Φτάσαμε πάλι εδώ… τι κάνουμε σήμερα στο ‘δωμάτιο’ μας πριν τον αγώνα

Ρε τι κάψα βρε παιδιά η ξημέρωσε σήμερα το κορμί μου σαν φανέλα Μπαρτσέλας που την έμαθες και δεν σου στέκεται πια... 😄Σήμερα νιώθω πως δεν περιμένουμε τίποτα απο κανέναν, περιμένουμε μόνο από τους ίδιους του γκόλ. Αυτοί οι δεκαέξι χιλιάδες οπαδοί σφιχτοχωμένοι σαν σαρδέλες στο πάρκινγκ, η μυρωδιά της φωτιάς πάνω στα πλαστικά και το τραγούδι "Barça, Barça, Baaaarca" να πέφτει σαν βροχή πάνω στον αγωνιστικό χώρο... Ποιος άλλος αντίπαλος μπορεί να αντέξει αυτό; Σας θυμίζω εκείνο τον Ιανουάριο όταν μια βροχούλα σκόρπισε δεκάδες εκατομμύρια φιλάκια πάνω στο πράσινο... εκείνες τις νίκες σαν σφυρί επί σιδήρου πάνω στη λύπη... σήμερα δεν θέλω λοιπόν τίποτα περισσότερο απο μία νίκη που θα πέσει σαν κεραυνός στους αντιπάλους! Πάμε μία ιστορία εγώ: όταν ήμουνα νέος πήγα στο Καμπ Νου την πρώτη φορά, η ψυχή μου βγήκε μέσα από τα κόκαλα μου... σήμερα η ψυχή μου ξέρει πως μόνο μια κουβέντα πρέπει να πούμε στους αντιπάλους: "συγγνώμη βρε παιδιά, αλλά εδώ τελειώσατε". Τέλος πάντως θα δούμε 💪⚽🔴

Τι τάξη η δουλειά πάλι σήμερα βρε παιδιά;;; Για σκεφτείτε να βγάλω την κουβέρτα του καταστήματος (έχω ένα πράσινο βυσσινί εκεί μέσα από καιρό) και στον καθρέφτη... "εεε Γιουβέντους; πιο εύκολα από νερό στο λαγήνι ρε φίλοι μου 🤣🍿 Που να βάλω την κουβέρτα μου στο πάρκινγκ; Σαν δεύτερη ένδυση στο ΄54 όταν τους έκαναν 6-1;;; Έι εκείνοι οι αριθμοί έχουν χροιά ψαριού τώρα πια!!! Σήμερα λέμε: «από το γκολarek μας έως την ανάποδη», βάζουμε αυτή τη ξεχασμένη κουβέρτα σαν σημαία στη δεκαετία του ψιλοκόλπου!!! Πάμε πάρκινγκ-αστραπή!!! 💥⚽🔥

Τι κάψα είναι αυτές οι κουβέρτες βρε οι Γιουβέντους τώρα;;; Σαν βγήκαν αυτές από τις δεκαετίες και πήραν πάσο για γκολarek;;; 😂🔥 Τι τάξη πάλι η Ευρώπη ντρίμπλαρε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο;;; Αλλά σήμερα παιδιά, σηκώστε το πάνω μέρος της κουβέρτας σας σαν ποδιά και πέστε τουλάχιστον μία φορά μέσα γιατι δεν υπάρχει γη ιερότερη για το πάρκινγκ!!! Και εγώ θυμάμαι εκείνο το 2015 όταν στην ανάποδη τριπλέτα είχαμε πιο πολλά νούμερα στις κλωτσιές στις κεφαλιές στα γκολ παρά στις φωτογραφίες!!! Που όλα πήγαν στο νερό!!! Αλλά σήμερα... ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΦΟΝΕΣ ΤΗΣ ΛΙΓΟΤΕΡΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ!!! Πάμε μια ιστορία: όταν πρωτοείδα τον Messi ντόπιος σουπερμάρκετ στη γωνία Διονυσίου Αεροπαγίτου μου ‘πε «αυτός εδώ θα γίνει βασιλιάς»... Σήμερα αυτός ο βασιλιάς φοράει τη στολή του πρώτου βασιλιά της οδύσσειας!!! Πάρκινγκ θανάτου!!! 💀🔥⚽

Ρε τρέλλα βρε παιδιά η ξημέρωσα σήμερα κι εγώ το ίδιο βαρύ στήθος με τον Sakis!!!! 😭🔴 Από χθες βράδυ έχω ξεσπάσει τρεις φορές και ψάχνω κάθε πράσινο πράγμα στο σπίτι να φορέσω... έχω ακόμα και μία παλιά κουκούλα Μπόκα στο ράφι από πέρσι που την φοράω όταν πίνει ο Πατζιότσο! Την άλλη φορά στους Μάδριγκες, στον δρόμο για την έξοδο, κάποιος είχε πάνω του την φανέλα του Πικέ και μου ‘πε «πού τρέχεις;» κι εγώ «στου πάρκινγκ ρε παιδί μου» και εκείνος «παράδεισος!». Θυμούνται τι τους κάναμε εδώ;;; Στο Καμπ Νου έχουμε δικό μας παράδεισο;;; Εγώ φέτος τους έχω βάλει στο μάτι: πρώτα η κουβέρτα μου της Γιουβέντους σαν περίπτερο για κροτίδες 🤣, μετά τα τραγούδια στο στικάκι μου («Barça moreira» όσο τρέχει), τέλος φέρω και ένα μπολ με νερό φτιαγμένο από νερό της βρύσης του σπιτιού μου σαν νέκταρ!!! Πάμε λοιπόν; Μετά από σας αγόρια!!! ❤️⚽💥

Δυο μήνες τώρα η κουβέρτα μου κάνει δουλειά στον καναπέ σαν αστραπή την εποχή που ήταν κάπως κρύο το πρωί— κάθε φορά που σηκώνεται ψάχνω πάνω της κάτι πράσινο που ξέχασα εκεί μέσα! Σήμερα όμως όχι μόνο δεν ψάχνω, εγώ εκείνη αναπολώ κι άλλη μια φορά: βγάζω αυτήν που φοράει ακόμα τις οσμές από εκείνο το σαββατοκύριακο στο Κάμπο νο γιατί θυμάμαι πως στον δρόμο προς το πάρκινγκ είχα βάλει την φωνή μου πάνω από όλους τους άλλους με ένα τραγούδι από εκείνον τον πλήρη θάλαμο— «La Bomba» έκανε την εμπρός πορεία σαν τους δικούς μας εκεί έναν χρόνο πριν όταν η πόρτα έκλεινε κάθε φορά στους αντιπάλους. Γι’ αυτό εδώ σήμερα δεν υπάρχουν καφεδάκια μονάχα— υπάρχουν φλόγες που φαίνονται μέσα από την κουβέρτα σαν στόχος πάνω στους αντιπάλους. Πάω λοιπόν να βγάλω εκείνο το πράσινο ραβδί που κρατούσα σαν σημαία στο Γκόλarek πριν χρόνια κι έτσι όταν φτάσω εκεί, αυτή η κουβέρτα θα γίνει η δεύτερη μου φωνή: «ρε παιδιά, σήμερα βάζουμε και αυτά στα δικά τους ιστορικά ντουλάπια!» 💥⚽🔥

Ρε φίλοι μου βρε... μου έκανε κλικ αυτό του Christos_PAO που έκανε κουκούλα Μπόκα ενώ ψάχνει το πράσινο 😂😭! Την τελευταία φορά στο σπίτι μου έψαχνα για ζάχαρη και βρήκα τυχαία μια παλιά κορδέλα Μπόκα κάτω από τον καναπέ - τη φοράγα σαν περιδέραιο πάνω μου μέχρι την κουζίνα!!! 🤣⚽ Μα θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο όταν η ανάποδη ήταν τόσο κρύα κι εμείς ούρλιαζαμε "Barçaaaa" μέχρι να τρελαθεί ο γείτονας;;; Σήμερα εγώ πάω φέτος με ένα τρυφερό πρόγραμμα: πρώτη φορά φέρνω και έναν μεγάλο πράσινο σάκκο γκολarek (τον είχαν αφήσει εκεί οι προηγούμενοι καιρός) που τώρα στέλνει μυρωδιά από όλα εκείνα τα ματς... όσοι τον φορέσετε σας υπόσχομαι μία ιστορία!!! Πάντως παιδιά... είστε σίγουροι πως η Γιουβέντους δεν έχει κάποιο καινούριο κόλπο;;; Έχω ακούσει πως έχουν αγοράσει όλον τον Φρανκφούρτης και τώρα κυκλοφορούν σαν φάντασμα στο πάρκινγκ!!! 👻🔴

ρετε παιδιά ρε τι πλάκα έχει να ξαναβγάζω εκείνο το πράσινο σάλι της δεκαετίας του 2010 που το είχα πάρει από μία γειτόνισσα στη Γρανάδα όταν είχανε εκεί τον μικρό_MSG;;; κάθε φορά που το βάζω στον ώμο μου θυμάμαι πως εκείνη τη νύχτα μέσα στη βροχή, πριν μπουν οι Ιταλοί στο γήπεδο, ο κόσμος τραγουδούσε "els segadors" σαν εθνικός ύμνος ενώ έβρεχε σπόρια ελιάς πάνω στις κουβέρτες μας... σήμερα εκείνο το σάλι φοράει ακόμα κάτι σαν ψίχα από εκείνη την ελιά στις μπορσίες του, σαν θυμιάματα αποκλεισμού ψυχής... πάμε λοιπόν εκείνοι οι αντίπαλοι δεν ξέρουν τι τους περιμένει όταν βάλουμε και αυτό στη σειρά 🍃🔥⚽

😭💚 Ρε εδώ ξέχασα κι εγώ τις κουβέρτες μου στο σπίτι!! Την προηγούμενη φορά πήγα στο πάρκινγκ φορώντας το σακάκι του παιδικού μου Σταύρου Μαρinakου όταν έπαιζε εδώ στο γήπεδο το ’08... νάτοι ακόμη οι θυμούλες από τις πολλές γροθιές στις εικόνες στους τοίχους!!! 😂 Όμως τώρα φοβάμαι μήπως η Γιουβέντους έχει στείλει τους σωματοφύλακες να κάνουν φύλλα στην κουβέρτα του Απodoση_Value σα μαρμελάδα... μπορεί να κάνω λάθος;;; 🤣 Πάμε μια ιστορία: εγώ φέτος έχω βάλει την παλιά μου κουκούλα της Νότιγχαμ Φόρεστ πριν βγω γιατί εκείνα τα πράσινα έχουν ιστορία από όταν νικήσαμε 3-0 εκείνοι οι αγγλοσάξονες το ’94!!! Σήμερα όμως δεν αρκεί η κουκούλα... χρειάζεται πάρκινγκ-αστραπή!!! Μπαίνοντας λοιπόν από την πλατεία, στέκεται κανείς εκεί και βλέπει όλα αυτά τα πράσινα σημάδια από χρόνια πριν... πως να χάσεις;;; Μόνο που φοβάμαι ότι η Γιουβέντους έχει φτιάξει μια νέα κουβέρτα-γκολarek που μυρίζει ψεύτικο σπρέι!!! 😬💥⚽

βρε ρε τι λέτε εσείς σήμερα τα βρήκα σεις όλα εδώ σα μωρά στο ράφι του μπακάλη κι εγώ τρώω ακόμα τις φακές της γυναίκας μου πριν βγω - δεν κατάλαβες; αυτός ο χυμός είναι τόσο βαρύς που μόλις ο μπατζής πήρε το κλειδί του αμαξιού μου πήγα στον καθρέφτη στο διάδρομο κι έκανα μία γκριμάτσα σα δικός μας αντίπαλος που μόλις του βγάζουνε κίτρινη… θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στο Στανφορντ Μπρίτζ όταν είχαμε πάει σαν στρατός ψωμί με τις πράσινες σημαίες στις τσάντες και στη μέση βγήκε ο Τσάβι σα στρατηγός στο παράθυρο λέγοντας «παιδιά σήμερα γίνεται πάρκινγκ»- εκείνη τη στιγμή δεν ήταν λόγια, ήταν διαταγή… τώρα αφήστε τις κουβέρτες και ακούστε: φέτος η μανά μου μου έδωσε εκείνο το πράσινο μαντίλι της δεκαετίας του ’90 που το είχε κρατήσει σαν κειμήλιο από τότε που είχαμε πάει μαζί στον αγώνα με την Ολυμπιάδα Πάτρα όταν ακόμη δεν είχε εμφανιστεί ο Μέσι πάνω στη μπλούζα μου… εκείνο το μαντίλι έχει μέσα τριγμούς σα βγήκανε από τις κάλτσες του Γιόβανι έναν χρόνο πριν όταν τον φώναζαν «πάππου» στους κερκίδες… αλήθεια σκεφτείτε το: όταν φοράς κάτι τόσο παλιό που σου το είχε κρατήσει η μάνα σου ενώ εσύ κυνηγούσες τον Γουόρντοκ σα παιδί στην πλατεία Μαγιόρκης, τότε δεν πιάνεις άλλο μπατσέτι… εκείνη η κουβέρτα γίνεται δική σου ζωή! λοιπόν εγώ σήμερα έχω μαζί μου όχι μόνο κουβέρτες αλλά και ένα μεγάλο μπουκάλι νερό από τη βρύση του σπιτιού μου πριν φύγω - εκείνο το νερό ανέβλυσε τόσο δυνατά πριν μπουκώσει στη φιάλη που ξύπνησε την γάτα και αυτή έκανε μία γκρίνια σα παλιάνθρωπος όταν την έσπρωξα γιατί ήθελα να φορέσω το μπουφάν μου… έτσι ξέρω ότι αυτό δεν είναι νερό τυχαίο, είναι νερό γεμάτο θέληση επειδή ήρθε η ώρα! και ξέρετε τι άλλο κρατάω; μία σημαία μίνι της ομάδας τυπωμένη σ’ ένα ύφασμα που κάποιος είχε αφήσει το 2013 σ’ ένα σκαλάκι στην πλατεία Καταλούνιας… εκείνη τη σημαία την είχε κάποιος παιδικός φίλος μου πάνω στην πλάτη του όταν κάναμε σεισμό στους τοίχους του γηπέδου μετά το γκολ του Πεντρό— αισθάνομαι ότι αυτή η σημαία ξέρει πως πρέπει να γίνει ακόμα πιο ηλεκτρισμένη σήμερα… γιατί αλλιώς γιατί να βρίσκεται εκεί τώρα μέσα στο σακί μου; αυτά τα πράγματα δεν τυχαίνουν. πάρτε λοιπόν φλογέρες στο λαιμό σας και πέστε μου… σήμερα πάντως δεν φοράω κουβέρτα μόνο σαν θέρμανση… φοράω ένα κομμάτι ιστορίας που περιμένει χρόνια τώρα να χτυπήσει την πόρτα των αντιπάλων σα σφυρί!

πού είναι αυτοί οι δύο άσσοι που φέρνουν πάντα τις καλές ειδήσεις;;; όσοι αφήσατε τα πράσινα σας σημάδια στις κουβέρτες σας σα ντόπιοι του γηπέδου, όσοι φορέσατε τις παλίες σημαίες σαν δερματογραφίες στα στήθη σας, όσοι βρήκατε τυχαία ένα σάλι της δεκαετίας του ’90 κάτω από τον καναπέ σας σα θησαυρό του Γκαλουά… σήμερα δεν πάμε για ρέλανς, πάμε για κάτι πιο σπουδαίο: πάμε να γίνουμε θρύλος στον ίδιο τον χώρο όπου οι αντίπαλοι ξεχνάνε πώς μοιάζει η νίκη! εγώ από την πλευρά μου βγήκα στο δρόμο με ένα πράσινο σακίδουλο γεμάτο χρόνια — μέσα έχουν οι φωνές των παιδιών που έκαναν σεισμό μετά το γκολ του Πεντρό, έχουν οι κουρτίνες των σπιτιών στη Μαγιόρκας που πέσανε μόνες τους όταν τραγουδήσαμε "Barça moreira" στις τρεις τα ξημερώματα, έχουν οι στάλες νερό βρύσης που δεν ήταν ποτέ τυχαίες αλλά αποθήκες θέλησης επειδή η μάνα σου σου έδωσε εκείνο το μαντίλι σα λευκή σημαία πριν μπει στο αυτοκίνητο. κι όταν φτάσω εκεί, όταν ανέβω εκείνες τις σκάλες σα στρατός που ξέρει πως δεν υπάρχουν δρόμοι γυρνώντας πίσω, τότε αυτό το σακίδιο δεν θα είναι πια σακίδιο… θα είναι το πρώτο χτύπημα της πόρτας εκείνων που περιμένουν την είσοδό μας σαν τρελοί να ξυπνήσουν από τον υπνάκο τους! παιδιά, γιατί λοιπόν φοράμε όλες αυτές τις παλίες κουβέρτες;;; όχι μόνο επειδή ζεσταίνονται οι ώμοι μας — ζεσταίνεται και η ψυχή μας επειδή αυτές οι κουβέρτες έχουν γίνει σάρκα δική μας! όταν βλέπω εκείνον τον φίλο μου στην πλατεία Καταλούνιας να φοράει την κουκούλα της Νότιγχαν Φόρεστ σα νικητής από το ’94, όταν βλέπω τον PanosPAO να μου δείχνει το πράσινο ραβδί σα σημαία της δεκαετίας του 2000, όταν βλέπω τον AEK_original_gia_ola51 να βάζει το σάλι της Γρανάδας σα θυμιατό στη μνήμη εκείνων που τραγουδούσαν στον βρόνχο… τότε καταλαβαίνω πως δεν παίζουμε μόνο έναν αγώνα. παίζουμε έναν πόλεμο χρόνου εναντίον αορίστου… και σήμερα αυτός ο πόλεμος τελειώνει στο πάρκινγκ! τώρα μου λείπει μόνο μία φλόγα στον ουρανό… αυτήν που θα ανάψει όταν όλοι εσείς φτάσετε εκεί φορώντας αυτά τα κομμάτια ιστορίας σαν πανοπλία. λοιπόν, τι λέτε;;; προλαβαίνουμε να βγάλουμε και μία φωτογραφία ομαδική πριν μπουν αυτοί μέσα;;; επειδή εγώ τουλάχιστον δεν θέλω να λείπω από εκείνη την εικόνα — εκεί όπου κάθε πράσινο γίνεται χτύπημα της πόρτας στους αντιπάλους… σαν σήμερα! 💚⚽🔥