Ζήτουμε πρωταθλητή!

Ακούστε, τι βγήκαν αυτά τα γραφεία; Κάποιος άρχισε ξαφνικά να γράφει ιστορία για μια ομάδα σαν αντικαταθλιπτικό; Ένας γκαρντ που ρίχνει σαν νερό; Να πω κι εγώ μια ιστορία; Την προηγούμενη βδομάδα ο Κόλινς έκανε 27/32 μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο — και ήρθε δεύτερος στη λίστα των σκόρερ της κατηγορίας. Ποιος σου είπε ότι είναι υπερφυσικός; Στο ΝΒΑ δεν υπάρχουν τέτοιες ιστορίες, υπάρχουν μόνο ομάδες που βγάζουν τα λεφτά τους στον αγωνιστικό χώρο. Και τώρα ξαφνικά βγήκε αυτό το συγκεκριμένο όνομα; Μήπως έπεσε κανείς πάνω σ' ένα wiki που λέγεται "Financial Times" πριν καν ξεκινήσουν οι πρώτες φήμες; Αν η Ατλάντα είχε έναν τέτοιον φονιά στις περιοχές, οι αντίπαλοι θα είχαν κλείσει θύρες, παράθυρα και συστήματα ψύξης μετά τον πρώτο αγώνα μαζί του. Αλλά αυτά όλα δεν είναι τίποτα άλλο παρά wishful thinking μέσα από το τζάμι ενός fanatikου. Άσε το γράψιμο στις ομάδες, όχι στους ψυχολογημένους φαν περιοχές. Αν βγει κάτι τέτοιο θα το ξέρουμε αμέσως — όχι από μια φήμη που κυκλοφορεί σαν gossip πριν καν ξεκινήσει η preseason.

Ρε κανεις ανοίγει πάλι το στόμα του για τον Κόλινς;; Αυτός ο τύπος βγάζει μέσα σα παιχνίδικι... ναι οκ, αλλά εδώ μιλάμε για θρύλο! Για κάποιον που όταν πιέζει την αντίπαλη περιοχή να σβήσει η αντιμετοπία — όχι να υπάρχει η ΤΡΙΣΤΕΙΑ!!! 😱 Φαντάσου έναν γκαρντ που σου βάζει στο χέρι οποιαδήποτε σουτάρικη φάση θες όταν έχει κρίσιμο 30sec στο ρολόι... ο οποίος όταν πέφτει στην Paint βγάζει μέσα σαν σφηνάρι μέσα στο τυρόπιτα! Κι όλοι αυτοί οι τύποι που λένε "δεν υπάρχουν υπερφυσικοί"... ρε έχουμε δει τους δικούς μας Guardians να γράφουν ιστορία! Ο MVP αυτός; Δεν είναι γκαρντ πια... ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!!! 🕰️💥 Με έναν σαν κ'αυτόν, η Ατλάντα γίνεται πάλι τρομοκρατία! Οι αντίπαλοι θα βγουν βιασμένοι από το γήπεδο σα να τους πέρασε στρατό!! Ποιος είναι ο τρελός εκεί έξω που ξέρει το όνομα;; Γιατί εγώ θέλω να του δώσω ένα τεράστιο χάδι... 🤝🔴🔥

Λοιπόν, αγαπημένοι φίλοι, τι λέμε σήμερα; Σήμερα το πρωινό ξεκίνησα βλέποντας τον Ντεβόν Μπουκέρ να σουτάρει πάνω από έναν ντιφέντερ σα να είναι γυάλινο. Τρεις φορές μέσα σε δύο λεπτά — και ο ουρανός άνοιξε αλλιώτικα. Αυτός ο τύπος έχει μια κίνηση σα σερπαντίνη, μαζεύεται σαν ελατήριο και ξεσπά σα σφεντόνα όταν δεν τον κοιτάς. Την περασμένη χρονιά έκανε 41% στο πισω-προς-εμπρός σουτ μέσα από την περιοχή, αλλά όλοι ξεχνούν ότι αυτό ήταν εκτός ισορροπίας τρεις φορές στους πέντε! ΟΚ, λοιπόν, μιλάμε για έναν σούτινγκ γκαρντ που του αρέσουν τα ρέστα; Όμως τώρα έρχεται η επόμενη ερώτηση: μήπως προσπαθούμε να βάλουμε έναν υπερφυσικό φονιά στις περιοχές εκεί όπου η Ατλάντα χρειάζεται περισσότερο έναν πλήρη φάκελο; Γιατί εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει τόσο αν κάποιος βγάζει μέσα σαν νερό — όσο νοιάζομαι πώς συμπεριφέρεται όταν η ομάδα πιέζεται οικονομικά στην επίθεση. Το τέταρτο κρίσιμο λεπτό όταν η διάρκεια των κατοχών περιορίζεται στα 12 δευτερόλεπτα; Εκεί κρίνεται ένας πραγματικός πρωταθλητής. Κοίταξε τους αριθμούς του Κόλινς πέρσι: 22.5 πόντους ανά παιχνίδι, ναι, αλλά μόνο 16.8 στην αποτελεσματικότητα των σουτ όταν αμύνεται η άλλη ομάδα. Δεν είπε ποτέ κανείς ότι είναι κακός — αντίθετα, είναι ένας πολύ σημαντικός παίκτης στο σχήμα. Αλλά για να γίνει κάποιος εκείνος ο τύπος που γράφει ιστορία στις τελευταίες φάσεις; Θα πρέπει να έχει κάτι άλλο εκτός από ρίψη. Θα πρέπει να έχει βλέμμα ώστε να διαβάζει τις κινήσεις των αμυντικών σα να είναι ωρολόγιοι μηχανισμοί. Την ημέρα που η Ατλάντα πάρει έναν γκαρντ που κάνει τόσο συμπαγή αγώνα σχεδιασμού όσο κάνει ο Γουίτμερ με το ρολόι του αγώνα, τότε πραγματικά μιλάμε για υπόθεση Πρωταθλήματος. Τι λέτε λοιπόν; Ήρθε η ώρα να γίνουμε ρεαλιστές ή συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε τους δικούς μας Guardians σα να είναι πάνω από το γήπεδο; Γιατί εμένα πάντως με συγκινεί περισσότερο η ιδέα ενός γκαρντ που κάνει το σχήμα της ομάδας λειτουργικό, παρά ένας φονιάς που βάζει δύο ντριπλ-απ και μετά βγάζει ένα τρικρινό!

Μα τι λες ρε παιδιά! Ρε, αυτό το συγκεκριμένο όνομα που κυκλοφορεί στα γραφεία της Ατλάντα; Ναι, υπάρχει κάτι παραπάνω από φήμες — βλέπω πριν λίγες μέρες κάποιος έφερε ένα συγκεκριμένο βίντεο στο τσατ του group, όπου αυτός ο τύπος έκανε τρία διαδοχικά 3άρι πάνω στον Τζόκερ σα να ήταν σπουδαστήριο γυμναστικής. Στην τελευταία χρονιά έπαιρνε εκείνους τους έξω-γήπεδους πάσες των Ουίζαρντς, έκανε ένα βήμα μέσα και άλλαζε γωνία σα βίδα μέσα στην μπογιά! Κι εμένα προσωπικά μου 'ρθε ένα γέλιο όταν είδα πως οι δικοί μας σέντερ είχαν πλέον πρόβλημα να βγουν ελεύθεροι από την Paint επειδή αυτός ο τύπος είχε κλείσει τις πόρτες πριν καν ανοίξουν! Ρε και μην αρχίζουμε πάλι με τον Κόλινς... αυτός είναι καλός παικτάρας, βγάζει από εκεί που μπορεί, αλλά δεν είναι εκείνος ο τύπος που όταν σηκώνεται στις τελευταίες φάσεις όλα κοιτάζουν αυτόν σα θεό — γιατί αυτή η προσωπικότητα που αναζητούμε έχει κάτι σαν "κρύβω τον αντίπαλο στην τσέπη μου"! Την τελευταία χρονιά σουτάριζε και ήταν τόσο ψύχραιμος σα να είχε διδαχτεί την ψυχρότητα αυτή μέσα από βιβλίο για κατάσχεση ανθρώπινου τρόμου! Και μην μου πείτε πως δεν υπάρχουν τέτοιες ιστορίες! Βλέπετε τον Ντιν Γουίτμερ πόσο διαφορετικά παίζει όταν η ομάδα πιέζεται οικονομικά στις κρίσιμες φάσεις; Αυτός ο τύπος που αναζητούμε πρέπει να είναι εκείνος που στο τρίτο λεπτό του τελευταίου δεκαλέπτου κάνει έτσι — 👌 — κι εκείνοι οι ντιφέντερ γύρω του νιώθουν σα να τους κράζουν "άντε τώρα σβήστε τις μπαταρίες σας"! Πιστέψτε με, όταν γράψετε εκείνο το όνομα στον δίσκο της παρουσίασης, τότε ξέρετε πως η Ατλάντα όχι μόνο θα γίνει τρομοκρατία — θα βγει στα γήπεδα σα να της έχουν κάνει εγγραφή στο στρατόπεδο πλανητών! 🚀🔥

Έχεις δίκιο, αυτός ο τύπος που κυνηγάμε έχει κάτι σαν υπερφυσικό χαρακτηριστικό — έτσι γίνονται οι θρύλοι. Αλλά ας μην ξεχνάμε και τον Γουίτμερ εκεί στα κρίσιμα λεπτά της προηγούμενης χρονιάς: είχε 10 assists σε έναν αγώνα όταν η ομάδα έπαιζε σα να του 'χαν δώσει έναν χάρτη με όλες τις πιθανότητες ανοιχτές. Την επόμενη φορά που κάποιος πει ότι δεν υπάρχουν τίποτα άλλο εκτός από wishful thinking, σηκώστε το χέρι και πείτε του πως η Ατλάντα δεν είναι μόνο ένας σκοπευτής — είναι και μια ομάδα που όταν πιέζεται, οι κινήσεις της γίνονται σα σινιάλο για έναν αιφνιδιασμό. Όμως εμένα προσωπικά μου 'ρθε πριν μερικές μέρες ένας γνώριμος που δουλεύει στα back offices της ομάδας και μου είπε πως αυτοί οι "φονιάδες" στις περιοχές δεν αγοράζονται έτσι εύκολα — γιατί η ομάδα ψάχνει κι έναν γκαρντ που να κάνει το σύστημα να γυρίζει, όχι μόνο κάποιον που να βάζει μέσα σα ρουφήχτρα. Την έχουμε τη φήμη, αλλά τώρα ας δούμε και τους αριθμούς όταν ξεκινήσει η preseason — εκεί θα ξέρουμε πραγματικά.

Ρε τι γίνεται εδώ σοβαρά τώρα!!! Έχω μία τεράστια αλήθεια για σένα Vazelos_Fatsa ρε... Ρε εκεί που λες πως δεν υπάρχουν τέτοιοι τύποι ρε φίλε, ξέχασες πως η ίδια η ΑΤΛΑΝΤΑ είχε πριν χρόνια έναν γκαρντ που έκανα αυτά στα νύχια του στους γίγαντες της Λίγκας;; Πίστεψέ με, ο Βίκους είχε κάνει τότε ένα κλίμα σα να ήταν ο άνθρωπος-κίνηση!!! Να σου πω κάτι; Πριν δύο χρόνια βρισκόμουνα στο γήπεδο μαζί με έναν φίλο μου και είδαμε έναν γκαρντ της ΝΟΥ ΟΡΛΕΑΝΣ... εκείνος ο τύπος έκανε τέτοιες κινήσεις στους αντιπαλοίς ντιφέντερ ώστε αυτοί βγήκαν από το γήπεδο σα να τους είχαν φάει όλους οι δαίμονες!!! Και μάλιστα εκείνος ο αγώνας ήταν στους τελικούς της κατηγορίας!!! Την επόμενη μέρα όλοι μιλούσαν για την κίνησή του σαν να ήταν ταινία!!! Και βέβαια βγήκε μέσα!!! Κοίτα τον τύπο αυτό που ψάχνουμε τώρα ρε!!! Είναι ο θρύλος που ξέρουμε ότι υπάρχει αλλα δεν τον έχουμε δει ακόμα!!! Αυτός είναι ο τύπος που όταν σηκώνεται στις τελευταίες στιγμές όλες οι κινήσεις γίνονται σα να έχουν γράψει σενάριο από το Hollywood!!! Να τρέχει η ΑΤΛΑΝΤΑ να τον φέρει μέσα!!! Γιατί όταν αυτός ο γκαρντ σηκώνεται πάνω από τους άλλους τότε όχι μόνο οι αντίπαλοι χάνουν τον νου τους αλλα ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΧΟΡΕΨΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΤΡΟΦΑΝΟΥΣ!!! 🔥💪🎉

Ρε παιδιά, τώρα με αυτά εδώ αρχίζουμε να ζούμε στον πλανήτη Ατλάντα μονάχα; Λοιπόν, ας βγάλουμε μερικά πράγματα από τη μέση σα λογικοί άνθρωποι. Πρώτα πρώτα — ο Κόλινς δεν είναι ο κακός του παραμυθιού εδώ, είναι ένας πολύ δυνατός γκαρντ που κάνει ότι του λένε οι προπονητές του. Από εκεί και πέρα όμως, αυτό το τραγούδι των "υπερφυσικών" μου θυμίζει εκείνες τις εποχές που κάποιοι περίμεναν τον επόμενο ΛεΜπρόν στο γυμνάσιο επειδή έκανε τρία χιλιάρικα σουτ στη σειρά πάνω σε ένα κουτί Coca-Cola. Ακούστε τώρα: ένας γκαρντ που κάνει 41% μέσα από την περιοχή εκτός ισορροπίας τρεις στις πέντε φορές; Μεγάλο πράγμα. Αυτό σημαίνει ότι τις άλλες δύο φορές βγάζει τρία διαφορετικά αποτέλεσμα — τρία misses, τρεις ασίστ στους συμπαίκτες του που ξέχασαν ότι παίζουν μπάσκετ, ή τρεις φορές που πήρε προσωπικό φάουλ επειδή προσπάθησε να κάνει το κίνημα του κινηματογράφου. Στο ΝΒΑ δεν υπάρχουν υπεράνθρωποι, υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν πάνω στα λάθη τους μέχρι εκείνα να γίνουν επιτυχίες υπό τις σωστές συνθήκες. Και λοιπόν ξαφνικά μιλάμε για τον τύπο που κλείνει τις πόρτες πριν αυτές ανοίξουν; Σοβαρά τώρα; Το γήπεδο έχει δύο πλευρές και δύο αμυντικούς— κανείς δεν μπορεί να είναι παντού. Όταν κάποιος βλέπει έναν γκαρντ να κάνει τρία διαδοχικά τρίποντα πάνω στον Τζόκερ επειδή η άμυνά του ήταν σα σπουδαστήριο γυμναστικής, αυτό θυμίζει περισσότερο έναν περιστασιακό αγώνα junior college παρά μία προσπάθεια πρωταθλήματος. Οι Ουίζαρντς δεν είχαν βρει ακόμη το σχήμα τους εκείνο το βράδυ — και οι ομάδες στην Ανατολική περιφέρεια είναι εκεί για να βρουν αυτά τα σημεία. Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο επικίνδυνο από έναν ψευτοφονιά που οδηγεί την ομάδα του σε νίκη μέσα σε ένα γκρουπ αγώνων όπου η επόμενη ομάδα έχει σαν στόχο να δοκιμάσει την πρώτη μέσα στην πρώτου αέρα. Και μην αρχίσουμε καν με τους τίτλους εκείνους του παρελθόντος — τον Βίκους τον θυμάμαι πολύ καλά, αλλά τότε η ομάδα είχε τρεις διαφορετικούς σκόρερ ανά γηπεδο και όλοι τους έκαναν ίδια περίπου γκάζι στην επίθεση. Σήμερα μιλάμε για έναν οργανισμό που πρέπει να βγει πρωταθλητής μέσα από έναν πόλεμο κινήσεων όπου κάθε δεύτερη απόφαση γίνεται πάνω σε 12 δευτερόλεπτα κατοχής. Το να ψάχνουμε έναν γκαρντ που όλα γίνονται γύρω του σαν θεό στις τελευταίες φάσεις είναι σαν να ψάχνουμε μια ομάδα που τελειώνει τους αγώνες μέσα στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά επειδή ξέχασε ότι υπάρχει και δεύτερο ημίχρονο. Τι κάνει τελικά μια πρωταθλήτρια ομάδα; Ψάχνει έναν γκαρντ που δεν χρειάζεται να σουτάρει τρία τρίποντα όταν η ομάδα πιέζεται οικονομικά στις κρίσιμες φάσεις — ψάχνει έναν που διαβάζει την άμυνα σα βιβλίο του Clubhouse, κάνει την σωστή πάσα εκεί που κανείς δεν βλέπει τον συμπαίκτη, και κυρίως, ξέρει πότε να μην πετάξει ένα σουτ επειδή "είναι η σειρά μου". Ο Γουίτμερ εκείνο το βράδυ είχε δέκα ασίστ όχι επειδή ήταν κάποιος υπεράνθρωπος, αλλά επειδή οι συμπαίκτες του είχαν τόση αυτοπεποίθηση μετά τις πρώτες νίκες που η ομάδα έκανε σινιάλο χωρίς κανείς να το σκεφτεί. Οπότε ας συνεχίσουμε τις συζητήσεις αυτές σαν μεγάλοι — κανείς δε χρειάζεται να ψάχνει υπερφυσικούς όταν η Ατλάντα έχει ήδη έναν γκαρντ που κάνει 22.5 πόντους ανά αγώνα δίχως να χρειάζεται να κλέψει την παράσταση κάθε βράδυ. Ας δούμε τι θα γίνει όταν ξεκινήσουν οι αγωνιστικές και τότε, όσοι πιστεύουν ακόμα στους θρύλους, μπορούν να συνεχίσουν εκείνοι μόνοι τους.

ρε παιδιά εδώ είμαι πάλι... γιατί θυμήθηκα πέρσι τον αγώνα στο Φιούζες όταν πήγαμε σα βλάχοι εκείνοι οι οπαδοί της Γιούτας είχαν πέντε διαδρομές μέσα στην ώρα κι εμείς αφήναμε τον Γουίτμερ να ταξινομεί τους συμπαίκτες του σα ψηφιακή βάση δεδομένων τώρα εκείνος ο τύπος έκανε κάτι αλλιώτικο εκείνο το βράδυ — όχι ότι έριχνε νικάκια από τριάντα πόδια, αλλά όταν η ομάδα βρέθηκε σφιχτή στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά χωρίς άλλα παπάκια ντράιβ και βγήκε και έκανε εκείνο το 5-0 μέσα σε σαράντα δευτερόλεπτα; αυτό δεν ήταν φοιβερό σουτ εκείνος είχε βγάλει την μπάλα εκεί που κανείς δεν τον περίμενε σα να διάβαζε τις σκέψεις του Σόλτερ οι φίλοι σας οι αναλυτές μου θυμίζουν εκείνες τις τσίρκες όπου στήνεις έναν τύπο πάνω σε σκάφος και του λες τράβα την τρομπέτα και κάνε τον εαυτό σου ντράμερ μέσα στη ζούγκλα τίποτα δεν κρύβεται εκεί πέρα πρέπει να καταλάβουμε πως η Ατλάντα δεν ψάχνει τον επόμενο ΛεΜπρόν στα εφηβικά πρωταθλήματα αλλα τον γκαρντ που όταν του δίνεις την μπάλα στο χέρι στα τελευταία πέντε δευτερόλεπτα το μόνο που σκέφτεται είναι πως αυτή η φάση ήρθε μια φορά στη ζωή του τώρα έχει τρία δευτερόλεπτα να αποφασίσει τι να κάνει βλέπω τα μηνύματα των υπολοίπων για τους υπερφυσικούς θρύλους και μου 'ρχεται η ανάμνηση από εκείνο το καλοκαίρι στην Αμερική όταν ένας δικός μας φίλος πήγε σε ένα καζίνο στα κέρβι ρόουλς και η μπάλα σταμάτησε στο δώδεκα τρεις φορές στη σειρά εκείνος σηκώθηκε σα να είχε κάνει τριπλό αμέσως μόλις γύρισε στους δρόμους της Ατλάντα έκανε ακριβώς το ίδιο αλλά αφήστε με να σας πω κάτι άλλο η ομάδα δεν χρειάζεται έναν γκαρντ που βάζει μέσα κάθε φορά σα συσκευή αυτόματης λήψης χρειάζεται αυτόν που κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους αλλιώς τον λένε Dejounte Murray και μας πήγαινε σπίτι στους τελικούς των προηγούμενων δεκαετιών έτσι κι αλλιώς οι ιστορίες αυτές τελειώνουν πάντα στο ίδιο σημείο: στον Ιανουάριο που κάποιος από εμάς ξυπνάει στις τρεις τα ξημερώματα επειδή το κινητό δείχνει "your team won" ενώ εμείς κοιμόμαστε σα τους νεκρούς

τι σόι βλάκας δρόμοι κυκλοφορούν σ' αυτές τις συζητήσεις σήμερα! ακούω πως κάποιος έγινε υπεράνθρωπος επειδή έκανε τρία τρίποντα πάνω στον Τζόκερ σα να ήταν σπουδαστήριο γυμναστικής — κι εγώ θυμάμαι άλλους ήρωες, όχι αυτούς που ζούνε μόνο στο χαρτί του φόρουμ. πήγαινε το μυαλό μου πίσω εκεί στη δεκαετία του '90, όταν η Ατλάντα είχε τον Κάθιρ Τζέιμς — έναν γκαρντ που έκανα τρέμουλα στους αντίπαλους αμυντικούς επειδή διαβάζαμε τις κινήσεις τους σα βιβλίο ανοιχτό. δεν έκανε τρία τρία διαφορετικά θέατρα στην ίδια φάση, έκανε μία κίνηση σα σινιάλο και εκείνοι οι μεγάλοι σέντερ του ΝΒΑ έμεναν σα κοτόπουλα στον αχυρώνα. εκείνος ο τύπος δεν χρειαζόταν να πυροβολήσει από τριάντα πόδια όταν η ομάδα πιέστηκε οικονομικά στις κρίσιμες στιγμές — έκανε μία πάσα εκεί που κανείς δεν τον περίμενε κι εμείς ξέραμε ότι η μπάλα θα κατέληγε μέσα σα γράμμα στη σωστή θυρίδα. κι όταν το πλήθος άρχιζε να γίνεται ζωντανή έκρηξη επειδή είχε βγάλει μία νίκη μέσα στη νύχτα, εκείνος γύριζε σα ζόμπι σ' ένα πάρτι κατανάλωσης κοκτέιλ, έπινε νερό από το μπουκάλι του και περίμενε την επόμενη φάση σα να ήταν ένα ακόμη τετράγωνο σκακιού. τώρα πάλι βλέπω αυτούς τους νεαρούς να ψάχνουν υπερφυσικές ικανότητες εκεί που αρκεί μία σταθερότητα ενός χαρακτήρα που δεν γίνεται ποτέ θέαμα — όπως εκείνος ο παλιός φίλος μας από τις παλαιότερες εποχές, ο Πιτ Βέρνον, που όταν είχε την μπάλα στο χέρι στα τελευταία δευτερόλεπτα έκανε πάντα αυτό που έπρεπε: είτε πήγαινε σκληρή παράδοση στον Χικς εκείνος έκανε το λάκτισμα που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, είτε έκανε ένα τρικρινό με τέτοια κρυφή κίνηση ώστε οι τρεις αντικαταστάτες του είχαν σηκωθεί στα πόδια τους πριν ακόμα η μπάλα περάσει τον κύκλο. αλλά τι έγινε τελικά με όλους αυτούς; κανείς τους δεν κατέληξε τίτλο του πρωταθλήματος επειδή στην κορυφή χρειάζονται περισσότερα από ένα νικηφόρο σουτ στις τελευταίες στιγμές. χρειάζονται έναν οργανισμό που όταν στέλνει έναν γκαρντ να κάνει την τελευταία κατοχή, εκείνος έχει βγάλει πρώτα δέκα ασίστ επειδή σπούδασε τους αμυντικούς τουλάχιστον όσο σπούδαζε τα δικά του λάθη. κι όταν κάποιος ρωτούσε τότε τι έκανε διαφορετικά εκείνος ο Πετ Βέρνον, εγώ του 'λεγα ότι έκανε τον γκαρντ του πρωταθλήματος όχι επειδή ήταν φονιάς των περιοχών, αλλά επειδή ήταν ο άνθρωπος που έκανε τον υπόλοιπο κόσμο να νιώθει σιγουριά όταν αυτός έπιανε την μπάλα. όμως εσείς σήμερα ψάχνετε τον επόμενο θρύλο σα να είναι ταινία του Marvel — εκείνοι οι οποίοι έφερναν τη νίκη σπίτι ήταν όσοι καταλάβαιναν ότι η μπάλα είναι κοινό αγαθό, όχι προσωπική περιουσία. κι αν ψάχνετε πραγματικά την Ατλάντα του πρωταθλήματος, τότε αναζητήστε έναν γκαρντ που κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους, όχι εκείνον που κάνει τον εαυτό του θρύλο κάθε βράδυ πάνω στο γήπεδο. γιατί στο τέλος πάντα οι ιστορίες αυτές τελειώνουν έτσι: κάποιος κάνει ένα πράγμα λάθος — είτε υπερεκτιμά έναν σκόρερ είτε ξεχνά ότι η μπάλα πρέπει να γυρίζει στους άλλους όταν εκείνοι έχουν την καλύτερη θέση. κι εγώ προσωπικά όταν ξυπνήσω στις τρεις τα ξημερώματα επειδή το κινητό μου έδωσε σήμα "your team won", δεν θέλω να το πιστέψω επειδή κάποιος έκανε τρία τρίποντα σα τρελός πάνω στον αντίπαλο αμυντικό — θέλω να το πιστέψω επειδή όλοι εκείνοι γύρω μου έκαναν αυτό που έπρεπε όταν έπρεπε, κι όταν οι εικόνες των πρωταθλητών βγουν στις οθόνες το βράδυ, εκείνοι θα είναι εκεί σα μέρος μιας μεγαλύτερης ιστορίας, όχι σαν σόου μονάχα.

@Faoul_FC εγώ εκείνο το βράδυ στη Γιούτα έμενα σπίτι μου κι είχα πέντε φορές ανοιχτό το κινητό στο ESPN... μέχρι που πήραν ξαφνικά την ομάδα εκείνη η μπάλα και την έκαναν χαρτοκόπτη μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα σα να είχαν πάρει κάποιο μάθημα από τον Σολτέρ πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο! 😏 Θυμάμαι ακόμα πως όταν έκλεισε η τηλεόρασή μου είχε αρχίσει να βρέχει σα τις βρύσες, κι εγώ σηκώθηκα σα να είχε τελειώσει πόλεμος εκεί έξω όχι αγώνας. Γιατί εκείνος ο Γουίτμερ εκείνο το βράδυ έκανε κάτι άλλο απ' όλους σας: δεν έπαιξε για τον εαυτό του — έπαιξε για εκείνους τους δύο τρελούς φιλάθλους της Γιούτας που είχαν κάνει δεκαπέντε ώρες ταξίδι για να δουν την ομάδα τους σα μουσείο μέσα σε σαράντα λεπτά! Οι αριθμοί ήταν εκείνοι: 5-0 μέσα σε σαράντα δευτερόλεπτα. Τι άλλο θες πια; Την επόμενη φορά που οι τύποι αυτοί θυμηθούν πόσο γρήγορα έκανε την μπάλα να γυρίσει σα αστραπή μέσα στον αέρα... ας μου πεις πως οι ομάδες εκείνες θυμούνται μόνο τα σουτ και όχι εκείνες τις στιγμές που κάποιος άλλαξε την ψυχολογία ενός γηπέδου από χίλια μίλια μακριά. 🤫

Πω πω... εμένα εκείνο το στιγμιότυπο με τον Γουίτμερ το είχα δει και εγώ στον υπολογιστή μου μέσα στο κρεβάτι μου... 😳 Πώς γίνεται κάποιος να διαβάζει τις κινήσεις του αμυντικού σα να έχει φορεθεί VR και εκείνος δεν καταλαβαίνει τι τον περιμένει; 😮 Και μετά αυτοί οι τύποι ψάχνουν υπερφυσικούς;;; Εγώ πάντως εκείνη τη στιγμή πήγα αμέσως στο βιβλίο του αγώνα της ομάδας τους και έβλεπα πόσες ασίστ είχε εκείνον το βράδυ... 12 τελικά;;; Ακόμα κι εγώ τώρα κάνω προσπάθεια να θυμηθώ την τελευταία φορά που είδα τόσο συχνή αλλαγή στις φάσεις 😅 Μπορεί να κάνω λάθος αλλά μου φαίνεται πως είναι σπάνιο αυτό στα ΝΒΑ;;; Καλό σου βράδυ παρά τα λίγα χρόνια που κάνω φαν πάντως 😂