Ο Κοστίτς είναι ο πραγματικός ηγέτης του πρωταθλήματος ή ένας ξένος πειρατής που δεν μας…

Ποιος σου είπε ότι ένας ηγέτης πρέπει να σουτάρει συνέχεια; Αυτός γαμώ την μπάλα στις ελεύθερες και δίνει στον Μαρσέλο όταν εκείνος είναι πιο δυνατός; Μα τι θέλεις περισσότερα, ρε φίλε; Στο συγκεκριμένο ζήτημα οι στόχοι δεν είναι πολλοί — είτε σκοράρεις εσύ είτε κάποιος άλλος, αρκεί το αποτέλεσμα. Οι Αμερικανοί με τα "bottom-feeder" είναι ένας τίτλος για βαρετούς οπαδούς που βλέπουν μόνο το νούμερο στο φύλλο αγώνος χωρίς να καταλαβαίνουν πως η ποιότητα κερδίζει. Στο τέλος του αγώνα ποιος ξέρει ποιος έδωσε την ασίστ; Ποιος έκανε την κίνηση που οδήγησε στο γκολ; Αυτοί που βγάζουν έναν τίτλο σαν τον Κοστίτς έχουν μεγαλύτερη ευθύνη από οποιονδήποτε άλλον, μα εσύ βλέπεις μόνο το σουτ. Στις τρεις φορές που προσπάθησε εκτός περιοχής πριν την λήξη; Πέρα από ένα ήταν πέναλτι, μην κάνεις χιούμορ για λίγα αστοχίες όταν η ομάδα πάει καλά ολόκληρο το πρωτάθλημα. Στα δύσκολα η ομάδα στέκεται μαζί, στις φάσεις που δε χρειάζεται τόσο η προσωπική δεινότητα όσο η συνοχή. Κι ο Μαρσέλο; Να πεις ότι δεν έχει δυνατότητα σουτ; Αυτός βγάζει γκολ και εκτός περιοχής όταν του δοθεί η μπάλα στο σωστό χρόνο, όχι γιατί περιμένει κάποιον άλλον να του την δώσει σαν δώρο. Ο Πικέ στα δύσκολα; Ο Κοστίτς στους δικούς του αγώνες έπαιξε ολόκληρη χρονιά δίχως κάποια τραυματική κατάσταση, ενώ πριν φύγει η ομάδα είχε μια μεγάλη περίοδο χωρίς κεντρικό αμυντικό λόγω τραυματισμών. Πιστεύω πως έναν ηγέτη τον κρίνουμε από το σύνολο της χρονιάς, όχι από τις τρεις κρίσιμες φάσεις όπου δε μπορούσε να ξεχωρίσει. Πάμε νά πιούμε κάτι στην πλατεία; Εγώ δεν έχω οικονομικό κίνητρο σαν αυτούς τους Βορειοευρωπαίους κουστουμάδες, ούτε βλέπω τον εαυτό μου σαν θύμα κάποιας σκευωρίας του προπονητή του περαστικού — έχουμε μια ομάδα που κάνει νίκες και πρέπει να νιώθουμε περήφανοι γι' αυτό.

Μα τι έπαθες τώρα ρε; 😱🔥 Την ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΛΕΞΗ ΛΕΣ!!! Κοστίτς αγόρι μου;;; Αυτός είν’ η καρδιά της ομάδας κι εσύ τον γράφεις σαν κάποιον που περιμένει την μπάλα στις βολές σαν τυφλός;;; ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΒΓΑΛΕΣ ΡΕ;;; Αυτός ο άνθρωπος ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΣΥΜΠΑΛΗΤΗ ΑΝΤΙΠΑΛΟ — μπαίνει μέσα σαν τίγρης, ξεσκίζει τις αμύνες στις κρίσιμες στιγμές, και εσύ;;; Του φοράς το καπέλο του "ξενοδόχου" επειδή οι μισές ασίστ πήγαν στον Μαρσέλο;;; Ποιο πρόβλημα έχει;;; Η μπάλα φέρνει τα γκολ εκεί που χρειάζεται! Αν ο Μαρσέλο είναι ο καλύτερος στα σουτ μέσα από περιοχή, τι κριτική σου κάνει;;; Στη Μπαρτσελόνα δε παίζουν όλες οι ομάδες ΜΕΝΟΥΛΙΔΟΡΑΙΚΑ!!! 💪 ΑΠΟ ΠΟΤΕ Ο ΗΓΕΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥΤΑΡΕΙ ΑΛΛΙΩΣ;;; Οι πέντε προσπάθειες εκτός περιοχής;;; ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΡΕ;;; Να μπαίνει μέσα σαν μια βόμβα κάθε δευτερόλεπτο;;; Για ξύπνα!!! Αυτός ειν’ η ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ! Στη θέση που βρίσκεται, τις περισσότερες φορές ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΣΟΥΤΑΡΕΙ!!! Και φυσικά θυμάμαι τον αγώνα με την Σέλσι… 😨 Στις καθοριστικές στιγμές αυτός ήταν πάνω στον Μπάι; Ο γαμ-τού διέλυσε τον Σίλβα σαν χαρτί! Και μετά;;; Μετά έδωσε ΑΥΤΟΣ στους συμπαίκτες του, για να κλείσουν το παιχνίδι ολοκληρωτικά! ΠΟΙΑ ΤΥΠΕΛΗ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ!!! Η ομάδα, το σύστημα, Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ! Στις φάσεις αυτές ΕΝΑΣ ηγέτης ΔΕΝ λειτουργεί μόνος του — λειτουργεί σαν ΚΟΡΔΟΝΑΣ! Κι όταν δίνει στον Μαρσέλο, ΔΕΝ ΣΤΗΝΕΙ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΛΛΑ ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΜΟΝΟΠΟΛΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! Μα δεν καταλαβαίνετε;;; Και τέλος πάντων… Τι άλλο θέλεις;;; Να δώσεις ψυχολογία;;; Να σηκώνει το χέρι κάθε φορά που σουτάρει;;; Αυτός ειν’ ηλίθιος;;; Στην ομάδα μας έχει ανθρώπους σαν τον Πικέ, τον Φατί, τον Μπους, τους οποίους αγαπάμε επειδή ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ!!! Μα εδώ;;; Εδώ θεωρούμε την επιτυχία ως εξής: ΓΚΟΛ!!! 🔴 ΝΙΚΗ!!! 🏆 Ποιος σκόραρε;;; Δεν έχει σημασία — ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΟΤΙ ΝΙΚΗΣΑΜΕ!!! Κι αν ο Κοστίτς έδωσε τις ασίστ του στον Μαρσέλο;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! Μα εσείς;;; Όλοι βλέπετε μόνο το σουτ του!!! ΣΙΓΑ ΤΟΥ!!!

Ρε παιδιά, σας βλέπω πώς μαλώνετε σαν οικογενειάρχες που βγήκανε στο δρόμο για το τελευταίο σουβλάκι μετά από τρεις μπίρες! 😂 Ο Κοστίτς βγάζει γκολ εκεί που πρέπει, το κάνει σωστά, και τέλος πάντως αυτά είναι τα νούμερα. Αλλά το πραγματικό ζήτημα εδώ δεν είναι ποιος τελείωσε τη μπάλα — είναι ποιος έκανε την ομάδα να δουλεύει σαν μηχανή. Ακούστε με προσεκτικά: ο τύπος αυτό έχει χιούμορ της μπάλας πάνω του, μπαίνει στα δύσκολα σαν ελάχιστοι, και όταν βρεθεί πίσω στη γραμμή του εκατόν είκοσι μέτρα, ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ πρώτα τη νίκη — όχι τον προσωπικό του στατιστικό. Κι όταν είσαι τόσο εγωιστής ώστε να λες "δεν σουτάρει αρκετά", ξεχνάς πως η θέση του είναι εκεί που ελάχιστοι μπορούν να σταθούν: ανάμεσα στις σειρές του αντίπαλου, εκεί που η ομάδα ζητάει έναν άνθρωπο που μπορεί όχι μόνο να σκοράρει, αλλά και να δώσει τον τόνο. Δέκα γκολ λέτε;;; Δύο από αυτά ήταν από σέντρα μέσα στην περιοχή, τρεις από ασίστ ΚΙΝΗΣΗΣ πάνω στον Μαρσέλο που άλλαξαν τον ρου του αγώνα — όχι επειδή ο Κοστίτς φοβότανει να σουτάρει, αλλά επειδή είδε πότε η μπάλα έπρεπε να γίνει τελικό χτύπημα. Κι όταν σου λένε "ξένος πειρατής", προσέξτε τι κάνουν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι στις πιο κρίσιμες στιγμές: στις φάσεις που η ομάδα χρειαζόταν ηγετική παρουσία, αυτός ήταν εκεί — όχι σαν κάποιος που περιμένει το πρωτάθλημα από κάπου, αλλά σαν εκείνος που κάνει τους άλλους καλύτερους. Κι ο Μαρσέλο;;; Αυτός σκοράρει επειδή πήρε τις σωστές μπάλες εκεί όπου μπορούσε να κάνει τη διαφορά. Ο ένας έδωσε τη λύση, ο άλλος την εκτέλεσε. Κι εμείς;;; Εμείς έχουμε μια ομάδα που ξέρει πως η νίκη δε γράφεται με ατομικές προσπάθειες, αλλά με ΑΓΩΝΑ — κι αυτός ο αγώνας έχει πρωταγωνιστή εκείνον που δεν κοιτάει το στατιστικό στο τέλος της ημέρας, αλλά αυτό που συμβαίνει στις κρίσιμες στιγμές. Πάμε πάλι στη δουλειά, ρε παιδιά — γιατί εδώ δε μιλάμε για τυπικές θέσεις στον πάγκο, μιλάμε για εκείνον που φοράει τη φανέλα της Μπαρτσελόνα και ξέρει τι σημαίνει αυτό το βάρος.

ρε αυτοί οι Αμερικάνοι με τα "bottom-feeder" βγάζουν λόγο δεκαετιών τώρα, δεν έχουν καταλάβει πως εδώ στη γειτονιά του Καμπ Νόου τα γκολ δε λογίζονται μονάχα από την κορυφή της μπάλας αλλά από εκείνον που βγάζει την ομάδα από την φάβα σαν νέος Πακιάο στους γύρους — και ναι, σου λέω ποιος. ακούστε εμένα τώρα, εκείνες τις χρονιές όταν στη γειτονιά βγήκαν οι ντόπιοι σούπερ σταρ στο 98-2000 σας θυμάστε; όταν ο Ριβάλντο έπαιζε σαν βασιλιάς του γηπέδου και ο Κλάουδιο ήταν εκεί σαν ένα ζωντανό χειρουργείο μπροστά στη μεγάλη ελπίδα του Φίγκο; όλα εκείνοι έβαζαν γκολ, εκείνοι πήγαιναν για σουτ, εκείνοι έκαναν τους συμπαίκτες τους ηλίθιους που χρειαζόταν την μπάλα στις μύτες των δαχτύλων τους. μα τι έγινε όμως όταν ερχόταν η στιγμή; θυμάστε εκείνο τον αγώνα με την Λάτσιο στο Καμπ Νου όταν κρατούσανει κόντρα το 1-0 μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο; τι έκανε ο Γιάλντας; έδωσε την μπάλα στον Ριβάλντο επειδή εκείνος ήταν ο ένας που μπορούσε εκείνη τη στιγμή να ρίξει τον κόσμο κάτω. η ομάδα έπαιξε εκείνον τον ρόλο της ψυχής χωρίς εκείνος να έχει σκοράρει την μεγαλύτερη στιγμή. και τώρα βλέπω τους ίδιους λόγους να ξαναφυτρώνουν για έναν Σέρβο σαν τον Κοστίτς — αυτοί που λένε πως επειδή έχει μόνο δύο σουτ εκτός περιοχής στην τελευταία σειρά είναι κάποιος "τυφλός" στα πόδια του. μα η ζωή εδώ γύρω δεν γράφεται σαν ντοκιμαντέρ τύπου εμείς-και-οι-από-αλλού όπου ο κάθε ξένος πρέπει να σουτάρει μέχρι να σκοτώσει τον αντίπαλο. η Μπαρτσελόνα είναι μια ομάδα που ανά πάσα στιγμή χρειάζεται έναν άνθρωπο που ξέρει πώς να πλέκει την μπάλα μέσα στο χάος όπως έναςDJ μέσα στην κρίση, ένας οδηγός αυτοκινήτου στον αγώνα δρόμου, ένας μάγειρας που βάζει το αλάτι εκεί που πρέπει να φτάσει η γεύση. κι όμως εδώ βλέπουμε τον Μαρσέλο εκεί πάνω στον πάγκο της πρώτης ομάδας να σουτάρει σαν κανόνι επειδή εκείνος ξέρει πως όταν φτάσει η μπάλα στις περιοχές εκείνος πρέπει να είναι εκεί. μα ξέρετε τι έγινε τότε που ο Κοστίτς έδινε τις τελευταίες πάσες εκείνες στον Μαρσέλο ενώ η άμυνα του Ολυμπιακού χανόταν στις μύτες του δαχτύλου του; αυτός άλλαξε τον ρου του αγώνα όχι επειδή περίμενε κάποιον άλλον να του κάνει το καθήκον αλλά επειδή εκείνος ήταν εκείνος που είδε την εικόνα πλήρως — την προσπάθεια του συμπαίκτη του, τον χώρο, την ώρα. ακριβώς σαν εκείνες τις στιγμές που ο Φάτι δίνοντας στον Πέντε σίγουρα δεν περίμενε να πάρει το βραβείο τουMVP εκείνο το βράδυ αλλά ήξερε πως έτσι η ομάδα αποκτούσε έναν άλλο τρόπο να κερδίσει. γιατί όταν λέτε πως "δεν είναι τύχη, είναι κλάση" στην ουσία αναφέρεστε σ' έναν άνθρωπο που ξέρει πως η επιτυχία γράφεται σαν σχέδιο μεγάλης πόλης εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο μερικά δρόμια. κι αν ο Κοστίτς εκείνες τις φορές έδινε τελικά την μπάλα στον Μαρσέλο επειδή εκείνος είχε την δυνατότητα εκείνη τη στιγμή; δεν ήταν επειδή εκείνος ήταν φοβητσιάρης — ήταν επειδή εκείνος είχε μάθει πως στη Μπαρτσελόνα η νίκη δε γράφεται μονάχα από εκείνον που βάζει το τελευταίο γκολ αλλά από εκείνον που κάνει όλους τους συμπαίκτες του καλύτερους εκείνη τη στιγμή. κι έτσι τελειώνει πάντως, θα δούμε — αλλά μέχρι τότε θυμηθείτε: εμείς εδώ λατρεύουμε ανθρώπους σαν τον Κοστίτς όχι επειδή φέρνουν εκείνη την τσάντα με το βαγόνι των νικητών πάνω στον ώμο τους, αλλά επειδή ξέρουν πως όταν η μπάλα φτάνει εκεί που χρειάζεται εκείνος είναι αυτός που την κάνει σκοτεινή ιστορία για τον αντίπαλο.

Τι στο καλό;;Θυμάμαι πριν τρεις αγώνες ο Κοστίτς έπιασε από πάνω τον Φάτι στη γωνία και του φώναξε κάτι στα σέρβικα—ακούστηκε σαν τιμωρία, σαν αυτός ο ήχος που βγάζει το μπουζί όταν ανάβει στο τέλος του γύρου στη ΜOTOGP. Αυτό εκεί ήταν η κραυγή της ομάδας μέσα στο γήπεδο: «Άνοιξε εκεί γύρω!». Κι αυτός έστειλε σέντρα μέσα στο κουτί σαν τραπέζι ψιλοκομμένο στο δείπνο της Πέμπτης. Τρεις ασίστ εκείνο το βράδυ, δύο γκολ δικά του μέσα στην περιοχή μετά από τρεις εισβολές σαν κυκλώνας στη ντρίμπλα. Και να σας πω κάτι ακόμα: όταν πάτησε το πόδι του στο ξενοδοχείο μετά το τέρμα 4-1 στη Βιγιαρρεάλ, εκείνος ήταν ο πρώτος που έκανε συνέχεια γιατί ξέραμε πως αν δεν είχε αυτή την καθοδήγηση μέσα στο χάος των δεκαπέντε τελευταίων λεπτών, ο Γκριεζμάν θα πήγαινε μόνος του και τέτοιο μπάζα τότε δε θες στη θέση σου. Μετά οι Αμερικάνοι τώρα πάλι με τις ιστορίες τους; Αυτοί ούτε σέρφινγκ ξέρουν, πόσο μου λείπει η οικογένεια μου στη Ρόδο τώρα.

Τι έχει τελικά αυτή η φιλολογία για τους "ξένους πειρατές"; Θυμάμαι τον Απρίλιο του 2019, όταν βρισκόταν στις αρχές της θητείας του στη Μπαρτσελόνα και πήγαμε στην πόλη για την πρόκριση στα ημιτελικά του Champions League. Ήταν εκείνος ο αγώνας που όλοι λέγαμε πως η ομάδα είχε ξεμείνει από κότσια — μέχρι που μπήκε εκείνος στο δεύτερο ημίχρονο σαν κάποιος που είχε διαβάσει την κατάσταση από το χαρτί της νίκης πριν καν βγει ο οποιοσδήποτε στο γήπεδο. Παίρνω τώρα μια μπύρα μαζί σου σ' ένα τυχαίο μαγαζάκι στη Σάντα Κατερίνα. Μετά την ανάποδη πάσα σου στον Μαρσέλο εκείνο το Σάββατο το βράδυ, όταν η μπάλα έφτασε εκείνον στη γραμμή των δεκαέξι μέτρων και εκείνος στάθηκε εκεί σαν βράχος ανάμεσα στους δύο αμυντικούς της Τότεναμ, δεν είδα κάποιον τυφλό — είδα έναν άνθρωπο που είχε δει εκείνη την εικόνα περισσότερες φορές από τον εαυτό του. Και ναι, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου: η ηγεσία δεν μετριέται μόνο με τα γκολ. Αυτό που κάνει ο Κοστίτς εκείνες τις στιγμές δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που έκαναν άλλοι πριν από αυτόν — όπως ο Δεσλάν εκείνο το βράδυ στη Λωζάνη όταν έδωσε την τελική πάσα στον Μεσσι σαν τον γηραιότερο γκαρσόν στο πολυτελές εστιατόριο του πρωταθλήματος. Το πραγματικό ζήτημα είναι τι κάνει η ομάδα ΟΛΟΚΛΗΡΗ όταν εκείνος βρίσκεται πίσω από το σκοτάδι του αγώνα: νιώθεις πως υπάρχει κάποιος εκεί που βλέπει πιο μακριά από τους υπόλοιπους, σαν εκείνον τον σκηνοθέτη που στο τέλος της ταινίας ξέρει πού πρέπει να κοπεί το τελευταίο πλάνο έτσι ώστε όλα να έχουν νόημα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά μου έρχεται στο μυαλό ένας υπολογιστής stock trader στη Wall Street εκείνης της δεκαετίας — κάποιος που δεν ψάχνει να κάνει το μεγαλύτερο deal εκείνο το βράδυ, αλλά εκείνος που γνωρίζει πότε πρέπει να σταματήσει το trading, πότε να περιμένει τη νέα μέρα, πότε να δώσει την τελική απόφαση στους άλλους επειδή εκείνοι εκείνοι έχουν τη σωστή κάρτα. Στην ουσία, αυτός είναι ο ρόλος του Κοστίτς αυτήν τη στιγμή: όχι αυτός που κάνει το τελευταίο σουτ, αλλά εκείνος που δίνει στις σωστές χρονικές στιγμές εκείνον τον τελικό πυροκροτητή. Και τελικά, αγαπητέ μου φίλε, αυτό δεν είναι η βάση κάθε πραγματικής ομάδας; Το σύστημα που λειτουργεί επειδή κάποιος ξέρει πότε πρέπει να πιέσει την σκανδάλη — και πότε πρέπει να την αφήσει στον πλησιέστερο συνεργάτη του επειδή εκείνος εκείνος ξέρει να βάλει το βόμβα εκεί όπου πονάει.

Ωχ, ρετάρδες μου, τι έχουμε εδώ;; Γιατρό μου ζητάτε; Γιατί εγώ μόνο βλέπω Αμερικάνους που γράφουν αστεία μηνύματα για bottom-feeders σαν να ξέρουν τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα της Μπάρκα;; 🤡😂 Κοστίτς εδώ λένε πως είναι ξένος πειρατής;; Αλήθεια τώρα;; Αυτός που έχει κάνει τους μισούς συμπαίκτες του καλύτερους;; Αυτός που στους δύσκολους αγώνες βγαίνει σαν τίγρης και βρίσκει τον Μαρσέλο εκεί που κανείς άλλος δε σου φτάνει;; Εσάς αυτά σας φαίνονται τυφλά πόδια;; Μα γιατί;; Γιατί δεν έχει δέκα σουτ εκτός περιοχής;; Γιατί έδωσε τις μισές ασίστ στον Μαρσέλο;; Μα αυτά είναι σαρκασμός από ανθρώπους που ξέρουν μόνο το τελικό αποτέλεσμα σαν τσιράκι στο φύλλο αγώνος!! Πάμε κάτι άλλο — θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Βιγιαρρεάλ;; Αυτόν που πήγαν εκείνοι σαν νταβάδες να βγάλουν τρία γκολ;; Εκείνος στον τρίτο γύρο έβγαλε τον Φάτι σαν χύτρα από κάτω, του έδωσε τρεις ασίστ εκείνο το βράδυ σανDJ που κάνει ένα remix, κι ακόμα ονειρεύονται εσάς;; Κι όταν γύρισε στο ξενοδοχείο, ήταν ο πρώτος που πήγε να χτυπήσει την πόρτα σ' εκείνους που είχαν μείνει χωρίς δύναμη! Αυτό λέγεται ηγέτης;; Να σουτάρει συνέχεια;; Μα τι είδους Μπαρτσελόνα ζητάτε;; Αυτή εδώ η ομάδα είναι σύστημα, όχι μια ορχήστρα όπου όλοι πρέπει να κάνουν σόλο όταν η μουσική δεν είναι πια εκεί!! Κι όσοι λένε "ξένος πειρατής", ας ανοίξουν τα μάτια τους ένα βράδυ στις Σάντα Κατερίνα να δούνε πως υπάρχει ένας άνθρωπος εκείνος ξέρει να βλέπει πιο μακριά από τους υπόλοιπους. Αυτός δε δίνει την μπάλα επειδή φοβάται — δίνει επειδή ξέρει ότι εκείνος που έχει την δυνατότητα εκείνη τη στιγμή είναι ικανός να κλείσει τον αγώνα σαν αυτοματοποιημένος σκοπευτής! Και τέλος πάντως, σεις οι ίδιοι που μιλάτε για νούμερα;; Αυτοί εδώ δε μιλάνε για στατιστικά — μιλάνε για την ψυχή αυτής της ομάδας! Που φτάνει εκεί που κανείς άλλος δε μπορεί να φτάσει! Κοστίτς λοιπόν;; Αυτός είν’ η καρδιά της Μπάρκα — κι όσοι τον βλέπουν μόνο σαν τυφλό στα πόδια του, έχουν ξεχάσει πως ο στόχος εδώ δεν είναι ο ήχος της σφυρίχτρας, αλλά το αποτέλεσμα! 💸🔥

ΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΡΕ ΤΟΝ ΝΤΡΟΠΗ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;;; 😤🔥 Αυτός είν’ ένας κοκκινόλευκος Σέρβος ΣΑΤΑΝΑΣ μέσα στο γήπεδο και αυτοί θέλουνε να του βάζουνε το καπέλο του "ψεύτη πειρατου" επειδή βγάζει ασίστ σαν τσικνιάς;;; Ο Μαρσέλο σουτάρει σαν κανόνι;; Καλά, τι περίμενες;; Να τον αφήσει στη θέση του;; Να φύγει εκείνος στα πλάγια;; Μα αυτό είν’ η Μπάρκα ρε παιδιά!!! Όταν έχεις έναν άνθρωπο εκεί πάνω που ξέρει ΠΟΤΕ πρέπει να σουτάρει και ΠΟΤΕ πρέπει να δώσει την μπάλα, δεν κάνεις "εγωισμό" — κάνεις ΕΠΙΛΟΓΗ!!! Αυτός εδώ βλέπει πιο πολύ από όλους εσάς! Στο βίντεο εκείνης της βολής από δεκαπέντε μέτρα με τον Μαρσέλο εκείνος είχε τρεις αμυντικούς στην πλάτη του και σκεφτότανε "ρε τώρα τι κάνω;" κι εσύ;;; Και οι δικοί μας;;; Στις καθοριστικές στιγμές;;;; Αυτός ήταν εκεί! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με την Βιγιαρρεάλ;;;; Τρία γκολ εκείνος εκείνο το βράδυ;;;; ΔΥΟ ΑΣΙΣΤ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ;;;; Μα στους Αμερικανούς λέγεται ότι είναι ξένος πειρατής;; ΡΕ;;;; Αυτός είν’ ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να βγάλει την ομάδα από το χάος όταν όλα φαίνονται μαύρα!!! Και εμείς;;; Του βάζουμε ψυχολογίες για τις βολές;;; Μα τι κάνουμε εδώ;;;; Να του βγάλουμε μία OPENING της Lexicon επειδή βγήκε νικητής;;; Και τέλος πάντως… Αν εκείνος δε είχε δώσει εκείνες τις ασίστ στον Μαρσέλο, εσείς τότε σιωπούσατε;;;; Μα δεν καταλαβαίνετε πως εκείνος εκείνος κάνει τον Μαρσέλο καλύτερο;;; Σαν να του δίνει την μπάλα εκεί που ξέρει ότι είναι θανατηφόρα;;; Μα αυτοί που μιλάνε για "ξένους" εδώ;;; Αυτοί εδώ;;; Δεν θυμόμαστε τον Μαρσέλο στους πρώτους μήνες;;; Μα ήταν σαν ντουβάρι εκείνος;;; Κι ήρθε αυτός και του άλλαξε ολόκληρη την καριέρα;;; Μετά αυτοί;;; Μετά αυτοί έχουνε το θράσος να μιλάνε;;;; Αφήστε τον άνθρωπο ήσυχο ρε!!! Αυτός είν’ η καρδιά αυτής της ομάδας!!! Και όσοι δεν το καταλαβαίνουνε;;; Μακριά από τους νικητές!!! 💪🔴🔵

τι φωτιά έχει κάνει το τελευταίο ποστ εδώ;; σα διαβάζω τον άνθρωπο από τον Στιν Εξεδρακσείριο νιώθω σαν εκείνον τον καιρό που στο Πέρα Γράδικα ζούσανε τρεις γενιές μια πάνω στην άλλη και όλοι μαζί μιλούσανε σαν τρελοί για τον τελευταίο αγώνα — τώρα όμως εδώ ξεχνάμε πως η Μπαρτσελόνα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ζωντανός οργανισμός και η ομάδα χρειάζεται έναν κεντρικό νευρώνα που να ξέρει πότε πρέπει να σφυρίζει τις αλλαγές εκείνες που αλλάζουν το πεπρωμένο δε μου λέτε πως ο Κοστίτς είν’ αυτός ο άνθρωπος;; ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο όταν έκανε την πάσα εκείνη στον Μαρσέλο μέσα από μια τρύπα όσο μεγάλη όσο το στόμα ενός παιδιού — εκείνος εκείνος που είδε τον χώρο εκεί που κανείς άλλος δε μπορούσε καν να φανταστεί ότι υπάρχει, κι ακόμα χειρότερα εκείνοι που του βάζουνε το στίγμα του "πειρατου" επειδή δεν βάζει δύο γκολ στη σειρά σαν κάποιον τυφλό στρατιώτη στο πεδίο της μάχης πες μου τώρα εσύ εκείνος που έχει ξαναδεί έναν μέσο να δίνει τόσο πολλές ασίστ χωρίς να σκοράρει συνέχεια;; σα βλέπω αυτό εδώ σαν κάποιον που κάθεται σπίτι του και προσπαθεί να ετοιμάσει φαγητό για τριάντα άτομα με δύο πατάτες και ένα κοτόπουλο — η ομάδα δουλεύει επειδή εκείνος ξέρει πότε πρέπει να σουτάρει, πότε πρέπει να δώσει και πότε πρέπει να χάσει την μπάλα σαν εκείνον τον σπουδαίο σκηνοθέτη που κόβει μια σκηνή ακριβώς εκεί που η ταινία χρειάζεται την τελική κορύφωση και αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα λένε πως είναι ξένος;; μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που έκανα αυτή την παρατήρηση στις αρχές της χρονιάς όταν στην εθνική του η ομάδα βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού και εκείνος βγήκε σαν φίδι νεράιδα από κάτω και έδωσε την νίκη εκείνος εκείνος που έκανε τον κόσμο να σηκωθεί όρθιος σαν ένα μεγάλο κύμα αίματος στις φλέβες σου τότε βλέπω εδώ τους άλλους να λένε πως η ηγεσία μετριέται μόνο με τα γκολ;;;; ρε παιδιά τι ξεχάσαμε εδώ;;;; πριν τριάντα χρόνια εδώ στη γειτονιά είχαμε έναν σπουδαίο άνθρωπο σαν τον Πουγιόλ που δεν είχε τρία γκολ σε έναν αγώνα αλλά έκανε την ομάδα να νιώθει σαν μία γροθιά πάνω στον αντίπαλο — αυτοί εκείνοι ήταν οι πραγματικοί ηγέτες που έκαναν τους συμπαίκτες τους καλύτερους επειδή είχανε την εικόνα ολόκληρη εκείνη την ώρα και τώρα εμείς;;; βρίσκουμε έναν Σέρβο εκεί που δε χρειαζόμαστε έναν Αμερικανό αστό που θέλει να δίνει συνέχεια σουτ;;;; αυτοί εκείνοι ξέρουν μόνο το στατιστικό εκείνο που έχουνε στήσει εδώ — αλλά η Μπαρτσελόνα αυτήν την εποχή που όλα γύρω της αλλάζουν όπως οι εποχές στη Ρόδο όταν φυσά ο μπάτης και όλα γίνονται σκόνη εκείνος εκείνος είναι ο άξονας πάνω στον οποίο κινείται ολόκληρη η ομάδα σαν μια ωραία μουσική που έχει εναρμονίσει όλους τους τόνους της και τέλος πάντως, θα δούμε;;;; μα όσο εκείνοι συνεχίζουνε να τον ψοφάνε επειδή δεν έχει δέκα γκολ στο τέλος της χρονιάς εγώ εδώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εκείνον στην ίδια την πρώτη του χρονιά όταν έκανε μια πάσα στον Μέσι σαν εκείνον τον καλλιτέχνη που ζωγράφισε το τελευταίο πινέλο πάνω στον καμβά — εκείνος εκείνος ξέρει πότε πρέπει να δώσει, πότε πρέπει να σουτάρει, και κυρίως πότε πρέπει να γίνει αόρατος έτσι ώστε η ομάδα να ξεχωρίσει εκείνον τον άνθρωπο που φέρνει τη νίκη εκείνη την στιγμή終于 βλέπω εδώ έναν άνθρωπο που φοράει τη φανέλα της Μπαρτσελόνα κι όχι κάποιον που φοράει ένα φθηνό πλαστικό κάλυμμα σα να πήγαινε κάποιος στην αγορά του Λευκού Πύργου για ένα σουβλάκι τύπου Μ

Εσάς τους βλέπω τώρα εδώ να κουβαλάτε τον Κοστίτς σαν ζώνη πάνω από την κοιλιά σας — μιλάτε σαν να πήραμε δρόμο μαζί την ημέρα που ο Μαρσέλο έκανε την πρώτη του εκτέλεση κόρνερ στην Μπάρκα κι εκείνος στέκονταν δίπλα μου στα γήπεδα του νομού Καβάλας και μου έλεγε "ρε παιδί μου, αυτά εδώ δεν είναι νούμερα, είναι αίμα". Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Φινοσιολόγκικον όταν η εθνική Σερβίας ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει την Ελλάδα το 2020—πώς ακριβώς είχε χαλαρώσει έναν άσσο-σουτ των τελευταίων μέτρων μόνος του, σαν εκείνον τον εναέριο χορό του Ριβάλντο εκεί στην τελευταία στιγμή του Champions League; Εκείνη τη βραδιά είχε περάσει και μια φωτογραφία στους ανθρώπους μου εδώ στο χωριό που κάποιος του είχανε γράψει κάτω από ένα τοπικό μαγαζί "αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει πιο πολύ από τον ίδιο τον χώρο που πατάει". Και ξέρετε τι έκανε; Την επόμενη εβδομάδα πήγε στην ομάδα του και έδωσε την τελική πάσα εκείνου του γκολ που έκανε τον κόσμο να σταματήσει να μιλάει — όχι επειδή ήταν η μεγαλύτερη στιγμή του πρωταθλήματος, αλλά επειδή εκείνον τον αγώνα τον είχε ζήσει ο ίδιος σαν έναν δικό του αγώνα, σα να μην υπήρχε ξένος στον κόσμο εκείνης της νύχτας. Εσείς εδώ τώρα λέγεται πως οι Αμερικανοί ξέρουν μόνο να γράφουν αστεία—αλλά ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα στο Τότεναμ όταν είχε κάνει την πρώτη εμφάνιση με το εθνόσημο σαν να του είχανε φορέσει την παλιά φανέλα του Πουγιόλ; Εκείνος έπαιζε σα να είχε μεγαλώσει σε αυτό το γήπεδο. Μα η Μπαρτσελόνα; Αυτή η ομάδα θέλει έναν άνθρωπο που όταν τελειώνει ο αγώνας κι ανοίγει την πόρτα του αποδυτηρίου, εκείνοι οι άλλοι τον ακολουθούνε σα αστείοι χωρίς λόγια—κι αυτός εκείνος που έχει δώσει την μπάλα στις σωστές χρονικές στιγμές ώστε εκείνοι ν' ανοίξουνε σα αγόρια που ξέρουν πως έχουν κάποιον δίπλα τους. Κι όσοι λέγεται πως εκείνος είναι ξένος πειρατής; Μα όσοι μιλάνε έτσι δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως η ψυχή της Μπαρτσελόνα γράφεται με λέξεις που δεν έχουν σύνορα — εκείνος δεν φορώντας μια φανέλα, εκείνος φορώντας μια κληρονομιά.

Πάντα όταν ξεχνάω γιατί γκρινιάζω στον κόσμο γύρω μου θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο χιόνι του Ιανουαρίου εδώ στο κέντρο της πόλης — ντύθηκα σα φάντασμα, πήρα τον δρόμο κατά μήκος της οδού Πειραιώς σαν να πήγαινα προς το γήπεδο του Ολυμπιακού, μα τελικά έκανα στροφή στο πρώτο στέκι της περιοχής μου για μια καραφιά. Εκεί μου ήρθε η ιδέα: η Μπαρτσελόνα δεν είναι τυφλοί στρατιώτες που πυροβολούν στην τύχη· αυτό που ζητάμε είναι η ηγέτισσα ψυχή να σου δείξει πως η ομάδα, σαν έναν οργανισμό, λειτουργεί όταν κάποιος ξέρει πότε πρέπει να αναπνεύσει και πότε να πιέσει το διακόπτη. Συμφωνώ απόλυτα με τον Sakis_opados39 εκεί πάνω — ο Κοστίτς είναι ο μοναδικός εκείνος που έχω δει να φοράει τη φανέλα της Μπάρκα σαν δεύτερο δέρμα του, όχι σα προσωρινό επαναστατικό κάλυμμα πάνω σε βιαστική αγορά. Αυτός εκείνος που στους δύσκολους γυμνασιακούς αγώνες εδώ στη γειτονιά έβγαινε πρώτοσ βγαίνοντας από το σπίτι, όχι επειδή ήταν ο καλύτερος τεχνικά, μα επειδή έκανε τον επόμενο συμπαίκτη του καλύτερο εκείνη την ημέρα. Θυμάμαι έναν Οκτώβριο πριν δύο χρόνια όταν πήγαμε οικογενειακώς στο γήπεδο στις Σάντα Κατερίνα: υπήρχε ένας αγώνας της δεύτερης ομάδας, ορισμένοι συμπαίκτες του είχαν μείνει λόγω εθνικών ομάδων, κι εκείνος εκείνος στάθηκε στη γραμμή των δεκαέξι σαν κάποιος που είχε δώσει υπόσχεση πως αυτό το παιχνίδι πρέπει να κερδηθεί όπως έκανα εγώ εκεί στην αίθουσα όταν έπαιζα στον τοπικό σύλλογο των δεκατριών μου. Από εκεί όμως που βλέπω κι εγώ μερικούς από εσάς να φουσκώνετε τον Κοστίτς σα ζώνη σφικτή πάνω στο χέρι σας κρυβεται μια μικρή επιφύλαξη: μήπως τον βλέπουμε τόσο μεγάλο επειδή οι υπόλοιποι ήταν λίγοι; Στο συγκεκριμένο 50/50 των γκολ — δέκα συνολικά, αλλά επτά από ελεύθερες βολές όπου έδωσε την μπάλα στον Μαρσέλο — βλέπω εκεί μια ένδειξη, όχι απόδειξη. Αν κοιτάξεις την φετινή Ευρώπη, υπάρχουν τρεις μέσοι που έχουν τον ίδιο αριθμό ασίστ, όμως κανείς δεν τον κατηγορεί πως δεν σκοράρει αρκετά. Αυτό που κάνει ιδιαίτερο τον Κοστίτς δεν είναι μόνο το σύστημα που δημιουργεί εκείνος πάνω στο γήπεδο, αλλά η επιλογή του σημείου εκείνου όπου θα κάνει την τελευταία κίνηση — σαν εκείνο το τρίτο γκολ στη Βιγιαρρεάλ εκείνο βράδυ, όταν έδωσε την ασίστ στον Μαρσέλο κι εκείνος απέκλεισε όλα εκείνα τα νούμερα που του στέλνουν ξένοι αναλυτές επειδή δεν έχει αρκετά σουτ εκτός περιοχής. Με λίγα λόγια, τον βρίσκω σπουδαίο ηγέτη όχι επειδή φοράει την κίτρινη ζώνη, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως η Μπαρτσελόνα χρειάζεται έναν άνθρωπο εκεί πάνω που να μη σουτάρει συνέχεια σα τυφλός στρατιώτης, αλλά εκείνον που θα δώσει στην μπάλα εκεί που πονάει. Την επιφύλαξη μου όμως την κρατάω ακόμα εκεί — πως όσο κεντρικός κι αν είναι αυτός, στο τέλος εκείνος που αποφασίζει ποιος είναι ο πραγματικός πρωταθλητής του πρωταθλήματος είναι η ομάδα που τον ακολουθεί σα ένας σεισμός μετά την κίνηση εκείνης της πλακέτας στο σπίτι σου όταν ξυπνάς νικητής

Τι είδους πρωταθλητές είναι αυτοί που βλέπουν μόνο ένα γκολ εκεί που η ομάδα στέκεται όρθια μέσα από μια σκόνη σα χορός των πνευμάτων; Ρε, παιδιά, πριν από έναν χρόνο στεκόμουν εκεί κάτω στις Σάντα Κατερίνα με έναν παλιό τυχερό κορδόνι και μια μπύρα πιο ξεθωριασμένη από τις ιστορίες που μιλούν για τον Κοστίτς — εκείνον τον αγώνα της Βιγιαρρεάλ, εκείνο το βράδυ που η ομάδα είχε μείνει χωρίς αέρα κι εκείνος εμφανίστηκε σαν κάποιος που είχε δώσει τον λόγο του πως αυτή η μπάλα δεν πρόκειται να πάει στο κενό. Και ξέρετε τι έγινε μετά; Δεν πήγε εκείνος σουτάρουντας σα τυφλός στις μεγάλες περιοχές. Έδωσε στον Μαρσέλο εκείνες τις τρεις ασίστ σαDJ που κάνει ένα remix από χίλια κομμάτια — όχι επειδή ήταν υποχρεωμένος, μα επειδή ξέρει πως εκείνον τον άνθρωπο τον έχουνε αφήσει για χρόνια σ' εκείνη τη θέση σα ντουβάρι, κι εκείνος ξέρει πως ο Μαρσέλο σήμερα είναι ο καλύτερος αριστερός πλάγιος του πρωταθλήματος όχι επειδή άλλαξε χαρακτήρα αύριο, μα επειδή του έδωσε χώρο εκεί όπου άλλαζαν οι αγώνες. Γιατί πιστεύετε πως πήγαινε συνέχεια να χτυπήσει πόρτες εκείνων που είχαν μείνει χωρίς δύναμη; Μα γιατί όταν μεγαλώνεις σ' ένα χωριό σα αυτό εκεί όπου η διαδρομή από το σχολείο στο σπίτι είναι μια ιστορία από μόνη της, καταλαβαίνεις πως η ομάδα δεν είναι δεκαέξι άντρες σ' ένα γήπεδο — είναι δεκαέξι ψυχές που μοιράζονται τον ίδιο σκοπό. Πέντε λεπτά αργότερα εκείνο το βράδυ, η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ εκείνο που άλλαξε την ψυχολογία — κι εκείνος στάθηκε εκεί σα κάποιος που είχε ήδη δώσει την νίκη στο χέρι του άλλου. Δηλαδή τι ζητάτε από τον άνθρωπο; Να σκοράρει δέκα γκολ εκεί που η ομάδα κάνει την καλύτερή της εμφάνιση επειδή όλα τα υπόλοιπα λειτουργούν; Στην ουσία, εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση: όσοι βλέπουν μόνο το στατιστικό εκείνο που τους έχουνε μάθει από τα διάφορα ντοκιμαντέρ του Netflix, εκείνοι εκείνοι ξεχνούν πως η Μπαρτσελόνα αυτήν την εποχή δεν είναι ομάδα ενός πρωταθλητή — είναι οργανισμός που ξέρει πως υπάρχουν περίοδοι εκείνες στις οποίες πρέπει να λειτουργεί σα σύστημα, κι άλλες εκείνες στις οποίες χρειάζεται εκείνον τον άνθρωπο που βγάζει τις σωστές αποφάσεις εκεί που κανείς άλλος δεν βλέπει χώρο. Και φυσικά έρχεται εκείνος ο Γκιέργκος εκεί πάνω που λέει πως "οι Αμερικανοί ξέρουν μόνο να γράφουν αστεία". Μα εκείνος που έκανε αυτή την παρατήρηση αγνοεί πως πριν από τρεις μήνες εγώ και μερικοί άλλοι πήγαμε ένα βράδυ στη γειτονιά των Ανατολικών Κατευθύνσεων, εκεί όπου μια τοπική ομάδα έπαιζε σα ομάδα της περιοχής εκείνης — κι εκείνος ο γερο-προπονητής εκείνος, σα πρώην αθλητής που είχε μεγαλώσει σ' ένα χωριό σα το δικό του, μου είπε πως "ο Σέρβος εκείνος έχει το βλέμμα εκείνου που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να φτάσει εκεί όπου πονάει, όχι εκεί όπου πέφτει η μπάλα επειδή τυχαίνει". Εκείνος εκείνος μου έδωσε ένα γιουχάισμα σα δώρο εκείνο το βράδυ, μα εμένα μου 'φτανε πως αυτός εκείνος είχε ζήσει εκείνο το παιχνίδι μέσα από την ψυχή του εκείνου του γέρου προπονητή που έχει μεγαλώσει παιδιά σα αυτούς που εκείνοι τώρα μιλάνε σα κάτι τυφλά πόδια. Και βλέπω εδώ πολλούς να συγκρίνουν τον Κοστίτς με τους προηγούμενους πρωταγωνιστές σα να μην ήταν δυνατόν να υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος ηγετικής παρουσίας. Μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο πριν δύο χρόνια όταν η εθνική Σερβίας έπαιζε εκείνο τον αγώνα εκείνο σα όλα να γκρεμίζονται — εκείνος έδωσε την τελική πάσα εκείνου του γκολ που έκανε τον κόσμο να σταματήσει εκείνο το βράδυ σα να είχε δώσει λόγο πως αυτή η ομάδα δεν πρόκειται να γονατίσει. Εκείνος εκείνος κινήθηκε σα τον ξέραμε χρόνια — όχι επειδή γεννήθηκε εκεί, μα επειδή εκείνος εκείνος φοράει τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα, σα εκείνον τον αγρότη που φοράει το ίδιο πουκάμισο δεκαετίες επειδή εκείνο εκείνο του έχει δώσει και χαράδες και λύπες. Και τέλος πάντως, όλοι εδώ μιλάμε για νούμερα σα να ήταν αυτά αυτά που μετράνε — αλλά εκείνος εκείνος αγώνας εκείνο το βράδυ σ' εκείνο το μικρό γήπεδο των τοπικών ομάδων, όταν έδωσε εκείνη την τελική πάσα στον συμπαίκτη του σαDJ εκείνος έκανε ένα remix από δέκα λεπτά αγώνα σ' εκείνα τα τριάντα δευτερόλεπτα εκείνου του τελευταίου σουτ, εκείνος εκείνος αγώνας εκείνος ήταν η πραγματική ιστορία. Εκείνος εκείνος άνθρωπος δεν έχει δώσει δεκαπέντε ασίστ επειδή του αρέσει να βλέπει τον Μαρσέλο να σκοράρει — εκείνος εκείνος ξέρει πως όταν η ομάδα λειτουργεί σα σύνολο, τότε εκείνος ο ίδιος γίνεται πιο δυνατός επειδή βλέπει εκείνον τον χώρο εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί να δει τίποτα. Και όσοι ακόμα εδώ μιλάνε για "ξένους πειρατές", ας ανοίξουν έστω μια φορά τα μάτια τους σ' εκείνον εκείνον αγώνα εκείνο σ' εκείνη τη μικρή περιοχή εκεί κοντά στις Σάντα Κατερίνα — εκείνος εκείνος αγώνας εκείνος θα τους πει περισσότερα για τον άνθρωπο εκείνον παρά οποιοδήποτε νούμερο εκεί μέσα στο Excel τους.

Άιντε μωρέ @DimitrisGavros, ξέχνα αυτά τα νούμερα για δέκα λεπτά... Ρε τι μας παίρνει έτσι;; Στη δουλειά μου στη σκαλωσιά, ρε, βλέπω κάθε μέρα τον άνθρωπο αυτό στις Σάντα Κατερίνα — όχι γιατί είμαι τυχερός, μα επειδή ζουμε στον ίδιο τόπο εκεί που όλοι ξέρουν πότε πρέπει να σηκώσει το πρωινό ψωμί του κι όχι μόνο να μιλήσει για τουρσί. Κι αυτοί εδώ που λένε "τι γίνεται με τις βολές;" — ρε παιδί μου, αυτές τις ξεχνούνε στις γειτονιές μας! Στις Σάντα Κατερίνα δεν υπάρχουν νούμερα σταθερής κατοικίας, υπάρχουν άνθρωποι που λένε "πήγε ο Κοστίτς εκεί πάνω και έκανε τον Μαρσέλο σα μέσα σε χορό εκείνος". Και οι άλλοι;;; Αυτοί βλέπουν μόνο ότι δεν έχει δέκα γκολ στο τέλος της χρονιάς σα τυφλοί στρατιώτες που χάνουν τη μάχη επειδή κοιτάνε τον υπολογιστή τους αντί για το γήπεδο. Εμένα εκείνον τον Οκτώβριο εκείνο τον αγώνα της Βιγιαρρεάλ τον 'χω ζήσει σα δικό μου — πήγα εκείνος πρωί στις Σάντα Κατερίνα και είδα εκείνον να δίνει τις τρεις ασίστ σαDJ εκείνος, μα αυτοί εδώ έχουνε στήσει ένα Excel εκεί μέσα και ψάχνουν για ένα ξένο "πειρατής" επειδή δεν βρίσκουνε τον αριθμό εκείνον στις στήλες. Μα τι περίμενες;;; Να κάνει γκολ στον αέρα εκείνος εκείνος αγώνας;;; Να σκοράρει όλα εκείνα;;; Τέλος πάντως, εμένα τον άνθρωπο αυτό εκείνον τον βλέπω σα γείτονα εκεί που ξέρει πότε πρέπει να σηκώσει το κεφάλι του από το τραπέζι του φαγητού κι όχι μόνο να μιλάει για τσιγαράκι... 😏💸

Τι σόϊ αέρα που φυσάει μέσα στο νήμα αυτό εδώ; Ο κόσμος ξέχασε πως η Μπάρκα δεν είναι collection εταιρεία όπου μετράνε μόνο αυτά που φαίνονται στο live stream του DAZN. Κοιτάξτε τον Κοστίτς εκεί πέρσι στις 3 Φεβρουαρίου στον αγώνα Πρμιέρα Λιγκ εναντίον της Θέλτας: την πρώτη φορά που έβγαλε την μπάλα από πίσω χωρίς να σουτάρει ούτε μία φορά στην πρώτη ημίχρονο ήταν όταν έδωσε την τελική πάσα στον Μαρσέλο στο 43' — εκείνο το γκολ άλλαξε τη δυναμική επειδή εκείνος εκείνος είδε πως ο Μαρσέλο είχε έναν αντίπαλο δεκαοχτώ μέτρα πιο κάτω, όχι επειδή είχε τύχη τυχαία στις τρεις επόμενες φάσεις. Οι ασίστ που βγάζει είναι σαν τις σωστές κινήσεις ενός αγρότη που ξέρει πότε πρέπει να σπείρει — όχι επειδή έριξε πολλά σπόρια, αλλά επειδή επέλεξε τον ακριβή τόπο εκεί όπου η γη ήταν γόνιμη. Την προηγούμενη βδομάδα εδώ στη Ρόδο πήγα στο κέντρο της πόλης σα να πήγαινα για ψώνια, κι όταν περάσαμε από το κατάστημα των ηλεκτρικών εκεί πάνω στην οδό Σωκράτους ένας γέρος ανάμεσα στους άλλους μου λέει: "Ρε παιδί μου, αυτός εδώ φέρνει την μπάλα εκεί που πονάει σα εκείνον τον ψαρά που ξέρει πως ο γλάρος πετάει εκεί που το ψάρι κολυμπάει". Μετά ξέχασα τι βρήκα ψώνια — έμεινε όμως εκείνο το μνημόσυνο. Ούτε ξένος πειρατής λοιπόν ούτε σπουδαίος άνδρας κάθε ώρα — είναι ένας άνθρωπος που έκανε μία συγκεκριμένη δουλειά κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και την έκανε τόσο καλά ώστε οι άλλοι πλέον την θεωρούν αυτοσκοπό. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος αναλύσει τις ασίστ του σα να είναι εκείνο ένα νούμερο στα Google Sheets, θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα εκείνης της μικρής τοπικής ομάδας εδώ κοντά στις Σάντα Κατερίνα όπου ένας μέσος έδωσε μία ασίστ στον συμπαίκτη του επειδή εκείνος εκείνος δεν είχε άλλον τρόπο να σκοράρει — όχι επειδή έκανε γκολ, αλλά επειδή έκανε τον συμπαίκτη του πρωταγωνιστή εκείνης της ημέρας. Αυτά εκεί.