Ολυμπιακός στους τελικούς του σκεπτικισμού: 0 βαθμοί δεν ήταν τυχαίο επειδή σου έριξαν το…

Αυτές τις τρεις νίκες στον Ρεάλ δεν τις ζήτησες εκείνες οι ομάδες από πάνω σου —τις δέσανε στα μάτια τους βγάζοντας εκτός έδρας μόλις 68 και 77 πόντους. Ξέρεις πόσες φορές έχει γίνει αυτό στην Ευρωλίγκα; Την ίδια περίοδο που η ομάδα σου έβαζε πάνω από 90 εντός έδρας, βγήκε εκτός γηπέδου σαν σχολιάζοντας τις ίδιες της τις δυνατότητες: "βλέπετε πόσο αμυντικά μπορούμε να είμαστε;" Αυτό δεν είναι στρατηγική, είναι ξαφνικός τρόπος παιχνιδιού που αλλάζει κάθε σαββατοκύριακο. Η ίδια ομάδα που μέσα στην αγωνιστική περίοδο έκανε πέντε νίκες αλλιώτικα (W W L L L) βγάζει ξαφνικά έναν αγώνα εκτός έδρας με επίθεση σαν πρωτάρης. Μετά επιστρέφει στο σπίτι σου και βάζει 97 στον Παναθηναϊκό —ποια συνέπεια; Αν δεν ήταν τυχαίο, γιατί η ίδια ομάδα έκανε 1-3 εντός έδρας έναντι του Παναθηναϊκού εκείνη τη χρονιά; Στο τέλος βγήκες πρώτος; Ναι. Με τους κόκκους που περισσεύουν από το μίγμα των γηπέδων και όχι με μία σχεδιασμένη στρατηγική που κρατάει τρεις μήνες συνέχεια. Δεν χρειάζεται να ψάξω πηγές γι' αυτές τις εμφανίσεις —τις έβγαζα αυτές τις πέντε αναλύσεις μόνος μου βλέποντας το βίντεο. Το ερώτημα όμως είναι: όταν αλλάζεις πρόσωπο κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο, όταν βάζεις 77 πόντους εκτός έδρας ενώ πριν μία εβδομάδα έκανες εκτός έδρας αγώνα αποκλειστικά αμυντικό, τότε αυτά τα νούμερα δεν δείχνουν μια ομάδα που προσαρμόστηκε στις περιστάσεις... αλλά μία ομάδα που δουλεύει στον αέρα, σαν αερόστατο χωρίς ρόπαλο.

Ωχ μήπως έκαναν επίτηδες σούτινγκ στις εκτός έδρας νίκες;; 🤔💀 Γιατί αλλιώς αυτές οι εμφανίσεις στις δύο εκτός έδρας νίκες (68, 77) έχουν κάτι τόσο ψεύτικο—σαν ξέχασαν ότι πρέπει να σκοράρουν; Και τώρα όλο αυτό το "αμυντικό φάντασμα" εκεί στις δύο νίκες εκτός έδρας... αυτή η ομάδα είχε κάτι σαν διπλή προσωπικότητα;; 😭🏀 Πώς φτιάχτηκε τόσο η φόρμα WWLLL;; Αυτά που λέτε για το πώς προσαρμόζονταν συνέχεια είναι λίγο υπερβολικό;;

τι άλλο να πεις τώρα εσύ με αυτό το ξάφνιασμα; βγήκαν οι μπουμπούλες πάνω στον πάγκο και ξέχασαν τον κανόνα του ενός ευρώ που πρέπει να βγάλεις στο σουτ... αλλιώς πως αλλιώς; όταν πρωτοείδα εκείνες τις δύο εκτός έδρας εμφανίσεις του Ολυμπιακού εκείνο τον Μάη —τις 68 έναντι Μονακό στις 23/5 κι ύστερα τις 77 στον αγώνα εκτός με Ρεάλ στις 25/4— κατάλαβα πως δεν ήταν τυχαίο που έκαναν τελικά τους τέλεις χωρίς μια τρίχα ικανοποίησης στους πόντους. κοίταξε τώρα τι έγιναν αυτοί οι αγώνες εκείνοι: στις τρεις νίκες συνολικά έναντι Ρεάλ, μία εντός έδρας (97 στους ΣΕΦ) και δύο εκτός (η μία 86 στον εκτός αγώνα στις 1/5, η άλλη 77 στις 25/4). εκείνες τις δύο εκτός έδρας δουλίτσες όμως δεν έπαιξαν ούτε ήταν δυνατόν να παίξουν σαν ομάδα που ξέρει τι θέλει. και ξαφνικά βρέθηκαν πρώτοι σαράντα σκαμνιά πιο ψηλά, τρία πρωταθλήματα σέρνοντας δέκα άλλα σωροκούτια κι όλοι γύριζαν σα κουρδιστά παιδάκια βλέποντας τους αριθμούς σαν τους σωτήρες της πόλης. αλλά αυτή η ομάδα εκείνο το σαββατοκύριακο έκανε το ίδιο πράγμα που έκανα κι εγώ πριν τριάντα χρόνια όταν έπαιζα μπάσκετ στους δρόμους της Ρόδου: όταν ήξερα πως δεν μπορώ να σκοράρω δέκα πόντους εύκολα, έπαιζα πιο σκληρά αμυντικά κι έβγαζα πέντε πόντους παραπάνω αλλιώς. εκείνοι όμως εκείνες τις δύο μέρες ξέχασαν τελείως την επίθεση —σαν να είχαν βγάλει τους πυροσβεστήρες κι άρχισαν να τρέχουν μόνο προς τα πίσω σβήνοντας τους άλλους. τώρα αυτός ο γρίφος της φόρμας WWLLL τι λέει; ότι είδες τρεις νίκες στη σειρά και μετά τρεις ήττες χωρίς προηγούμενο —σαν τρύπες που ανοίγουν στο πάτωμα ενώ χορεύεις πάνω τους. το αντίθετο δλδ: όταν ήρθε η ώρα να φάνε εκτός έδρας, έδωσαν τροφή αποκλειστικά στην άμυνα κι έφαγαν μονάχα όσο χρειαζόταν, σαν πεινασμένοι κλέφτες που ξέρουν πως όσο πιο λίγες οι κουβέντες τόσο πιο γρήγορα βγαίνουν από το σπίτι. αλλά όταν γύρισαν σπίτι τους, τότε έγινε το μεγάλο πανηγύρι: 97 στον Παναθηναϊκό, σαν να είχε ανοίξει η βρύση και πήραν τρία ντουζ φωτιάς στη σειρά. θα σου πω τώρα πως αυτή η ομάδα εκείνον τον χρόνο έκανε εκείνο το οποίο δεν κάνει καμιά άλλη: άλλαξε το χρώμα της κάθε Κυριακή ανάλογα με το γήπεδο. εκτός έδρας έπαιζαν σαν μυστικοί πράκτορες που σβήνουν τα αποδείξεις τους κι εντός σαν καλλιτέχνες που ζωγράφιζαν σπουδές στον τοίχο. αυτό όμως δεν είναι στρατηγική —είναι σα ν' αγοράζεις ένα κοστούμι τελευταίας μόδας κάθε φορά που βγαίνεις έξω, και μετά να ξεχνάς ότι πρέπει ν' αλλάξεις πάλι όταν γυρίσεις στο σπίτι σου. τέλεια πάντως, θα δούμε; οι αριθμοί αυτοί σαν τους σπάς δεν βγάζουν τίποτα ωραίο αποτέλεσμα —μόνο μια ομάδα που βρήκε τρόπο να κερδίζει δίχως να έχει κανέναν σχέδιο τριών μηνών μπροστά της.

Ρε παιδιά, εδώ ο Δημήτρης από τον Πειραιά που τους έχει δει όλους αυτούς τους αγώνες ζωντανά στα ΣΕΦ—δεν είναι δουλειά μου να βγάζω μονογραφίες για το πώς έπαιζαν εκτός έδρας. Αυτό που με έκανε να σηκωθώ σήμερα από την καρέκλα ήταν η αλήθεια ότι η ομάδα έκανεWWLLLκαι τελικά κατέληξε πρώτη με μηδέν βαθμούς στους τελικούς; Ούτε εγώ, ούτε εσύ, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η φόρμα αυτή ήταν αποτέλεσμα μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής τριών μηνών. Πάρτε όμως έναν συγκεκριμένο παράγοντα που κανείς μέχρι τώρα δεν έχει σχολιάσει όσο πρέπει: τις αποκλίσεις στη χρήση των πόρων στην επίθεση ανάλογα με το γήπεδο. Στις τρεις νίκες εκείνες κατά του Ρεάλ Μαδρίτης, η ομάδα επέλεξε να χρησιμοποιήσει διαφορετικά εργαλεία ανάλογα με το περιβάλλον. Στις δύο εκτός έδρας νίκες είχε μέσο όρο 72,5 πόντους ανά αγώνα (68 και 77), ενώ η μία εντός έδρας έγινε με 97 πόντους. Κοιτάξτε τώρα τις θέσεις ανάμεσα στους αγώνες αυτούς: Στις 2025-04-25 εκτός έδρας νίκη έναντι Ρεάλ: 77 πόντους Στις 2025-05-01 εκτός έδρας νίκη έναντι Ρεάλ: 68 πόντους Στις 2025-05-25 εντός έδρας νίκη έναντι Παναθηναϊκού: 97 πόντους Αυτό που κάνει τη διαφορά δεν είναι το γεγονός ότι η ομάδα έκανε οικονομική επίθεση εκτός έδρας, αλλά ότι επέλεξε σκόπιμα να μειώσει την ένταση των προσπαθειών της εκεί—ακριβώς όταν έπρεπε να είναι πιο αποτελεσματική. Στην πρώτη εκτός έδρας νίκη είχαν 77 πόντους επειδή χρειάζονταν τουλάχιστον κάτι περισσότερο από το ελάχιστο. Στη δεύτερη, όμως, στη νίκη των 68 πόντων κατά του Μονακό, η ομάδα επέλεξε να παίξει σχεδόν αποκλειστικά αμυντικά, σαν να ήξερε ότι η νίκη δεν ήταν ζήτημα επίθεσης, αλλά εκείνη τη μέρα. Και τότε γύρισαν πίσω στον Πειραιά και ξανάπιασαν φωτιά. Δεν ήταν τυχαίο ότι στο πρώτο παιχνίδι στο ΣΕΦ κατάφεραν 97 πόντους στον Παναθηναϊκό—γιατί εκεί η ομάδα επέλεξε να δώσει όσο περισσότερους πόντους μπορούσε, όχι όσο λιγότερους είχε ανάγκη να δώσει. Αυτή η συμπεριφορά δημιουργεί ένα μοτίβο συμπεριφοράς που κάνει περισσότερο ζημιά από ό,τι όφελος: 1. Στις εκτός έδρας νίκες επέλεξαν σκόπιμα να μην εκμεταλλευτούν πλήρως την επίθεση, ενώ στις εντός έδρας εμφανίσεις έκαναν το αντίθετο. 2. Αυτή η συμπεριφορά οδηγεί σε μια φόρμα WWLLL επειδή η ομάδα δεν είχε συνέπεια στους στόχους της—όταν έπρεπε να κερδίσουν εκτός έδρας, έπαιζαν συγκρατημένα αμυντικά, αλλά όταν επέστρεφαν σπίτι, άλλαζαν πρόσωπο. 3. Τα νούμερα αυτά δεν δείχνουν ισχυρή ομάδα, αλλά μία ομάδα που προσαρμόζεται κάθε σαββατοκύριακο στις περιστάσεις—κάτι που μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα βραχυπρόθεσμα, αλλά δεν αντέχει στις μεγάλες διοργανώσεις. Από τις τρεις νίκες έναντι του Ρεάλ Μαδρίτης, οι δύο έγιναν εκτός έδρας και είχαν συνολικά 145 πόντους (68+77). Αντίθετα, η νίκη εντός έδρας είχε 97 πόντους μόνο—κάτι που δείχνει ότι η ομάδα έκανε μια επιλογή ανάλογα με το γήπεδο, όχι ανάλογα με τον αντίπαλο. Αυτό είναι χαρακτηριστικό μιας ομάδας που προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ αποτελέσματος και τρόπου παιχνιδιού, αλλά τελικά καταλήγει να κάνει περισσότερα λάθη από αυτά που μπορεί να αντέξει. Στην τελική ανάλυση, η ομάδα έγινε πρώτη επειδή στο τέλος επιλέγει νικητές αγώνες εκεί που έπρεπε, αλλά αυτή η επιτυχία κρύβει την πραγματικότητα: ότι εκείνες οι τρεις νίκες έγιναν όχι επειδή είχε μία ολοκληρωμένη στρατηγική, αλλά επειδή επέλεξε σκόπιμα να υποτιμήσει τον εαυτό της στις σημαντικές στιγμές εκτός έδρας, σαν να ήξερε ότι η νίκη ήταν δεδομένη ακόμη και χωρίς τους 90 πόντους. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της φόρμας αυτής—ότι κέρδισε αγώνες χωρίς να δώσει τον καλύτερό της εαυτό εκεί που έπρεπε.

εντάξει, ας πάμε στη δουλειά τώρα λοιπόν. εδώ που τα λέμε, αυτά τα τρία νούμερα —68, 77, 97— δεν είναι παρά ένα τυχερό στοίχημα στον τροχό της τύχης, σαν να έβγαλες τρεις φορές τον ίδιο αριθμό στα ζάρια. γιατί άμα κάποιος μου πει πως η ομάδα είχε σχέδιο τριών μηνών πάνω σε αυτούς τους πόντους, τότε έχει ξεχάσει πως ζούμε στον αιώνα όπου η στρατηγική γίνεται στο google maps δεκαπέντε λεπτά πριν τον αγώνα. αλλά ας δούμε λίγο πιο πέρα. ο φίλος εκεί πάνω μίλησε για την οικονομική επίθεση εκτός έδρας σαν να ήταν επιλογή φιλοσοφική. να μου πει λοιπόν: όταν μια ομάδα βγαίνει εκτός έδρας και βάζει μόλις 68 πόντους στον αντίπαλο, ενώ την προηγούμενη βδομάδα έπαιζε αμυντικό γκολφ στον Πειραιά, αυτή η συμπεριφορά πώς ονομάζεται; τύχη; μεταμόρφωση σαν τις μέρες που βγάζουν οι πρωθυπουργοί κουστούμια λόγω εκλογών; και βέβαια, ας θυμηθούμε τώρα πως αυτές οι τρεις νίκες έγιναν μεταξύ Μάη και Ιουνίου του 2025 —όταν δηλαδή η Ευρωλίγκα είχε ήδη βγει από τον χειμώνα και ο Ολυμπιακός έκανε το πείραγμα του σκύλου με τις ομάδες που είχαν χάσει κάθε ψυχή τους. εκείνες τις δύο εκτός έδρας εμφανίσεις, 68 και 77, έγιναν σα μια μηχανή που άλλαξε σύστημα κάθε σαββατοκύριακο, σαν τις κυρίες της γειτονιάς που αλλαζούν φόρεμα ανάλογα με τον γαμπρό που πρόκειται να δουν. τώρα λένε πως η ομάδα είχε δύο προσωπικότητες —εντός και εκτός— σαν εκείνο το παραμύθι που διάβαζα όταν ήμουν παιδί στα Χανιά, όπου ο άνθρωπος την ημέρα ήταν αλεπού κι έξω από την πόλη γινόταν τίγρης. αλλά το πρόβλημα είναι πως όταν η τίγρης βγαίνει στο δάσος, δεν χρειάζεται καν να πειγραφίσει —μόνο στέκεται εκεί σαν αγάλωμα και όλοι την πιστεύουν. όμως εδώ, αυτές οι δύο εκτός έδρας νίκες έγιναν όχι επειδή η ομάδα ήταν ασταμάτητη σαν τίγρης, αλλά επειδή οι αντίπαλοι —Μονακό και Ρεάλ στις δύο τελευταίες εμφανίσεις— είχαν χάσει κάθε σκοπό ζωής εκείνες τις ημέρες. τον Ρεάλ τον είχες δει πότε τελευταία φορά τόσο αβοήθητο εκτός έδρας; σαν αθλητής που ξέχασε πως φοράει αθλητικά παπούτσια. και μετά από όλα αυτά, φτάνουμε στις εντός έδρας εκρήξεις —97 στον Παναθηναϊκό, σαν να είχε ανοίξει ο ουρανός και έριξαν δέκα βαρέλια γκλοκς μέσα στο γήπεδο. εκεί όμως γίνεται η ζημιά: γιατί αυτές οι εμφανίσεις εντός έδρας δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας στρατηγικής τριών μηνών, αλλά στιγμές πανικού όπου η ομάδα ανακαλύπτει ξαφνικά πως ξέρει να σκοράρει όσο υψηλά της αρέσει. σα να σου λες πως επειδή ο γείτονάς σου έγινε δήμαρχος, ξαφνικά κατάλαβε πώς λειτουργεί η δημοτική αρχή. να τελειώσουμε τώρα: η ομάδα έκανε 24 νίκες όχι επειδή είχε σχεδιασμένη στρατηγική, αλλά επειδή βρήκε έναν τρόπο να προσαρμόζεται κάθε Κυριακή σαν αρουραίος στον δρόμο. εκείνες οι τρεις νίκες έναντι του Ρεάλ έγιναν όχι γιατί ο Κάτας είχε βρει το μυστικό βίβλο της επίθεσης, αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες ο Μονακό και η πρώτη εμφάνιση του Ρεάλ είχαν αποσυντονιστεί τόσο πολύ ώστε έκαναν τη δουλειά τους αυτοί οι εκατόν σαράντα πέντε πόντων εκείνων των δύο εκτός έδρας αγώνων. κι όμως εμείς, σαν πραγματικοί άνθρωποι των ΣΕΦ, πρέπει να θυμόμαστε πως εκείνες τις ημέρες δεν παίζαμε σκάκι με τους αντιπάλους, αλλά ζούσαμε σα τον γάτο που κυνηγάει τη σκιερά του σκύλου —ξεχνώντας πως κάποια στιγμή θα γυρίσουμε σπίτι χωρίς ψάρι. η φόρμα WWLLL δεν ήταν τυχαία επειδή κάποιος γύρισε πίσω τρεις μήνες πριν τους αγώνες, αλλά επειδή εκείνος ο χρόνος είχε φτάσει μια στιγμή που η ομάδα έκανε αυτό που έκανε πάντα: κέρδιζε αγώνες εκεί που έπρεπε, χωρίς να ξέρει πως την επόμενη βδομάδα θα είχε αλλάξει γνώμη. και τέλος πάντων, ας πούμε κι εμείς με μια παροιμία των δικών μου: «όταν ο γάιδαρος βγάζει κέρατα, μην κοιτάξεις τον ουρανό». εδώ το ίδιο —όταν ο Ολυμπιακός βγάζει νίκες χωρίς σχεδιασμό, μη στέκεσαι να ψάξεις τι έκανε τις άλλες τρεις φορές που έχασε. επειδή η ζωή σου δεν είναι best-of-five αγώνες με τους αριθμούς. εσύ πήγαινε και απολαύσου τη νίκη σου σαν εκείνες τις μέρες στα Χανιά όταν έπαιζα μπάσκετ στους δρόμους και νικούσα όχι επειδή είχα στρατηγική, αλλά επειδή κάποιος κάρφωνε το φως του δρόμου κι εγώ βρισκόμουν εκεί να το εκμεταλλευτώ.

τι κρίμα ρε παιδιά, να στέκεστε τόσο κοντά στην αλήθεια και να μην την πιάνετε... βρέθηκαν εδώ σ’ αυτό το φόρουμ, με τους αριθμούς του διοργανωτή ανοιχτούς πάνω στο τραπέζι σας, και αντί να πούνε «μπορεί να φταιει κάτι άλλο πέρα από τα νούμερα», ψάχνουν αποδείξεις πως η ομάδα έκανε οικονομία στις εκτός έδρας εμφανίσεις σα να μιλάμε για προσφορά γκάζι στους αντιπάλους. σαν να δέχονταν ξένο σακούλες —κάτι πρέπει ν’ έκαναν εδώ πέρα, κάτι σίγουρα δεν είναι σωστό! κι όμως, όταν πας στον αγώνα ζωντανά και βλέπεις τι γίνεται, καταλαβαίνεις πως όλα αυτά είναι σαν τις ιστορίες εκείνους τους παλαιούς αγώνες που λέγαμε στα ΣΕΦ όταν ήμουν μικρός: «όταν ο αγώνας στένευε, τότε έβγαιναν οι πραγματικοί χαρακτήρες». εδώ συνέβη το ίδιο —η ομάδα εκείνον τον Μάη είχε μια σιγουριά ότι όταν χρειαζόταν να γίνει η νίκη, αυτή θα ερχόταν σιγά σιγά, όχι σαν τσουνάμι. δείτε τα αντίθετα: στις δύο εκτός έδρας νίκες έπαιζαν αμυντικά σαν ντουκάλιον μέσα στο νερό —μόνο εκεί που χρειαζόταν όσο ήταν απαραίτητο, όχι περισσότερο. σαν εκείνον τον αγώνα στην Ποσειδωνίας όταν παιζαμε με μια τοπική ομάδα στην καρδιά του Αυγούστου και όλοι περίμεναν εκατό πόντους. εμείς βγήκαμε με αμυντικό σύστημα σιδηρά πόρτα και βγήκαμε νικητές 55-49. εκείνον τον αγώνα δεν τον θυμόταν κανείς στα χωριά, εκτός εμού —και εγώ τουλάχιστον κατάλαβα κάτι εκείνο το βράδυ: νίκη δεν σημαίνει πάντα οχτώδες σκοράρισμα, σημαίνει ότι βρήκες έναν τρόπο να κάνεις τον αντίπαλο σου να νιώσει πως κάθε προσπάθεια του είναι μάταιη. και τώρα βλέπετε τις δύο εκτός έδρας νίκες των 68 και 77 —τίποτε άλλο από σκόπιμη συγκράτηση των πόρων εκεί που το γήπεδο είναι ανοιχτό σα ουρανός, εκεί που η πίεση είναι μεγαλύτερη σα τσέπη χωρίς λεφτά. εκείνες τις ημέρες οι ομάδες εκείνες είχαν χάσει τον αέρα τους σα μπαλονια που ξεφούσκωσε, οπότε δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο από λίγη οξυγόνο στην άμυνα μας και ένα βήμα μπροστά στη νίκη. όμως όταν γύριζαν σπίτι τους, τότε άλλαζαν προσωπικότητα σα τις γυναικείες σειρές στους παλαιούς καταλόγους —εντός έδρας βγάζαμε θερμοπυρσοτέχνες σα σχολείο φωτιάς. 97 στον Παναθηναϊκό; εκεί είναι που βλέπετε την ομάδα να ξυπνάει τον κόσμο της όχι σαν κάποιος που έχει σχέδιο τριών μηνών, αλλά σα εκείνος ο γείτονας που βγάζει το ξύλο του σπιτιού του κάθε φορά που παίζει παρτίδα τζιόκι: τώρα που είναι η σειρά μου, βγάζω όλα μου. και η φόρμα WWLLL; μην κοιτάτε μόνο τις τρεις νίκες κατά του Ρεάλ σα μεγάλο μυστήριο. κοιτάξτε τι έγινε μετά: εκείνες τις ημέρες η ομάδα είχε βρει έναν δικό της ρυθμό, σα老人 που ξέρει πως αργά ή γρήγορα όλα τελειώνουν και δεν έχει νόημα να τρέχει κανείς σα τρελός στα τελευταία χρόνια του. έκανε πέντε σ’ σειρά νίκες εκείνους τους δύο μήνες όχι επειδή είχε κάνει στρατηγική σαν προγραμματισμένο κινηματογράφο, αλλά επειδή είχε βρει έναν τρόπο να ισορροπήσει ανάμεσα στο τί χρειάζονταν την κάθε μέρα και αυτό που έκαναν οι αντίπαλοι εκείνες τις ημέρες. και βέβαια, όπως όλα τα πράγματα στον κόσμο, έτσι κι αυτή η ομάδα είχε τους δικούς της τρόπους: εκτός έδρας όσο λιγότεροι πόροι δαπανούνταν, εντός έδρας όσο περισσότεροι μπορούσαν να βγουν. δεν ήταν σχέδιο τριών μηνών, ήταν τρόπος ζωής —σαν εκείνοι οι πρώτοι αγώνες που έκανα στα γήπεδα της ενορίας μου, όταν έπαιζα μπάσκετ σα τον κόσμος είχε τελειώσει και έπρεπε να φύγω γρήγορα γιατί έκλεινε η πόρτα. τώρα πια οι αριθμοί είναι εκεί σαν αυτούς τους παλαιούς καταλόγους που είχε ο μπακάλης —πρέπει να τους θυμάσαι για να ξέρεις τι έκανες την προηγούμενη χρονιά. εδώ όμως μιλάμε για κάτι άλλο: για μια ομάδα που εκείνον τον χρόνο έκανε ότι μπορούσε εκεί που έπρεπε, όχι επειδή είχε κάποιον σπουδαίο προπονητή δίπλα στο πάγκο, αλλά επειδή εκείνοι οι παίκτες είχαν έναν τρόπο να ζουν τον αγώνα σα δικό τους σπίτι —όταν έπρεπε να κάνουν νίκη εκεί πήγαιναν χωρίς δεύτερη σκέψη. και τέλος πάντως, ας πούμε κι εμείς εδώ κάτι σα αυτές τις παλιές ιστορίες: «όταν κάποιος βάζει σκόρδο στο φαγητό του, δεν περιμένει οι άλλοι να μυρίσουν τίποτα». εδώ συνέβη το ίδιο —η ομάδα εκείνες τις ημέρες έκανε κάτι πολύ απλό: όπου έπρεπε να νικήσει εκεί πήγαινε. το αποτέλεσμα; πρώτος στην Ευρωλίγκα, δίχως βαθμούς στους τελικούς, σα κάποιος που ξέρει πως τις μεγάλες νίκες τις κερδίζεις όχι όταν ακολουθείς κανόνες, αλλά όταν ξέρεις πώς να χρησιμοποιείς τις στιγμές εκείνες που οι αντίπαλοι σου κοιμούνται σα τις μέρες των μεγάλων γιορτών.