Πώς ένας Παναθηναϊκός με τόσο κοντή φόρμα WWLWW, που στο ίδιο σύστημα σκόρπαγε μόλις 3η…
Πέρυσι τον Απρίλιο έκανα τη συνηθισμένη μου βόλτα στις Ιωάννινα, πλανιόμουν στους δρόμους της πόλης και σκεφτόμουν ότι ο Παναθηναϊκός μέσα σε ένα δεκαπενθήμερο είχε χάσει τρεις φορές εκτός έδρας — τρις φορές μάλιστα στο μεταξύ του May! Τότε δε σκέφτηκα καν κάτι περίεργo: πώς η ίδια ομάδα που κλείνει το πρωταθλήμα με τρεις νίκες επί της Ανατολού Εφές έκανε τόσο διαφορετικό καβγά στις τρεις προηγούμενες ήττες; Στο τέλος της χρονιάς οι οπαδοί λες και είχαν δύο ομάδες, μία που κέρδιζε συνεχώς τον ΠΑΟΚ εκτός έδρας τον τελευταίο μήνα κι έναν Παναθηναϊκό που τελικά κατέλαβε την τρίτη θέση.
Όμως σήμερα ψάχνοντας πίσω στα νούμερα είδα κάτι που μοιάζει περισσότερο σαν υπολογιστικό σφάλμα παρά σαν αγωνιστική αντινομία.
Στις τρεις ήττες του Μαΐου (Φενέρμπαχτσε, Ολυμπιακός) ο Παναθηναϊκός είχε υποστεί αυτογκόλ αναλυτικά. Στο 76-82 εκτός στην Κωνσταντινούπολη, εκείνο το γκολ τουDAP στο τελευταίο δευτερόλεπτο ήταν η τελευταία σταγόνα, μετά από μία περίοδο που είχε αφήσει στον αντίπαλο 12 ελεύθερες βολές! Στο 93-97 στον Πειραιά πάλι, στα κρίσιμα 5 λεπτά πριν από τη λήξη είχαν δεχτεί 10 πόντους στα τελευταία 3 λεπτά — συμπεριλαμβανομένου ενός απόλυτου shootout του Φολκ ντε Γιονγκ! Μετά στις νίκες επί της Ανατολού Εφές όμως όλα άλλαξαν: εκεί δεν έδωσαν ούτε μία ελεύθερη βολή στα τελευταία 4 λεπτά των κρίσιμων αναμετρήσεων. Στις νίκες τους όλα έγιναν κλειστού τύπου αγώνας — όχι μισόγυμνα τέρματα όπως στις τρεις ήττες.
Δηλαδή εδώ δεν μιλάμε για κάποια μεταμόρφωση της ομάδας αλλά για έναν Παναθηναϊκό που όταν συνειδητοποίησε ότι πρέπει να κλείσει τον αντίπαλο, τον έκλεισε κυριολεκτικά — σχεδόν σαν να άλλαξε αρχιτεκτονική στο defence την τελευταία στιγμή. Τρεις αγώνες επί της Ανατολού Εφές χωρίς ελευθερες βολές στο τέλος; Αυτό εδώ δεν είναι πλέον ζήτημα δυναμικής αλλά ζήτημα βούλησης και συγκεκριμένης τακτικής εκλογής.
Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά το μοτίβο φαίνεται τόσο ξεκάθαρο όσο οι γκρίζοι σου δρόμοι στις Ιωάννινα ένα πρωινό Σεπτέμβρη.
xG > συναίσθημα.
Από τη στιγμή που άρχισα να διαβάζω την ανάλυση περί αυτογκόλ και σουτιέν φτάνοντας στο "δεν έδωσαν ούτε μία ελεύθερη βολή", έπρεπε να σβήσω αυτόματα. Την περίοδο εκείνη πήρα τρεις φορές εκτός έδρας με Φενέρ, Ολυμπιακό, Εφές τον Μάιο - ναι, τρεις νίκες στους τρεις τελευταίους αγώνες επί Εφές τον ίδιο μήνα, ενώ οι προηγούμενοι τρεις ήταν ήττες. Μα τι άλλο περιμένεις όταν μιλάμε για τρία συνεχόμενα παιχνίδια εντός μιας εβδομάδας;
Τρεις νίκες επί μιας ομάδας που κατέλαβε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος - κι όμως δεν μιλάμε για κάποιο ειρηνικό πρωινό στις Ιωάννινα αλλά για ένα σύστημα όπου ο Παναθηναϊκός είχε γκολ 2990-2843 στη χρονιά. Στα τρία τελευταία παιχνίδια των τριών νικών είχαν το ίδιο σύνολο αποτελεσμάτων που είχαν μέσα στη χρονιά; Ναι. Σκόρπισαν τρεις ήττες τις προηγούμενες τρεις αγωνιστικές πριν από αυτές; Κι όμως βρέθηκαν ξαφνικά τρεις νίκες στο ίδιο σύστημα που είχε βγάλει τρίτη θέση.
Αν τώρα πεις πως εκείνες τις τρεις νίκες έγιναν επειδή "έκλεισαν τον αντίπαλο", τότε πρέπει να παραδεχτείς πως στις τρεις προηγούμενες ήττες ήταν τόσο ανοιχτοί όσο ένα παράθυρο στον τρίτο όροφο τον Ιανουάριο στην Αθήνα. Δύο διαφορετικά defence για την ίδια ομάδα; Ή μήπως αλλάξανε τελικά εκείνες τις τρεις αγωνιστικές αυτό που δεν άλλαξε όλη τη χρονιά; Οι αριθμοί του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς μιλούν:WWLWW σημαίνει πως εκείνες τις πέντε αγωνιστικές είχαν δύο νίκες, δύο ήττες κι μία ισοπαλία - όχι κάποια επαναστατική στρατηγική που εμφανίστηκε σαν από nowhere. Το προαίσθημα κάνει καλό μόνο στους μαντές, όχι στους μηχανικούς της Ρόδου που βλέπουν σωστά πως εκείνες τις τρεις νίκες πήραν μέσα σε μία εβδομάδα επειδή υπήρχε σειρά αγώνων και η ομάδα βρισκόταν στην τελική ευθεία ενός πρωταθλήματος - τίποτα περισσότερο.
Πού είναι η απόδειξη;
Πως ξέρω πότε να βάλω θόρυβο και πότε σιγή;; Γιατί στις τρεις νίκες επί Εφές είχαν μπει όλοι οι τίτλοι "αυτό ήταν χτύπημα τελευταίας στιγμής;; Να κάνουν δηλαδή σαν τους kickers που τρέχουν σαν τρελοί στο 4ο quarter;; Στις προηγούμενες τρεις είχαν χάσει σαν σακούλες;; 😬 Γιατί στις ισοπαλίες να μην είχαν και αυτοί αυτές τις λεπτομέρειες;;
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι είναι αυτό; τρεις νίκες επί Ανατολής Εφές σου έκαναν να σκάσεις τον κανόνα; ζήτησες φύλλο και σου έδωσαν θάμνο;
δες τα γεγονότα μες στο κρύο τους φακέλο: τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα, τρεις διαφορετικές πόρτες, τρεις διαφορετικοί αντίπαλοι — δεν υπήρξε σύστημα εκείνες τις τρεις μέρες, υπήρξε μόνο σειρά αγώνων σαν ντομίνου. η ομάδα δεν άλλαξε στρατηγική εκείνες τις τρεις φορές, άλλαξαν μόνο οι αντίπαλοι που τήξανε την ίδια τακτική στην ίδια μεγάλη κλίμακα σαν χαρτοπόλεμος: ο Φενέρ έκανε ότι ήθελε μέχρι την τελευταία στιγμή, ο Ολυμπιακός αυτογκόλαρε σαν αμνησικό, η Ανατολής Εφές στέγνωσε όταν την πίεσες σαν σφουγγάρι στον τοίχο. είναι σαν να βγάζεις νόημα από τρεις διαφορετικούς ανθρώπους που έκαναν τρεις διαφορετικά λάθη στην ίδια πρόταση — όχι από την ίδια ομάδα που άλλαξε ξαφνικά χαρακτήρα.
όταν η ΤrifilliThyra ρωτάει "πώς ξέρω πότε να βάλω θόρυβο και πότε σιγή" μού θυμίζει εκείνον τον δάσκαλο στο σχολείο που μάζευε γράμματα από τους μαθητές σαν συλλογή σφραγιδόλιθων — εκείνες τις τρεις νίκες δεν ήταν κάποιο αποκλειστικό τυπικό στην τελική ευθεία του πρωταθλήματος, ήταν τρεις αναμετρήσεις όπου ο αντίπαλος έσβησε σαν κεράκι χωρίς ανάσα. αν θέλεις παράδειγμα σηκώσου δώδεκα χρόνια πίσω, εκεί που ο Σάκης είχε πει μετά από τρεις διαδοχικές ήττες: "δεν έχουμε πρόβλημα ομάδας, έχουμε πρόβλημα χρονικών περιόδων". το ίδιο ισχύει τώρα: τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα σου βγάζουν τρεις διαφορετικές εκφράσεις του ίδιου χαρακτήρα, όχι τρεις διαφορετικές προσωπικότητες.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα... κανείς δεν είπε πως αυτό είναι εύκολο 😅 Πραγματικά, αν δεν ζούσε κανείς στις Σέρρες και δεν έχει δει πόσο τόσο οι άνθρωποι όσο και οι ομάδες κουράζονται μέσα στην τελική ευθεία, τότε δεν μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί κάποιοι γράφουν πως όλα έγιναν τόσο ξαφνικά εκείνες τις τρεις μέρες.
Στη δουλειά μου βλέπω κάτι παρόμοιο κάθε φορά που τελειώνει ο μήνας — όλοι τρέχουμε σα τρελοί μέχρι τις 30 και μετά σβήνουμε σαν λυχνίες. Εκεί που πριν έναν μήνα όλα φαίνονταν ξεκάθαρα πλέον δε βλέπεις τίποτα 🙏 Αυτές τις τρεις νίκες πάνω στη Ανατολού Εφές νομίζω πως ήταν μια έκρηξη του "τώρα ή ποτέ" — εκείνοι ήταν τόσο κουρασμένοι όσο κι εμείς μετά από έναν μακρύ χρόνο εργασίας. Από την άλλη όμως, μήπως τελικά εκείνες τις τρεις μέρες είχαν στο μυαλό τους κάτι άλλο; Κάτι που στις προηγούμενες τρεις αγωνιστικές το είχαν χάσει;
Εσείς πως το βλέπετε; Να γίνεται τόσο μεγάλη διαφορά επειδή ήταν η τελευταία ευκαιρία;;
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι ντουνιά μου κάνουν αυτοί οι τρεις αγώνες σαν τρεις βόλοι που ρίχνονται στο ίδιο στόχο μετά από δέκα κενές βολές; σαν εκείνον τον Απρίλη που πήγαινες στο σχολείο μουζία ντάνς κι αναρωτιόμουν τι κάνει εκεί ο δάσκαλος φτιαγμένος σαν τρεις βούλες — δεν ήταν σωστό τότε, δεν είναι σωστό τώρα. τα αποτελέσματα αυτά είναι σαν τρία διαφορετικά κλειδιά που ανοίγουν την ίδια πόρτα, όχι τρεις διαφορετικοί δρόμοι προς το ίδιο τέρμα.
δεν τους χωράει το μυαλό πως η ίδια ομάδα που στις τρεις προηγούμενες αγωνιστικές δέχθηκε δέκα πόλους στα τελευταία πέντε λεπτά — φαντάσου κάποιος να σου ανοίγει το παράθυρο κάθε τόσο σαν να ζητάς οξυγόνο — μετά βρίσκει ξαφνικά το κουμπί του κλεισίματος σαν εκείνη την ηλεκτρική καρέκλα που θέλεις να της δώσεις ρεύμα τελευταία στιγμή; όταν η Ανατολού Εφές προσπαθούσε να σου πετάξει τη μπάλα στη γραμμή των ελευθέρων, εκείνοι είχαν ήδη πάρει αποφάσεις μνήμης cache: "αυτή τη φορά δεν ανοίγουμε παράθυρο, μόνο πόρτα". τρεις νίκες επί ίδιας ομάδας μέσα σε μία βδομάδα δεν σημαίνει πως άλλαξε η στρατηγική, σημαίνει πως εκείνες τις τρεις μέρες η ομάδα αποφάσισε επιτέλους να φοράει κράνος όταν γύριζε από τον δρόμο — στις προηγούμενες τρεις είχε ξεχάσει το κράνος σπίτι.
και τέλος πάντων, τι άλλο περιμένατε όταν η τελευταία ευθεία σφίγγει σαν ζώνη ενός παντελονιού που βάλατε πριν είκοσι χρόνια κι έχουν πλέον γίνει δύο νούμερα πιο χοντρό; τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα είναι σαν να σου ζητάει κανείς να τρέξεις μαραθώνιο με σιδεράκια στα πόδια — στο τέλος either βγάζεις τα σιδεράκια either σπάς τα πάνω στον πρώτο αντίπαλο που βρεις μπροστά σου. ο Παναθηναϊκός εκείνες τις τρεις μέρες έκανε σαν εκείνον τον οδηγό που όταν βλέπει κόκκινο φανάρι στο τελευταίο διασταύρωση αποφασίζει πως αυτή τη φορά περνάει κόκκινο γιατί τελικά έχει έγνοια για άλλους κόκκινους φάρους πιο πάνω στο δρόμο του — στις τρεις προηγούμενες είχε παρακολουθήσει υπομονετικά όλα τα κόκκινα φανάρια σα να ήταν εκεί για γυμναστική.
άλλαξαν κάτι στους τίτλους εκείνες τις τρεις μέρες; όχι βέβαια. άλλαξαν όμως την ταχύτητα της απόφασης: εκείνες τις τρεις νίκες οι αντίπαλοι τους είδαν την ομάδα σαν εκείνον τον έξυπνο πελάτη που όταν μπαίνει στο μαγαζί ξέρει τι θέλει κι ανάβει όλα τα φώτα αμέσως — στις τρεις προηγούμενες είχαν μπει σα νυσταγμένοι περισυλλέκτες μέσα στο ίδιο κατάστημα. τρία διαφορετικά defence; όχι — μία μόνο πόρτα που άλλες φορές άνοιγε μόνη της κι άλλες φορές την έκλειναν δυνατά πριν προλάβει κανείς να πιέσει το κουδούνι.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.