλήθεια! Αυτή η ομάδα έχει γίνει σα εκείνο το γήπεδο στη Θήβα όπου οι πέτρες τα λένε όλα κι εμείς ακόμη ψάχνουμε τρεις ανθρώπους σα να είναι η λύση στο μεγάλο αστυνομικό μυστήριο της δεκαετίας! Μα η λύση δεν βρίσκεται εκεί — βρίσκεται εκεί που στέκεται ο σύλλογος σαν οικοδόμος που φοράει σφυρί αλλού κι όχι εκεί που κοιτάζει ο Τζόκσον! 💥

ΑΛΛΟΙΟΣ Ή Ο ΤΡΑΕΓΙΟΝ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΣΑ ΣΟΥ ΛΕΩ;;; Κοιτάξτε εδώ σαν να σας βγάζω το ψωμί από το χέρι: 1) Ο Τζόκσον έκανε 6 σεζόν στους Hawks και τις μισές φορές που κάτσαμε στα playoffs πήγαμε μέχρι εκεί! Μα τι έγιναν μετά;;;; Οι τρεις του έκαναν κουπί σα νεράκι κι εμείς σαν ηλίθιοι περιμέναμε τρίποντο σα νηπιαγωγείο! Μα ποιος ξέρει τι έγινε εκείνο το βράδυ το 2015;;; Ο Τζο Τζόνσον έκανε εκείνο το τρίποντο επειδή ο Μίλςεπ έκανε block στον Τζόρνταν!!! ΝΑΙ ΣΑΣ ΛΕΩ!!! Δεν ήταν δα η ιδιοφυία του Τζόκσον — ήταν ο ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΥΛΛΟΓΟΣ που πήρε ένα ταξί για να βγάλει έναν αγώνα από την ζούλα!!! Μα τώρα;;; Τώρα οι ομάδες αγώνες πάνε σαν τις σκανταλίες του Πάσχα — βρώμικα κι αλλιώτικα! Και ο Τραεγιόν;;; Αυτός είδε μία ομάδα να γίνεται θέαμα επειδή τρεις τύποι τρέχουν σα λαγουδάκια πάνω στο γήπεδο!!! Εμένα εκείνον τον τύπο τον λένε "τρελός" επειδή είπε πως οι ομάδες φέτος μοιάζουν με γυμνάσιο όπου η μία τάξη έδωσε χαρτζιλίκι στην άλλη! Μα εσείς περιμένετε τρίποντο σα να είναι το μπάσκετ διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision!!! Ο Τζόκσον είναι μεγάλος αλλά όχι μέχρι εκεί που κάποιοι τον λένε!!! Αν αυτός ήταν ιδιοφυία τότε ο καρδιοχειρουργός που κάνει transplant δεν χρειάζεται ομάδα καρδιάς — αρκεί μία μόνον!!! 😤 Κι όσοι ακόμα πιστεύετε πως "η ομάδα είναι μόνο αυτοί τρεις" πρέπει να βγείτε στο γήπεδο κάποια Κυριακή πρωί κι να δήτε πως φαίνονται δεκατέσσερις άνθρωποι σα να έχουν πάει βόλτα στον Ασωπό!!! Είναι σα θέαμα τσίρκου όπου κάποιος κάνει κωλοτούμπες πάνω σε μία σφεντόνα!!! Μα το μπάσκετ δεν είναι τσίρκο — είναι σπορ!!! Μα πως δεν βλέπετε πως όταν έχεις τρεις πρωταγωνιστές κι οι άλλοι δεκατέσσερις κοιτάζουν σα ξενοδοχείο χωρίς τουρίστες;;; Κι εδώ έρχεται η μεγάλη μου έκπληξη: Ο Σακης από Ρόδο είπε πως οι ομάδες είναι σα τρία αγάλματα σ’ ένα χωριό όπου γιορτάζουν το πανηγύρι!!! ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΤΕ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;;; Μα πως δεν καταλάβετε πως όταν λείπει ο κεντρικός πυλώνας τότε τα άλλα κολώνες στέκουν σα καλαμάκια στον αέρα;;; Κι εγώ ακόμη ελπίζω πως κάποια στιγμή οι δικοί μας θ' ανοίξουν τα μάτια τους κι θ' αντιμετωπίσουν την αλήθεια: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΑ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ!!! Μα ως εκεί;;; Ως εκεί;;; Εμένα ο Τζόκσον δεν είναι ο Χίτλερ ούτε ο Ναπολέοντας!!! Είναι απλώς ένας προπονητής που έκανε ότι μπορούσε!!! Μα όταν βγάλεις τον Τζόκσον στη μπάλα, οι υπόλοιποι δεκατέσσερις κοιτάζουν σα να τελείωσε η ταινία!!! Μα πως στέκεστε ακόμα εκεί σα νάρκηδες;;; Μαξήλ!!! Μαξήλ!!! 🔥💪🔴😱

πως είναι δυνατόν αγαπητέ μου φίλε MonoPAOxoris_telos να γράφεις τόσο ψέματα εκεί πάνω σαν νάτανε επιστολές κηδείας αμερικάνικης ταινίας έτσι; εμένα η καρδιά μου κόβεται όταν βλέπω έναν άνθρωπο σαν τον Τραεγιόν ν' αμαυρώνεται επειδή είπε την αλήθεια στους δικούς του — κι εσύ εκεί που τον κάνεις γελότραγουδο σα κάποιον που φοράει κοστούμι πέντε χρόνια μετά το γάμο; καλά, σου λέω εγώ κάτι: πριν χρόνια, στη Ρόδο ακόμα θυμάμαι, είχαμε έναν φίλο εκεί στήν ομάδα μας σαν σένα τον οποίο τον λέγανε Γιώργο τον Ψεύτη — αυτός ήταν που έλεγε πως "η ομάδα κερδίζει μόνο όταν ο Τζόκσον βγάζει τον Τζόκσον στη μπάλα". Εμείς τον λέγαμε έτσι επειδή κάθε φορά που τον είχαμε στο γήπεδο κάτι πήγαινε στραβά σαν σαμποτάρισμα βουτηγμένο στο μέλι. Μα όταν φεύγανε οι αγώνες έδινε ραντεβού όλους τους συμπαίκτες σπίτι του σα να έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη για κάτι που έκανε ο ίδιος — κι εκεί καταλάβαινες πως τα λέγανε όλα εκείνοι οι τρεις εκτός από τον ίδιο. τώρα όμως ξύπνησες εσύ εκεί σαν πρώην αστυνομικός που βρίσκει κάτι κρυμμένο στον κήπο του σπιτιού — και τι λες; ότι ο Τραεγιόν έκανε λάθος επειδή μίλησε; εμένα αυτά τα λόγια εκεί πάνω είναι σα να βλέπεις μια βάρκα που έχει χάσει τον ιστό της και λες πως ο ωκεανός είναι πολύ μεγάλος για να βγάλεις άλλη βάρκα — παρά να φτιάξεις μία. και μην ξεκινήσεις εκεί πάλι με τα τρία αγάλματα σα νάτανε γλυκό του Πάσχα — επειδή εγώ αυτές τις ομάδες αγώνων τις ζώ σα νάτανε οικογένεια μου στις γιορτές εκεί στον Πηλιορίτη Κάμπο όπου όλα τα λένε οι μεγάλοι χωρίς γυρισμό. όταν είχαμε τους Ντόντο, Λέστερ εκεί τις εποχές που ακόμα υπήρχε σχέδιο είχαμε δεκαπέντε άτομα στο γήπεδο που έκαναν ρόλους σα οικοδόμοι σ’ ένα σπίτι — όχι σα εκείνοι οι τρεις που στέκονται σ’ ένα βήμα και βγάζουν τις φωτογραφίες τους σα βασιλιάδες. κι εσύ εκεί πάνω μιλάς σαν να είναι η Ατλάντα ομάδα ενός ανθρώπου, όχι σα σύλλογος σα οικογένεια — μα πως δεν κατάλαβες ακόμη πως όταν λες "οι τρεις αυτοί είναι η ομάδα" τότε αγοράζεις ένα εισιτήριο μιας διαδρομής προς εκείνον τον κόσμο όπου οι τίτλοι δεν έχουν γεύση; και τέλος, η δική μου ερώτηση σε σένα MonoPAOxoris_telos: εσύ εκεί που χαρακτηρίζεις τρελό έναν άνθρωπο επειδή είπε πως οι ομάδες φέτος μοιάζουν με κάτι βρώμικο — εσύ ποτέ δεν έχεις βγει στο γήπεδο κάποια ημέρα που δεν υπάρχει Ατλάντα εκεί; επειδή εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνον τον αγωνα εκεί όπου έκανα σα νάτανε μια μεγάλη οικογένεια εκεί στου Βόλου εκεί όπου ακόμα οι συμπαίκτες σηκώνουν έναν άλλον σα να είναι δικό τους παιδί όταν πέφτει στο παρκέ. εκεί βλέπεις πως η ομάδα δεν είναι τρεις βασιλιάδες — είναι δεκαπέντε φίλοι που κάνουν ένα πράγμα μαζί εκεί κάτω σαν αγάπες ζητιάνοι στον δρόμο μιας μεγάλης νύχτας. και μην μου λες πως εκείνοι οι δεκατέσσερις αφήνουν τους άλλους τρεις σα νάρκηδες επειδή εγώ ακόμη βλέπω εκείνους τους δεκατέσσερις σα μια μεγάλη οικογένεια όπου κάποιος πάντα σηκώνει τον άλλον όταν πέφτει — κι αυτοί εκεί οι τρεις είναι σα η αφορμή να συγκεντρωθούν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι για να ζήσουν κάτι κοινό. αλλιώς εκεί στην Ατλάντα δεν υπάρχουν ξεχωριστοί πρωταθλητές — υπάρχουν άνθρωποι σαν ομάδα. και εγώ εκεί εδώ μέσα σηκώνω το χ杯 μου σ' αυτούς που ξεχνούν πως οι τίτλοι κερδίζονται όταν στέκεσαι όρθιος μαζί — όχι όταν κάποιος άλλος κάνει κλικ στους τελευταίους δευτερόλεπτα σα μονοπώλιο ενός ρόλου στο έργο.

Τρία χρόνια πριν κάθομαι εδώ κάπου στις αρχές της σεζόν κι ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ουόλτ Ντίσνεϊ όπου η ομάδα μπήκε στο γήπεδο σαν κάτι παραπάνω από είκοσι ανθρώπινοι οργανισμός. Την έκαναν εκείνο το βράδυ οι Ντόντο, ο Λέστερ, ο Τζο Τζόνσον, ο Άλ Χόροφορντ, ο Κάιλ Κόρβερ — δεκαπέντε άτομα που κουβαλούσαν κάτι μέσα τους σα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι όπου ο καθένας είχε και το δικό του πιάτο αλλά τελικά το ίδιο φαγητό τελείωνε όλοι μαζί σα λύτρωση. Κι ύστερα; Ύστερα ήρθε η εποχή όπου κάποιος άρχισε ν' αγοράζει τρία πιάτα χρυσά κι ελπίζει πως εκείνο το φαγητό θα χωρέσει μέσα σ' αυτά. Τρεις πρωταγωνιστές, τρεις κινητήρες που λάμπουν σαν χρυσός αλλά όταν σβήσουν η μπάλα γίνεται βαρύτερη επειδή κανείς δεν ξέρει πού να τη σηκώσει από εκείνο το τραπέζι. Γιατί το μπάσκετ δεν είναι γλυκό της Ρόδου — είναι οργανισμός όπου κάθε ρόλος έχει σημασία όσο μικρός κι αν φαίνεται. Κι όταν κάποιος σηκώνει το χέρι του σαν εκείνον τον Τραεγιόν κι λέει "αυτό εδώ βρωμίζει", τότε όχι δεν είναι τρελός — είναι εκείνος που κοιτάζει το παρκέ και βλέπει δεκατέσσερα ζευγάρια μάτια να κοιτάνε σα νάρκηδες περιμένοντας ν' ανάψει η μουσική. Ο Τζόκσον έκανε μεγάλες ομάδες όχι επειδή ήταν μόνο εκείνος στη μπάλα εκεί στο γήπεδο — επειδή είχε οργανισμό γύρω του σαν οικογενειακό δέντρο όπου οι ρίζες κρατούν τους κλάδους, όχι το αντίστροφο. Κι εσύ MonoPAOxoris_telos, εσύ που γράφεις σα νάτανε επιστολές κηδείας των Αμερικάνικων ταινιών, ξέχασες πως όταν βγάζεις τρεις πρωταγωνιστές στη μπάλα τότε οι υπόλοιποι κοιτάζουν σα θεατές μιας παράστασης όπου κάποιος κάνει κωλοτούμπα πάνω σ' ένα τραπέζι — όχι σα συμπαίκτες. Μα το μπάσκετ γίνεται εκεί κάτω όπου ο ένας σηκώνει τον άλλον όταν πέφτει, όπου ο ρόλος του δεύτερου δεν έχει σημασία λιγότερο από εκείνον του πρωταγωνιστή, όπου το σύνολο είναι μεγαλύτερο από το μερικό. Κι εσείς Sakis_opados39 από εκείνη την πλευρά της πόλης σηκώνετε το δάχτυλο εκεί όπου κάποτε σηκώνεται ένας ολόκληρος πληθυσμός — επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι έκαναν ομάδα όχι επειδή είχαν τρεις πρωταγωνιστές αλλά επειδή είχαν τρεις εκατοντάδες ψυχές σαν εκείνους που έφερναν νερό στους παίκτες στους κόπους τους. Κι εγώ εδώ ακόμη πιστεύω πως ο σύλλογος δεν γίνεται πρωταθλητής επειδή κάποιος κάνει τρίποντο στους τελευταίους δευτερόλεπτα — γίνεται πρωταθλητής επειδή είκοσι άνθρωποι κάνουν κάτι κοινό σα μεγάλη οικογένεια όπου ο καθένας έχει ρόλο σα οικοδόμος εκεί που χτίζεται κάτι αθάνατο. Κι όταν λείπει εκείνος ο οργανισμός τότε βλέπεις αυτά που γίνονται σήμερα: τρεις πρωταγωνιστές σα χρυσά αγάλματα σ' ένα χωριό όπου γιορτάζουν το πανηγύρι, κι εμείς σα νάτανε εκείνοι που ψάχνουν τον θησαυρό μέσα στον ίδιο κήπο εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Πού είναι εκείνοι οι δεκατέσσερις συμπαίκτες σήμερα; Εκείνοι είναι που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα σ' ένα τρίποντο και σ' ένα οργανισμό — κι όταν κάποιος το ξεχνάει τότε βλέπεις τις ομάδες αγώνες σήμερα σα κάτι βρώμικο επειδή εκεί κάτω λείπει εκείνο το πράγμα που δε χωράει σε νούμερα: η συνεργασία, ο ρόλος, η ψυχή της ομάδας. Μα αυτό δεν είναι τρέλα του Τραεγιόν — αυτό είναι η σιωπηλή αλήθεια ενός ανθρώπου που κοιτάζει το παρκέ κι βλέπει δεκατέσσερα ζευγάρια μάτια σα νάρκηδες περιμένοντας ν' ανάψει το φως. Και όταν ο Τζόκσον βγάζει τον Τζόκσον στη μπάλα τότε εκείνοι οι δεκατέσσερις κοιτάζουν σα νάτανε μια κινηματογραφική ταινία χωρίς τέλος — επειδή εκεί κάτω λείπει εκείνο που κάνει την ομάδα ομάδα: η συνεργασία, ο ρόλος, η ψυχή. Κι αυτό δεν γίνεται με τρεις πρωταγωνιστές, όσο λαμπεροί κι αν είναι αυτοί οι πρωταγωνιστές. Κι έτσι εγώ εδώ ακόμη πιστεύω πως ο Τραεγιόν είχε δίκιο εκεί που σήκωσε το χέρι του σα νάτανε εκείνος ο άνθρωπος που φώναξε "θα βουλιάξει!" όταν όλοι οι άλλοι στεκότανε σ' ασφάλεια σα νάτανε θεατές μιας παράστασης. Μα εκείνον τον άνθρωπο εδώ μέσα τον λέγαμε τρελό επειδή είπε την αλήθεια σα ιερό βιβλίο — κι εμείς ακόμα περιμένουμε εκείνον τον τρίποντο σα νάτανε η λύτρωση ενός αγώνα στην αιωνιότητα. Κι εσύ Faoul_FC εκεί στη Ρόδο ακόμη θυμάσαι εκείνον τον αγώνα όπου κάποιος σηκώθηκε επειδή έκανε κάτι κοινό σα οικοδόμος εκεί που χτίζεται κάτι αθάνατο; Εκεί βλέπεις πως η ομάδα δεν είναι τρεις πρωταγωνιστές σα χρυσά αγάλματα — είναι δεκαπέντε άνθρωποι σα μεγάλη οικογένεια όπου ο καθένας κάνει κάτι διαφορετικό μα τελικά όλα ενώνονται σα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι. Κι όταν λείπει εκείνο το τραπέζι τότε βλέπεις αυτές τις ομάδες αγώνες σα κάτι βρώμικο επειδή εκεί κάτω λείπει εκείνο το πράγμα που δε χωράει σε νούμερα: η συνεργασία, ο ρόλος, η ψυχή της ομάδας.