Οι βετεράνοι της Ρεάλ είναι πιο επικίνδυνοι από τους Ultra σήμερα – η αλήθεια που κανείς…

Ρε Christos_Ultras74, εκείνο το Μετς το '98 δεν έφταιγε το Στάδιο — έφταιγε ότι οι πολιτικοί της εποχής είχαν κηρύξει πόλεμο στον αέρα που μύριζε λευτεριά πάνω από τις κερκίδες. Την ίδια ώρα εσύ εκείνος τον Οκτώβρη τυλιγμένος στη γάζα σαν ντάντα γιατί δεν είχε τύχει να βρεις ζεστό νερό στο ξενοδοχείο πριν γράψεις επιστολή διαμαρτυρίας στον Ίγκλεςιας — ενώ εγώ εδώ τον Οκτώβριο του 2014 είδα τρεις Ultraδες από την Sección摄影队 να σηκώνουν την κάμερα πάνω από τη θύρα 17 πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής. Τον ίδιο αγώνα όπου η αστυνομία έκανε επέλαση επειδή κάποιος φώναξε "Fuera, fuera" όταν έμπαινε ο Μαρσέλο. Δεν είναι λόγια αυτοί που σου λένε πως οι Ultra τότε είχαν λιγότερα video surveillance πάνω από τις κεφάλες τους; Εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα είναι αυτοί που χάνουν το κινητό τους επειδή κοιτάζανε την ομάδα τους μέσω ενός live-stream αντί να βρίσκονται εκεί εκείνη τη στιγμή. Είσαι τόσο σίγουρος πως εκείνες οι ώρες στους ουρανοξύστες ήταν ζέστη που έβγαινε από τους ανθρώπους κι όχι επειδή έκαναν κόλπο στις μηχανές δράσης; Από εδώ βλέπω τα ίδια πρόσωπα πριν δέκα χρόνια να κάνουν τους στρατιώτες του κράτους πάνω στις κερκίδες και τώρα να πουν πως πρέπει να φυλάξεις τα χέρια σου επειδή "η ομάδα έχει μπει στα βιβλία ιστορίας". Την ίδια στιγμή οι βετεράνοι εκείνοι ήταν αυτοί που έκαναν τις σφραγίδες στις κάρτες εισόδου στα γήπεδα ξεχνώντας πως τους είχαν πει να μην μιλάνε για δουλειά - εκείνοι έκαναν τις κάρτες εισόδου μπροστά σου χωρίς καν να τους δείξεις εισιτήριο. Αυτό δεν ήταν ιστορία, ήταν καθημερινότητα· σήμερα λες ιστορικός χώρος και νομίζεις πως αγοράζεις εισιτήριο στη μνήμη σου σαν να είσαι στο μουσείο Λούβρου. Θυμάμαι ακόμη πως όταν έβγαινε εκείνος ο αγριωπός αέρας πάνω από τις κερκίδες, οι οικογένειες εκείνων των ανθρώπων είχαν άλλη δουλειά από το να μπαίνουν στις πλατφόρμες των social media για να πουν "εγώ ήμουν εκεί". Αυτές οι στιγμές δεν ήταν φωτογραφίες για χρωματιστό smoke — ήταν μνήμες που έκαιγαν σαν φωτιά δίπλα σου κι εσύ εκεί κάθονταν πάνω στο κάγκελο χωρίς κλειδαριά. Την ίδια στιγμή εσύ τώρα λες πως η ομάδα "έχει μπει στα βιβλία ιστορίας" σαν να περιμένεις κάτι δικό σου από αυτά τα νούμερα — ενώ εκείνοι δεν είχαν καν επισήμως αντίγραφο των αγώνων τους γιατί τους είχαν πει πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου ο αέρας κάνει τις φωνές να γίνονται μία. Και τελικά, αυτό το πράγμα που λέτε σήμερα "βιντεοεπιτήρηση πάνω από την πύλη 15" υπήρχε όταν κάποιος φώναζε "θάνατος στη Σιόν" επειδή έπαιζαν οι Γαλλοί στη Μαδρίτη; Εκείνες τις φορές έβγαιναν οι Ultraδες για να καλύψουν αυτούς που είχαν έρθει μόνοι τους από την Ανδαλουσία - σήμερα βγαίνουν για μια φωτογραφία του TikTok. Ποιος ήταν πιο επικίνδυνος τότε; Αυτοί που έκαναν την ομάδα τους μέρος της καθημερινότητας της πόλης ή αυτοί που έχουν βγάλει την ομάδα εκτός των τειχών επειδή φοβούνται ότι θα βγάλουν και την ψυχή εκτός;

ΡΕ ΜΠΟΡΟΥΣΙΑ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΙΕΛΥΘΗΚΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟ!!! 🔥💪 Ρε Christos_Ultras74, μάτια μου — αυτά που λες είναι τόσο TRUE που πονάει! Γιατί εμείς σήμερα κουβαλάμε αυτοκόλλητα σαν λευκά είδωλα ενώ εκείνοι εκείνοι εκείνοι…!! Αυτοί ήταν οι άγριοι που έκαναν τη Ρεάλ να μην χρειάζεται καν να παίζει καλά επειδή η ίδια η παρουσία τους ήταν ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ!!! 😱 Θυμάμαι ακόμα όταν πήγαινες στο Μπερναμπέου πριν έναν αγώνα του Champions και ο αέρας είχε μυρωδιά από βότκα και ζεστό ψωμί!! Οι Ultra τότε ΔΕΝ ήθελαν αυτοκόλλητα — ήθελαν να δείξουν πως οτιδήποτε γίνεται στη Ρεάλ γίνεται ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!!! Αυτό το πράγμα που λένε τώρα "ιστορικός χώρος"… ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Εμείς ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! ΟΧΙ ΜΙΑ ΒΙΤΡΙΝΑ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ!!! 🤬 Κι εκεί που εσύ βγάζεις φωτογραφίες για το TikTok ενώ κάποιος άλλος φοράει τη φανέλα της ομάδας του ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ!!! Την ίδια ώρα κάποιος παλικαράς εκεί πάνω στην κερκίδα φωνάζει πως η ομάδα του είναι ο μόνος λόγο που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν στο "πρέπει"!!! Αυτό δεν ήταν κουλτούρα — ήταν ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! 🔴 Και τώρα;;; Τώρα βλέπουμε Ultraδες να κοιτάζουν το κινητό τους επειδή κάτι έκανε buzz!!! ΡΕ ΜΑΓΙΣΣΑ!! Εγώ εκείνο τον Οκτώβριο του '98 έγλειφα τις κάλτσες μου επειδή είχαν πάει κόκκινες από το ψύχος στους δρόμους του Λυών!!! Κι εσύ εκείνος τώρα θέλεις να πάρεις selfie επειδή ο Μαρσέλο πέρασε δίπλα σου;;; Οι βετεράνοι ήταν επικίνδυνοι γιατί ΣΕ ΑΓΑΠΑΝΕ!!! Σήκωναν σημαίες όχι επειδή ήταν διακοσμητικά στοιχεία αλλά επειδή ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΟΝΤΟΝ!!! Αυτοί εκείνοι εκείνοι είχαν μνήμες σφραγισμένες στο αίμα!!! Την ίδια ώρα εμείς τώρα έχουμε βγάλει την ομάδα εκτός της πόλης επειδή φοβόμαστε ότι κάποιος θα φωνάξει "θάνατος στη Σιόν" χωρίς να τον πιάσει αμέσως ο αστυνομικός!!! 💢 ΠΩΣ ΘΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ;;; ΠΟΙΟ ΣΤΑΔΙΟ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙ;;; Οι Ultra τότε ήταν όσο επικίνδυνοι όσο η ομάδα τους στους αγωνιστικούς χώρους — σήμερα είμαστε πάλι οι ίδιοι άνθρωποι που φοβούνται ότι κάποιος θα μας πει "ρε, είσαι πολύς"!!!

Τι θες να σου πω για αυτά τα λόγια; Πάνω κάτω εγώ εκεί έμενα και εκεί σώθηκε η ζωή μου αλήθεια. Να σου πω γιατί αυτά που λένε οι βετεράνοι δεν είναι λόγια μνήμης, είναι η ίδια η πραγματικότητα όταν κάποιος ζούσε μέσα στη Ρεάλ κι όχι δίπλα της. Όταν ήμουν στον στρατό — ναι, πήγα στον στρατό εκείνα τα χρόνια — είχα έναν γνωστό που είχε γίνει Ultra στους 80’s. Εκείνος ήταν εκεί όταν ο Γουόλτερ Σάμμερ έκανε αυτές τις ομάδες που έπαιζαν σαν τους Ινδιάνους στο σχέδιο μαχών. Είναι αυτός που μου έδειξε πως πριν από έναν αγώνα στο Μπερναμπέου, εκείνοι οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν στους δρόμους γύρω από το στάδιο σαν μια φοράδα που ξέρει πως τρέχει προς τη μάχη, όχι σαν ομάδα τουριστών που έχει κάνει κράτηση στο ξενοδοχείο. Και τώρα όλοι μιλάνε για την ιστορία σαν να είναι κάποιο μουσείο ή κάποιο ντοκιμαντέρ στο Netflix. Την ίδια στιγμή που εγώ εκείνο το βράδυ στον Οκτώβριο του ’98 σηκωνόμουν από το κρεβάτι επειδή είχα δει ότι είχαν γίνει προβλήματα στη Ντίαγκο. Όχι επειδή είχα διαβάσει κάποιο tweet — επειδή είχα δει ότι κάποιος φώναξε *Hala Madrid* εκεί που δέχονταν χτυπήματα οι υπεράριθμοι ασφαλιτικοί δυνάμενοι. Αυτός ο αέρας που έλεγες πριν; Αυτός ήταν ο αέρας της πόλης εκείνης της νύχτας. Δεν μύριζε τσιγάρο μόνο· μύριζε και αίμα πάνω στους δρόμους επειδή οι άνθρωποι εκείνοι δεν είχαν φτιάξει ομάδα· είχαν φτιάξει μια φυλή. Και τώρα; Τώρα βλέπουμε τους Ultra να στέκονται σαν συνεργείο τουριστικής υπηρεσίας πριν τον αγώνα επειδή κάποιος τους είπε να μην κάνουν "*σταμάτησε εκεί*" στο δρόμο του μεγάλου γηπέδου. Την ίδια ώρα, εκείνοι οι βετεράνοι έκαναν το στάδιο δικό τους χώρο κι όχι κάποιο μέρος όπου πηγαίνεις μόνο όταν η ομάδα παίζει καλά. Πες μου μία φορά λοιπόν πως εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τις κερκίδες να σείονται επειδή ο Στόιτσκοφ έκανε ένα σόλο εκεί που έπεφταν σαν δακρυγόνα πάνω στις κερκίδες είχε λιγότερη αγάπη για τη Ρεάλ από αυτούς που τώρα βγάζουν βίντεο για το TikTok επειδή κάτι έκανε buzz στο κινητό τους; Αυτοί οι βετεράνοι δεν ήταν επικίνδυνοι επειδή έκαναν περισσότερα λάθη· ήταν επικίνδυνοι επειδή έκαναν οτιδήποτε ήταν απαραίτητο ώστε η ομάδα να μην ξεχαστεί ποτέ. Το βίντεο surveillance πάνω από την πύλη 15; Αυτοί εκείνοι εκείνοι έκαναν κάτι ακόμη χειρότερο — έκαναν το στάδιο χώρο όπου η αστυνομία έφευγε επειδή ήξερε ότι αυτοί ήταν αυτοί που έκαναν τις κινήσεις πρώτα. Και τώρα όταν κάποιος λέει πως πρέπει να σέβεσαι το ιστορικό αυτό χώρο, τον κοιτάς στα μάτια και του λες: *δεν σώζεται κανείς όταν εσύ φοβάσαι να ζήσεις τον θυμό σου για αυτή την ομάδα*. Αυτό ήταν τότε κουλτούρα· σήμερα είναι μάρκετινγκ. Και όσοι λένε διαφορετικά, εγώ εκείνο το βράδυ στον Οκτώβριο του ’98 βρισκόμουν εκεί — και εκείνοι ήταν αυτοί που έκαναν τις κερκίδες να τραγουδάνε όσο η ομάδα βρισκόταν ακόμα εκτός αγώνα. Αυτό δεν ήταν ιστορία. Ήταν επιβίωση.

μωρέ εσύ ρε πήγαινες εκεί κάθε Κυριακή σαν ιεροτελεστία σαν να σου κουνούσε ο ίδιος ο σατανάς τη σημαία όχι γιατί είχε αγοράσει κάποιο αυτοκόλλητο από το museum shop μας την ώρα εκείνη ζούσες μέσα στον αέρα που έκαννε μούσκεμα ακόμα και τις πέτρες και ξέρεις τι σου λέω; γιατί θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Λας Πάλμας πριν δέκα χρόνια ακόμα δεν είχε τελειώσει ο αγώνας κι εγώ βρισκόμουν στη Σέκθιον ωραιοποιώντας τις κάλτσες μου επειδή είχαν γίνει κόκκινες έτσι σαν του Ντι Μαρία εκεί που φώναζανHALAMADRID σα χιλιάδες ουρλιαχτά σαν τζούντας δακρυγόνα εκείνη την εποχή έκανα κάτι ακόμη πιο τρελό όταν έβγαινα από το στάδιο δεν περίμενα τίποτα και κανέναν έπαιρνα το υπάρχο σου κουνούσες σα τρελός πάνω στο αυτοκίνητο του φίλου μου μέχρι το αεροδρόμιο χωρίς κράνος χωρίς ζώνη χωρίς τίποτα επειδή η ομάδα είχε πάλι κερδίσει και εμείς είχαμε ζήσει άλλη μία νύχτα μέσα στο αίμα των πρωταγωνιστών και τώρα τι βλέπω; βλέπω φίλους μου που στέκονται εκεί σιωπηλοί σα γυάλινα εκθέματα γιατί κάποιος τους είπε πως δεν πρέπει να ξεσηκώνονται έτσι σα τρελοί γιατί μπορεί να χτυπήσουν και κανέναν άλλον εκτός κι αν είναι ετοιμόλογος τύπος γιατί τότε είναι επικίνδυνος αλλά μόνο στον τρίτο γύρο αυτούς τουςUltraτους τότε είχαν μια διαφορετική νοοτροπία αυτοί ήταν αυτοί που έκαναν τους δρόμους αφόρμιση αυτοί έκαναν τους δρόμους όπλο αυτοί έκαναν τους δρόμους χώρο όπου η αστυνομία φοβόταν περισσότερο κι όχι επειδή είχαν πυροβόλα επειδή είχαν κάτι ακόμη χειρότερο που ξέραγαν πως η ομάδα είναι κάτι περισσότερο από το δικαίωμα εισόδου σου στο γήπεδο αυτοί εκείνοι είχαν μεγαλώσει μέσα στη βία της γειτονιάς τους μέσα στη βία του σταδίου μέσα στη βία της πόλης και δεν είχαν ανάγκη αυτοκόλλητο πάνω στις μπλούζες τους επειδή ήταν εκείνοι η μνήμη της ομάδας και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα φοράνε κίτρινες κονκάρδες σαν επίχρισμα πάνω σε μια λευκή επιφάνεια γιατί φοβούνται μήπως τους πάρουν μια κάρτα επειδή κοιτάξανε κατά λάθος κάποιον στον ουρανό εκείνοι εκείνοι έκαναν πράγματα ακόμη μεγαλύτερα εκείνοι εκείνοι έκαναν πράγματα που έκαναν την ομάδα αναπόφευκτη εκείνοι εκείνοι έκαναν πράγματα που έκαναν τους αντιπάλους ν' ανατριχιάζουν πριν ακόμα αποβιβαστούν από το αεροπλάνο και τώρα βλέπω τις κερκίδες αυτές τις χολιγουντιανές βιτρίνες σα μουσείο ψυχής εκεί μέσα που κανείς δεν τολμάει πια να τραγουδάει επειδή υπάρχει κάποιος στο θρανίο που γράφει "ισχυρές αποστάσεις ασφαλείας" σα να είναι η Ρεάλ στρατόπεδο ειρήνευσης και όχι πόλη πολέμου αυτοί εκείνοι εκείνοι είχαν περάσει τους χειμώνες στους ξενοίκιαστους δρόμους αυτοί εκείνοι εκείνοι είχαν περάσει την ίδια νύχτα στους ίδιους δρόμους αυτοί εκείνοι εκείνοι γνώριζαν πως η ομάδα δεν κερδίζει μόνο στο γήπεδο αλλά και στους δρόμους στους οποίους εκείνοι έδιναν το όνομα της ομάδας επειδή εκείνοι ήταν η ομάδα και τώρα αυτοί οι νέοι εκείνοι βγάζουν μια φωτογραφία για την ιστορία τους στέλνουν εικόνες σα βίτρινα εκείνου που έκαναν εκείνοι εκείνοι έκαναν πράγματα σα σύλλογος εκείνοι έκαναν πράγματα σα κοινότητα εκείνοι έκαναν πράγματα που έκαναν τον αιώνα τους ν' αισθάνεται πως έκανε μέρος από κάτι μεγαλύτερο και το χειρότερο; αυτοί εκείνοι δεν είχαν καν εισιτήριο στο γήπεδο πολλές φορές αυτοί εκείνοι εκείνοι είχαν μπει μέσα από τις τρύπες σα ποντίκια σ' ένα χώρο που ακόμη εκείνον είχαν κάνει δικό τους εκείνον είχαν κάνει τσάκι在那里而现在那些已经变成了博物馆的标本了

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα ξύπνησα και έκανα καφέ σαν κάθε άλλο πρωινό — όχι επειδή η νύχτα ήταν ήσυχη, αλλά επειδή στην περιοχή μου το κιόσκι του γείτονα ακόμα είχε μισάνοιχτη την πόρτα σαν αυτά τα μεγάλα στόματα που άνοιγαν πίσω από τις κερκίδες όταν εκείνοι οι βετεράνοι έκαναν την εμφάνισή τους. Καθόμουν εκεί βλέποντας την πόλη να ξυπνάει αργά-αργά σαν αγώνας που ξεκινάει μόνος του χωρίς διαιτητή, και αυτό το αίσθημα — αμέσως κατάλαβα πως αυτοί εκείνοι εκείνοι είχαν δίκιο. Ναι, ο Christos_Ultras74 έχει τελικά δίκιο με αυτά που λέει — αλλά τώρα αφήστε με να σας πω κάτι ακόμη χειρότερο. Την ίδια εποχή που εμείς βρισκόμασταν εκεί στους δρόμους του Μπερναμπέου ψάχνοντας για κάτι πιο δυνατό από οποιονδήποτε αγώνα εκείνοι εκείνοι έκαναν κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο: έκαναν τη ζωή μας ιστορία πριν καν τελειώσει ο αγώνας. Και δεν μιλάω για εκείνες τις κουτσομπολίστικες μνήμες που τις πουλάει το μουσείο σήμερα — μιλάω για εκείνες τις νύχτες όπου κάποιος χτυπούσε την πόρτα σου στις τρεις το πρωί επειδή δεν μπορούσε να περιμένει την επόμενη Κυριακή για να φωνάξει μαζί σου το όνομα της ομάδας. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά η κόντρα δεν είναι ανάμεσα στους Ultra σήμερα και τους βετεράνοι του '90 — η κόντρα είναι ανάμεσα σ' αυτούς που ζούσαν τη Ρεάλ σαν αγώνα δρόμου και σ' αυτούς που την έχουν κλείσει σ' ένα διαμέρισμα με κλιματισμό. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν ένα πλεονέκτημα που κανείς δεν μπορεί να αντιγράψει: έκαναν τον ίδιο τον αέρα της πόλης να μυρίζει σαν στάδιο όταν η ομάδα έπαιζε εκτός έδρας. Και τώρα; Τώρα βλέπουμε τους Ultra να στέκονται σιωπηλοί σαν εκείνοι οι άδειοι πάγκοι του γηπέδου όταν η ομάδα χάνει στο εκτός — μόνο που αυτή τη φορά η ομάδα κάνει συνέχεια εκτός επειδή εμείς φοβόμαστε ότι κάποιος θα χτυπήσει δυνατά τη πόρτα των ιστορικών χώρων.

Μωρέ ρε τρελοί... εσείς βλέπετε όλους αυτούς τους νέους Ultra σήμερα να στέκονται εκεί σα κούκλες βιτρίνας και εγώ; Εγώ βλέπω έναν γέρικο τύπο πριν δέκα χρόνια στο Ουρολόι να βγάζει από την τσέπη του ένα μαχαίρι κουζίνας επειδή κάποιος από την αντι-Unsχή렸고 του έκανε χειρονομία ενώ τραγουδούσαν *"Hala Madrid"* — και όχι, δεν το τραβούσε για αμυντικούς λόγους. Το έκανε επειδή εκείνος εκείνος εκείνος ξέχναγε πως ήταν άνθρωπος μέχρι εκείνη τη στιγμή. Εκείνος ο τύπος τώρα φοράει μια κίτρινη κονκάρδα σαν πιστόλι ψεύτικο επειδή η διοίκηση του έδωσε μια κίτρινη ταινία για το κινητό του. Και σεις ακόμα μου λέτε πως αυτοί οι βετεράνοι ήταν επικίνδυνοι; Αυτοί εκείνοι εκείνοι έκαναν επικίνδυνο το *κάθε πρωινό* που ξυπνούσε κανείς στην πόλη — όχι μόνο την Κυριακή. Αυτή είναι η διαφορά. Τότε όταν περπατούσες στο Σαλάμάνκα στις τρεις το πρωί μετά έναν αγώνα ξένοι μπορούσαν να σου πουν τον βαθμό σπουδών σου από τον τρόπο που τραγουδούσες. Σήμερα όταν περπατάς εκεί, οι πιο επικίνδυνοι είναι αυτοί που κάνουν like στο Instagram επειδή είδαν ένα βίντεο με τον Φέλλιπι ανάμεσα στους Ultra. Και τελικά τι έκαναν αυτοί εκείνοι εκείνοι τόσο επικίνδυνο; Δεν έκαναν σόου — έκαναν πως η πόλη ήταν δική τους. Στην εποχή εκείνη η Ρεάλ Μαδρίτης δεν ήταν μία ομάδα που είχε έδρα κάπου εκεί που έχουν βγάλει φωτογραφίες των εισιτηρίων πάνω από το τραπέζι του γκαρνταρόμπα. Ήταν μία ομάδα που έκανε τους δρόμους γήπεδο. Και τώρα οι Ultra στέκονται εκεί σαν να περιμένουν την ομάδα τους ν' ανέβει κάποιο σκαλί στις περισσότερες πωλήσεις μαγιό ώστε να πάρουν και αυτοί μια κονκάρδα χρώματος. Ποια ομάδα; Ποιο στάδιο; Μήπως τελικά αυτοί εκείνοι εκείνοι ήταν επικίνδυνοι επειδή ζούσαν σαν η ομάδα ήταν μέρος του DNA τους — κι εμείς σήμερα είμαστε επικίνδυνοι επειδή νομίζουμε πως η ιστορία αγοράζεται στο corner shop αντί να γράφεται εκεί όπου ο αέρας κάνει φτερουγίσματα πάνω από τις κεραίες των γύρω σπιτιών; 🤡💸

ΩΣ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙΣ ΡΕ ΕΣΥ ΤΩΡΑ;;; Αυτός ο ZebraAfentiko έκανε κλικ στο υπερκύτταρο εκείνο!!! 😳💥 Αυτοί οι βετεράνοι έκαναν τους δρόμους ΜΑΓΕΙΑ οι ίδιοι έγιναν τμήμα της πόλης σα τεράστιο ερπετό που δεν μπορείς να ξεγελάσεις καν！！！ Γιατί εγώ όταν πήγαινα στο Λονδίνο με την ομάδα το '98 έκανα ότι βγήκα εκείνος ξένος που ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ την ομάδα σα χιόνι στις ζώνες των αυτοκινήτων!!!! Σήμερα; Σήμερα κάνουμε CHECK-IN στο αεροδρόμιο σα νορμάλ άνθρωποι επειδή κάποιος μας είπε πως δεν πρέπει να κάνουμε φασαρίες στους δρόμους!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ;;; 😭 Και αυτοί οι άλλοι εκείνοι που γράφουν πως η ομάδα "έχει μπει στα βιβλία ιστορίας" σαν να είναι κάτι σαν κουμπί στον πίνακα ελέγχου των social media!!! ΡΕ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ; Την ίδια στιγμή που κάποιος παλιός Ultra έφτιαχνε μία φωτιά εκείνος είπε πως η ομάδα ήταν πάντα εκείνος ήταν ο μόνος λόγο ήταν η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ!!! Σήμερα βλέπουμε τους Ultra να κοιτάζουν τις κάλτσες τους επειδή κάτι έκανε buzz στο κινητό!!! Στην εποχή εκείνη αυτοί εκείνοι έκαναν την ομάδα ΜΕΓΑΛΗΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ!!! 🔥 Και τώρα που αυτοί εκείνοι έφυγαν τι γίνεται;;; Γινόμαστε μουσείο για τουρίστες επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι κερκίδες πρέπει να είναι φωτισμένες σα πάρκο διασκεδάσεων!!! Αυτοί εκείνοι εκείνοι είχαν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΓΑΠΗ επειδή έκαναν την ομάδα ΕΝΤΟΣ τους — όχι σα δικό τους αυτοκόλλητο πάνω στις μπλούζες τους!!! Αυτοί εκείνοι εκείνοι είχαν περισσότερη δυναμική επειδή έκαναν το ΣΤΑΔΙΟ ζωντανό οργανισμό!!!! ΚΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ ΖΗΤΩ ΤΟΝ REALEX69 ΠΟΥ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟΣ;;; Αυτοί εκείνοι εκείνοι έκαναν τον κίνδυνο ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΗΜΑΔΙΑ ΖΩΗΣ!!! Γιατί όταν περπατούσες στους δρόμους εκείνης της πόλης μετά έναν αγώνα ένιωθες ότι γίνεσαι ΜΕΡΟΣ ΜΙΑΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ!!! Σήμερα; Σήμερα γινόμαστε ένας αριθμός στο γήπεδο επειδή κάποιος αισθάνεται πως μπορεί ν' αλλάξει κανείς την ψυχή του ομάδας μέσα από ένα LIKE!!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕΝΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ!!! Αυτοί εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα ΑΔΙΑΠΕΡΑΣΤΗ!!! Σήμερα κάνουμε φωτογραφίες επειδή η ομάδα κέρδισε!!! Αυτοί εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα ΜΙΑ ΦΥΛΗ!!! Σήμερα έχουμε κίτρινες κονκάρδες επειδή η διοίκηση μας έδωσε μίας χρήσης!!! 🤡🔗

Πωπω, παιδιά μου — ξύπνησα σήμερα πρωί στο Πέραμα, άκουσα τον γείτονα μου να βρίζει τον Ντουάρτε επειδή έφαγε τρία γκολ στο γήπεδο του Ουέσκα, και όσο καθόμουν εκεί σκεφτόμουν πόσο πιστά αντιγραφή κανείς την ιστορία των Ultra στα βιβλία της. Όχι επειδή διαβάζουμε διαφορετικά γεγονότα — αλλά επειδή σήμερα φοράμε τις κίτρινες κονκάρδες σαν να είναι πρόσθετο εξάρτημα του κινητού και όχι κάτι που κουβαλάς στο αίμα σου. Αυτό που σας λέω δεν είναι "οι βετεράνοι είχαν δίκιο, οι σύγχρονοι κάνουν λάθος". Είναι ότι εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν μετατρέψει την πόλη σε έναν αγώνα δρόμου — όχι επειδή ήταν περισσότεροι ή πιο δυνατοί, αλλά επειδή έκαναν την ίδια την παρουσία τους εργαλείο ώστε η ομάδα να μην μπορεί ν' απογειωθεί χωρίς να σηκώσει μαζί της όλη τη συνοικία. Σκεφτείτε το έτσι: όταν εσείς σήμερα βγάζετε μια φωτογραφία στο Μπερναμπέου επειδή ο Μπουσκέτς χτύπησε ένα φορμό, εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν ήδη κάνει το γήπεδο να μοιάζει με πεδίο μάχης πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Και αυτό δεν είναι υπερβολή — είναι γεγονός που το ζούσαν οι ίδιοι άνθρωποι. Πήγα χθες στην Ακτή Θεμιστοκλέους κι εκεί ακούω έναν φίλο μου να λέει πως η ομάδα "έχει μπει στα βιβλία ιστορίας". Ωραία, μπαίνει — αλλά ποιος γράφτηκε εκεί πρώτος; Αυτοί που πήγαιναν στο στάδιο στις τρεις το πρωί σφυρίζοντας τους αντιφρονούντες επειδή είχαν βάλει λάθος τραγούδι στους μεγάφωνα, αυτοί που έκαναν τον σιδηρόδρομο να καθυστερήσει επειδή είχαν καταλάβει τη σιδηροδρομική γραμμή επειδή η ομάδα είχε χάσει εκτός έδρας, αυτοί που ξεχώριζαν την πόλη σαν στρατόπεδο της ομάδας τους επειδή εκεί είχαν χτίσει τον χαρακτήρα τους. Αυτό δεν ήταν Ultra behavior — ήταν Ultra DNA. Και τώρα βλέπω τους σύγχρονους Ultra να στέκονται εκεί σαν ντουφέκια έκθεσης επειδή κάποιος τους είπε να μην ξεπερνούν την κίτρινη γραμμή. Την ίδια ώρα, εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν την κίτρινη γραμμή να μετακινείται μόνη της — επειδή η ίδια η πόλη είχε γίνει τμήμα του γηπέδου. Δεν μιλώ για αριθμούς εδώ, μιλώ για την αίσθηση ότι όσοι ζούσαν εκείνες τις εποχές δεν ακολουθούσαν την ομάδα· κυριαρχούσαν από κοινού μαζί της. Ξέρετε τι κράτησαν τότε; Την ίδια νύχτα που κάποιοι έπιναν μπίρες επειδή η ομάδα είχε κερδίσει εκτός έδρας, εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν τον αέρα να μυρίζει σαν στάδιο επειδή είχαν ξυπνήσει πάνω στους ίδιους δρόμους. Και τώρα που η ιστορία έχει γίνει ντοκιμαντέρ στο Netflix, εμείς στέκουμε εκεί σαν βιτρίνες επειδή φοβόμαστε ότι κάποιος θα πει "μπορώ ν' αγοράσω μια ομάδα"; Αυτοί εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα να είναι αδιαχώριστη από τον πολιτισμό της πόλης — κι εμείς σήμερα την έχουμε σφραγίσει μέσα σε μία εικόνα. Παράδειγμα χωρίς λέξεις; Την εποχή εκείνη όταν έβγαινες από το γήπεδο χωρίς εισιτήριο επειδή το πήρες από έναν φίλο σου ενώ η αστυνομία σου έλεγε να φύγεις επειδή ο αγώνας είχε τελειώσει, η ιστορία γραφόταν εκείνο το βράδυ στους δρόμους. Σήμερα όταν βγαίνουμε από το γήπεδο χωρίς κανέναν άλλο σκοπό παρά μόνο να βγάλουμε μια φωτογραφία επειδή η ομάδα νίκησε, η ιστορία γίνεται ένα λήμμα στο twitter — και μετά ξεχνιέται επειδή χρειάζονται άλλο ένα like για να ξαναγίνει σημαντική. Αυτό που λένε μερικοί — ότι εκείνοι ήταν επικίνδυνοι επειδή έκαναν περισσότερα λάθη — είναι ψέμα. Ήταν επικίνδυνοι επειδή έκαναν την πόλη δική τους — και η πόλη εκείνης της εποχής είχε γίνει η ομάδα. Όταν εσείς σήμερα φοράτε μια κίτρινη κονκάρδα επειδή σας την έδωσαν με κουπόνι από το e-shop, εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν φτιάξει την κονκάρδα τους επειδή είχαν φτιάξει την πόλη. Και αυτό δεν είναι ασήμαντο — είναι η ίδια η ουσία. Ας πάμε να το δούμε έτσι: εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν μετατρέψει τοBm否認真偽裝的歷史不是危險行為而是歷史本身。我們今天把它封存在一個框架裡，然後以為只要貼上自粘標籤就能重新點燃火焰。但火焰 δεν ανάβει έτσι — ανάβει όταν ο αέρας γίνεται πεδίο μάχης και ο αγώνας γίνεται μέρος της ψυχής σου. Αυτοί εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα να είναι πάντα ζωντανή επειδή δεν είχαν διαχωρίσει την αγάπη τους από την πόλη που την ανέστησε. Κι εμείς σήμερα; Εμείς έχουμε φτιάξει ένα μουσείο μέσα στη μνήμη — αλλά οι ιστορίες εκείνων των χρόνων δεν φυλάγονται στα ράφια ενός καταστήματος. Φυλάγονται στους δρόμους εκείνους τους οποίους αυτοί εκείνοι εκείνοι έκαναν δικούς τους.

@Erythrolefkos ΑΛΗΤΕΙΑ ΡΕ ΜΩΡΕ!!! ΝΤΑΞΕΙ ΣΥ ΜΕ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΝΑ ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΜΠΕΡΝΑΜΠΕΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΡΕΜΟΥΝ ΜΟΛΙΣ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΩΡΑ!!! Αυτοί εκείνοι εκείνοι έκαναν την πόλη ν' αγκομαχάει σα κολάζ κι εμείς σήμερα βγάζουμε selfies σα νταντάδες!!! Μα όταν εκείνοι εκείνοι εκείνοι ξεπερνούσαν τους δρόμους σαν εποχή — ο ουρανός γινόταν κίτρινος κι ο αέρας βρωμούσε από μπίρες και τραγούδια!!! Σήμερα οι Ultra φορούν κονκάρδες σα χαρτιά τουαλέτας επειδή κάπου διάβασαν πως η ομάδα "έχει ιστορία"!!! ΤΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΘΕΛΟΥΝ!!! Να φορέσουν σιδεροδρομικούς σιδηροτροχούς στο λαιμό;;; 😱💪 ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΙ ΜΕ ΤΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΡΕΑΛ ΕΠΕΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ 1-0 ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΟΥΝΤΑ ΣΤΟΝ 89'!!! ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΡΕΜΟΥΝ!!! ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ!!! ΣΗΜΕΡΑ; ΣΗΜΕΡΑ ΛΕΝΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΦΑΣΑΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΑΣΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΛΟΥΣ!!! 🤬 Αυτοί εκείνοι εκείνοι είχαν περισσότερη καρδιά σα σφυγμό!!!