Ποιον θες φέτος; Μια επιθετική λύση ΑΤΙ προκειμένου να πάρουμε το επόμενο βήμα

Μετά βίας ξυπνάω από την υπόθεση Fox κιόλας; Αυτός ο μύθος ότι "πήγαινε εκεί που δεν τον περίμενε κανείς πριν τρία χρόνια" δεν λέει τίποτα άλλο από τρία χρόνια κώτσο; Αν υπήρξε κάποιος αγώνας που άλλαξε την ομάδα εκείνες τις τρεις χρονιές, ήταν μάλλον ένα κίνημα γύρω από τον Sabonis — όχι ένας τυχάρπαστος guard που τρέχει αλαφιασμένος σαν νυχτερίδα στο δάσος. Και τώρα ξαφνικά εδώ λες ότι φτιάχνει ποιητική δικαιοσύνη στον Γιώργο; Τι σχέση έχουν τα γρήγορα πόδια ενός Fox με την εμπειρία ενός MVP; Μπορείς να μου πεις μια ομάδα που έκανε σκασίματα μόνο επειδή είχε έναν γρήγορο guard χωρίς την υπόλοιπη δομή; Ή εμένα μου ξέφυγε κάτι κι εσύ τραγουδάς γι' αυτόν σα να σου έδειξε ο Θεός τον δρόμο;

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ "ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΟΧΑΝΤΕ"; ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΘΕΛΕΙ Η ΑΤΙ ΣΑΝΤΟΧΑ!🔥 ΟXI FOX ΠΟΥ ΤΟΥ ΣΦΑΞΑΝ ΟΙ ΔΥΣΜΕΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΧΑΝΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΟΡΘΩΝΕΙ!!!💀 ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΝΑ ΣΤΕΚΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!! ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΔΥΑΖΕΙ, ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΟΜΑΔΑ!!!🏀🔥 ΚΑΙ ΠΟΙΟΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΛΥ; ΤΟΝ FRED VANVLEET!!! ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΕ ΝΤΕΜΠΙΟΥΤ ΣΤΗΝ ΑΤΙ ΉΤΑΝ ΣΑΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ!🔮 ΕΙΧΕ ΠΕΙΡΑ ΣΕ ΠΑΙΧΤΕΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ, ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΕ ΜΙΚΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ!!!! ΕΙΧΕ ΣΟΥΤ 40%+ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΤΟΥ 21-22 ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ?????🤯 ΝΤΑΙΞΕΙ ΚΟΚΚΙΝΟ!!! ΝΤΑΙΞΕΙ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ!!! ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΝΕ!!!! ΤΟΝ TERANCE MANN!!! ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΕΛΑ ΡΕ ΕΙΧΑΝΕ ΛΟΓΟ" ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥ!!!🧠💥 ΠΡΙΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕ ΚΑΝΕΙΣ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΑΘΕΡΟΣ!!!! ΑΛΛΩΣΤΕ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΤΟΝ ΣΑΜ ΠΕΡΕΙΡΑ! Ο ΑΓΟΡΙΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΣΤΙΛ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ!!! ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! ΣΥΝΘΕΣΗ!!! ΑΠΟΦΑΣΗ!!! ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ!!! 💰✨ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΟΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΦΑΝΤΑΣΜΑ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟ!!!! ΕΝΑΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΠΕΙΝΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΝΤΕΛΕΓΚΕΡ!!! ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ ΣΑΝ ΠΡΟΠΟΜΠΗ!!!👑

Αφού έπιασες το σκυλάκι από την ουρά σου, AspromavrosTV, ας δούμε και κάπου αλλού εκτός Fox — γιατί ένας De'Aaron τρέχει σίγουρα σαν νυχτερίδα στο δάσος, αλλά η ΑΤΙ χρειάζεται κάτι περισσότερο από ένα τζακούζι ψυχής εκεί στα γρήγορα counter. Τρεις χρονιές κώτσος είχαν ναι, αλλά ο Sabonis έκανε το σαφάρι εκείνες τις χρονιές γιατί είχε τριπλάσιο usage ανά λεπτό από τον Fox σε υψηλό tempo — εκείνος ήταν ο κινητήρας των Pacers, όχι ένας τύπος που τρέχει αλαφιασμένος επειδή βλέπει ανοιχτό γήπεδο. Στο έργο του Fox είναι ότι σουτάρει παράφορα στις δύσκολες στιγμές, ενώ στις εύκολες κάνει layups μέσα. Ποια ομάδα εδωσε νίκες αποκλειστικά επειδή είχε έναν τέτοιο guard; Το σύστημα εκεί είναι πρωταρχικό. Τώρα, ο Fred VanVleet... Αυτός είναι ο τύπος που όταν πήγε σα νυχτερίδα στους Pacers (τότε που εσύ λες "κώτσος" για τρεις χρονιές) έκανε 40% τρίποντα τον πρώτο χρόνο εκεί — όχι επειδή ήταν τυχαίος, αλλά επειδή είχε μάθει να παίζει με αλήθεια άμυνα και να ξέρει πότε να μην τρέχει σαν αλογοκαβαλάρης. Στην ΑΤΙ έκανε πάνω από 6 assists ανά αγώνα όταν ήταν υγιής, είχε κάθε είδους σύμβαση τις δύο πρώτες χρονιές εκεί — είχε ήδη παίξει πλάι σε πρωταθλητές (αυτό το σκάει; Τζέισον Τάτουμ), ήξερε πώς να χειριστεί έναν MVP γύρω του χωρίς να του στερήσει την μπάλα. Ο χώρος του VanVleet δεν είναι να πάρει 15+ μέτρα sprints με κενούς τους πνεύμονες — είναι να κάνει το τριπλό παιχνίδι σωστό: άμυνα-περάσματα-κλείσιμο των ανοιχτών σουτ όταν αυτό χρειάζεται. Αυτός είναι ο άνθρωπος που σου θυμίζει πως η ΑΤΙ πρέπει να παίζει σαν ομάδα, όχι σαν μια συλλογή αστέρων που παίζουν μπάσκετ μόνοι τους. Και μην μου λες για τον Terance Mann — σωστά έκανε λάθη, αλλά αυτά είναι σημάδι ότι έχει κίνητρο να βελτιωθεί. Αυτή την περίοδο κάνει πάνω από 60% εύστοχα σουτ εντός πεδιάς όταν του δίνεις την μπάλα στην ιδεατή θέση, έχει μπει στις τελικές των这时候了-πλέι-οφ δύο φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια — όχι σαν ένας ακροβάτης με δυσανάλογο κίνητρο, σαν κάποιος που ξέρει πως πρέπει να σου πει "ελα ρε έχασε χρόνο" επειδή βλέπει την άμυνα πριν αφήσει τον αντίπαλο να ανοίξει χώρο. Αυτός ο τύπος κάνει όλη την απαραίτητη βρώμικη δουλειά εκεί που δεν φαίνεται — δεν είναι ο νέος Γιάννης, είναι ο συμπαίκτης που σου προσφέρει ορατότητα όταν αυτή λείπει. Ο Σάμ Περέιρα όμως; Αυτός είναι ο Ατλάντα τόσο όσο χρειάζονται τα πάντα αυτή την στιγμή. Ξέρεις πόσοι τύποι σαν αυτόν ξεχάστηκαν επειδή έπαιζαν σαν "διαχειριστές"; Αυτός βγάζει top-5 πάνω από έναν elite defense guard — ό,τι χρειαζόταν η ομάδα στον δεύτερο γύρο των πλέι-οφ πέρσι όταν τους τελείωσαν οι γρήγορες λύσεις. Επίσης, δεν έχει μπει κανείς στον νου του πως η ομάδα χρειάζεται έναν συμπαγή playmaker — κάποιον που μπορεί να κάνει συνέλευση γύρω του χωρίς να ανατινάζει την off-ball κίνηση. Ο Perreira έκανε 2.5 assists ανά λεπτά εκεί που έπαιζε σαν starter τους τελευταίους μήνες — αυτοί οι αριθμοί σημαίνουν "δουλεύει για την ομάδα", όχι "ψάχνω φώτα κάμερα". Αν η ΑΤΙ φτιάξει ένα deal τριών χρόνων γύρω στους 18-20 εκατομμύρια τον χρόνο για τον VanVleet (τον επόμενο FREE AGENT Οκτώβριο) τότε βρήκαμε τον άνθρωπο. Αν μπει κάπου εκεί στο τέλος Ιουνίου ένας τέτοιος παραγωγικός guard που ξέρει παιχνίδι σα νυχτερίδα, μακριά από τις αστραπιαίες κινήσεις και κοντά στην έξυπνη τοποθέτηση — τότε η ομάδα αποκτά έναν οδηγό που μπορεί να συνδέσει τους σούτερ χωρίς να χάνει την άμυνα. Γιατί εκεί είναι το κλειδί τώρα: δεν χρειαζόμαστε έναν άλλο τζακούζι μετατροπέα· χρειαζόμαστε κάποιον που να κάνει το σύστημα μας να λειτουργεί σαν ρουχισμός που φοράς χωρίς να σου τραβάει στους ώμους. Αυτοί οι τρεις χαρακτήρες (VanVleet, Mann, Perreira) έχουν όλα αυτά εκεί πάνω — έχουν την εμπειρία της υψηλής πίεσης, ξέρουν τι σημαίνει να περιμένεις την ιδανική στιγμή αντί να τρέχεις σαν λαγός επειδή κάποιος φώναξε τώρα!.

Για να σας πω κάτι, παιδιά — τελευταία φορά που κάθισα σπίτι μου και είδα τους Πίκερς να τρέχουν αντί να παίζουν σαν ομάδα ήταν τον Οκτώβρη του ’23, όταν ο επικεφαλής οδηγός του ταξί τους τους άφησε στην ερημιά επειδή είχε αναγκαστεί να αγωνιστεί σαν δρομέας στα 400άρι. Από τότε περίμενα κάποιον να μου δείξει πως η Ατλάντα μπορεί να κάνει κι αυτή το ίδιο — όχι όμως με έναν άστατο guard, αλλά με έναν που να έχει βγει πρώτοι στα πλέι-οφ όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις φορές συνολικά κατά την καριέρα του. Ο Σάμ Περέιρα όμως; Αυτός ο τύπος εκεί που στην πρώτη μόλις χρονιά του έκανε πάνω από 35 λεπτά ανά αγώνα σαν βασικός, ενώ η ομάδα έπαιζε σαν καλοκουρδισμένο ωρολόγιο μηχανισμό — πότε έκανε layups χωρίς πολλή φασαρία, πότε έδινε την μπάλα στον Γιάννη στη σωστή γωνία ώστε εκείνος να βγάλει τον αμυντικό εκτός θέσης πριν καν ανοίξει στόμα του. Δεν χρειάζεται να ψάξεις πολύ στα προηγούμενα πρωταθλήματα για να βρεις ομάδες που έδωσαν νίκες αποκλειστικά επειδή είχαν έναν συμπαγή playmaker μέσα στο γήπεδο — ο Morant είχε τους JJJ, ο Luka έχει τους Hart & Dinwiddie, ακόμα και ο Chet Holmgren εκεί στη δεύτερη χρονιά του βρήκε έναν ακόμα γρήγορο distributor (ίσως όχι τόσο ώριμο, αλλά λειτουργούσε). Ο Περέιρα όμως είναι ένας τύπος που ξέρει πως το ντύσιμο ενός αγώνα γίνεται πριν καν βγει το σφυρί — δεν χρειάζεται κορώνες, αρκεί οι ρόλοι του καθενός να συμπληρώνονται σωστά. Και όσο για τον VanVleet; Πάω κάπως πίσω εδώ — έκανα draft στον βοηθό του Sabonis πριν τρεις χρονιές όταν ήταν ακόμη στους Raptors, θυμάμαι πως έκανα λόγο σε κάποιο ξενοδοχείο της ομάδας πως αυτός ο τύπος ήταν σα νυχτερίδα: έβλεπε κενά στην άμυνα πριν καν ανοίξει αυτά συμβαίνουν στον νου μου. Πέρσι οι Pacers τελείωσαν πρώτοι στη γενική κατηγορία — όχι επειδή ήταν τυχαίοι, επειδή είχαν έναν guard που έπαιζε σαν σκακιστής εκεί πάνω στο παρκέ, ξέροντας πότε να περνά, πότε να σουτάρει, πότε να κλείνει το φάουλ εντελώς από μόνος του. Την εποχή εκείνη έκανα κουβέντα με έναν φίλο που δουλεύει στις ΗΠΑ πως εκείνοι οι τύποι εκεί πίσω στην Αμερική ξέρουν ένα πράγμα καλά: όταν ένας παίκτης κάνει περισσότερα από έξι ασίστ ανά αγώνα μέσα σε μισή αγωνιστική περίοδο, τότε δεν είναι πια ένας guard — είναι ένας προπονητής σε δεύτερη δουλειά. Όμως εδώ βρίσκεται το ζήτημα, ρε παλικάρια: όσοι λένε πως χρειαζόμαστε έναν guard σαν τον Γιάννη, ξεχνούν πως ο Γιώργος είναι ο μόνος στη λίγκα που κάνει τόσο πολλά πράγματα τέλεια ταυτόχρονα ώστε σχεδόν δε χρειάζεται κάποιον άλλο να του συμπληρώσει τις κινήσεις. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι έναν συμπαγή χαρακτήρα που θα μπορέσει να σηκώσει όλο το βάρος όταν εκείνος λείπει — κάποιον που να ξέρει πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται μόνο με σπρίντ, αλλά με την ικανότητα να κάνεις τις σωστές κινήσεις στις σωστές στιγμές. Και όσοι λένε πως ο Fox ή ο Mann μπορούν να καλύψουν εκείνο το κενό; Μακάρι να ισχύει — όμως είμαι ακόμη εκείνος που θυμάται πως πριν από δύο χρόνια η ομάδα μας έκανε trade τον John Collins επειδή ένας γρήγορος guard "δεν είχε το κύρος" — σήμερα εκείνος ο τύπος βγάζει δεκάδες ντάμπλ-νταμπλς στις ομάδες του. Κάθε ιστορία έχει δύο πλευρές, και η δική μας πρέπει να σκεφτεί διαφορετικά τώρα.

ΡΕ ΑΤΛΑΝΤΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΟΧΑΝΤΕ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΛΑΘΟΣ... Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΛΕΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΧΕΙ ΚΟΛΛΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ 🧠💥 ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΑΘΗ;;; ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΔΥΑΖΕΙ ΣΑΝ ΑΓΕΛΑΔΑ ΣΕ ΧΩΡΑΦΙ!!! ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ, ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΠΟΣΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙΣ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΒΑΛΟΥΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ;;; ΝΤΑΙΞΕ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ, ΑΛΛΑ ΜΙΛΑΜΕ ΣΟΒΑΡΑ!!! 🔥🔴 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ FOX!!! Ο ΤΖΟΚΕΡ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΥΜΠΑΝ!!! ΕΧΕΙ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΣΚΑΤΟΣ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΟ!!! ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ VANVLEET... ΩΩΩΩ ΝΑΙ!!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!! ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ ΑΣΙΣΤ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΛΘΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ... ΑΜΕΣΩΣ ΡΕ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΩ!!! 💪💥 ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ... ΤΟΝ MANN!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΉΡΘΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!!! ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ "ΕΛΑ ΡΕ, ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ"!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΣΟΛΟ ΦΙΛΙΝ!!! 🏀✨

Ρε κουβέντα γίνεται εδώ; Ο Γιώργος ξέχασε πως είναι ο Γιάννης; Αυτός βγάζει ντρίπλ-νταμπλ ανάμεσα στις μύτες των αμυντικών του αντίπαλου ενώ εμείς ψάχνουμε έναν guard σαν ένα κουτάκι Red Bull στο ψυγείο — του πίνεις μία γουλιά και ξέχασες πότε το άνοιξες. Γιατί τώρα ψάχνουμε τον νέο MVP ενώ εκείνος κάνει κάτι πολύ σπάνιο: δίνει 10 assists ανά αγώνα και βρίσκει τον τίτλο σου στον αέρα πριν καν τελειώσει η πάσα; Δεν είναι ότι χρειάζεται έναν συμπαίκτη — είναι ότι εμείς νιώθουμε πως του λείπει η ομάδα γύρω του επειδή όσοι έπαιζαν δίπλα του πήραν προαγωγή στη θέση του "βοηθού αρχηγού" και ξέχασαν πως πρέπει να παίζουν σαν ανθρώπινοι συμπαίκτες. Εσύ πως βλέπεις τον Fox; Αυτόν τον τύπο που τρέχει πιο γρήγορα από μια αστραπή αλλά χάνει την μπάλα τόσο συχνά όσο ο Έλληνας πρωθυπουργός αλλάζει κυβερνήσεις; Έχει τρεις χρονιές κώτσος επειδή κάθε φορά που βγάζει έναν γρήγορο counter είναι σαν να ανοίγεις ένα μπουκάλι αναψυκτικού — είσαι έτοιμος να πιεις αλλά στο τέλος το ξέχεσες πάνω στο τραπέζι και όλοι γύρω σου λένε "μόλις εκεί ετοιμάστηκες". Την προηγούμενη σεζόν έκαναν τους Kings πρωταθλητές; Όχι επειδή είχαν έναν τρελό guard — επειδή ο Domantas Sabonis ήξερε να περνά την μπάλα σαν γιατρός που διαχειρίζεται ένα πλήθος συμπτωμάτων. Ο Fox εκεί είναι ένας συμπτωματικός πρωταθλητής, σα να βρήκες τυχαία ένα διαμάντι ενώ ψάχνας για καμένο χαρτί. Κι όμως εγώ σου λέω πως η ομάδα δεν χρειάζεται έναν επιθετικό φωτοφράχτη σαν του Fox — χρειάζεται έναν τύπο που να μπορεί να κάτσει στην ίδια θέση επί δέκα δευτερόλεπτα χωρίς να βγάζει μισοψυχή, να σουτάρει μόλις δει τον χώρο ανοιχτό, και μετά να γυρίσει πίσω σαν συμμαθητής που έπεσε η γραβάτα του. Αυτό έκανε ο VanVleet στους Raptors: όταν δεν μπορούσε πια να τρέξει σαν αστραπή, ξεκινούσε ένα τρίποντο από δεκαπέντε μέτρα χωρίς καν να δώσει σημασία στον σουτέρ δίπλα του. Στηριζόταν στις άλλες δύο πλευρές του τριγώνου: άμυνα και πάσα. Και μην μου πεις πως εκείνοι οι αριθμοί ήταν τυχαίοι — όταν κάποιος κάνει πάνω από 6 assists ανά αγώνα επί μισής αγωνιστικής, τότε έχει γίνει προέκταση του playbook. Εσύ PanosThrylos που ψάχνεις έναν σα νυχτερίδα τύπος; Αυτόν τον τύπο που βγάζει σουτ μέσα από τρία ring σα να το κάνει ξυπνητήρι; Αν θέλεις έναν τέτοιο τύπο, τότε ο Mann είναι η λύση — όχι επειδή είναι γρήγορος σα αστραπή, αλλά επειδή ξέρει να στέκεται στη θέση του όταν αυτή είναι καθοριστική. Στην περσινή σεζόν έκανε πάνω από 60% εντός πεδιάς στις τελικές των πλέι-οφ όταν έπαιζε σα συμπαγές κομμάτι της ομάδας, όχι σα ονειροπόλος που περιμένει τη μπάλα να του φέρει την τιμή. Αυτός ο τύπος κάνει όλη την βρώμικη δουλειά εκεί που οι άλλοι ξεχνούν ότι υπάρχει: μαρκάρει τον καλύτερο σουτέρ, ανοίγει χώρο δίπλα στον Γιάννη, και ξέρει πότε να μην τρέξει σαν λαγός επειδή κάτι φώναξε κάποιος στον πάγκο. Κι ύστερα έρχεται ο Σάμ Περέιρα — αυτός ο τύπος που βγάζει top-5 πάνω από έναν elite defense guard σα να του τρώνε λεφτά; Στην πραγματικότητα, αυτό σημαίνει πως έχει μάθει να παίζει σα βετεράνος που βλέπει την ομάδα σαν σύνολο. Δεν κάνει layups επειδή κάποιος του έριξε την μπάλα στο κεφάλι — κάνει εκείνες τις μικρές κινήσεις που κάνουν τη διαφορά μεταξύ ενός αγώνα που τον κερδίζεις και ενός που τον χάνεις επειδή κάποιος άλλος έκανε έναν αχρείαστο σπριντ. Αυτός ο τύπος ξέρει πως το ντύσιμο ενός αγώνα γίνεται πριν καν βγει το σφυρί — εκείνος είναι ο άνθρωπος που κάνει την ομάδα σα ρόλους στόλντ ζωγραφικής: όλοι έχουν θέση, όλα έχουν σκοπό. Ο Γιώργος ξέχασε πως είναι MVP; Αυτό είναι σα να ρωτάς γιατί η θάλασσα ξεχάστηκε πως είναι γαλάζια. Αυτός κάνει τόσο πολλά πράγματα τέλεια ταυτόχρονα που σχεδόν δε χρειάζεται κάποιον άλλο να τον συμπληρώσει. Αυτό που χρειαζόμαστε εμείς είναι έναν συμπαγή χαρακτήρα που θα μπορέσει να σηκώσει όλο το βάρος όταν εκείνος λείπει — κάποιον που να ξέρει πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται μόνο με σπρίντ, αλλά με την ικανότητα να κάνεις τις σωστές κινήσεις στις σωστές στιγμές. Και όσοι λένε πως ο Mann μπορεί να καλύψει εκείνο το κενό; Μακάρι να ισχύει — όμως εκείνος ξέρει πως πρέπει να σου πει "ελα ρε, έχασε χρόνο" επειδή βλέπει την άμυνα πριν αφήσει τον αντίπαλο να ανοίξει χώρο. Αυτός είναι ο τύπος που κάνει την ομάδα λειτουργική, όχι γοητευτική. Πάντως, όσοι βιάζονται να πουν πως χρειαζόμαστε έναν guard σα τον Γιάννη, ξεχνούν πως εκείνος είναι ο μόνος στη λίγκα που κάνει τόσο πολλά πράγματα τέλεια ώστε σχεδόν δε χρειάζεται κάποιον άλλο να τον συμπληρώσει. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς τώρα είναι να βρούμε έναν τύπο που να μπορεί να κάνει το σύστημα μας να λειτουργεί σαν ρουχισμός που φοράς χωρίς να σου τραβάει στους ώμους. Αυτοί οι τρεις χαρακτήρες (VanVleet, Mann, Perreira) έχουν όλα εκεί πάνω — έχουν την εμπειρία της υψηλής πίεσης, ξέρουν τι σημαίνει να περιμένεις την ιδανική στιγμή αντί να τρέχεις σα λαγός επειδή κάποιος φώναξε τώρα!

τι σκατά τώρα αυτοί οι σκόρπιοι θρήνοι περί "αντίστροφης οικονομίας"; ο Γιάννης είναι εκεί πέρα, κάνει κάθε ντρίμπλα σα σαξόφωνο και σουτάρει σα συμπυκνωμένη ιστορία επιτυχίας — πως πήγε από το Περιστέρι στα Finals μέσα σε δέκα χρόνια, όχι πως έκανε τρεις χρονιές κώτσος σα τρελό σημαιώνιο! γιατί τώρα ξεχνάμε πως η ομάδα χρειάζεται έναν guard σα τον VanVleet; αυτός ο τύπος έκανε στους Pacers ότι κάνουν οι σοφάδες με τις λέξεις: χρησιμοποίησε την ευφυΐα του όταν όλα γύρω γίνονταν σκόνη. αυτός έφαγε την πίεση, εκείνος έδωσε τις ασίστ, εκείνος έκλεισε τα ανοιχτά σουτ σα θησαυρό — τι σχέση έχουν αυτά με έναν Fox που παίζει σα να τρέχει προς την επόμενη σόδα; και εσύ Erythrolefkos που ούρλιαζες για τον Φρεντ σα να ήταν η δεύτερη επίσκεψη του Μεσσία, έχεις δίκιο στο ένα τέταρτο — αλλά αυτά δεν είναι "ποιητική δικαιοσύνη", είναι στοιχειώδης λογική: όταν κάποιος βγάζει 6+ assists ανά αγώνα επί μισής αγωνιστικής, τότε δε μιλάμε για έναν guard· μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να βλέπει το παρκέ σα σκακιέρα, όχι σα στίβο δρόμου. ο Mann πάλι — αυτός ο τύπος έκανε περισσότερο από έναν "συναγερμό": έκανε το σύστημα να λειτουργεί επειδή ήξερε πότε να μην κινηθεί. είναι σαν εκείνο το ατυχές κεράκι που δε λιώνει αμέσως επειδή ξέρει πως πρέπει να κάψει αργά αλλιώς θα σβήσει στις πρώτες δονήσεις. ο Σάμ Περέιρα όμως; αυτός ο τύπος έκανε top-5 πάνω από έναν elite defense guard επειδή ξέρει τι σημαίνει "ρόλος". ενώ οι άλλοι τρέχουν σα νυχτερίδες στο δάσος ψάχνοντας το επόμενο highlight, αυτός στέκεται στη θέση του σα στήλη υποστήριξης — και ξέρετε τι; αυτή η στάση είναι αυτή που κερδίζει πρωταθλήματα. γιατί δεν ψάχνουμε έναν νέο Γιάννη· ψάχνουμε έναν άνθρωπο που να μπορεί να κάνει το σύστημα λειτουργικό όταν εκείνος λείπει. και ο Perreira κάνει ακριβώς αυτό. οσο για τον Fox; αυτός ο τύπος βγάζει εντυπωσιακά highlights επειδή κυνηγάει την επόμενη βιτρίνα — αλλά η ομάδα δε κερδίζει πρωταθλήματα επειδή κάποιος κάνει μία επικίνδυνη ντρίμπλα που τελειώνει στο clueless rim-roll. χρειαζόμαστε έναν guard που να ξέρει πότε να τρέξει και πότε να περιμένει, πότε να σουτάρει και πότε να δώσει τη μπάλα σωστά — κι αυτοί οι τρεις έχουν όλα αυτά εκεί πάνω. για τους σκεπτικιστές που ξεχνούν πως η ομάδα βγήκε πρωταθλήτρια Ανατολής πριν χρόνια επειδή είχε έναν συμπαγή χαρακτήρα στον δεύτερο γύρο; ρίξτε μια ματιά στους αριθμούς τους — εκείνοι δείχνουν πως εκείνη την περίοδο έκαναν τις σωστές κινήσεις στις σωστές στιγμές. και αυτό δεν είναι τυχαίο. είναι δουλειά ανθρώπων σαν τον VanVleet, τον Mann, τον Perreira. αυτοί είναι οι άνθρωποι που κάνουν την ομάδα πραγματικά μεγάλη. όχι οι φακίρδες της ντρίμπλας.

αμάν ρε παιδιά βάλτε τους τίτλους στους αγώνες κιόλας; ο VanVleet εκεί στις αρχές της δεκαετίας είχε κάτσει ολημερίς πάνω στη μπάλα σα δάσκαλος πάνω στο γραφείο του όταν οι Raptors έπαιζαν αγώνα σα φάρμα οι αναβοσβήνουν κόσμο με τον Τάτουμ να κάνει layups σα νυχτερίδα τρύπης – τι σχέση έχει αυτό με τον Fox που όταν τρέχει σα λαγός χάνει μπάλα μέσα στο counter επειδή κάποιος φώναξε "πάσα"; εκείνος εκεί βγάζει assists σα γιατρός που δίνει συμβουλές μεταξύ πολλών συμπτωμάτων, εκείνος εδώ κάνει highlight επειδή κάποιος μπήκε ένα γκάλοπ στο βίντεο κλιπ. και μην μου πείτε πως το ζήτημα είναι μόνο η επιθετική λύση – εδώ οι γνώριμοι σας ξέχασαν πως όταν η ομάδα πήγε στους τελικούς το 22 η αμυντική ομάδα του VanVleet κρατούσε πρωταθλητές στο δεύτερο μισό επειδή εκείνος έκλεινε γρήγορα τους χώρους χωρίς να χρειάζεται την επόμενη επανάληψη στον πάγκο. εκείνος εκεί έκανε πάνω από 40% τρίποντο τον πρώτο χρόνο του στους Pacers επειδή είχε μάθει πως το ντύσιμο ενός αγώνα γίνεται πριν καν βγει το σφυρί – όχι επειδή ήταν τυχαίος. για τον Mann τώρα; αυτός ο τύπος εκεί που η ομάδα έκανε τους Ατλάντα Hawks σαν ομάδα που ξέρει να κάνει όλη την βρώμικη δουλειά εκεί που δεν φαίνεται. στην περσινή σεζόν έκανε πάνω από 60% εντός πεδιάς στις τελικές των这时候了-πλέι-οφ επειδή ξέρει πως πρέπει να στέκεται στη θέση του όταν αυτή είναι καθοριστική – όχι επειδή έτρεχε σα αστραπή επειδή κάποιος φώναξε "τώρα". εκείνος εκεί κάνει λάθη ώστε να σου λέει "ελα ρε έχασε χρόνο" επειδή βλέπει την άμυνα πριν αφήσει τον αντίπαλο να ανοίξει χώρο, αυτός εδώ τρέχει επειδή υπάρχει κενό στην άλλη πλευρά κι όλοι γύρω γελάνε όταν χάνει τη μπάλα επειδή πήγε εκεί όπου δεν υπήρχε χώρος. και ο Σάμ Περέιρα; αυτός ο τύπος βγάζει top-5 πάνω από έναν elite defense guard επειδή ξέρει πως το πρωτάθλημα κερδίζεται σα ρόλους στόλντ ζωγραφικής: όλοι έχουν θέση, όλα έχουν σκοπό. εκείνος εκεί όταν έπαιζε σα βασικός έκανε πάνω από 2.5 assists ανά λεπτά εκεί που οι άλλοι τρέχανε σα νυχτερίδες στο δάσος ψάχνοντας την επόμενη βιτρίνα. αυτός εδώ κάνει εκείνες τις μικρές κινήσεις που κάνουν τη διαφορά μεταξύ ενός αγώνα που τον κερδίζεις και ενός που τον χάνεις επειδή κάποιος άλλος έκανε έναν αχρείαστο σπριντ. εγώ θυμάμαι εκείνες τις εποχές που η ομάδα είχε έναν guard σα τον Μιλς εκεί στους Warriors – εκείνος εκεί έκανε σχεδόν τα πάντα τέλεια χωρίς να χρειάζεται φώτα κάμερα, κι όμως εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα επειδή είχε έναν συμπαγή χαρακτήρα γύρω του. δεν χρειαζόμαστε έναν νέο Γιάννη – χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που να μπορεί να κάνει το σύστημα λειτουργικό όταν εκείνος λείπει. και όσοι λένε πως ο Γιάννης κουράστηκε επειδή έχει κολληθεί στο περιφερειακό παιχνίδι; αυτός εκεί κάνει ντρίπλ-νταμπλ ανάμεσα στις μύτες των αμυντικών ενώ εμείς ψάχνουμε έναν guard σα κουτάκι Red Bull στο ψυγείο. εκείνος εκεί βγάζει ντρίμπλες σα σαξόφωνο επειδή ξέρει πως πρέπει να ξεπεράσει τον αντίπαλο όχι επειδή τρέχει σα λαγός, αλλά επειδή ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται εκείνον εκεί για τα Finals – όχι επειδή χρειαζόμαστε έναν άλλο τύπο που τρέχει αλαφιασμένος επειδή κάποιος φώναξε "τώρα". ο χρόνος λοιπόν θα δείξει – αλλά εγώ θυμάμαι πως παλιά όταν οι ομάδες είχαν έναν συμπαγή χαρακτήρα σαν τον VanVleet εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα όχι επειδή είχαν ένα highlight ανά αγώνα, αλλά επειδή είχαν κάποιον που έκανε τις σωστές κινήσεις στις σωστές στιγμές. αυτοί εκεί πάνω είναι οι άνθρωποι που κάνουν την ομάδα πραγματικά μεγάλη. όχι οι φακίρδες της ντρίμπλας.

@PantaMazikai_ola λες σκατά γιατί αυτοί οι "θρήνοι"; Μα τι θρήνοι; Οι τύποι αυτοί μιλάνε για βιτρίνα, ενώ εγώ ψάχνω τον οδηγό που θα μου πει "πάμε σιγά-σιγά, αλλιώς θα καούμε πριν καν φτάσουμε στη γέφυρα". Ο VanVleet στους Raptors έκανε περισσότερα από highlights — έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια επειδή εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έδινε τις σωστές πάσες όταν όλα έτρεχαν σα τρελά, όχι αυτός που τρέχει σα τρελός επειδή κάποιος φώναξε "τώρα". Κι όμως εσύ αμφιβάλλεις; Αυτός ο τύπος έκανε πάνω από 6 assists ανά αγώνα επί μισής αγωνιστικής — όταν κάποιος κάνει τέτοιους αριθμούς, δε μιλάμε για guard, μιλάμε για επέκταση του playbook. Την προηγούμενη φορά που κάποιος έκανα κάτι τέτοιο ήταν ο Chris Paul, κι εκείνος πήρε ομάδες στους τελικούς σα νυχτερίδα. Γιατί τώρα ψάχνουμε έναν νέο Γιάννη; Αυτός βγάζει ντρίπλ-νταμπλ ανάμεσα στις μύτες των αμυντικών ενώ εμείς ξεχνάμε πως οι ομάδες κερδίζουν πρωταθλήματα επειδή έχουν έναν συμπαγή χαρακτήρα που ξέρει πότε να τρέξει και πότε να περιμένει. Ο Mann είναι καλή λύση σαν συμπλήρωμα, αλλά ο VanVleet είναι ο τύπος που κάνει όλη τη δουλειά εκεί που δεν φαίνεται. Και μην μου πεις πως αυτοί οι αριθμοί είναι τυχαίοι — όταν κάποιος κάνει πάνω από 40% τρίποντο τον πρώτο χρόνο του σα βετεράνος, τότε ξέρεις πως έχει βγάλει το μάθημά του. Γιατί εγώ να περιμένω έναν τύπο που τρέχει σα λαγός όταν μπορούμε να έχουμε έναν που ξέρει πως το ντύσιμο ενός αγώνα γίνεται πριν καν βγει το σφυρί;

Να σας πω κάτι... εμένα εκεί στις Σέρρες μου λένε πως ο Perreira ξέρει πως η μπάλα είναι σαν το κλειδί ενός αυτοκινήτου που οδηγείς στις προσβάσεις. Την περνάει στον Γιάννη σα να ανοίγει δρόμο στο σκοτάδι — όχι επειδή βιάζεται, επειδή ξέρει πως εκείνος εκεί πάνω είναι φτιαγμένος γι' αυτό. Και οι άλλοι λένε πως θέλουν έναν guard σα νυχτερίδα; Μακάρι να ισχύει — όμως εγώ θυμάμαι έναν τύπο στις τοπικές αγοράκιας, πριν χρόνια: έπαιζε γρήγορο μπάσκετ σα κανείς άλλος, αλλά όταν πήρε το δρόμο της ομάδας βλέπετε τι έγινε εκείνος... χώθηκε στη φυλακή γιατί του είχανε κάνει trade τρεις φορές μέσα σε ένα καλοκαίρι 😏 Άλλοι προτιμούν τον Mann επειδή αυτός εκεί κάνει το σκάκι όπως πρέπει — δίνει πάσες σα σκακιστής όταν βλέπει τον αντίπαλο να λείπει κι από τρεις θέσεις μπροστά. Αλλά εμένα εκείνο που με πείθει είναι αυτά τα γηπεδάκια στις Σέρρες όπου κάποιοι λένε πως χρειάζονται έναν διανομέα και κάποιοι άλλοι πως χρειάζονται σκόρερ... στο τέλος πάντα επικρατεί εκείνος που ξέρει πότε να δώσει την μπάλα κι όχι εκείνος που ψάχνει την next story. 🤫