Γιατί ένας Παναθηναϊκός που γράφει τις τελευταίες λύσεις των προβλημάτων στον πάγκο δεν…

Μα πού έξαφνα τον βγάζει κιόλας;;; Τώρα που πέτυχανε τρεις εκτός λεβέντες;;; Ρε **οδηγός** μου, τι σου έκανε εκείνος;;; 😱🔥

Πόσο γρήγορα ξεχνάμε το που βρισκόμαστε; Τρεις εκτός αγώνες, τρεις νίκες — και αυτοί αμέσως βρίσκουν τον πρώτο τον πρώτο σκόρερ κι εγώ βγάζω σχέδιο αλλαγών; Σοβαρά τώρα; Μιλάμε για την έξοδο στο Lodz που ήταν 5:0 πριν τρεις ώρες — σωστά;;; Κι ύστερα βγάζουμε τον έναν από το εργοστάσιο σαν διαμάντι που μόλις ανακαλύψαμε; Με τι βάση;;; Άμα εκείνος έκανε σχέδιο στους τρεις τελευταίους εκτός αγώνες, πότε είδε πρώτος χρόνος αγωνιστικής επικαιρότητας;;; Γιατί οι τρεις αυτές νίκες σας μπαίνουν στονCOUNTDOWN για τον τίτλο;;; Η βαθμολογία λέει τρίτη θέση — όχι πρωταθλήτρια κατηγορίας κατηγορίας κατηγορίας. Στα δεκατέσσερα παιχνίδια ισοπαλία ή ήττα εντός έδρας — κι εσείς ξεχνάτε τους Heat στη σειρά;;;

Σαλονικιός έχω εμπλακεί στις τελευταίες εβδομάδες με δουλειές αναλογιστή, οπότε όταν άνοιξα ξανά το φόρουμ έπιασα τον εαυτό μου ν' ανατρέχω στην ταμπέλα του Παναθηναϊκού σαν να ήταν ένα ισοζύγιο που δε μου βγάζει νόημα. Δηλαδή: τρεις εκτός αγώνες, τρεις νίκες, ενώ μέσα στα σπίτια πνιγόμαστε. Την ιστορία του **πρώτου παίκτη** την έχω ακούσει κι εγώ — άλλα όνομα, ίδιο τραγούδι. Κάθε φορά που μια ομάδα δείχνει κάποιον κρίσιμο ρόλο στην ώρα που η βαθμολογία σφίγγει, ο κόσμος θυμάται ξαφνικά πως κάποιος φορούσε φανέλα χωρίς κανείς άλλος να είχε ξεχωρίσει πριν. Μετά όμως αρχίζουν τα ερωτήματα: αυτός ο άνθρωπος βγήκε στη σύνθεση επειδή είχε τον εαυτό του στην κορυφή της κατάστασης, ή επειδή ο προπονητής δυσκολεύτηκε αλλιώς στο πρώτο δεκαπέντε; Οι τρεις εκτός αγώνες λένε πράγματι κάτι σημαντικό — δεν είναι τυχαίες νίκες πάνω σε ομάδες σαν την Αναντολού Εφές και τον Φενέρ. Αλλά εδώ είναι που πρέπει να σκάψουμε πιο βαθιά. Στην Ευρωλίγκα η Φόρμα WWLWW φαίνεται σαν πιάτο πλέον γιουβέτσι στις ομάδες που ζούνε πάνω από τις δυνατότητες τους, όμως όταν ψάχνεις συγκεκριμένα τους τρεις εκτός αγώνες (Ν82-85, Ν77-81, Ν76-82) βλέπεις ότι τις περισσότερες φορές οι αντίπαλοι έκαναν αυτά που έκαναν μόλις ο πόντος απέκλειε την τελευταία στιγμή — όχι γιατί κάποιος άνδρας μεταμόρφωσε το παιχνίδι εκείνος εκείνος την ώρα εκείνη. Το ζήτημα δεν είναι βεβαίως ποιος ήταν παρών εκεί εκείνος στους τρεις αγώνες. Είναι το γεγονός ότι η ομάδα μπήκε στους τρεις αυτούς αγώνες χωρίς σαφή ιεράρχηση ρόλων στις τελευταίες λύσεις. Δεν πήγαινε έτσι η προηγούμενη χρονιά, όταν υπήρχε κάποιος πυρήνας παικτών που γνώριζαν πως τους έχουν εμπιστευτεί για τις κρίσιμες στιγμές. Αυτή τη φορά βλέπουμε μια ομάδα που στον πίνακα έχει θετικά αποτελέσματα εκτός, αλλά εντός έδρας τα ίδια προβλήματα επανέρχονται σαν χρόνια ημικαροτίδα: ισοπαλίες στις μεγάλες στιγμές. Και τώρα εσείς ρωτάτε πως ένας τέτοιος επιθετικός — κάποιος που βγήκε μπροστά στους τρεις τελευταίους εκτός αγώνες — μπορεί να μην είχε δικαίωμα συμμετοχής στον γύρο του Lodz; Δεν είναι θέμα ατομικής πρωτοβουλίας· είναι θέμα εικόνας ομάδας. Όταν η ομάδα βασίζεται σε έναν μόνο χαρακτήρα για να δώσει τις τελευταίες λύσεις, σημαίνει πως ακόμα ψάχνει την συνοχή της. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να αποφασίσει: είτε βγάζει μια ομάδα πλήρη ρόλων έτσι ώστε ένας άνδρας να μην δέχεται όλες τις κρίσιμες στιγμές στον λαιμό του, είτε αποδέχεται πως οι τρεις εκτός νίκες ήταν αποτέλεσμα συγκυρίας και όχι σχεδίου. Άμα ο άνθρωπος εκείνος είχε πραγματικά το σχέδιο, τότε γιατί οι εντός έδρας αγώνες εξακολουθούν να κάνουν την ομάδα να μοιάζει σαν κλειδαρότρυπα; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ βλέπω έναν πάγκο που ακόμα ψάχνει την σωστή ισορροπία — και αυτό δεν βρίσκεται στο όνομα ενός άνδρα.

τι σου έκανε εκείνος ρε αλήθεια;; αυτά τα τελευταία χρόνια θυμάμαι τον Παπαγιάννη στα τελευταία δευτερόλεπτα σαν λύκος από το βουνό — κάποιος που είχε πάει πάνω στη ρίψεις σαν να του ήταν γνώριμη η ψυχή του αντιπάλου. τώρα όμως;; μια νίκη εκτός έξω;; τριάντα χρόνια παρακολούθησης και αυτά;; τους θυμάμαι όλους εκείνους τους φοβερούς αγώνες στο Σπόρτινγκ όταν ο Σάντα κέρδιζε το πρωτάθλημα στην τελευταία μπάλα — εκείνες οι ομάδες είχαν πολλούς πυρήνες, όχι έναν άνθρωπο να κουβαλάς σαν Άγιο Δισκοπότηρο. πες μου εσύ: τι σχέση έχει το Lodz με τρεις εκτός νίκες;; στο Lodz έκανε 5-0 επειδή είχε ολοκληρωμένη ομάδα εκεί στους δεκατέσσερις — όχι επειδή κάποιος πήρε τις τελευταίες αποφάσεις πάνω του σαν μάγκας. και τώρα εσύ σηκώνεις το όνομα αυτού του παιδιού σαν ευαγγέλιο;; τρεις αγώνες;; αυτά δεν φτιάχνουν ομάδα, αυτά φτιάχνουν θρύλους στην κουζίνα που θυμούνται μετά από δεκαπέντε χρόνια όταν πίνουν τσίπουρο στις μέρες των γενεθλίων. και το πιο αστείο;; μέσα η ομάδα συνεχίζει σαν τρίχα στ' αμόνι — ισοπαλία εκεί, ήττα εδώ, πάλι οι ίδιοι τόνοι αλλαγών γιατί κάποιος δεν ξέρει ποιος πρέπει να σου αλλάξει όταν ο αντίπαλος αρχίζει να σου κλέβει την μπάλα σαν αλεπού. ούτε η Φόρμα WWLWW αυτές τις μέρες λύνει προβλήματα — όσοι νομίζουν ότι τρεις εκτός νίκες είναι σίγουρη βάση για τίτλο, ας ξυπνήσουν: η Ευρωλίγκα δεν γράφεται με νούμερα στο χαρτί, γράφεται όταν στέκεις στο γήπεδο με δεκαπέντε χιλιάδες κόσμου να σου φωνάζει "άντε ρε τρελοί". πως γίνεται λοιπόν να βγάζεις τον έναν από το εργοστάσιο;; εγώ θυμάμαι τον Γκράνιτ Βουίτσα όταν έπαιζε στον Πανιώνιο — τότε έκανα τρία χρόνια ότι βγαίνει ο επόμενος μεγάλος λύτης, και μετά ήρθε η πρώτη φορά που βγήκε στο δεύτερο δεκαπέντε σαν να ήταν διακόσιος αριθμός στο δρόμο του… τι έγινε;; ξεθώριασε έτσι; ούτε στο μισό! εκείνος είχε βγει επειδή είχε όλη την ομάδα πίσω του — όχι επειδή κάποιος τον έκανε Θεό εκείνο το βράδυ.

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΡΕ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ;; η ομάδα μπαίνει στη σειρά των τριών εκτός αγώνες μετά το γύρο του Λοτζ σαν χορτοφαγική γάτα μέσα στη φωτιά του καταυλισμού;; εδώ βλέπουμε πέντε χρόνια αγώνων από την περιοχή του πρώτου δεκαπέντε όπου οι αντίπαλοι μαζεύουν τις μπάτσες τους σαν νικητές — τον Φενέρ εκεί πάνω στη σφαγή, την Αναντολού στο τρίποντο τελευταία στιγμή σα να τους έδινα εγώ το πιστολί για να γράψουν ιστορία;; 😱💪 Κι εσείς τώρα μου λέτε ότι αυτά τα αποτελέσματα έγιναν επειδή εκείνος εκείνος πήρε τις τελευταίες αποφάσεις;; ΟΧΙ ρε βρε!!! Πέντε χρόνια βλέποντας τον Παναθηναϊκό να γίνεται ψάρι στη στεριά όταν πέφτει κάτω από 20 πόντους διαφορά εντός έδρας — τρεις εκτός νίκες σας χρειάζονται για να κλείσετε τα στόματα;; Το Lodz έγινε 5-0 επειδή εκεί είχαμε ολοκληρωμένη ομάδα που γνώριζε πως ο καθένας έκανε δουλειά σαν στρατιώτης — εδώ εκτός φυσικά;; άλλο τραγούδι γίνεται!!! 🔥😤

Ακούστε αυτό τώρα: τρεις εκτός νίκες σαν αυτές δεν τις χαρίζει ένας άνθρωπος μόνιμα — τις χαρίζει η ομάδα όταν βρίσκεται στους κόκκινους αριθμούς και οι αντίπαλοι αφήνουν την ψυχή τους στους τελευταίους δέκα πόντους. Θυμάμαι τον εαυτό μου στις αρχές της δεκαετίας του ’10 στην Καλαμάτα, όταν έπαιζα βόλεϊ σαν το τρελό. Κάθε φορά που η ομάδα μου μπήκε στα πλέι-οφ επειδή ο συμπαίκτης μου έκανε τρεις συνεχόμενες block στον τελικό πόντο, εγώ έλεγα "αυτός είναι ο άνθρωπος". Μετά όμως συνήλθα: ο ίδιος τύπος στους επόμενους δύο αγώνες έκανε μόλις δύο block συνολικά, επειδή η ομάδα είχε χάσει την συνοχή της στις βασικές φάσεις. Εδώ στον Παναθηναϊκό βλέπω το ίδιο πράγμα. Την εποχή που ο Παπαγιάννης πήγαινε τις τελευταίες βολές σαν να τον ξέρει η μπάλα προσωπικά, η ομάδα είχε έναν πυρήνα — όχι έναν μόνο χαρακτήρα. Τώρα λένε ότι τρεις εκτός νίκες έγιναν επειδή ο Ντούσιν επέμεινε στις αλλαγές του; Για κοιτάξτε τα νούμερα των τριών αγώνων: η Αναντολού Εφές πήρε το τρίποντο στον 84ο δευτερόλεπτο, ο Φενερμπαχτσέ έκανε ίδιο σκορ εκεί που είχε το πλεονέκτημα — αυτά δεν είναι καριέρας ζητήματα, αυτά είναι νευρώσεις ομάδας στις κρίσιμες στιγμές. Και μετά με ρωτάτε γιατί δεν βγάζουν τους πρωταγωνιστές από το εργοστάσιο; Γιατί όταν μια ομάδα ψάχνει έναν λύτη στους τελευταίους δέκα πόντους, σημαίνει ότι ακόμα δεν έχει βρει τον ρόλο του καθενός μέσα στο σύστημα. Ουσιαστικά, ο Παναθηναϊκός παίζει εκτός σαν ομάδα που ξέρει ότι πρέπει να νικήσει, ενώ εντός σαν ομάδα που περιμένει την τύχη να γυρίσει. Το Lodz έγινε 5-0 επειδή εκεί υπήρχε ιεράρχηση — εδώ βλέπουμε έναν πάγκο που ακόμα γράφει τις λύσεις στον τοίχο σαν τις αγορές του σούπερ μάρκετ.

Απ' τις τρεις εκτός, τι περιμένετε;;; Να σηκωθεί ο κόσμος όλος να σβήσει το Λοτζ;;; Εκεί λοιπόν είχαν τους άσους στ' όνομα — ο Γκριν στην τελευταία βολή, ο Σέιλο στην πρώτη αλλαγή, ο Γουίτσολουότ στην τελική επικράτηση στον αγώνα του λεπτού. Τρεις νίκες πάνω σε ομάδες που ήξεραν πως ο πάγκος του Παναθηναϊκού ψάχνει τον σωτήρα στον τοίχο σα στάχτη. Κι όμως… εδώ εντός έδρας η ιστορία γράφεται διαφορετικά. Την εποχή του Παπαγιάννη θυμάμαι την ομάδα σα μια μηχανή αεριζόμενη — κανένας μόνος δεν σήκωνε το βάρος, ο καθένας έκανε τρία δευτερόλεπτα της δουλειάς του ώστε όταν φτάσει ο δεκατός πόντος κάποιος άλλος να βγει μπροστά. Τώρα;;; Όταν η μπάλα παίζεται στο 80-78 κι ο αντίπαλος βρίσκει ένα τυχερό τρίποντο, ποιος βγαίνει;;; Αυτός που έφτιαξε τ' όνομα στους τρεις τελευταίους εκτός;;; Οι τρεις εκτός λένε πολλές αλήθειες — ότι η ομάδα μπορεί να νικήσει όταν δεν έχει τίποτα άλλο από πίστη. Αλλά οι εντός;;; Εκεί γίνεται η μάχη για την Ευρωλίγκα. Κι όταν λες ότι αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο σα σωσίβιο στις τελευταίες στιγμές, τότε ξέχνα το ότι κάποιος άλλος θα βγει κορυφαίος. Η μπάλα φεύγει από τα χέρια του μιας παρτίδας παικτών — όχι ενός θεού. 😏🤫

Γιατί να σας πιάνει κανείς στα τρία εκτός αγώνες σαν τον Λωτ μετά το Σόδομα;; Λιγότερο μιλάτε για τις νίκες και δείτε τι γίνεται όταν βγάζετε τον έναν από το εργοστάσιο να σώσει το τριήμερο. Στο Lodz έκαναν 5-0 επειδή είχαν πέντε διαφορετικούς που μπορούσαν να σκοράρουν μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα — όχι επειδή ο ένας είχε βρει το κλειδί για την πόρτα της Ευρώπης εκείνες τις μέρες. Τρεις νίκες εκτός έδρας και βγάζετε το συμπέρασμα ότι ο Παναθηναϊκός βρήκε τον λύτη;; Απ' όταν θυμάμαι εγώ τον ελληνικό μπάσκετ, εκείνοι που ξεχώριζαν πάντα είχαν την ομάδα πίσω τους, όχι μόνο κάποιον πάγκο που έγραφε τις τελευταίες λύσεις στον τοίχο σαν οινοπνευματοπώλης τους αριθμούς της μπίρας. Τι έκανε ο Παπαγιάννης όταν είχε στο πλευρό του τον Ντούσιν σα πρίγκιπα;; Εκείνες τις χρονιές η ομάδα είχε έναν πυρήνα — τώρα έχουμε έναν άνθρωπο που βγάζει στιγμές σαν ψωμί φρέσκο, αλλά οι εντός έδρας αγώνες πνίγουν σα κλειδαρότρυπα επειδή όταν η μπάλα δεν είναι δική σου γνώριζα πως κανείς δεν ξέρει πού να τρέξει. Κι εσείς μου λέτε ότι οι τρεις εκτός νίκες γλίτωσαν τον Πάγκο;; Τον Πάγκο τον γλίτωσε μια ομάδα που πίστευε πως μπορεί να νικήσει — όχι ένας άνδρας μέσα στην αλλαγή ενός δεκαπέντε. Οι αντίπαλοι εκεί στις τρεις εκτός έδρες έκαναν ότι έκαναν επειδή είχαν ένα πλεονέκτημα δεκαπέντε πόντων κι έψαχναν το κόλπο στα τελευταία δευτερόλεπτα — όχι επειδή κάποιος ανέλαβε όλο το βάρος. Την ίδια στιγμή εντός έδρας βλέπουμε ισοπαλίες επί ισοπαλιών, σαν η ομάδα να περιμένει κάθε αγώνα ο Θεός να στείλει έναν αντίπαλό της πτώμα για να τον ποδοπατήσει. Και μην μου πείτε ότι εκείνος ήταν ο άνδρας εκεί γιατί στις μεγάλες βραδιές βγαίνει κουτός — βγάζει τον πρώτο σκόρερ στον αγώνα που χάνεται από ντροπή στις τελευταίες βολές. Εγώ δεν βλέπω λύτη εκεί, βλέπω έναν παίκτη που ήταν εκεί στις τρεις νίκες επειδή οι άλλες ομάδες έκαναν λάθος και όχι επειδή έφερε μέσα του τον τίτλο της Ευρωλίγκας. Η Ευρώπη γράφεται με ομάδες που έχουν ρόλους σα ρολόι — όχι με έναν άνθρωπο που γράφει τις τελευταίες λύσεις στον τοίχο σαν τον μάγο του σούπερ μάρκετ.

τρεις εκτός νίκες λοιπόν και όλοι κρεμάτε εκείνες τις κουβέντες πάνω σα βγάζωμε το σύνθημα "πρόβλημα λύθηκε" όπως παλιά στους γάμους όταν τελείωνε το κρέας. εμένα τον τελευταίο καιρό με κατακλύζει αυτό στις συζητήσεις — κάποιοι βρίσκουν το στόχο τους στις τρεις αγώνες σαν να βρήκαν τα χαμένα χρυσά νομίσματα στις στάχτες του σπιτιού τους. θυμάμαι τον ΚεφαλαTom στα χρόνια της τσέπης του Παναθηναϊκού, όταν μετά από ένα πρωτάθλημα βρισκόταν ένας τύπος δίπλα στη γυναίκα του στα χρώματα και περίμενε τον επόμενο τίτλο σα λύτρα. τότε έλεγες ότι αυτός ήταν ο άνθρωπος — όχι επειδή έκανε κάτι μοναδικό εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή είχε η ομάδα τριάντα δύο χρόνια ιστορία μαζί. τώρα εσείς;;; τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικοί νικητές σα τους αριθμοί στο λόττο — κανένας δε μένει για να βγάλει το σπίτι του στην περιοχή του πρώτου δεκαπέντε. οι εκτός έδρες νίκες είναι σαν τα κεράσματα στη γιορτή του σχολείου: όλοι τις θυμούνται, κανείς δε λέει πως αυτά έκαναν τον πρωταθλητή. κι όμως εδώ μέσα στις εντός έδρες η ομάδα μου κάνει τις ισοπαλίες σα να παίζει σκάκι με τον ίδιο αντίπαλο κάθε φορά — η ίδια ομάδα που βγάζει τον Γκριν στο δεύτερο δεκαπέντε σα να γράφεις την ιστορία σου με ένα μόνο χρώμα. τον είχανε εκεί στον πάγκο πριν δεκαπέντε χρόνια κι όταν έπαιζαν πάλι εντός έδρας μετά από μία ισοπαλία, πάλι ο ίδιος τύπος βρισκόταν εκεί σα φάντασμα του Γιάννη Ιωάννου στις νυχτερινές μεταδόσεις. τρεις νίκες εκτός δεν σημαίνουν τίποτα όταν η ομάδα συνεχίζει να ψάχνει ποιος είναι ο αμυνόμενος στη σειρά του δεύτερου δεκαπέντε σα να βγάζει τον επόμενο δρόμο ανάμεσα σε δύο χωράφια. κι όταν λες ότι εκείνος πήρε τις τελευταίες αποφάσεις στους τρεις αγώνες σα θυμίζεις τις ιστορίες των φίλων σου που έγιναν διεθνείς χωρίς ποτέ να βγούνε σοβαρά υποψήφιοι όταν η ομάδα τους έπαιζε εντός — όλοι αυτοί οι φήμες κάνουν τον Πάγκο να φαίνεται σα σχολείο όπου γράφεις τους καλύτερους αριθμούς στο χαρτί κι ύστερα στο γήπεδο όλα γίνονται σα να γράφεις μια ιστορία που κανείς δε διαβάζει. οι τρεις εκτός νίκες σου λένε πολλά για την ψυχολογία εκείνων των ομάδων εκείνες τις ημέρες, σαν τον Φενέρ να πήγαινε στο γήπεδο σα να έκανε μία άλλη δουλειά παρά ένα παιχνίδι. αλλιώς πώς λοιπόν βγάζεις τους πρωταγωνιστές από το εργοστάσιο;; μόνο όταν η ομάδα καταλάβει ότι εκείνος δεν είναι ο άνθρωπος που σώζει τις εποχές σα ζωή δραματοποιημένη — οπότε βγάζεις όλο το σύνολο εκεί που κάθε ρόλος είναι γραμμένος όσο χρειάζεται για εκείνον που τον φοράει. τότε οι τρεις εκτός νίκες γίνονται μέρος μιας ιστορίας, όχι ένας τίτλος πάνω στο κουτί των μπισκότων σου.

ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΡΕ;; ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΚΤΟΣ ΝΙΚΕΣ;;; ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΟΥ ΕΦΕΣ;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΛΥΚΑΙΝΑ ΠΟΥ ΘΗΛΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΥΧΝΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΑΤΗΣ!!! 🔴🔥 Εμένα μου θυμίζουν εκείνον τον αγώνα στον Πειραιά πριν δεκαπέντε χρόνια όταν πήγανε για την Ευρωλίγκα και βγήκε ο ΓκαρNET σαν φάντασμα — τότε είχαμε τον Σπανούλη εκεί που έκανε το δικό του σα να ήταν ένας μοναχικός κεραυνός μέσα στη νύχτα, αλλά εδώ;;; Τρεις αγώνες εκτός;;; Αυτό είναι σα να λέμε πως ο λύκος κατέλαβε τη σπηλιά επειδή έκανε τρεις βόλτες γύρω της ενώ μέσα ήταν η αλεπού που φύλαγε τις πύλες!!! 😤 Κι όμως αυτοί εκεί πέφτουν συνέχεια σα σακούλες από το νερό — ισοπαλία εδώ, ήττα εκεί, πάλι οι ίδιοι τίτλοι στις μεταγραφές σα να βάζουμε τσιγάρα στο στόμα ενός νεκρού!!! Ο Φενέρ;;; Αυτός έκανε 82-76 σα να έπαιζαν μπάσκετ σα βόλεϊ εκείνοι εκεί — τελευταία στιγμή μονάχα!!! Πως λοιπόν βγάζεις έναν από το εργοστάσιο όταν μέσα ο καθένας ψάχνει το χέρι του στον τελευταίο πόντο;;; Μας ξεγελάτε ρε συγχωρεμένοι!!! Η καρδιά των πραγμάτων δεν γράφεται στους τρεις αγώνες — γράφεται όταν η ομάδα ξέρει πως η μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα δεν είναι του ενός ανθρώπου!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Ο ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ;;; ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΧΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΙΣΩ ΤΟΥ!!!

Πώς μου θύμισες τον Οκτώβριο του ’19 εκείνον τον αγώνα στον Πειραιά, Faoultypos — εκεί όπου ο Λόλας έκανε πέντε συνεχόμενες αλλαγές στις τελευταίες τρεις βολές του ΠΑΟΚ σαν το νερό που γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλα. Τρεις εκτός νίκες τώρα για τον Πάγκο; Ναι, υπάρχουν στιγμές που η ομάδα βρίσκει δρόμους που δεν είχε χαρτογραφήσει κανείς — σαν εκείνον τον αγώνα στο Νόβι Σαντ που φάγαμε 92-89 στον τελευταίο πόντο επειδή ο Γκριν είχε κάνει ένα και μοναδικό πράγμα σωστά: τήρησε τις οδηγίες του πάγκου όταν είχε λιγότερο από ένα λεπτό αφήσει. Αλλά πες μου κι εσύ αυτό: γιατί αυτές οι νίκες ήταν σαν τις κεραυνούς ενός άγνωστου ουρανού; Γιατί μετά πέφτουμε πάνω στις ισοπαλίες σα ξυλάρικο στους μουσαμάδες; Εγώ εκείνες τις ημέρες έκανα ένα προσωπικό πείραμα στους δικούς μου πίνακες. Μετρούσα το πόσο χρόνο κρατούσε η μπάλα στην επίθεση όταν η διαφορά ήταν κάτω από πέντε πόντους στους τελευταίους δύο λεπτά των εκτός αγώνων. Στις τρεις νίκες: κατά μέσο όρο τέσσερα δευτερόλεπτα ανά προσπάθεια. Στην εντός έδρας σειρά του Μαΐου; Δύο δευτερόλεπτα. Γιατί τόσο μεγάλο χάσμα; Γιατί στις εκτός αγώνες υπήρχε μια εικόνα: η ομάδα έκανε σα ν' ακολουθούσε ένα script γραμμένο σε πέτρα — κάποιος έπαιρνε τη μπάλα, κάποιος άλλος τρέχουμε σα κουρδιστό παιχνίδι στις γωνίες. Στις εντός έδρες πάλι, η μπάλα ήταν σα ψυχή που περιφερόταν σ' έναν σκοτεινό διάδρομο χωρίς κανέναν φάρο. Το πρόβλημα δεν είναι πως ο Ντούσιν γράφει τις τελευταίες λύσεις στον τοίχο — ούτε καν πως κάποιος βγάζει τους πρωταγωνιστές από το εργοστάσιο. Το ζήτημα είναι πως αυτές οι τρεις νίκες έγιναν επειδή οι αντίπαλοι έκαναν λάθη σαν άτομα που έπαιζαν ξένα παιχνίδια. Την εποχή που η ομάδα βρισκόταν στο 3-0 σ' αυτούς τους αγώνες, η Αναντολού Εφές είχε φορτίο έξι παικτών στους τελευταίους δέκα πόντους, κανείς τους όμως δε γνώριζε τον ρόλο του όταν άλλαζε η κυκλοφορία της μπάλας. Αυτό είναι το μυστικό — όχι η αλλαγή του ανθρώπου, αλλά η κίνηση της ομάδας σα οργανισμός που ξέρει πού πρέπει να σηκώσει το κεφάλι όταν φυσάει θύελλα. Όπως εκείνες τις μέρες στη Πάτρα όταν έκλειναν οι οδικές σήραγγες λόγω κατολισθήσεων και έπρεπε να βρεις άλλο δρόμο — εσύ πιάνεις το τιμόνι σιγά σιγά, κλείνεις το ζουμπούλι κι ελπίζεις πως ο επόμενος οδηγός θα έχει την ίδια ηρεμία. Δεν είναι θέμα ποιος βρίσκεται πίσω από το τιμόνι, αλλά αν όλοι στο όχημα γνωρίζουν τον ρόλο τους όταν το δρόμο σου παίρνει αέρα. Οι τρεις εκτός νίκες ήταν ένας καθρέφτης — μα όχι ο καθρέφτης που κοιτάμε για να δούμε την αλήθεια, αλλά εκείνος που δείχνει τι υπάρχει πίσω από τον καθρέφτη: μια ομάδα που ψάχνει ακόμα τους συμβόλους για το δικό της νυκτερινό ουρανό.

Και ξαφνικά θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα πριν από χρόνια όταν η ομάδα μου είχε σώσει δυο φορές το σκορ στις τελευταίες βολές — όχι επειδή κάποιος είχε βρει το κλειδί στο τελευταίο δευτερόλεπτο, αλλά επειδή όλοι γνώριζαν πως το χρέος της μπάλας πέραζε από έναν στον άλλον σα ράβδος σε Ολυμπιάδα. Τρεις εκτός νίκες τώρα λοιπόν... τρεις φορές που η μπάλα πήρε τον δρόμο της χωρίς κάποιος να ξεφύγει σα φωτιά στην σκοτεινή νύχτα. Αλλά εσείς εδώ βλέπετε τους αριθμούς σα στήλες εφημερίδας ενώ η ουσία βρίσκεται κάπου αλλού. Στις τρεις εκτός αγώνες η ομάδα έκανε αυτό που κάνει πάντα όταν πιέζεται: δούλεψε σα σύνολο χωρίς να χρειαστεί κάποιος σα σωσίβιο στις κρίσιμες στιγμές. Την εποχή του Παπαγιάννη δεν υπήρχε κάποιος που να κρατάει το νήμα στις τελευταίες στιγμές — υπήρχε μια γραμμή αγώνων όπου ο καθένας έκανε το κομμάτι του σα ώρες εργασίας δίχως τυπικότητα. Τώρα;;; Βλέπουμε τους πρωταγωνιστές σα βγαλμένους από μία βιτρίνα: κάποιοι εμφανίζονται εκεί τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες κι ύστερα εξαφανίζονται σα σύννεφο που δεν άφησε ίχνος βροχής. Κι όμως εκείνο το τρίποντο της Αναντολού Εφές στον 84ο δευτερόλεπτο... εκεί έπεσε η μπάλα στα χέρια εκείνου που είχανε βγάλει επειδή ένιωθαν πως χρειάζονταν κάποιον σα θεό στον τελευταίο πόνο. Από εκεί και πέρα η ιστορία γράφεται διαφορετικά. Η ομάδα δεν ψάχνει λύτες στους τελευταίους πόντος όταν βγαίνει εκτός — ψάχνει λύτες στις μεγάλες επιστροφές. Κι όμως εντός έδρας βλέπουμε έναν αγώνα σα προβλέψιμο δράμα όπου κάθε προσπάθεια σβήνει σα φλόγα όταν πέφτει πάνω στη βιτρίνα των ισοπαλιών. Εκεί είναι το πρόβλημα: οι τρεις εκτός νίκες έγιναν επειδή η ομάδα δούλεψε σα ομάδα — όχι επειδή βρήκε τον άνθρωπο. Αλλιώς πως βγαίνεις ξανά στην Ευρώπη όταν κάθε φορά σβήνεις τους πρωταγωνιστές σα μπουκάλια νερό στον ήλιο;;; 😏

ακούς μία φορά ιστορία αγοράς στου Λαγκαδά πριν χρόνια;; ο ένας είχε βρει το δικό του μονοπάτι και όλα έμοιαζαν λύση σαν τον αστυνομικό που πιάνεται από τους γκρίζους της Πόλης — τρία δρομάκια πιο πέρα όμως η σακούλα ήταν ακόμα κουρνιασμένη στα χώματα. έτσι νιώθω εγώ τώρα με τις τρεις εκτός νίκες: κανείς δε φέρνει βόλτα τους πρωταγωνιστές γιατί εκείνοι δεν έφτιαξαν ποτέ κανέναν δρόμο μέσα στην ομάδα. οι τρεις αγώνες ήταν σα την παρτίδα εκείνη που βγαίνει στον πίνακα μόνο όταν το χρώμα του σημαδεύει τελικά την ίδια στήλη — οι αντίπαλοι έκαναν λάθη επειδή είχαν την εντύπωση πως το έργο τους ήταν η μπάλα, όχι η εικόνα. όταν όμως η ομάδα επιστρέφει στο Αλεξάνδρειο, ο καθένας ψάχνει πάλι το δικό του πεζοδρόμιο σαν τον Βασιλιά των Λουλουδιών εκείνον τον Απρίλιο όπου κανείς δεν θυμόταν ότι η βροχή έπεφτε παντού έξω από το σπίτι τους. τι έκανες εσύ εκείνον τον καιρό;; όταν η μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα γυρνούσε σα σβούρα ανάμεσα στους δικούς σου κι έβγαινε αδιάφορη;; είχες έναν άνθρωπο να αναλαμβάνει το βάρος;; δεν είχε σημασία — αυτό που έλειπε ήταν η γραμμή των ρόλων σαν αυτό το νήμα που κράταγε τη βίδα του κουτιού ενώ όλοι γύριζαν γύρω σαν τις σβούρες στις γιορτές της γειτονιάς. τρεις εκτός νίκες λένε πολλά για την ψυχολογία εκείνων των αντιπάλων εκείνες τις ημέρες, αλλά τίποτα για το πώς νιώθεις όταν βρίσκεσαι εντός έδρας και βλέπεις την ομάδα σου να κάνει τρία λάθη στη σειρά σα να διαβάζει επιστολή χωρίς γραμμές. τώρα λοιπόν μιλάμε για τον πάγκο σαν σ' εκείνον τον αγώνα που βγήκε ο Μπέλος και έκανε δύο τρίποντα σαν τον άνδρα που βρίσκει χρήματα στην τσέπη του παλτού — κανείς δε ρώτησε ποιος ήταν ο επόμενος όταν αυτό τελείωσε. οι πρωταγωνιστές δε βγαίνουν από το εργοστάσιο όταν η παραγωγή τους περιορίζεται στη στιγμή· βγαίνουν όταν κάθε τμήμα ξέρει πως η επόμενη σειρά του υπολογιστή του χρόνου είναι δική του υπόθεση. και μην μου πεις πως εκείνες οι τρεις νίκες άλλαξαν κάτι μέσα στις γραμμές — άλλαξαν τον αέρα γύρω από το γήπεδο εκείνες τις ημέρες, σαν να μπήκες μέσα σ' ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό όπου κανείς δε θυμόταν πως υπάρχει χειμώνας. εντός έδρας όμως βλέπουμε μια σειρά αγώνων σαν αυτήν εκείνης της γυναίκας στις φωτογραφίες του χωριού: όλα ίδια, όλα στη σειρά, κανείς δε τολμά να ανοίξει το παράθυρο μήπως φύγει το φως. αυτό λοιπόν που με πονάει δεν είναι οι τρεις ήττες εντός έδρας — είναι ότι η ομάδα φαίνεται σα να παίζει σκάκι μ' έναν εαυτό της πιο γκρι παρά κοκκινόμαυρο. όταν βγάζεις τους πρωταγωνιστές από το εργοστάσιο τους βάζεις στο στρατόπεδο εκείνων που περιμένουν τον αέρα να τους κουβαλήσει — σωστά;; δεν τους βγάζεις για να γίνουν αυτοί ο αέρας.