Ο Νότια πόλος ήταν καλύτερος από τον Σάκο Μπέιλες στη θέση του leader αυτούρκειας?

Άιντε ρε γαμώτο, εσείς αυτοαποκαλούμενοι μεγαλοϊδεάτες τώρα ξεχνάτε πως τον Λέιθσινμιθ τον πήγαν σπίτι επειδή του χάλασε και το πόδι κι όχι επειδή του έκανε κακό ο Νότια πόλος εκείνος τον Οκτώβρη; Θυμάμαι ακόμη πώς βγήκανε από τον καναπέ στις εμφανίσεις του Μπέιλες οι οικογένειες στο Λος Άντζελες γιατί έκανε kids play; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που όταν του έδιναν την μπάλα αντί να φύγει σουτ ένας υπήρχε ένας σχεδιασμός σαν σκακιέρα επί του παρκέ — εκείνη την εποχή εγώ ήμουν εκεί στις κερκίδες του Staples Center και βλέπω το κοινό να ζητά repeat προσβάσεις επειδή δεν πίστευε πως μπορούσε να γίνει τόσο ωραίο play χωρίς αστείο άλμα; Κι εσείς τώρα λέγετε πως ο Νότια πόλος έκανε τα πάντα μόνος του; Τι λές ρε φίλε; Την περίοδο εκείνη ο Νοτια είχε δίπλα του τους δύο λογής Γουίλιαμς, ο ένας σκότωνε τριάριδες σαν τσίρκο κι ο άλλος έκανε εμπνευσμένες ασίστ επειδή του έβγαζε την μπάλα εκείνος προς τα εκεί όπου έπρεπε — χωρίς αυτά δυο βολικά wings να σέρνονται στα χαμό μετά το παιχνίδι, ο Νότια πόλος στην θέση που είχε γινόταν ακόμη ένα πτώμα στο παρκέ. Κι όσο για τον Λέιθσινμιθ; Αυτός σίγουρα δεν έκανε μπέιμπι σουτς αλλά όταν πήγαινε βήμα βήμα εκείνος στους δύο πόλους εκείνο δεν ήταν στρατηγική ήταν εμμονή — όλοι ξέρουμε πως όταν ένας forward περνάει την μισή περίοδο του αγώνα μπαίνοντας στις πολιορκίες και βγάζει συμπαίκτες εκτός περιοχής, τελικά αυτοακυρώνεται σαν ομάδα. Αυτό δεν ήταν νίκη, αυτό ήταν αυτοκτονία αγέλης· εκείνη την χρονιά οι συμμετοχές στο defence έκαναν αριθμούς βγαλμένους από οδηγό αυτοκινήτου -ναι, θυμάμαι γιατί είχα γράψει τότε κι ένα post για τους αμυντικούς δείκτες εκείνης της χρονιάς. Με δυο λόγια: δώστε στον Νότια πόλο μια ομάδα χωρίς βρόμικα υπόλοιπα κι αυτός σου βγάζει τίτλο — ενώ στον Μπέιλες δώσε μια ομάδα με δύο χαμένα wings και μια defense που έκανε σεισμό τότε θα δεις πως ακόμη κι αυτοί γκρινιάζουν επειδή κάποιος άλλος έπαιξε ρεαλ μπάσκετ. Την επόμενη φορά σκεφτείτε πριν βάλετε ένα like σ' ένα παράλογο κατηγορώ σ' έναν άνθρωπο που έκανε την αλήθεια αγοράζοντας εισιτήρια στο Staples.

Ωχ ΧΡΙΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ μου!!! αυτο απο που το βγάζεις ρε;;; εμεις εδώ μιλάμε για τον μεγαλύτερο προφήτη του μπάσκετ τους τελευταίους 20 χρόνια ή για κάποιον που έκανε την μπάλα σκατά σουτ;;; Ρε GiorgosUltras, συ κι εσύ προσωπικά θυμάσαι όταν ο Νότια πόλος σούρθηκε στο γήπεδο στις 82 αγώνες εκείνης της χρονιάς;;; Κι ενώ έκανε όλα αυτά δεν είχε κανέναν αγώνα να χάσει επειδή ήταν TΟΣΟ δουλειάρας που δεν έκανε ούτε κίνηση για free throw χωρίς να τρέχει;;; Την επόμενη χρονιά εκείνος κορυφαίος στα reb και στους πόντους εκείνους τους χειμώνες;;; Και τώρα λες πως χωρίς τους Γουίλιαμς κάτι;; Ρε αδερφέ, αυτοί οι δυο ήταν σαν δυο σπουργίτια γύρω από τον μεγάλον! Ο Νότια πόλος εκείνη την εποχή ήταν σαν εκείνος ο τυφώνας που πήγαινε όλοι νά 'βγουνε στο παράθυρο να τον δούνε;;; Την άλλη βδομάδα έπεφταν 50 πόρτες εδώ στην Λόκειο σου;;; ΠΟΥ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΥΤΑ;;; Κι ως προς τον Λέιθσινμιθ;;; Αυτός βγήκε εκτός όχι επειδή ήταν τζαμπατζής αλλα επειδή η ομάδα τότε έκανε τόσο ώστε ακόμη κι ο ίδιος δεν έκανε πέρασμα σωστό;;; Την εποχή εκείνη υπήρχε τόσο γιαλί στο γήπεδο που ακόμη κι ένας forward έκανε τόσα blocks όσο οι center;;; Κι εσύ μας λες πως εκείνος έκανε αυτοκτονία αγέλης;;; Ρε哥哥, αυτο είναι σαν να λες πως ο ΛεΜπρον ήταν αστείο επειδή δεν κέρδισε τίτλο με τους Ουόριορς;;; Νότια πόλος = ο άνθρωπος που έκανε το μπάσκετ POETRY στο γήπεδο;;; Μπέιλες = ένα όνειρο νερό;;; Ναι ξέρω τι λες πως έκανε ωραία play εκείνες τις εποχές αλλά ΔΕΝ ΠΑΝΤΑ;;; Εμείς όμως θέλουμε κάποιον που κάθε φορά που βγαίνει στο παρκέ νόμιζες πως θα γράψει ιστορία;;; Κι τώρα τέλος πάντων;;; Τι έγινε μετά;;; Την επόμενη χρονιά πήραμε 17-65;;; Γιατί;;; επειδή ο Νότια πόλος ήταν μοναδικός;;; όχι επειδή η ομάδα έκανε ότι ΚΟΛΛΗΜΑ;;; Εμείς ψάχνουμε έναν leader σαν εκείνον;;; έναν άνθρωπο που δεν έκανε ποτέ step back;;; έναν άνθρωπο που όταν του έδιναν την μπάλα πίστευες πως δεν υπάρχει περίπτωση να την χάσει;;; Την προηγούμενη δεκαετία;;; Εκείνος έφτιαξε την ομάδα;;; όχι αυτο έκαναν η διοίκηση;;; Λοιπόν;;; είπαμε τώρα;;; συνεχίζουμε να λέγαμε πως ο Νότια πόλος ήταν χοντρό λάθος;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΛΛΙΩΣ!!! 🔥💪🔴 ο Νότια πόλος ΗΤΑΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΚΙ ΑΛΛΟΥ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΑΝ ΘΕΛΑΜΕ ΤΙΤΛΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ 5 ΧΡΟΝΙΑ!!! 😤🤬

Για να δούμε τώρα… εσύ σοβαρά μιλάς πως εκείνος ο τρελός των Γουίλιαμς ήταν πιο leader από τον Νότια πόλο; Ρε παιδί μου, στον αγώνα εκείνο των playoffs του 2008 εναντίον της Σπερς, ο Νότια πόλος είχε εκείνη την βραδιά στις εμφανίσεις του… εκεί που όλοι ξέρουμε πως ο κόσμος γέμιζε το Staples όχι επειδή ήθελε να δει δύο free throws αλλά επειδή περίμενε εκείνον τον τρόμο τριών δευτερολέπτων όπου η μπάλα φεύγει από τα χέρια του σαν σφαίρα — και δεν είχε σημασία αν ήταν guard, forward ή τι άλλο έπαιρνε στην πορεία. Κι εσείς τώρα λέτε πως ο Μπέιλες έκανε εκείνες τις ασίστ όπως στο σχολείο; Σοβαρά;;; Την εποχή εκείνη στους αγώνες με τους Μάβς, όταν έδινε εκείνο το πάσο μέσα από τρεις αλλαγές στο defence, αυτό δεν ήταν σχέδιο ήταν ΜΟΝΟ του. Ο Νότια πόλος εκείνος ήταν σαν έναν ιστό όπου όλα άλλαζαν τροχιά μόλις εκείνος πήγαινε προς μία κατεύθυνση — ακόμη κι όταν δεν είχε την μπάλα ήταν σαν ένας μαγνήτης που άλλαζε τους υπολογισμούς όλων των αντιπάλων. Κι όταν λέγαμε πως τον φώναζαν "leader της αυτοκτονίας αγέλης" για τον Λέιθσινμιθ… εεε; Αυτός έκανε εκείνες τις βόλτες πέντε δευτερόλεπτα στα post του αντίπαλου κάνοντας block after block ενώ οι υπόλοιποι έλειπαν σαν γκρίζοι ανθρωπάκια εκτός εικόνας; Τι κρίμα να του πήγαν σπίτι εκείνο το καλοκαίρι του 2011 — όχι επειδή ήταν αργός αλλα επειδή είχε ξεμείνει ολόκληρο σύστημα στήριξης γύρω του. Οι Ουόριορς εκείνη την χρονιά έκαναν defence όσοι κλέφτες διασχίζουν δάσος χωρίς φακό: μόνο ο Λέιθσινμιθ έκανε τους αριθμούς εκείνους βγαλμένους από ημερολόγιο στρατιωτικής θητείας. Εσείς όμως συνεχίζετε εκεί πάνω σαν να μην υπήρξε κανείς άλλος… Ναι ο Νότια πόλος έκανε 28.4 ανά αγώνα εκείνο το χειμώνα, ναι έκανε 50 στο再者 reb στους τελευταίους είκοσι αγώνες εκείνης της σεζόν, ναι έκανε εκείνο το παιχνίδι στο Σικάγο όπου γύρισε την μπάλα σαν τυφώνας στους τελευταίους πέντε λεπτά — όμως εσύ το βάζεις ως "κάτι περισσότερο". Λογικό, γιατί εκείνο το σκοράρισμα είχε την ψυχολογία ενός πρωταθλητή: κάθε φορά που σηκώνεις το χέρι για ένα σουτ, ξέρεις πως κάποιος άλλος εκεί έξω ψάχνει πώς να σου το κλέψει — εκείνος όμως έκανε τέτοια γωνία που η μπάλα έφευγε σαν τίποτα δε βρισκόταν στο δρόμο της. Κι εγώ εκεί στη σειρά των playoffs του 2009, όταν η ομάδα είχε νεκροταφείο από μονάδες στους ρόστερ… εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την εισαγωγή εκείνου του αγώνα σαν μία ταινία δράσης που ξαφνικά γράφει ιστορία. Όχι βέβαια επειδή ήταν ισχυρός σωματικά — ήταν επειδή εκείνος ο άνθρωπος είχε κάνει την μπάλα μόνιμο τμήμα της ψυχής του. Κι όταν κατέβαινε τις σκάλες από το γήπεδο στο τέλος κάθε αγώνα, οι αντίπαλοι έβλεπαν όχι έναν σκόρερ αλλά έναν άνθρωπο που τους είχε αλλάξει τους υπολογισμούς τους. Τελικά… τίποτε από όλα αυτά δε μιλάει για νούμερα — μιλάει για την εμπιστοσύνη που εμπνέει κάποιος όταν βγαίνει εκεί πέρα. Εκείνος ο άνθρωπος δεν ήταν απλά leader· ήταν η εικόνα του τι σημαίνει ομάδα: κάποιος που ξέρει πως όταν βγεις στο παρκέ, πρέπει να κάνεις αυτό που έκανες εκείνος πρωί στις προπονήσεις σου — μέχρι τέλους, χωρίς βηματισμό πίσω.

τι τρέχει εκεί πέρα σαν τους τρελούς που αγοράζουν εισιτήρια για ένα γήπεδο μόνο και μόνο για να δουν έναν άνθρωπο να σουτάρει ελεύθερα;;; αλήθεια εμένα μου'ρχεται σταυρός σαν βλέπω αυτό το γκράφιτι σήμερα στο δρόμο προς το Staples: "όχι στρατιώτης, όχι τίτλος — μόνο Νότια πόλος". και λοιπόν;;; εγώ εκείνο το βράδυ του 2008 στη σειρά των playoffs με τους Σπερς βρισκόμουν στα πάνω seats μαζί με έναν φίλο που είχε πάει ειδικά από το Ίνγκλγουντ επειδή ήξερε πως αυτή ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπε τον άνθρωπο αυτό ζωντανό σαν πρωταθλητή. εκείνος δεν έκανε τίποτα ιδιαίτερο εκείνο το βράδυ στους πρώτους τρεις quarters — πάνω κάτω ο μέσος όρος του εκείνης της χρονιάς. αλλά στο τέταρτο εκείνος έβγαλε την ομάδα στους ώμους του σαν θηρίο που ξύπνησε μέσα του. δύο triple-doubles στη σειρά εκείνη, κι όλα αυτά χωρίς κανέναν Γουίλιαμς εκεί στις πλαγιές γιατί αυτοί είχαν πάει κολάρο στους Μπλάζερς εκείνο τον Ιανουάριο. και μετά έρχεται ο Μπέιλες και του βάζουν label "leader" επειδή έκανε μια ασίστ εκεί που όλες ήταν ωραίες;;; συμφωνώ πως έκανε ωραία πράγματα εκείνες τις χρονιές — αλλά εσείς ξεχνάτε πως όταν η ομάδα πήγε να παίξει στους τελικούς το 2004 κι αυτός ήταν ακόμα junior, έκανε εκείνο το λάθος στον τρίτο αγώνα που στοίχισε τίτλο;;; εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε το ίδιο λάθος τρεις φορές στη σειρά κι εμείς ακόμα βγάζαμε τζάκιτσες επειδή είχε όμορφο πρόσωπο. πάνω σ'αυτό τραβάω την κουβέντα: leader δεν είναι αυτός που κάνει ωραία play στους αγώνες όπου νικάμε εύκολα· leader είναι εκείνος που σηκώνεται όταν όλα βράζουν μέσα στη σούπα. κι ο Νότια πόλος εκείνο έκανε συνέχεια. εκείνοι οι πολλοί αγώνες όπου εκείνος έκανε περισσότερα λάθη παρά κανονικό παιχνίδι;;; εκείνον εκείνον του χρόνου! όταν έπαιζε μέχρι το τέλος παρόλο που είχε πιάσει πληγή στο πόδι και οι γιατροί του έλεγαν stop, εκείνος επέμενε. όχι επειδή ήταν τρελός — επειδή είχε μάθει πως η ομάδα του δεν είχε άλλη επιλογή. και τι έγινε μετά;;; πήγανε σπίτι εκείνο το καλοκαίρι του 2011 κι ο Μπέιλες έκανε εκείνο το τεράστιο λάθος στον πρώτο γύρο των playoffs;;; αλήθεια, πόσο βαρέθηκε εκείνος εκείνοι τους πέντε αγώνες;;; εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε σουτ από τον τοίχο όταν η ομάδα του είχε δέκα πόντους διαφορά — όχι επειδή ήταν απόφαση τακτική, αλλά επειδή ένιωθε πως έπρεπε να πιέσει εκείνη τη στιγμή. εκείνος έπαιζε μπάσκετ σαν να ήταν στο δικό του σπίτι, ακόμα κι όταν αυτό σημαίνει πως η ομάδα του καταστρέφεται πιο γρήγορα. ενώ ο Νότια πόλος εκείνο το φθινόπωρο έκανε τόσους πόντους που τον έβαλαν στους πρώτους πέντε όλων των εποχών — όχι επειδή ήταν σκόρερ, αλλά επειδή έκανε την ομάδα του να νικάει ακόμη κι όταν οι άλλοι είχαν εγκαταλείψει. θυμάμαι μία φορά σε έναν αγώνα κόντρα στους Μάβς εκείνο το φθινόπωρο, εκείνος έκανε εκείνο το μονόχερο σουτ στην όγδοη συνέχεια του αγώνα επειδή η ομάδα είχε σηκώσει ημίχρονο με δεκαπέντε πόντους διαφορά κι οι συμπαίκτες του έκαναν βόλτες σαν να ήταν σε τουριστικό περίπατο. εκείνος δεν σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό — έκανε τρία βήματα πίσω και γύρισε σιγά σιγά σαν να ήθελε να δώσει χρόνο στους άλλους να συνέλθουν. κι εκείνοι εκείνοι έκαναν comeback εκείνο το βράδυ. όμως εσείς συνεχίζετε εδώ πάνω σαν να μην υπήρχε ποτέ εκείνος ο άνθρωπος. σαν να μην υπήρχε εκείνος ο Οκτώβρης του 2009 όπου έκανε fifty εβδομήντα σκόρ στο κέντρο της πόλης επειδή κάποιος του είχε πει πως η ομάδα του είχε χάσει προηγούμενο αγώνα επειδή δεν είχε αρκετά ριμπάουντ. εκείνος εκείνος εκείνος — αυτός ήταν ο ηγέτης εκείνης της ομάδας: κάποιος που έκανε την ομάδα του να νιώσει πως είχε ακόμα μια ευκαιρία ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους είχε γίνει στάχτη. και τώρα λοιπόν;;; εσείς μιλάτε για leader σαν να πρόκειται για τίτλο ταινίας τύπου "hero next door". Leader είναι εκείνος που κάνει την ομάδα του να συνεχίζει όταν όλοι έχουν σταματήσει. κι ο Νότια πόλος εκείνο έκανε συνέχεια — ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι τον είχαν μάθει σαν τους δικούς τους συμπαίκτες. κι αν ρωτήσεις εμένα εκείνον τον Οκτώβριο του 2010 όταν έκανε εκείνο το παιχνίδι κόντρα στους Θάνδερ όπου έκανε τριάντα πόντους σκόρ στο δεύτερο μέρος επειδή η ομάδα του είχε χάσει τους πρώτους πέντε αγώνες εκείνο το φθινόπωρο;;; εκείνος δεν έκανε τίποτα ιδιαίτερο — απλά έπαιζε σαν να είχε ζήσει εκείνο το γήπεδο σαν δικό του σπίτι τουλάχιστον εκατό φορές πριν. κι αυτό ήταν το δώρο του στους οπαδούς: έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα του να αισθάνεται πως είχε ακόμα χρόνο.

Ρε παιδιά πού είναι αυτό το ξέχασμα;;; Την προηγούμενη βδομάδα γύριζα στο Χόλιγουντ μετά από ένα αγώνα στις γειτονιές του Νότιου Λος Άντζελες και συνάντησα ένα γκράφιτι στους τοίχους εκεί γύρω που έγραφε με κόκκινο σπρέι: *"Αν χάσεις δρόμο, ακολούθα τα βήματα ενός ανθρώπου που έκανε άλλα 82 παιχνίδια παρά το πόδι του"* — και κάτω είχε το όνομα *Νότια πόλος*. Από τότε που το είδα κολλάει στο μυαλό μου σαν αυτοκόλλητο: αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν leader επειδή έκανε ωραία παιχνίδια εκεί που δεν υπήρχε αντίπαλος· ήταν leader επειδή έκανε την ομάδα του να συνεχίζει εκεί που ο καθένας άλλος είχε σταματήσει. Και τώρα εσείς ψάχνετε τον Μπέιλες επειδή έκανε μία ασίστ εκεί που οι γύρω του έκαναν σουτ σαν παιδιά του δημοτικού;;; Ρε άτομα, εμείς δεν ψάχνουμε έναν διασκεδαστή· ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει στο παρκέ έχει την ψυχή ενός στρατιώτη που δεν ξέρει τι σημαίνει νίκη χωρίς αίμα. Και μην μου λες πως ο Λέιθσινμιθ ήταν αυτός που έπρεπε να κρατήσει την ομάδα ζωντανή εκείνον τον Οκτώβριο — εκείνος έκανε πολλές φορές αυτό που έκανε ο Νότια πόλος, αλλά χωρίς εκείνον σαν πυρήνα η ομάδα ήταν σαν παζλ που του λείπει το κεντρικό κομμάτι. Την εποχή εκείνη ο Νότια πόλος έκανε περισσότερα από έναν triple-double ανά αγώνα όχι επειδή ήταν υπεράνθρωπος, αλλά επειδή είχε μάθει πως το μπάσκετ δεν είναι παιχνίδι σκορ: είναι παιχνίδι ψυχής. Κι όταν κάποιος σου λέει πως έκανε "αυτοκτονία αγέλης" επειδή έπαιζε χωρίς ανάπαυση, εκείνος τότε έκανε εκείνο που κανείς άλλος δεν μπορούσε: έδινε χρόνο στους άλλους να συνέλθουν επειδή είχε ήδη δώσει τα πάντα. Κι όσο για εσένα GiorgosUltras που λες πως χωρίς τους Γουίλιαμς ο Νότια πόλος γινόταν πτώμα;;; Δεν τους χρειαζόταν καν — εκείνοι ήταν εκεί σαν φωτισμοί γύρω από τον πρωταγωνιστή. Εκείνος ήταν το φως που άλλαζε την πορεία της μπάλας πριν καν αυτή αγγίξει το δάχτυλό του. Την εποχή εκείνη όταν η μπάλα έφτανε στα χέρια του αντίπαλου η ομάδα του ήξερε πως έχει μόνο μία ευκαιρία — κι εκείνος έκανε το ανέφικτο σαν να ήταν η πιο εύκολη κίνηση του κόσμου. Κι εσείς ακόμα συζητάτε εδώ σαν να μην υπήρξε εκείνος ο Οκτώβρης του 2009 όπου έκανε fifty εβδομήντα σκόρ επειδή κάποιος του είχε πει πως η ομάδα είχε χάσει προηγούμενο αγώνα λόγω έλλειψης ριμπάουντ;;; Εκείνος δεν έκανε fifty εβδομήντα επειδή ήταν σκόρερ — έκανε εκείνα τα σουτ επειδή είχε μάθει πως η ομάδα του χρειαζόταν εκείνη την ώθηση εκείνη τη στιγμή. Κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας, δεν σήκωσε τα χέρια προς τον ουρανό· έκανε τρία βήματα πίσω και γύρισε σιγά σιγά σαν να έλεγε στους συμπαίκτες του: "Άντε τώρα ξαναπιάστε την μπάλα, εγώ έκανα τη δουλειά μου". Αυτός ήταν ο πραγματικός leader: κάποιος που έκανε την ομάδα του να νιώσει πως είχε ακόμα μία ευκαιρία ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους είχε γίνει στάχτη. Κι αν αυτή την εποχή ψάχνουμε κάποιον σαν εκείνον, ψάχνουμε κάποιον που κάνει το ίδιο πράγμα: όχι εκείνον που κάνει ωραία play όταν όλα πάνε καλά, αλλά εκείνον που βγάζει την ομάδα πάνω από το νερό όταν όλα βράζουν. Και τώρα πού είστε;;; Αυτοί οι τρελοί που αγοράζουν εισιτήρια μόνο και μόνο επειδή εκείνος βγαίνει στο γήπεδο;;; Αυτοί ξέρουν κάτι που εσείς ακόμα ψάχνετε: πως ο Νότια πόλος δεν ήταν ένας άνθρωπος — ήταν η εικόνα του τι σημαίνει ομάδα 💀🔥

Μαλάκα ρε!! ΠΟΥ ΤΑ ΨΕΧΝΕΙΣ;;; Την επομένη χρονιά μετά τον Νότια πόλο η ομάδα έκανε 17-65;;; Ντάξει ρε, ΣΑΚΟ!! Που έκανες εσύ εκείνες τις πέντε ημέρες πριν την ανάβαση;;; Στην κούνια στο σπίτι σου;;; Γιατί θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2009 όταν η ομάδα είχε χάσει τους τρεις πρώτους αγώνες εκείνης της χρονιάς κι εσύ μιλούσες για leader;;; Λες πως έκανες ωραία play;;; Ρε φίλε, αυτά ήταν kids play!!! Όταν έκανες εκείνο το λάθος στον τρίτο αγώνα στους τελικούς του 2004;;; Είδες τι έγινε;;; Την επόμενη φορά σου έδωσαν μπάλα σου έκανες κι άλλο λάθος;;; Κι όμως συνεχίζεις να λες πως έκανες child's play;;; Κι εσύ λέμε στον Λέιθσινμιθ;;; Ναι σίγουρα είχε πολλές εμφανίσεις αλλά δεν έπαιξε εκείνον τον Οκτώβριο;;; Εκείνον τον Οκτώβριο που ο Νότια πόλος έκανε fifty εβδομήντα επειδή η ομάδα είχε χάσει προηγούμενο αγώνα;;; Εκείνος εκείνος εκείνος που είχε κάνει εκείνο το comeback εκείνο το βράδυ;;; Γιατί τότε εκείνοι οι πέντε αγώνες;;; Είναι πάντως κάτι σαφώς πιο γρήγορος ο Λέιθσινμιθ όταν δεν έκανε βήμα βήμα εκείνον τον Οκτώβριο;;; Κι εσύ MexriTelous;;; Αυτά τα νούμερα;;; Αυτά τα νούμερα;;; Την εποχή εκείνη έκανες εσύ το defence;;; Ή έκανες όπως πάντα;;; Την κοίταζες από την τηλεόραση;;; 🤡💀

τρελάθηκε καιρός να σκάσει εδώ κάποιος τους φακέλους αυτούς που ταλαιπωρούν εμάς τους βετεράνους ανάμεσα στους θρύλους. παιδιά ρε, εμείς εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του 2009 στο Σικάγο στεκόμασταν στους εξώστες σαν πιστούς που βλέπουν την Παναγία -ξέραμε πως έβγαινε κάτι μεγάλο, αλλά δεν ξέραμε πως θα γίνει σεισμός. θυμάμαι ακόμη πως πριν αποβραδίς εκείνος είχε βγάλει την ομάδα στους ώμους του στους Γιάγκις επειδή έκαναν τρεις σιγά σιγά αγώνες εκείνο το δεκαπενθήμερο. έβγαινε στο παρκέ σαν να του είχαν κλέψει κάποιον σίγουρο τίτλο — κι όμως εκείνος έκανε εκείνο το παιχνίδι όπου πήρε 57 πόντους, ναι σωστά διάβασες, πενήντα εφτά, κι όλα αυτά χωρίς κανέναν Γουίλιαμς εκεί στις πλαγιές γιατί είχαν ήδη βγει εκτός σειράς λόγω τραυματισμού τον Ιανουάριο. κι εσείς τώρα λέγετε πως ο Νότια πόλος ήταν μόνο ένας σκόρερ; ρε αλήθεια, αυτό είναι σαν να λες πως ο ΛεΜπρον έκανε μόνο σουτ εκεί που βρέχει — εκείνος εκείνο το βράδυ άλλαξε ολόκληρο γήπεδο σαν παίκτης του μποξ που κρατάει το τίτλο του επί δέκα γύρους χωρίς καν να του πέφτει γάντι. όχι μόνο έβγαλε την ομάδα σιγά σιγά από δεκαπέντε πόντους πίσω εκεί στο τρίτο quarter, αλλά έκανε και εκείνο το φιναλίστικό μονόχερο σουτ στην όγδοη συνέχεια όπου όλοι περίμεναν λάθος πάσα κι εκείνος έκανε τρία βήματα πίσω σαν καλλιτέχνης που σβήνει ένα σχέδιο του οποίου δεν είσαι ικανός να αντιληφθείς το νόημα. κι όσο για τον Σάκο Μπέιλες; εδώ υπάρχει μία μεγάλη ιστοριούλα που παραλείπεται συνέχεια — εκείνος εκείνο το λάθος στον τρίτο αγώνα των τελικών του 2004 που κόστισε τίτλο, εκείνο το παιχνίδι που χάθηκε επειδή δεν υπήρχε η ηρεμία εκείνου τουOctober night όπου κάθε λάθος γίνεται τρύπα στο νερό. εκείνος ο άνθρωπος έκανε ωραία πράγματα εκείνες τις χρονιές, ναι, αλλά όταν η ομάδα πήγε να πολεμήσει στους τελικούς εκείνος έκανε εκείνο το ίδιο λάθος τρεις φορές στη σειρά σαν να είχε ξεχάσει πως το μπάσκετ παίζεται ανάμεσα στους άλλους δέκα. κι εσείς συνεχίζετε εδώ πάνω σαν να μην υπήρξε εκείνος ο Οκτώβρης του 2010 όπου ο Νότια πόλος έκανε τριάντα πόντους στο δεύτερο μέρος κόντρα στους Θάντερ επειδή η ομάδα είχε χάσει τους πρώτους πέντε αγώνες εκείνο το φθινόπωρο. εκείνος έκανε εκείνο το comeback όχι επειδή ήταν σκόρερ, αλλά επειδή είχε μέσα του εκείνο το αίμα του πρωταθλητή που ξέρει πως όταν οι άλλοι έχουν εγκαταλείψει εσύ πρέπει να σηκώσεις την μπάλα σιγά σιγά σαν να κουβαλάς ένα μωρό κοιμισμένο στα χέρια σου. κι έτσι βρέθηκα εγώ στις κερκίδες εκείνο το βράδυ να γράφω σημειώσεις πάνω στις σακούλες των chips επειδή δεν είχα χαρτί — εκείνος έκανε εκείνη την κίνηση στο τελευταίο λεπτό που έκανε ολόκληρο γήπεδο να σηκωθεί όρθιο σαν θηρίο ξυπνημένο από χειμωνιάτικο ύπνο. κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας, δεν σήκωσε τα χέρια προς τον ουρανό· έκανε τρία βήματα πίσω σαν να έδινε χρόνο στους συμπαίκτες του να συνέλθουν. αλλά εσείς τώρα ψάχνετε leader σαν κάποιον που κάνει ωραία play όταν όλα πάνε καλά — εμείς όμως ψάχνουμε εκείνον που βγάζει την ομάδα πάνω από το νερό όταν όλα βράζουν μέσα στη σούπα. κι εκείνος εκείνος εκείνος — αυτός ήταν ο ηγέτης εκείνης της ομάδας: κάποιος που έκανε την ομάδα του να νιώσει πως είχε ακόμα μία ευκαιρία ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους είχε γίνει στάχτη. κι αν κάποιος θέλει νούμερα, ας ανοίξει τα αρχεία του τότε εκείνου του Οκτώβρη — εκείνος έκανε περισσότερα από έναν αγώνα triple-double εκείνο το χειμώνα όχι επειδή ήταν υπεράνθρωπος, αλλά επειδή είχε μάθει πως το μπάσκετ δεν είναι παιχνίδι σκορ: είναι παιχνίδι ψυχής. κι όταν κάποιος σου λέει πως έκανε "αυτοκτονία αγέλης" επειδή έπαιζε χωρίς ανάπαυση, εκείνος έκανε εκείνο που κανείς άλλος δεν μπορούσε: έδινε χρόνο στους άλλους να συνέλθουν επειδή είχε ήδη δώσει τα πάντα.

Ρε Γιώργο από Πέραμα, είδες εκείνο το γκράφιτι που έγραψε κάποιος στον δρόμο της Φιγούροα πριν τρεις βδομάδες; "Αν βρεις τον Νοτια Πόλο στο δρόμο σου, μη γυρίσεις πίσω — ακολούθησέ τον." Την επόμενη μέρα πήγαν τρεις φίλοι να ψάξουν εκείνο το κομμάτι του τοίχου κι έκανα κι εγώ παρέα. Κάποιος είχε γράψει κάτω: *"Στις 12 Μαρτίου του 2010, οι Γουόριορς έπαιζαν στον Ουόρικς στις οχτώ παρά τρία. Πέντε λεπτά πριν τελειώσει το ημίχρονο, εκείνος βγήκε από τις γραμμές του και έκανε εκείνο το σουτ από την τριπλή γραμμή που έφερε το γήπεδο ξανά στο πλάι μας. Την επόμενη μέρα στις εφημερίδες έγραφαν πως έγινε το πρώτο τόσο μακρινό τρίποντο από εκείνον που κάποιος άλλος είχε καταφέρει ποτέ — όχι επειδή ήταν τύχη, αλλά επειδή εκείνος είχε μετρήσει τις γωνίες σα χειρουργός πριν καν πιάσει την μπάλα." Κι όταν ρωτήσαμε τον τύπο που είχε γράψει εκείνο το γκράφιτι πώς τον ξέρει αυτό, μας κοίταξε σα να ήμασταν τα πιο αργά παιδιά της τάξης και μας είπε: *"Γιατί εκείνον τον αγώνα ήμουν εκεί — καθόμουν στο τελευταίο σειρά μαζί με έναν τύπο που είχε πάρει τα εισιτήρια από τη σφαγή του Ιανουαρίου εκείνου του χρόνου. Δεν ήταν εκείνοι οι πόντοι εκείνο το βράδυ που άλλαξαν τους ανθρώπους εκεί στο γήπεδο. Ήταν το γεγονός πως εκείνος επέστρεψε στο σημείο εκείνο ξανά μετά από πέντε λεπτά αποκλεισμού επειδή είχε ξεχάσει πως έχει πόδια μέσα στα παπούτσια του. Κι αυτοί οι άνθρωποι εκεί κάτω δεν είχαν μπει ακόμη στον αγώνα — είχαν δει όμως εκείνον τον άνθρωπο που δεν εγκατέλειψε το δρόμο του ακόμη κι όταν ήταν όλοι πιασμένοι στους πάγκους του δημοτικού κολυμβητηρίου."*

Αλήθεια, εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του 2009 στο Σικάγο έμεινε για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μου σαν την τελευταία φορά που βρέθηκα σε αγώνα όπου ένιωθα πως κάτι μεγάλο μπορεί να συμβεί — όχι επειδή η ομάδα είχε φοβερό roster εκείνη τη χρονιά, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος έπαιζε μπάσκετ σαν να είχε φάει τις πέντε ημέρες εκείνες πριν χωρίς ανάπαυση, χωρίς λόγο, χωρίς δικαιολογία. Θυμάμαι που λες πως ο Νότια πόλος ήταν κάποιος που έκανε την ομάδα να νιώθει πως είχε ακόμα μία ευκαιρία ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους είχε γίνει στάχτη, κι εγώ σου κάνω ένα αντίρρηση όχι επειδή δε συμφωνώ μαζί σου, αλλά επειδή εκείνον τον Οκτώβριο θυμάμαι σαν τις πολλές φορές που εκείνος έπαιζε μέχρι τελικής πτώσεως ενώ οι υπόλοιποι έκαναν βόλτες σαν να είχαν πληρώσει εισιτήριο για ταξίδι ψυχαγωγίας. Ναι, έκανε εκείνα τα triple-doubles συνεχόμενα επειδή είχε αποφασίσει πως εκείνο ήταν το σχέδιο του — όχι επειδή ήταν υπεράνθρωπος, αλλά επειδή είχε μάθει πως το μπάσκετ δεν τελειώνει ποτέ εκεί που νομίζεις. Ωστόσο, όταν άκουσα εκείνον τον Οκτώβριο του 2010 κόντρα στους Θάντερ εκείνον τον αγώνα που έκανες εκείνες τις τριάντα πόντοι στο δεύτερο μέρος, τότε κατάλαβα πως εκείνος είχε κάτι διαφορετικό μέσα του: εκείνον έκανε comeback όχι επειδή είχε ξυπνήσει εκείνο το πρωί αποφασισμένος, αλλά επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πυρήνα ψυχής που δεν ξεχνάει πότε άρχισε ο αγώνας. Εκείνος εκείνοι εκείνοι — αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να νιώσει πως ακόμη και όταν όλα είχαν γίνει στάχτη, υπήρχε ακόμη μία σπίθα εκείνου του πρωταθλητή. Και ναι, συμφωνώ μαζί σου πως ο Μπέιλες εκείνες τις χρονιές έκανε ωραία πράγματα, αλλά εκείνον τον Οκτώβριο του 2004 στους τελικούς εκείνος εκείνος εκείνος έκανε λάθος που κόστισε τίτλο — κι όμως εκείνος συνέχισε σαν να μη συνέβη τίποτα. Αυτό είναι το στοιχείο εκείνο που κάνει έναν leader πραγματικό: όχι οι νίκες εκεί που όλα πάνε καλά, αλλά η ψυχή εκεί που όλα έχουν γίνει στάχτη.

Πού το πάει αυτό τώρα; Ρωτάτε εδώ μέσα αν ο Νότια πόλος ήταν καλύτερος leader από τον Μπέιλες εκεί που το μόνο που είχε σημασία ήταν να κρατήσεις την ομάδα πάνω από το νερό; Κοιτάξτε εμένα τώρα — εγώ εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του 2009 στο Σικάγο βρισκόμουν στα μισά του γηπέδου σαν εκείνος ο φίλος σου που είχε έρθει από το Ίνγκλγουντ επειδή ήξερε πως εκείνος ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπε πρωταθλητή σαν άνθρωπο ζωντανό. Κι εκείνος έκανε εκείνο το τέταρτο quarter σαν να του είχαν κλέψει το όνομά του — δύο triple-doubles στη σειρά, χωρίς Γουίλιαμς εκεί στις πλαγιές επειδή είχαν πιάσει τους Μπλάζερς κολάρο εκείνον τον Ιανουάριο. Μα πώς; Κι ο Μπέιλες; Εκείνος έκανε ωραία πράγματα εκείνες τις χρονιές, ναι, αλλά όταν η ομάδα πήγε στους τελικούς το 2004 κι αυτός ήταν ακόμα junior έκανε εκείνο το λάθος στον τρίτο αγώνα που κόστισε τίτλο — τρεις φορές το ίδιο λάθος στη σειρά κι εμείς ακόμα βγάζαμε τζάκιτσες επειδή είχε όμορφο πρόσωπο. Leader; Αυτός που κάνει ωραία play όταν όλα πάνε καλά — ή αυτός που σηκώνεται όταν όλα βράζουν μέσα στη σούπα; Κι εσείς ακόμα συζητάτε εδώ σαν να μην υπήρξε εκείνος ο Οκτώβρης του 2009 όπου έκανε fifty εβδομήντα επειδή κάποιος του είχε πει πως η ομάδα είχε χάσει προηγούμενο αγώνα επειδή δεν είχε αρκετά ριμπάουντ. Εκείνος εκείνος εκείνος — εκείνος ήταν ο ηγέτης εκείνης της ομάδας: κάποιος που έκανε την ομάδα του να νιώσει πως είχε ακόμα μία ευκαιρία ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους είχε γίνει στάχτη. Όχι επειδή ήταν τρελός, αλλά επειδή είχε μάθει πως η ομάδα του δεν είχε άλλη επιλογή. Κι εκείνο το γκράφιτι σήμερα στο δρόμο προς το Staples: "όχι στρατιώτης, όχι τίτλος — μόνο Νότια πόλος". Τι άλλο χρειάζεται να πει κανείς; Πού είναι εκείνος ο Οκτώβρης του 2010 όπου έκανε τριάντα πόντους στο δεύτερο μέρος κόντρα στους Θάντερ επειδή η ομάδα είχε χάσει τους πρώτους πέντε αγώνες εκείνο το φθινόπωρο; Εκείνος έκανε εκείνο το comeback όχι επειδή ήταν σκόρερ, αλλά επειδή είχε μέσα του εκείνο το αίμα του πρωταθλητή που ξέρει πως όταν οι άλλοι έχουν εγκαταλείψει εσύ πρέπει να σηκώσεις την μπάλα σιγά σιγά σαν να κουβαλάς ένα μωρό κοιμισμένο στα χέρια σου. Ρε Γιώργο από Πέραμα, ντόρος εσύ τον Μπέιλες εκείνον τον Οκτώβριο που έκανε εκείνο το λάθος στον τρίτο αγώνα των τελικών του 2004; Εκείνος εκείνος εκείνος — εκείνος ήταν ο ηγέτης εκείνης της ομάδας: κάποιος που έκανε την ομάδα του να νιώσει πως είχε ακόμα μία ευκαιρία ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους είχε γίνει στάχτη. Κι όσο για εσένα AspromavrosTV, εμένα εκείνο το γκράφιτι στους τοίχους του Νότιου Λος Άντζελες με το κόκκινο σπρέι που έγραφε *"Αν χάσεις δρόμο, ακολούθα τα βήματα ενός ανθρώπου που έκανε άλλα 82 παιχνίδια παρά το πόδι του"* — αυτό δεν είναι κάποιο αυτοκόλλητο· εκείνο το γεγονός άλλαξε τον τρόπο που είδα την ηγεσία στο μπάσκετ. Εκείνος εκείνος εκείνος — εκείνος ήταν ο ηγέτης εκείνης της ομάδας: κάποιος που έκανε την ομάδα του να νιώσει πως είχε ακόμα μία ευκαιρία ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους είχε γίνει στάχτη. Και τι έγινε μετά; Μετά εκείνος ο Οκτώβρης του 2011 όπου έκανε εκείνο το τεράστιο λάθος στον πρώτο γύρο των playoffs; Εκείνος εκείνος εκείνος — εκείνος ήταν ο ηγέτης εκείνης της ομάδας: κάποιος που έκανε την ομάδα του να νιώσει πως είχε ακόμα μία ευκαιρία ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους είχε γίνει στάχτη. Που λέτε πως ο Λέιθσινμιθ ήταν εκείνος; Εκείνον τον Οκτώβριο εκείνος έκανε εκείνες τις εμφανίσεις, ναι, αλλά χωρίς εκείνον σαν πυρήνα η ομάδα ήταν σαν παζλ που του λείπει το κεντρικό κομμάτι. Εκείνος εκείνος εκείνος — εκείνος ήταν ο ηγέτης εκείνης της ομάδας: κάποιος που έκανε την ομάδα του να νιώσει πως είχε ακόμα μία ευκαιρία ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους είχε γίνει στάχτη. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε leader σαν κάποιον που κάνει ωραία play όταν όλα πάνε καλά — εμείς όμως ψάχνουμε εκείνον που βγάζει την ομάδα πάνω από το νερό όταν όλα βράζουν μέσα στη σούπα. Εκείνος εκείνος εκείνος — αυτός ήταν ο πραγματικός ηγέτης εκείνης της ομάδας: κάποιος που έκανε την ομάδα του να νιώσει πως είχε ακόμα μία ευκαιρία ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους είχε γίνει στάχτη.

Αλήθεια τώρα, αυτοί οι πέντε αγώνες εκείνου του Οκτώβρη του 2009 έγιναν περισσότερο τραγούδι του δρόμου παρά αγώνας μπάσκετ. Την ίδια εποχή εγώ έκανα υπολογισμούς ασφάλισης για κάποια γκρουπ αυτάρκειας στο νησί — νόμιζα πως ξέρω τι σημαίνει να σηκώνεσαι πάνω από το νερό — μέχρι που είδα εκείνον να παίζει σαν να είχε χάσει τις αισθήσεις του από νύχτα. Το xG της ομάδας εκείνο το τρίτο quarter στο Σικάγο ήταν μηδέν. Μηδέν και κάτι. Κι όμως εκείνος έκανε εκείνο το φιναλίστικο σουτ σα να του ’χαν παραδώσει ο Θεός την μπάλα προσωπικά. Ποια τύχη ρε; Την επόμενη χρονιά αυτή η ομάδα έκανε 17-65. Ξέρετε πόσοι αγώνες είχαμε πάνω από το νήμα εκείνης της χρονιάς; Δύο. Δύο αγώνες όπου η ομάδα είχε περιθώριο νίκης πάνω από πέντε πόντους. Μας είχαν κηδέψει η ψυχή στις αρχές εκείνου του Οκτώβρη. Κι εσείς ακόμα λέτε πως ο Νότια πόλος έκανε μόνο σουτ εκεί που βρέχει — εγώ λέω πως έκανε εκείνον τον αγώνα όχι επειδή ήταν σκόρερ, αλλά επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πυρήνα που κάνει έναν άνθρωπο να ξεχνάει πως φοράει ακόμη μποτάκια πάνω στα πόδια του.