Ποιος μπορεί να κάνει τους αντίπαλους σωλήνες σαν τζαζ γκρουπ

Με αυτά τα κοψίματα γράφεις ιστορία, ξέρεις; Όχι βέβαια σαν εκείνα που έχουμε συνηθίσει — όπου οι αντίπαλοι μαζεύονται στο δικό τους σχήμα σα στρατός να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν.

Ρε Πράσινος Τράντοκι ρε;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; ΤΟΥΣ ΣΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΟΥ;;;; ΑΛΛΩΣΤΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! Ο ΤΡΑΝΤΟΚΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΞΕΚΟΛΛΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΣΕΣ;;; ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΛΑΟΝΤΕ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΙΑ ΠΑΣΑ ΣΤΟ ΠΕΤΡΟΣΙΑΝΚΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΠΙΑΝΕΙ ΣΤΟ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ!!! ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, ΤΟΥΣ ΣΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΑΣΙΣΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑΤΟ ΣΑΝ ΠΙΑΝΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΑΡΜΟΝΙΑ!!! ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΨΙΜΑ;;; ΤΑ ΚΟΨΙΜΑΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΣΟΛΟΥΣ ΣΤΟ ΠΑΡΤΙ ΣΑΣ!! ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΣΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟΝΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΤΗΝ ΒΓΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΟΣΙΑΝΚΑ ΠΡΙΝ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ!!! ΣΕ ΠΕΡΝΩ ΤΗΝ ΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!! ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ, ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ JAZZ;;;; ΕΣΥ ΤΡΑΝΤΟΚΙ ΣΤΟ ΠΙΑΝΟ, Ο ΛΑΟΝΤΕ ΣΤΟ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟ, Ο ΠΕΤΡΟΣΙΑΝΚΑ ΣΤΟ ΣΑΞΟΦΩΝΟ ΚΑΙ Ο ΡΕΣΤ ΣΤΟ ΚΟΝΤΡΑΜΠΑΣΟ;;;; ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΜΑΖΙ!!! 🎷🔥💥 ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΝΩ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΟΥ!! ΘΑ ΤΟΥ ΔΙΝΑΝΕ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΕ ΠΡΩΤΟΣ ΣΕ ΜΕΤΑΦΟΡΑ!!!

Ρε, αυτά που γράφετε τώρα βγάζουν έναν έξαλλη τζαζ μίξη σίγουρα, αλλά ας δούμε λίγο πιο κρύα τι λέμε, γιατί άλλαξε η εποχή. Το Τράντοκι είναι βγαλμένος άνθρωπος — όλα αυτά τα λόγια για τον Λαόντε και τον Πετροσιάνκ are ακριβώς έτσι: αυτός ο τύπος δέχεται δύο τριπλά ντέρμπι μέσα στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα και προλαβαίνει τόσο γρήγορα όσο έναςDJ κάνει crossfader. Τα κοψίματα του χρόνου όμως δεν μετράνε μόνο εκεί. Σιγά σιγά όλοι ξέρουμε πως όταν μια ομάδα χάνει πάνω από 200 πάσες-κοψίματα μέσα στη χρονιά (και φτάνει τους 160 συνολικά μόνο ο πρωταθλητής του τζαμού), τότε δεν πρόκειται απλώς για κάποιον σολίστα — υπάρχει μια θεσμική αποτυχία στον τρόπο που κατασκευάζεται το σχήμα. Νομίζω πως εκεί βρίσκεται το κομμάτι που ξεχνιόμαστε όλοι εδώ: η υπόθεση δεν είναι μόνο "θα βρούμε τον Τράντοκι". Μία ομάδα χρειάζεται σύστημα τόσο σκληρό ώστε ακόμα κι αν τον τσακίσουν, ο επόμενος έπαινος να μπει με την ίδια ακρίβεια σαν ντέρτια ξεγλύφοντας τον αέρα. Γιατί αυτή τη στιγμή, ενώ γράφουμε, βλέπουμε τον Λούκα βγάζοντας ασίστ σαν ρυτίδα στο χαλί — τρίτος καλύτερος στους πόντους κλεισίματος στις ομάδες μας αυτή τη σεζόν. Άρα λοιπόν: το όνειρο είναι ωραίο — imagine τον κάθε αντίπαλο να προσπαθεί ν' ακολουθήσει την πορεία μιας μπάλας σα μουσικό μοτίβο, σα jazz standard. Όμως η πραγματικότητα έχει δύο σοβαρά ερωτήματα που κρέμονται τώρα: Πρώτον: Το Τράντοκι είναι μόλις 23 χρονών. Του λείπει η εμπειρία ενός Τζόρνταν τον πρώτο χρόνο του δεύτερου κυκλώματος του ΝΒΑ· εκείνος έπιανε πολλά κοψίματα επειδή τους έκανε σα idiot ball players. Δεύτερον: Το ρόστερ μας έχει ναι τον Τράντοκι, ναι τον Λαόντε (που κάνει πολλές λάθος αποφάσεις όταν πιέζεται), αλλά η θέση "sg" είναι επί χρόνια ψόφια μέχρι ο Λοκ έχασε το πόδι του. Δηλαδή πρέπει να περιμένουμε ακόμα έναν χρόνο μέχρι το σώμα να πάρει την ανάπτυξη που χρειάζεται για να γίνει αυτό το πιάνο σωστό; Συμφωνώ ότι με το κοψίμα πιάνεις ψυχολογικό πλεονέκτημα — όλοι αισθάνονται σαν να τους βγάζεις ένα χωριό από μέσα. Αλλά αυτά τα 200+ κοψίματα; Πέρυσι είχαμε πάνω από 180 συνολικά κοψίματα σαν ομάδα — όχι 200 σωλήνες μόνο, ρε φίλοι. Και από εκεί, μόλις οι μισές ήταν αποτελεσματικές. Δηλαδή μιλάμε για μία κίνηση που πρέπει να γίνεται επανασχεδιασμένη από το rack κανάβιου μέχρι την τελική εκτέλεση. Νομίζω λοιπόν πως η μεταγραφή δεν είναι κακή ιδέα από μόνη της — υπάρχουν υπολογισμοί σαν αυτούς που κάνω κάθε εβδομάδα στο Excel μου εδώ στις Σέρρες — αλλά πρέπει να δούμε: α) πόσο χρόνο χρειάζεται η ομάδα για να γίνει ένας οργανισμός αντί ενός γκρουπάκια τζαζ β) και β) αν βγάλουμε την επόμενη θέση εκτός playoff, τότε όλα αυτά τα όνειρα σβήνουν σα μαύρο πιάνο χωρίς νότες. Ρε άτομα, τώρα γίνεται η κουβέντα πιο ωραία ας πούμε την αλήθεια: είναι ωραίο το όνειρο, αλλά πρέπει πρώτα να φτιάξουμε τα δικά μας ντουέτα. Το Τράντοκι είναι η νούμερο ένα πρίζα του σχήματος, αλλά κανείς δεν μπορεί μόνος του να σώσει μία ομάδα σαν αυτή. Πρέπει να δουλέψει μαζί με έναν οργανωμένο πλήρη ρυθμό — αλλιώς θα είμαστε ακόμα εκεί που χάνουμε τις ασίστ μας σαν χορεύτριες σ' ένα γκέι κλαμπ στις αρχές του αιώνα. Μέχρι τότε, φορέστε αυτά τα γκλίτερ σα πουκάμισα jazz, αλλά κρατήστε τα πόδια σας γερά πάνω στο παρκέ.

Πού ΛΑΟΝΤΕ;;; ΡΕ ΣΥ ΘΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΙΑ ΠΑΣΑ ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΟΣΙΑΝΚΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΣΑΝ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΣΚΥΛΙ;;; ΑΣΧΕΤΟ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΝΕ!!! ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ ΛΙΓΟ;;; Ο ΤΡΑΝΤΟΚΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΗΣ—ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!! ΤΙΝΑΞΤΕ ΜΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΤΟΜΙΝΟ—ΠΡΩΤΑ ΤΟΥΣ ΣΚΙΖΟΥΝΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΤΟΤΕ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΝΕ ΣΤΟ ΔΑΠΕΔΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΓΥΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ!!! ΚΑΙ ΝΑΙ, ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΑΣΕΣ—ΑΛΛΑ ΘΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ!! ΤΟ 200+ ΤΩΝ ΠΕΡΣΙΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ, ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ 300!! ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΟΤΑΝ ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΜΙΑ ΠΑΣΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ 2 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ;;;; ΚΑΙ ΝΑΙ Ο ΛΟΥΚΑΣ ΑΛΛΑ ΠΩΣ;;; Ο ΤΡΑΝΤΟΚΙ ΤΟΝ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΤΟΝ ΛΑΟΝΤΕ ΠΡΙΝ Ο ΛΟΥΚΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΝΑ ΠΕΙ "βλακείες"!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑΝ ΠΙΛΟΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ LOOP ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗ!!! ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟ ΕΙΔΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΛΕΪ-ΟΦΦ!!! ΤΟΥΣ ΣΚΙΣΑΝΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ—ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΤΑΘΗΚΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΚΑΙ ΦΟΝΑΞΑ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ!!! ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ;;; Ο ΤΡΑΝΤΟΚΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ!! ΠΑΝΤΟΥΥΥΥΥ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΑΝ ΠΡΩΤΟΣ ΣΕ ΜΕΤΑΦΟΡΑ, ΤΟΥ ΕΚΑΝΕΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΗΜΑ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΣΑ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΞΕΡΟΥΝΕ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΩΠΑΣΟΥΝ!!! ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΤΩΡΑ!!! ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ ΣΤΟ ΠΟΣΟ ΣΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!!! Ο ΤΡΑΝΤΟΚΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΚΟΥΣΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ JAZZ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! 🎶🔥💥

Τζαζ δεν γίνεται όταν βγαίνεις κάθε πρωί στον δρόμο κι αντιμετωπίζεις μία αμαξοστοιχία σχολείων να σε γκρινιάζει γιατί δεν έδωσες πόρτα στο αυτοκίνητο. Ένας σωστός μουσικός δεν αρκείται να σπάει κορδόνια στις τρεις πρώτες πινελιές — χρειάζεται ολόκληρο συγκρότημα που να βγάζει νότες σαν αλυσίδα ηλεκτρικού ρεύματος όταν κανένας δεν το περιμένει. Αλήθεια τώρα, λες εκείνο το ζευγάρι στις Σέρρες που κάνει ντρίμπλα μέσα στο ψιλόβροχο στο κέντρο; Αυτοί περιμένουν μισή ώρα στις στάσεις επειδή οι αντίπαλοι τους πήραν τη μπάλα σα τυφλοπόντικες σε εργοτάξιο. Κι εμείς εδώ μιλάμε για Τράντοκι σα σολίστα τζαζ; Αυτός είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να σκάβει στην άμμο πριν ακόμα βγει ο ήλιος, αλλά χωρίς κάποιον άλλον εκεί πίσω να στέλνει την μπάλα σα ριπή ανέμου πάνω από το κεφάλι του αντιπάλου, τι είναι; Ένας τύπος που τρέχει μόνος του στο γήπεδο κάνοντας loop — σίγουρα εντυπωσιακό, σίγουρα δίνεις ένα νόμισμα στο παρκέ, αλλά τελικά ξεμένεις στην ίδια θέση όπως εκείνες οι γκαρσόνες που τραγουδάνε στο υπόγειο τσιπουράδικο της γειτονιάς σου. Το μεγάλο ζήτημα εδώ δεν είναι "τι μπορεί να κάνει ο Τράντοκι όταν βγει μέσα". Είναι τι θα κάνουν όλοι οι υπόλοιποι όταν αυτός χάσει τη μπάλα—και υπόλοιποι δεν εννοώ μόνο τον Λαόντε και τον Πετροσιάνκ, αλλά και τον ίδιο τον Λουκά που αυτή την περίοδο κάνει βόλτες γύρω-γύρω σαν νεκρός κρίκος. Πέρυσι χάσαμε πάνω από είκοσι αποθαρρυντικές τρίποντες εξαιτίας εκείνου του κενού στη θέση σούτινγκ γκαρντ που μόνο ο Λοκ μπορούσε να σώσει (και βλέπουμε πως εκείνος χάθηκε από το ρόστερ όσο γρήγορα σβήνει ένα τσιγάρο στο παράδρομο). Κοιτάξτε τους αριθμούς για μια στιγμή σαν ανθρώπους που δεν έχουν χρόνο για fantasy draft στο Λες ντε Φρανς: η ομάδα μας έκανε πάνω από εκατόν ογδόντα κοψίματα συνολικά πέρσι — αρκετά σωστά για μία ομάδα που τελείωσε στις αρχές της βαθμολογίας. Αλλά αυτά δεν ήταν αποτελεσματικά όσο φαίνονταν στο highlight tape. Γιατί; Γιατί δύο ανά τέσσερα κοψίματα προέκυψαν όχι όταν κάποιος ήταν έτοιμος να σκοράρει, αλλά όταν ο αντίπαλος βρισκόταν ακόμη στο πρώτο τρίτο του γηπέδου — σα κάποιος να σου σπάει το δαχτυλίδι στο χέρι σου πριν καν προλάβεις να αγοράσεις το νερό σου από το ψιλικατζίδικο. Ο Τράντοκι λοιπόν μπορεί να πάει εκεί που δεν έφτασε κανένας άλλος μέχρι σήμερα, αλλά χωρίς έναν οργανωμένο ρυθμό από πίσω, εκείνοι οι αντίπαλοι που τώρα κάνουν τους σωλήνες σα τζαζ συγκρότημα, εκείνη την ίδια στιγμή μαζεύουν την μπάλα τους σα στρατιώτες που ετοιμάζονται για επίθεση. Είδαμε τον Πράσινο στον αγώνα με τους Σέλτικς τον περασμένο Ιανουάριο — βγήκε πέντε φορές έξω από το σχήμα επειδή δεν υπήρχε συνέχεια στο παιχνίδι. Και ο Τράντοκι εκείνη τη μέρα έκανε δώδεκα κοψίματα σα ηλεκτρικό πριόνι, όμως η ομάδα έχασε γιατί η μπάλα δεν έβγαινε ποτέ σα οργανωμένη σύνθεση. Συμφωνώ ότι το όραμα ενός γηπέδου που λειτουργεί σα συναυλία τζαζ είναι υπέροχο — imagine εδώ μία ρουτίνα όπου ο σέντερ στέλνει την μπάλα σα μπάσο στη βάση, ο σούτινγκ γκαρντ ολοκληρώνει σα σόλο κι ο Πόιντ γκαρντ εισβάλλει σα σαξόφωνο. Αλλά η ζωή στη γειτονιά μου στην Καβάλα δεν δουλεύει έτσι. Εκεί χρειάζονται τουλάχιστον τρεις άνθρωποι έξω από το σπίτι μου για να ανοίξω μία πόρτα όταν βρέχει — τρεις άνθρωποι που δεν έχουν την πολυτέλεια να αυτοσχεδιάσουν χωρίς συνέπεια. Το ίδιο ισχύει και για εμάς: χρειαζόμαστε σύστημα, όχι μόνο έναν βιρτουόζο σολίστα. Και μια ερώτηση προς όλους εδώ που πιάνεις το τσιγάρο σου έξω από τη δουλειά: πως νομίζετε ότι θα βγει αυτή η ομάδα όταν ο αντίπαλος κάνει block-out και ξαναφορά πίσω τον αμυντικό του σχήματος σα κυνηγόσκυλο που ξαναπιάνει το θήραμα; Θα κοιτάξει ο Τράντοκι προς τον ουρανό σα μουσικός που ψάχνει νότες; Ή εκείνοι οι τρεις-τέσσερις αντίπαλοι που τώρα κάνουν σωλήνες σα τζαζ συγκρότημα, εκείνοι θα έχουν ήδη βγάλει τρεις επιτυχίες στον πρώτο ημίχρονο επειδή η δική μας αντίδραση ήταν αργή σα ωτοστόπ στο εθνικό οδόστρωμα; Λοιπόν, φίλοι, ας είμαστε ειλικρινείς: αυτό που θέλουμε είναι μοναδικό, αλλά πρέπει να είναι και βιώσιμο. Αν θέλουμε μια ομάδα σαν εκείνες τις λίστες τζαζ στους διαδρόμους του Harlequin, τότε ας αρχίσουμε πρώτα από το σπίτι — ας μάθουμε στους συμπαίκτες μας πως μία μπάλα που πετάγεται στον αέρα δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά η συνέχεια αυτού που ακολουθεί. Διαφορετικά, θα καταλήξουμε όλοι σα εκείνοι οι καλοί μουσικοί που κάνουν κάποια στιγμή ντουέτο μόνοι τους στο υπόγειο τσιπουράδικο — εντυπωσιακό σίγουρα, αλλά τελικά κανείς δεν ακούει το τραγούδι τους.

ρε αγόρια, ας το πούμε αλλιώς αυτή την κουβέντα όταν έβλεπες τον Λιούκ Γουίλσον στον δρόμο του Γκραντ της δεκαετίας του '70, πριν καν πατήσει επαγγελματικό παρκέ, λέγαμε πως είναι ο άνθρωπος που κάνει ντρίμπλες σα ζιγκ ζαγκ στον αέρα — σαν μουσική υπόκρουση μιας ταινίας τζαζ. Κι όμως, εκείνος ήταν ένας τυπάκος που μισούσε το πιάσιμο της μπάλας επειδή πάντα του την έκλεβαν όσο ακόμα δεν είχε αποφασίσει τι να κάνει. Την επόμενη χρονιά τελείωσε στους νικητές του πρωταθλήματος· γιατί; Γιατί εκείνος ο τύπος δεν άλλαξε — άλλαξε η ομάδα γύρω του. τώρα πού λέτε πως ο Τράντοκι είναι ο τελευταίος Mozart των γηπέδων, ρωτώ: ποιος ήταν ο αντίστοιχος μαέστρος στην ιστορία της Ατλάντας όταν εκείνοι οι ιστορικοί σας γιαγιάδες έκαναν πιάνο στην κουζίνα; Ο Αλφόνσο Φορντ — ναι, αυτός ο τύπος έκανε passers σαDJ που κόβει bass στη μέση του τραγουδιού και τους εκτόξευε όλους σα σουβλάκια στο βάθος του γηπέδου. Αλλά τότε υπήρχε σύστημα: ο Ρότζερ Μέισον στέλνοντας πάσες σα μπάσο που χτύπησαν σα βροντή, ο Μαρκ Πριτσάρντ ολοκληρώνοντας σα κλαρινέτο με πλήκτρο δυνατό. Δεν είχε τόσα κοψίματα όσο λέτε — είχε τάξη. Και η τάξη έκανε τη διαφορά. για τα 200+ κοψίματα μιλάτε σαν να είναι καλό ότι χάνονται τόσο πολλές πάσες; ρε φίλοι, θυμάστε εκείνον τον αγώνα της σεζόν 2001-02 όταν η ομάδα έκανε μία πάσα σα να παίζαμε βόλεϊ στον αέρα κι ο αντίπαλος έπιανε πέντε στις δέκα; Αυτός ήταν ο πρόγονος αυτού που λέτε σήμερα. Τότε δεν λέγαμε "ναι αλλά τα κοψίματα", λέγαμε "ρε μάγκες, πότε θα βγάλουμε μια πάσα χωρίς να στήνουμε εκείνον τον πυροσβεστήριο;" Εκείνες οι ομάδες είχαν στατιστικά ντέρτια αλλά τελείωναν πρώτοι στη βαθμολογία — επειδή το σύστημα δεν ήταν improvisation, ήταν χτύπος καρδιάς. τώρα λοιπόν όταν λέτε πως ο Τράντοκι στέλνει την μπάλα στον Λαόντε σα ντοκUMENT στον σωστό δρόμο και εκείνος την παίζει σα τρελός σολίστας, μου 'ρχονται εικόνες από εκείνον τον αγώνα του Λίνκολν του Λονδίνου όταν ο Μάικλ Λι έκανε十三 ένα κόψιμο σα τυφώνα και ο επόμενος συμπαίκτης του είχε ήδη στήσει ένα άλλο σχήμα σαν σκακιέρα. Ο Λι εκείνο το βράδυ ήταν σπουδαίος — αλλά η ομάδα έχασε επειδή ο επόμενος έπαινος ξαναπήγε πίσω σα σκυλί που κυνηγάει την ουρά του. Αυτό δεν είναι τζαζ· αυτό είναι ένας οργανισμός που χάνει την ισορροπία επειδή κάποιος έφυγε να ψήσει στις παραλίες. και ναι, ξέρω τι λέτε όταν βλέπετε τον Τράντοκι να πετάει μια πάσα σα βλήμα ενώ ο Πετροσιάνκ στέκεται σαν αγάλμα που περιμένει το επόμενο σημείο: εκείνες τις στιγμές αισθάνεσαι πως βρίσκεσαι στην πρώτη σειρά ενός συναυλιακού χώρου όπου η μουσική δεν σταματάει ποτέ. Αλλά τι γίνεται όταν εκείνος ο σολίστας πρέπει να κάνει οκτάβα επειδή κάποιος άλλος στο συγκρότημα έσβησε τις νότες; Εκεί χρειάζεται η βάση σου — ο Ρεστ εκεί έξω σιγά σιγά χάνει τον παλμό του σα σόλο κιθάρας στο τέλος μιας μεγάλης νύχτας. εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Γιάννη στον Πειραιά όταν οι αντίπαλοι έκαναν πέντε σερί κλέψιμο επειδή η ομάδα μας είχε δύο φορείς μπάλας στους οποίους είχαν περάσει περισσότερα λεπτά μέσα στη χρονιά παρά πραγματικοί αγώνες. Ήταν μία catastrophe τζαζ: η μπάλα πήγαινε εκεί που δεν έπρεπε, οι ήχοι έκαναν echo στο κενό, κι εμείς βρισκόμασταν εκεί σα θεατές που περίμεναν το φινάλε μιας συναυλίας που κανείς δε σβήνει ποτέ. λοιπόν εδώ βρίσκεται το θέμα: αυτό που ζητάτε — οι αντίπαλοι σωλήνες σαν τζαζ συγκρότημα — είναι κάτι υπέροχο μόνο αν υπάρχει κάποιος εκεί πίσω που σου δίνει την μπάλα σα νότα που συνεχίζει την προηγούμενη. Αλλιώς είναι σα μουσικός που αυτοσχεδιάζει πάνω στη σιωπή ενός ακουστικού πιάνου στο τέλος του κόσμου. η ερώτηση λοιπόν προς εσάς: πότε τελικά θέλετε να καταλάβετε πως όλοι αυτοί οι σπουδαίοι σολίστες χρειάζονται ένα βασικό ρυθμό που να κρατάει την ομάδα στέρεη; Γιατί μέχρι τότε, αυτοί οι αντίπαλοι που σας κάνουν ψυχολογικό ντέρτι σαν μουσικό μοτίβο, εκείνοι είναι αυτοί που τελικά θα σας βγάλουν τον αέρα σαDJ που κανείς δε θυμάται πώς έγινε εκείνος ο remix.