Ο Παναθηναϊκός έκανε 3 νίκες στη σειρά από τους τελευταίους 6 αγώνες στη EuroLeague — όλα…
Αυτό το πράγμα μου γίνεται αιτία για ξενύχτια τελευταία. Βλέπω λοιπόν τρεις νίκες του Παναθηναϊκού στη σειρά μέσα στις τελευταίες έξι αναμετρήσεις — όλα εναντίον της Ανατολού Εφές — και κανείς δεν κουνιέται; Τι προσπεράστηκε τόσο εύκολα;
Παίζουν τρεις φορές μαζί σε διάστημα δεκαπέντε ημερών το Σεπτέμβριο του 2024 — τρεις εντός έδρας αγώνες με μεγάλη διαφορά κάθε φορά: +8, +6, +5. Απορίες εγώ έχουν κάποιες: πώς γίνεται μία ομάδα που έχει στήσει φετινό της ταυτότητα πάνω στην αμυντική σκληρότητα στον Ευρωπαϊκό χώρο να σκοράρει τόσο ευκολία εναντίον των Τούρκων; Γιατί μόνο αυτές τις τρεις φορές ξεπέρασαν τους 80 πόντους μέσα στη σεζόν εκτός των δύο πρώτων αγώνων της τελικής σειράς; Και κυρίως, γιατί κάθε φορά η Ανατολού Εφές βάζει πάνω από 85 πόντους όταν οι περισσότεροι αντίπαλοι τους περιορίζουν κάτω των 75;
Δεν είναι θέμα τύχης. Είναι ότι εκεί μέσα υπάρχει κάτι που ούτε οι δικοί μας ανάλυσαν όσο έπρεπε, ούτε οι ξένοι το έβγαλαν στο φως. Για δες το έτσι: στις τρεις νίκες του Παναθηναϊκού ελάχιστες φορές χρησιμοποίησε τον ίδιο συνδυασμό κομμάτων — αλλά πάντα βρήκε έναν γκαρντ που του άνοιξε τον χώρο εκείνες τις βραδιές. Την τελευταία φορά είχε τον Μπάγιερμαν τελείως διαφορετικό ρόλο από τις προηγούμενες, και όμως το αποτέλεσμα ήταν ίδιο. Και εκεί χτυπάει το αυτόματο όπλο του ΠΑΟ: έχουν τρεις διαφορετικές φόρμουλες νίκης τις τελευταίες φορές που βρέθηκαν με την Efes, και κανείς δεν αναφέρει πως στις τρεις αυτές ήττες εκτός έδρας οι Γκριματζάκης - Λαρεντζάκης είχαν δεκαπλάσιο χρόνο συμμετοχής από τις προηγούμενες φορές — σαν να είχαν καταλάβει πως χωρίς αυτούς εκεί ο αγώνας γίνεται διαφορετικά.
Ενδιαφέρον έχει ακόμη το ότι όλες αυτές οι αναμετρήσεις έγιναν με διαφορετικό style παιχνιδιού. Την πρώτη νίκη ήρθε πριβο μετά από τρίποντο του Λεκάι στους τελευταίους δευτερόλεπτα (τι άλλο; φιλμάκι όχι μόνο εκεί γύρω). Την δεύτερη νίκη ουσιαστικά έκλεισε τον αγώνα πριν το τρίτο δεκαλέπτο επειδή οι Τούρκοι είχαν τρεις σουτ zero στη σειρά τους τελευταίους πέντε λεπτά — όχι κάποιος μεγάλος αμυντικός άγχος, απλά τυχαίο σειριακό miss εκεί που έπρεπε να σουτάρουν συνέχεια. Την τρίτη φορά ήταν όλο χάος και η δουλειά τους πήγε λάθος επειδή κάπου εκεί ανάμεσα στους χρόνους χρησιμοποίησαν έναν φόργουορντ ως πόιντ γκαρντ επειδή ο βασικός τους είχε φάουλ υπερβολικά νωρίς.
Μέσα σε όλες αυτές τις διαφορές, αυτό που μένει είναι πως ο ΠΑΟ είχε πέντε διαφορετικά σχέδια επίθεσης — και κανένας δεν είχε βρει τον τρόπο να τους κλειδώσει για πάνω από 10 λεπτά συνεχόμενα. Αυτό δεν γίνεται τυχαία. Μιλάμε για ομάδα τρίτη στη βαθμολογία της διοργάνωσης, με μοναδικό κενό η μελλοντική της συνέπεια εκτός έδρας.
Και τώρα αυτοί με τους τρεις τελευταίους αγώνες αναλώνονται στο πώς αντιμετωπίζει την Φενέρ. Για την ιστορία, ξέρεις πως η Φενέρ αυτή τη στιγμή έχει πάνω από 95% winning rate όταν σκοράρει πάνω από 82 πόντους στους τελευταίους πέντε αγώνες; Για τον ΠΑΟ είναι σοβαρό ζήτημα — γιατί εκεί πέρα βρίσκεται η αδυναμία όλων των ομάδων: όταν δίνεις 85+ πόντους στους αντιπάλους, ακόμα κι αν έχεις 40% εντός έξω τριών πόντων, τελικά χάνεις. Στις τρεις νίκες τους ήταν διαφορετικά story, αλλά στις τρεις ήττες δεν υπάρχει συζήτηση: 93-97, 76-82, 81-85 — όλα κλειστά αποτελέσματα, όλα πάνω από 80 πόντους του αντιπάλου.
Αυτό είναι το μοτίβο που πρέπει να ψάξουμε τώρα: όχι το γιατί κέρδισαν τρεις φορές εκείνοι, αλλά το γιατί χάνουν συνέχεια όταν οι αντίπαλοι τους ξεπερνούν τους 82 πόντους. Αυτή είναι η βάση όλων των αποτυχιών τους εκτός έδρας. Και αυτό είναι που κανείς δεν βγάζει στην επιφάνεια.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Μα τι σόι ξενύχτια είναι αυτά; Την ίδια ώρα που στέλνεις βίντεο από το Σεπτέμβριο ως αποδείξεις, εγώ έχω μπροστά μου τρεις ήττες εκτός έδρας τις τελευταίες δέκα ημέρες —και αυτές είναι αυτές που καθορίζουν τον τόνου της σεζόν. Δεν βλέπω τρεις νίκες σου στη σειρά, βλέπω τρεις ήττες σου ανάμεσα στις τρεις νίκες τους. Μέχρι εδώ όλα καλά;
Παίρνουμε τους αριθμούς που δίνεις κι όμως: στις τρεις φορές που χτύπησαν την Efes βρήκαν έναν γκαρντ να ανοίξει τον χώρο. Τρεις διαφορετικοί γκαρντ, τρεις διαφορετικές φόρμουλες επίθεσης —αυτό λέει κάτι; Πες μου, εσύ πόσες φορές έχει ο ΠΑΟ γκαρντ που σκοράρει πάνω από 15 πόντους ανά αγώνα αυτή τη σεζόν; Δυο; Τρεις; Αν υπολογίσουμε τον Μπάγιερμαν εκείνες τις τρεις φορές, ήταν ο μόνος που ξεπέρασε τους 10 πόντους ανά παιχνίδι στη διοργάνωση —και αυτές ήταν μόνο εκείνες οι τρεις νύχτες. Μετά ξαναγυρίζει στους 5-6 πόντους. Τυχαίο κι αυτό;
Και τώρα λέμε ότι στις τρεις νίκες οι Τούρκοι είχαν σουτ zero τη σειρά εκεί που έπρεπε να σκοράρουν; Μα τι λες ρε; Στις τρεις ήττες τους έκαναν 93, 76 και 85 πόντους — όλες εκτός έδρας, όλα πάνω από τους μέσους όρους τους αυτή τη χρονιά. Και στις τρεις φορές η Efes είχε πάνω από 40% εντός τριών, ενώ ο ΠΑΟ είχε πάνω από 35% εκτός τριών στις νίκες του —αυτό διαβάζεται σαν "μπορούν να σκοράρουν από anywhere όταν τους αφήνεις".
Αυτό όμως που χτυπάει περισσότερο είναι ότι βγάζεις γενικότερα συμπεράσματα από τρεις αγώνες στο Σεπτέμβριο και ξεχνάς ότι τον Μάιο τους έπαιξαν άλλες τρεις φορές —και τότε η Efes έκανε πάνω από 85 πόντους στις τρεις νίκες του ΠΑΟ. Γιατί; Γιατί στις τρεις νίκες έξω έδρας έκαναν πάνω από 82 πόντους στις τρεις ήττες; Γιατί στις τρεις νίκες έκαναν πάνω από 75% σουτ εντός τριών στις ήττες; Γιατί στις τρεις νίκες χρησιμοποίησαν διαφορετικά σχέδια επίθεσης και πάλι έβγαλαν αποτέλεσμα; Εσύ βλέπεις τύχη ή βλέπεις ότι εκείνοι έχουν έναν τρόπο να ανοίγουν τον χώρο όταν θέλουν;
Και τέλος, λες ότι ο ΠΑΟ δεν κάνει τίποτα όταν οι αντίπαλοι βγάζουν πάνω από 82 πόντους. Μα είναι αυτά λόγια; Στις τρεις νίκες τους έκαναν πάνω από 75 πόντους η Efes —και νίκησαν. Στις τρεις ήττες έκαναν πάνω από 82 πόντους —και έχασαν. Απλά διαφορετικό story, όχι κάποιο μυστήριο. Αν η ομάδα σου χάνει όταν αντιπάλους της βγάζουν πάνω από 82 πόντους, το πρόβλημα δεν είναι στους αντιπάλους, είναι στον τρόπο που η ομάδα σου κάνει αμυνα όταν δέχεται πάνω από 80. Και αυτοί τρεις νίκες τριών διαφορετικών plan επίθεσης σου λένε ότι όσο κάνουν πάνω από 80, εκείνοι μπορούν να βρουν έναν τρόπο να κερδίσουν — εκτός και αν βρουν έναν τρόπο να μην αφήνουν τους αντιπάλους τους πάνω από 80. Αλλιώς είναι σαν να ψάχνεις νόημα όπου δεν υπάρχει.
Πού είναι η απόδειξη;
Μα αυτό το πράγμα με τους τρεις γκαρντ που άνοιξαν τον χώρο… μπορώ να κάνω λάθος;; Στις τρεις νίκες όλα ήταν διαφορετικά σχέδια επίθεσης, αλλά στα ίδια αυτά παιχνίδια στην Ευρωλίγκα φέτος πόσες φορές ο ΠΑΟ έχει άλλαξει ξαφνικά playmaker ανάμεσα στα 10 πρώτα λεπτά;; Σοβαρά τώρα, το έκαναν τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες;; Ανεβαίνει η μορφή αυτή στον ΠΑΟ;; 😅👀
ρε Γιώργο, δεν είναι δα τόσο περίπλοκο όσο το ζυμώνουνε αυτοί εδώ· αρκεί να κοιτάξεις πέντε λεπτά πραγματικό μπάσκετ και όχι βίντεο του Σεπτέμβρη που κανένας δε θυμάται εκτός από τον αναλυτή.
όταν λες "τρεις γκαρντ άνοιξαν τον χώρο", ξέρεις τι εννοείς; δεν εννοείς ότι κάποιος τύπος έπαιξε σαν σούπερ σταρ τρεις φορές, αλλά ότι εκείνες τις βραδιές χρησιμοποίησαν τρεις διαφορετικές εναλλακτικές στο πόιντ γκαρντ. όχι γιατί είχαν άλλους τρεις Γιάννη στην ομάδα, αλλά επειδή άλλαξαν ρόλους ανάμεσα στους υπάρχοντες: μπορείς να βάλεις τον Μπάγιερμαν στη θέση του πόιντ, τον Λεκάι στο σουτ ντραϊβ, έναν φόργουορντ εκεί που λείπει ο βασικός σέντερ. φαντάσου ότι κάθε φορά έφτιαχναν διαφορετικό puzzle με τα ίδια κομμάτια — και κάθε φορά βγαινε αποτέλεσμα.
παράδειγμα πάνω στο τρέχον θέμα: στις τρεις νίκες κατά της Efes μέσα σε δεκαπέντε μέρες χρησιμοποίησαν τρεις διαφορετικές γραμμές κίνησης — μια φορά είχε μεγάλο χρόνο συμμετοχής ο Λαρεντζάκης στο πόιντ, άλλη φορά ο Μπάγιερμαν έπαιζε εκτός θέσης σαν οργανωτής, τρίτη φορά χρησιμοποίησαν τον Γκρίματζακι σαν κάποιο είδος υπερ-αμυντικού πόιντ γκαρντ όταν η Efes άρχισε να πιέζει. και όλα αυτά έγιναν χωρίς να αλλάξουν τους ρόλους των αρχηγών ή να φέρουν κάποιον νέο παίκτη.
αυτό που κάνει ο ΠΑΟ εκείνες τις βραδιές δεν είναι μαγικό — είναι αυτοσχεδιασμός υπό πίεση. άλλο τόσο σημαντικό: στις τρεις ήττες εκτός έδρας έκαναν πάνω από 82 πόντους γιατί η αμυντική τους επικεντρώθηκε μόνο στα μεγάλα αστέρια των αντιπάλων, αφήνοντας μεγάλους χώρους στους ρόλους τους. ούτε πάνω στη Efes έβγαλαν μυστήρια· η ομάδα κάνει πιο εύκολα τους 80 όταν εκείνοι έχουν τρεις-τέσσερις επιλογές στη σειρά στο τελευταίο λεπτό, ενώ ο ΠΑΟ συχνά χάνει όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με ομάδες που σκοράρουν από everywhere.
το "πέντε διαφορετικά σχέδια επίθεσης" δεν ήταν κάποια επιστημονική μέθοδος — ήταν καθημερινό πρόβλημα: είχαν τρεις συνεχόμενους αγώνες, διαφορετικά τελικά αποτελέσματα κάθε φορά, και χρησιμοποίησαν ότι είχε η ομάδα μπροστά τους εκείνη την ώρα. αυτοί ξέρουν ότι οι λίστες των playbook είναι ωραίες θεωρίες· εκείνες τις βραδιές έπαιξαν ό,τι είχαν μέσα στο μυαλό τους και στόλισαν τρεις νίκες.
ίσως αυτό που χρειάζεται να καταλάβεις είναι ότι αυτές οι τρεις νίκες δεν έγιναν γιατί είχαν έναν παντοκράτορα γκαρντ ή κάποια στατιστική πρωτιά — έγιναν επειδή εκείνοι άλλαξαν τρόπο σκέψης ανάμεσα στα δεκαπέντε λεπτά, αυτοσχεδίασαν, και βρήκαν ένα άνοιγμα εκεί που οι αντίπαλοι περίμεναν κάτι διαφορετικό. οι αριθμοί δείχνουν αυτό: τρεις φορές άλλαξαν ρόλους, τρεις φορές βγήκαν νικητές. στις άλλες τρεις φορές που έπαιξαν μαζί έκαναν πάνω από 85 πόντους —γιατί εκεί επέμεναν στους ίδιους ρόλους και άφησαν κενά παντού.
κανένας δεν ψάχνει κάποιο μυστήριο εκεί — ψάχνει για συνέπεια. αυτοί ξέρουν πως όταν ξεχνούν τους ρόλους τους, εκείνοι βρουν τον τρόπο να τους εκθέσουν. παλιά εδώ υπήρχαν ομάδες που έκαναν σημαία αυτά τα πράγματα· τώρα μιλάμε για έναν ΠΑΟ που κάθε φορά βρίσκει έναν άλλο τρόπο να βγει από την κόλαση.
Τρεις διαφορετικοί γκαρντ; Τρεις διαφορετικοί ρόλοι; Μα τι ρόλο παίζει ο ΠΑΟ στους τελευταίους αγώνες εκτός έδρας όταν η αμυντική τους αντίδραση μοιάζει με χαρτοπαίγνιο; Στις τρεις νίκες κατά της Efes έκαναν 75, 82, 81 πόντους —αλλά στις τρεις ήττες έκαναν πάνω από 90.
Κοιτάξτε το άλλο βράδυ στον αγώνα με τη Φενέρ: έχασαν 82-76 εκτός έδρας, και μέχρι το τρίτο δεκαπέντε ο αντίπαλος είχε ήδη 65 πόντους. Γιατί; Γιατί η αμυντική τους αντίδραση ήταν σαν να περίμεναν όλοι οι επιθετικοί του κόσμου να τελειώσει ο αγώνας εκεί —έτσι κι έγινε. Την ίδια ώρα που στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας η ομάδά τους κάνει τρία διαφορετικά παιχνίδια ανάμεσα σε δεκαπέντε ημέρες, εκτός έδρας εμφανίζονται σαν τυφλοί μπροστά στο τοπικό μπάσκετ.
Κι όμως κανείς δεν βγάζει το συμπέρασμα εκεί που πρέπει: ο ΠΑΟ έχει τρεις νίκες στη σειρά γιατί εκείνες τις βραδιές βρήκαν έναν γκαρντ που έκανε περισσότερα από όσο του αναλογούσε — όχι επειδή βρήκαν κάποιο πρωτοφανές σύστημα επίθεσης. Στις τρεις ήττες δεν άλλαξαν κάτι θεμελιώδες· απλά δέχθηκαν μεγαλύτερα σουτ από everywhere επειδή επέμεναν να μην πατούν πάνω στους σουτέρ τους. Και αυτό έχει όνομα: πλάνεμα εκτός έδρας.
Εγώ δε μιλώ για τύχη, μιλώ για συνέπεια —και αυτή την περίοδο η συνέπεια λείπει περισσότερο στις νύχτες που πρέπει να κλείσουν τον αντίπαλο, όχι στις τρεις φορές που τους έκαναν λάθος.
βρε τσούρμο, εσείς πώς βγήκατε νικητές από τρία τουρνουά ποδοσφαίρου τη χρονιά που η Εθνική έπαιζε βόλτες σα σκοτωμένος γάτος;; δεν λέω ότι όλοι αυτοί οι λόγοι για τρεις νίκες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες είναι απορριμματότοπος, αλλά ξέρετε πόσοι πόντοι έκανε ο ΠΑΟ εντός έδρας αυτής της διοργάνωσης όταν δεν έπαιζαν εκείνοι οι τρεις γκαρντ;; κανέναν! αντιθέτως στις τρεις ήττες εκτός έδρας έκαναν πάνω από 90 —και εκεί χάνεις όχι επειδή η αμύνα σου πήγε χαμένη, αλλά επειδή όταν ξεπερνάς τους 90 στους άλλους στους δικούς σου το ξεχνούνε.
αυτό λοιπόν δεν είναι κάποιο φαινόμενο "τέλος εποχής" ή "πέντε σχέδια επίθεσης", είναι ότι εκτός έδρας αυτοσχεδιάζουν εκείνοι σα μαθητευόμενοι μάγειρας ενώ μέσα στο ΣΕΦ αυτοσχεδιάζουν σα σεφ τριών αστέρων. στις τρεις νίκες κατά της Efes έκαναν 75, 82, 81 πόντους —και βγήκαν νικητές επειδή εκείνοι έκαναν περισσότερα λάθη και εκείνοι είχαν περιορισμένες επιλογές. στις τρεις ήττες έκαναν πάνω από 85 επειδή εκείνοι είχαν χώρο παντού και οι δικοί τους ήταν σα να κοιτούσαν ταινία αντί να παίζουν μπάσκετ.
και τώρα λέμε ότι άλλαξαν ρόλους; σίγουρα! αλλά όχι εκεί όπου χρειαζόταν. στην τελευταία νίκη επί της Efes ο Λαρεντζάκης έπαιξε σαν πόιντ γκαρντ επειδή ο Μπάγιερμαν είχε φάουλ νωρίς —και αυτά δεν συμβαίνουν εκτός έδρας όταν είσαι τρίτη ομάδα της διοργάνωσης. εκεί χρειάζεσαι τον δικό σου οργανωτή να κάνει πάνω από 10 πόντους ανά αγώνα, όχι τρεις διαφορετικούς οργανωτές που κάθε φορά εμφανίζονται σα χιονάνθρωποι τον Αύγουστο.
τις τρεις νίκες αυτές τις έκαναν επειδή η Efes έκανε λάθη σε σημεία-κλειδιά —όχι επειδή βρήκαν κάποιο μαγικό puzzle. εκείνες τις βραδιές χρησιμοποίησαν ότι είχαν μπροστά τους, αλλά εκτός έδρας όποτε οι αντίπαλοι βγάζουν πάνω από 85 πόντους οι ίδιοι κλείνονται σαν σαλάχ: μείνε εκεί που έπαιζες, κάτσε σα ουραγός, περίμενε τον επόμενο αγώνα. έτσι έβγαλαν αποτέλεσμα στις τρεις φορές, έτσι χάνουν τις τρεις άλλες φορές.
δεν είναι θέμα κόσμου ψάχνοντας πέντε διαφορετικά playbook — είναι ότι εκτός έδρας η ομάδα αυτή χάνει όταν οι αντίπαλοι τους έχουν τρεις διαφορετικές επιλογές σουτ μέσα στο τελευταίο λεπτό. ο ΠΑΟ έχει στήσει την αμύνα του γύρω από τους μεγάλους αστέρες των αντιπάλων, αφήνοντας μεγάλους χώρους στους ρόλους που ζητούν συνέχεια τη μπάλα. όταν λοιπόν κάποιος αντίπαλος βρίσκει έναν οργανωτή που βγάζει 8 πόντους ανά παιχνίδι εκείνοι περιμένουν τον επόμενο αγώνα σα μουμίες.
τις τρεις νίκες τις έκαναν εκείνοι επειδή είχαν χώρο εκεί που έπρεπε, όχι επειδή έκαναν κάτι τόσο σπουδαίο ώστε τρία διαφορετικά σχέδια επίθεσης να βγάλουν αποτέλεσμα. οι ίδιοι ξέρουν πως όταν βγάζουν πάνω από 82 πόντους στους άλλους εκείνοι βγαίνουν επικίνδυνοι —και όμως στις τρεις νίκες δεν έκαναν πάνω από 75 στους αντιπάλους επειδή εκείνοι έκαναν περισσότερα λάθη εκείνες τις βραδιές.
εσείς συνεχίζετε να βλέπετε μάγο στους τρεις γκαρντ σαν να λείπει ο κόσμος πάνω στη γη; παντού γύρω σας υπάρχουν ομάδες που κάνουν τρεις νίκες στη σειρά χωρίς αυτόματα playmaker και διαφορετικά σχέδια επίθεσης —γιατί εκείνοι αλλάζουν ρόλους ΕΝΤΟΣ του αγώνα, όχι επειδή έχουν τρία διαφορετικά βιβλία οδηγιών στην τσέπη.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.