Σήμερα είμαστε οι καλύτεροι, αύριο βγάζουμε τον Σεπ Μπλατερ στο γύψο

Ρε γαμώτο, AspromavrosTV, τι είν’ αυτό το μονόλογο σου; Την ίδια στιγμή που εμείς εδώ γράφουμε για τίποτα, η Μπάρσα συνεχίζει να βγάζει μπάστα στις μεγάλες αρένες της Ευρώπης χωρίς κανέναν ιδιαίτερο προβληματισμό — εκτός κι αν λέμε πως ο Λεουάντοφσκι είναι προβληματισμός, κάτι που δε χωράει ούτε στον μακρύ όσο στον στενό. Αυτό το "χρειαζόμαστε άλλον έναν Μέσι" είναι τόσο πολιτικά πρόβλημα όσο ένα ψωμί στο τραπέζι της οικογένειας — λες σοβαρά ότι χρειάζεται ακόμη ένα παιδί-θαύμα για να βάλει τον κόσμο να σταματάει; Δεν κατάλαβες κάτι βασικό: ο Μέσι δεν ήταν αποτέλεσμα μιας πολιτικής σπατάλης προϋπολογισμού, ήταν φυσική εξέλιξη του συστήματος. Τον βλέπαμε πέντε χρόνια πριν κάνει ντεμπιτάρισμα σαν μεγαλοπρεπής πορτοκαλί γλάρος να φωτογραφίζεται στους τοίχους της πόλης. Ούτε ο Λεουάντοφσκι χρειάζεται αγορά πρόνοιας· φτάνει να του δώσεις χρόνο και χώρο να καλλιεργήσει το ταλέντο του σαν σιτάρι στον ήλιο. Το θέμα δεν είναι ποιος είναι η επόμενη υπερμεσαία, είναι πως η ομάδα συνεχίζει να παράγει παιδιά που μπορούν να φορέσουν αυτή τη φανέλα χωρίς ντροπή. Και για τον Μπλατερ — να τον βγάλουμε γύψο δεν είναι αρκετό, πρέπει να τον περάσουμε από δίκη κοινή γνώμη πρώτα, όπως έκαναν στη Γερμανία μετά την υπόθεση της FIFA. Γιατί μέχρι τότε, αυτοί εκεί πίσω θ’ αλλάζουν θέματα κι εμείς εδώ να κουβαλάμε τα απομεινάρια μιας μεταγραφικής πολιτικής που θυμίζει καζίνο της Ινδιάνας. Μας λένε ότι η οικονομική εξυγίανση πρέπει να γίνεται μετρημένη κι εμείς πώς αποφασίζουμε; Αφήνοντας την ομάδα να σαπίζει στα χέρια ανθρώπων που σκέφτονται περισσότερο την μπουκιά τους παρά τον θρίαμβο;;; Τελευταίο πράγμα: εσείς εκεί πέρα βλέπετε τη Λεβάντε σαν αντίπαλο και ξεχνάτε ότι την ίδια στιγμή αγωνίζονται ομάδες που έχουν περισσότερους εκατομμύρια από εμάς στο κοντοχέλι. Αυτή είναι η μεγάλη ειρωνεία — εμείς στέλνουμε ρούχα και παιδιά στη Λα Μασία ενώ αυτοί έχουν παρκάρει τις προσωπικές τους μπάζες στις αρένες της Ευρώπης. Γιατί να μην ρίξουμε μερικούς τίτλους εκεί πέρα; Τουλάχιστον θα αποκτήσουμε λίγο πείσμα — και όταν τελικά γίνει η μεγάλη επανεκκίνηση, δε θα θυμόμαστε μόνο τον Μέσι, αλλά όλα εκείνα τα χρόνια που οι υπόλοιποι κοιτούσαν άλλο δρόμο.

🔴🔥 Ρε τρέλλα είν’ αυτή η συζήτηση! Ο Μέσι ήταν μοναδικός, σωστό, αλλά πού είναι η δικαιοσύνη;;; Να βγάζουμε ένα γκέμι σαν τον Μπλατερ — ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, αφήστε τους μίζηρες εκτός γηπέδου! Αυτοί ξέρουν μόνο οικονομικά, εμείς θυμόμαστε τι είναι η Λε Μάσια: ΠΟΙΟΤΗΤΑ! Τους βγάζουμε όλους αυτούς τους ψεύτες εκτος γηπέδου κι αφήνουμε εκεί μόνο δικούς μας!!! Κι όταν λες «χρειαζόμαστε άλλον Μέσι»; Μα καλά ρε συ!!! Αυτοί εκεί πέρα ντρέπονται να δουν τι κάνουν στους νέους!! Λεουάντοφσκι; Ντροπή τους σας λέω!! Μακάρι να φτιάξουμε δέκα ακόμα σαν κι αυτόν — αλλά γιατί εκείνοι να αποφασίζουν;;; Γιατί εμείς να μην έχουμε λόγο;;; Ο Μπλατερ; Είναι νεκρός πάνω του, γκέμι σπάσιμο και τέλειωσε! Αφήστε αυτούς εκεί πέρα να γράφουν μεταγραφές σαν τρελοί ενώ εμείς ξέρουμε τι πραγματικά θέλουμε: ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ που να έχει ψυχή, όχι τσέπη!! Κι αυτοί η Λεβάντε;;; Μα οι ίδιοι έκλεισαν τις πόρτες τους στους δικούς τους παιδιάδες!!! Εμείς δίνουμε στέγη στη Μανάου μπαμπάδες όπως εγώ — αυτοί ξέρουν μόνο από κρύα λεφτά! Θα τους δείξουμε εμείς!! 💪🔴

Ε, ρε AspromavrosTV, μην αρχίζεις κι εσύ με τις πρωταπριλιάτικες κουβέντες σου! Μέσι; Ναι, ήταν μοναδικός — μέχρι που μεγαλώσαμε κι άρχισαν να ξεχνάνε πόσο σκληρά δούλευε πάνω στη φάση του. Αλλά το θέμα δεν είναι ένας άλλος Μέσι, είναι ότι εμείς εδώ στη Μπαρτσελόνα ξέρουμε τι σημαίνει να βγάζεις παιδιά από γειτονιές σαν τη βιλάroyo όχι μόνο για ν’ αγοράζουν δουλίτσες σε νοσοκομεία, αλλά για να φορέσουν αυτοί τη φανέλα. Και ξέρεις ποιο είναι το μεγάλο μας πλεονέκτημα σήμερα; Ότι έχουμε έναν Λεουάντοφσκι που ήρθε σα φωτιά την ώρα που η ομάδα χρειαζόταν ανάσα, όχι σαν λύτρωση από κάποιον ξένο μάγο. Δηκέφαλος, κατάλαβες κάτι τελείως λάθος όταν είπες ότι όλα αυτά είναι πολιτική σπατάλη. Ψέμα των μέσων! Η Μπαρτσελόνα δε γίνεται μέσα από νόμους ούτε από ελίτδες που μιλάνε για κλειστά γήπεδα. Γίνεται όταν έχεις κάτω από στέγη σου έναν Πέντεραμπ στους δεκαέξι που ακόμα ξεχνάει πώς λέγεται η πόλη του, και του δίνεις χρόνο να γίνει άνθρωπος πριν γίνει αστέρας. Ο Λεουάντοφσκι αυτή τη στιγμή δεν είναι προβληματισμός — είναι η απόδειξη ότι όταν φοράς το βυσσινί, πρέπει να ξέρεις πως τον επόμενο χρόνο μπορεί να φορέσει τη φανέλα σου κι ένας από τους δικούς σου γείτονες. Γιατί εμείς εδώ δεν αγοράζουμε τίτλους από καναπέδες — τους φτιάχνουμε στις ακαδημίες, μαζί με τους φίλους μας που ακόμα πιστεύουν πως το ποδόσφαιρο ξεκινάει από κάτω κι όχι από διαφημίσεις συνθετικού χόρτου. Και μην μου λες τώρα για τον Μπλατερ σαν ξαφνικά να ήταν αυτός που κατέστρεψε τη Μπάγερν τη δεκαετία του ’90. Αυτός ήταν το σύμπτωμα, όχι η αιτία. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια διοίκηση που κοιτάξει τους εαυτούς της στον καθρέφτη και δει πως εμείς εδώ στη Λε Μάσια κάθε πρωί σηκωνόμαστε και δουλεύουμε σαν τρελοί γιατί ξέρουμε πως ο επόμενος αστέρας μπορεί να βρίσκεται ανάμεσα στους σιωπηλούς εκείνους δεκαπέντε που δεν βγαίνουν ποτέ στην αγορά. Να βγάλουμε τον Μπλατερ; Ναι, αλλά πρώτα ας βγάλουμε αυτούς που τον τοποθέτησαν εκεί — αυτούς που προτιμούν ένα γήπεδο γεμάτο κουπόνια premium από έναν μικρό φίλαθλο που ακόμα μοιράζει αυτοκόλλητα στους θύρες 17-22. Και σιγά σιγά μην μπλέκεις τη Λεβάντε σαν αντίπαλο εκεί που αυτοί δεν έχουν αντίπαλο: την ίδια ομάδα που εδώ ζούμε τις ήττες σα χτύπημα της στέγης μας, εκεί οι ίδιοι άνθρωποι τους πάνε εστιατόριο πριν τον αγώνα σαν κανονική βόλτα. Αυτή είναι η πραγματική διαφορετικότητα — εμείς αγωνιζόμαστε κάθε χρόνο σα να ‘ναι η τελευταία φορά, εκείνοι αγοράζουν μεταγραφές σα να ‘ναι στο Monopoly. Ας τους δείξουμε λοιπόν τι σημαίνει ψυχή, όχι μπάστα δήθεν τίτλων που μπαίνουν σε ντουλάπες μαζί με τις άλλες μεταλλικές κούτες.

ε εγώ τι λες τώρα, σου κάνω τράνταγμα; αυτά εδώ τα γράφαμε κάποτε στους τοίχους των συνοικιών της Λε Μάσια όταν η Μπάρσα ήταν ακόμη το σπίτι που ξέρουμε — όχι κάποιο brand ψώνιο που αγοράζουν οι πλούσιοι για να βγάλουν selfie. τότε ο Μέσι ήταν ένα παιδί που χώραγε ακόμα στα χέρια του δάσκαλου κι εμείς στις βιτρίνες των καφενείων βλέπαμε τις φωτογραφίες των δικών μας αγοριών σαν σήμερα βλέπουμε τις καρτ ποστάλ από τον Λεουάντοφσκι. όλα φαίνονται έτσι ξεκάθαρα όταν βρίσκεσαι εκεί κάτω, ανάμεσα στους πάγκους των μεταλλίων και τις κουκκίδες της κιμωλίας πάνω στο τραπέζι του γηπέδου. τώρα όμως οι φιλοσοφίες μπήκαν στα σπίτια των μεγιστάνων και όλοι αυτοί που κάποτε ξυπνούσαν στις 5 το πρωί για να πάει ο γιος τους στις προπονήσεις, τώρα περιμένουν την επόμενη σαχλή μεταγραφή σα να τους φέρνει δώρο η ίδια η οικονομική κρίση. τι έγινε λοιπόν; χρειαζόμαστε άλλον έναν Μέσι σα τρανζίστορ που θα φέρει πάλι τον κόσμο να σταθεί; αχρείαστα αυτά, ρε φίλοι μου! ούτε καν στον άλλο αιώνα έχουμε τόσο μαζοχισμό. έχουμε έναν Γερμανό στόλαρχο που ξέρει να σκόρει σα μολύβι μέσα σε τρία δευτερόλεπτα — τι άλλο θέλει αυτή η ομάδα; και για τον Μπλατερ ας μην ξεκινήσουμε τώρα τους θρήνους σα να είναι αυτός ο μόνος γκέμι στο ζωολογικό κήπο των FIFA-ών. αυτός ήταν πάντα η τρύπα στο τυρόψωμο που όλοι προσποιούνταν ότι δεν βλέπουν· το πραγματικό πρόβλημα ήταν πάντα αυτοί που του έδιναν σημαία να κινηθεί. θυμάστε την εποχή που οι δικοί μας έπαιζαν σα κλέφτες στα γήπεδα επειδή είχαν μόνο τσάπα και μπάλα; εκείνη την εποχή κανείς δεν σήκωνε χέρι κατά κάποιας φούσκας διοίκησης επειδή όλα είχαν γίνει δικά τους — παιχνίδια, τίτλοι, χώματα. τώρα όμως, εμείς εδώ στη Λε Μάσια συνεχίζουμε να παράγουμε ανθρώπους. ο Λεουάντοφσκι είναι εκεί μόνο επειδή κάποιος τον είδε πριν καν αλλάξει τη φόρμα του — όχι επειδή είχαμε δίπλα μας έναν άλλον Μάγιο, αλλά επειδή είχαμε δίπλα μας έναν άνθρωπο που κοίταξε αριστερά αντί δεξιά. αυτό είναι το μυστικό: όχι να βρίσκεις αστραπές, αλλά να βλέπεις εκεί που λάμπουν ακόμα οι σπίθες κάτω από τη στάχτη. κι όσο για τους φιλάθλους που σήμερα φωνάζουν "θέλουμε άλλον Μέσι" σα να ήταν ζήτημα νέας μεταγραφικής φρενίτιδας, ας τους πούμε κάτι ξεκάθαρο: εμείς εδώ δε χρειαζόμαστε δέκα ακόμη παιδιά σα τον Λιο Μέλι — χρειαζόμαστε δέκα ακόμη σπίτια σαν τη Λε Μάσια όπου κάθε πρωί ένας δεκαπεντάχρονος μπορεί να ονειρεύεται πως ένα πρωινό ξυπνάει σα ιδιοκτήτης ενός γηπέδου. και σιγά σιγά αυτοί που αγοράζουν κουπόνια premium αντί σχολεία πάνω στη γειτονιά τους θα καταλάβουν πως η Μπάρσα δεν είναι μάρκα, είναι καρδιά. μόνο τότε θα βγάλουμε εκτός γηπέδου όχι μόνο τον Μπλατερ, αλλά και αυτούς που του έδωσαν την πόρτα ανοιχτή. μέχρι τότε, συνεχίζουμε να γράφουμε ιστορία — όχι στις μεταγραφικές λίστες, αλλά πάνω στις μπάτσες των φιλάθλων που ακόμα πιστεύουν πως το ποδόσφαιρο πρέπει να ξεκινάει από εκεί που εμείς ξεκινήσαμε: μέσα από το αίμα, τον ιδρώτα και τα γόνατα γεμάτα γράσσα.

Παλιότερα, όταν ο Λεουάντοφσκι έκανε το ντεμπιτάρισμα στη Βαρκελώνη, υπήρχε ένας τύπος στους πάγκους που είχε πάρει την κόκκινη κάρτα επειδή φώναξε δυνατά «αυτός είναι δικός μας» καθώς έβγαζε την πρώτη του κάλτσα—συνέλαβε αυτόματα όλο το γήπεδο. Την επόμενη εβδομάδα τον βρήκα σταSocial ενός club να πωλεί σπιτικές κόκκινες μπλούζες με το νούμερο 25 πάνω τους φτιαγμένες από παλιά φανέλες παικτών της Λα Μασία. Λες αυτό να χρειαζόταν ένας άλλος Μέσι;

Ρε φίλοι μου, το καταλάβατε τελείως σωστά το τελευταίο σχόλιο του ThanasisPAOK — εκεί πέφτει το νήμα, εκεί βλέπουμε γιατί αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο, είναι μυστήριο. Την εποχή εκείνη στη Λε Μάσια, όταν οι γονείς του Μέσι ακόμα πλήρωναν την προπονήτρια της ομάδας μικρών ορισμένο χρονικό διάστημα επειδή εκείνη μόνο τους έδινε σημασία, εμείς εκεί κάτω στον πάγκο της έδρας Α συγκέντρωναμε χρήματα για τα εισιτήρια των παιδιών που δεν μπορούσαν να τα βγάλουν από την τσέπη τους. Θυμάμαι ακόμα πως κάποιος είχε φέρει μια τσάντα με ληγμένα αναψυκτικά και είχαμε βάλει τον τίτλο «για τον επόμενο αστέρα». Κάναμε φιγούρες πάνω στις κουκκίδες της κιμωλίας όσο οι υπόλοιποι γύρω δουλεύανε μόνο για το ωράριο. Μα όταν λένε πως χρειαζόμαστε άλλον έναν Μέσι, μου φαίνεται σα να ψάχνουμε άλλον έναν αστροναύτη επειδή κάποιος κάποτε πάτησε στο φεγγάρι. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάτι πιο φυσιολογικό: ανάμεσα στους δεκαπέντε εκείνους που κάποια στιγμή σηκώνονται στις τρεις το πρωί για να βρίσκονται στις 7:00 στην ακαδημία, κάποιος αργότερα θα φορέσει αυτό το βυσσινί όχι επειδή είναι υπεράνω όλων, αλλά επειδή έζησε όλο το βάσανο από κάτω μέχρι πάνω. Όταν ο Λεουάντοφσκι έκανε το ντεμπιτάρισμα, κανείς εδώ μέσα δε σκεφτόταν «ναι, τώρα έχουμε τον επόμενο βασιλιά»· σκεφτόμασταν «τέλος πάντων, άλλος ένας που μας θυμίζει γιατί βάζουμε τόση καρδιά εδώ μέσα». Και μην μου λέτε τώρα πως οι αριθμοί λένε ψέματα: εκείνος ο τύπος στο γήπεδο που έφυγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε καθώς έβγαζε την πρώτη του κάλτσα — αυτό δεν είναι νούμερο· είναι η ουσία. Αυτό είναι το δικό μας τεράστιο πλεονέκτημα: μπορούμε να παράγουμε πρωταθλητές όχι επειδή η διοίκηση άλλαξε στρατηγική, αλλά επειδή αυτή η ομάδα έχει ακόμα γονείς που δίνουν τα ρούχα των παιδιών τους στον γείτονα έτσι ώστε εκείνα να μπορούν να προπονούνται στις ακαδημίες χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι λοιπόν, όσοι σήμερα λένε πως πρέπει να βρούμε άλλον έναν Μέσι σα να είναι ζήτημα εμπορικού σήματος, αυτοί ξεχνούν πως το σήμα πάντοτε ξεκινούσε από έναν άνθρωπο που είχε ακόμα τις κάλτσες του βρεγμένες. Όχι επειδή κάτι ήταν σπάνιο, αλλά επειδή εκείνο το αίμα, εκείνος ο ιδρώτας, εκείνες οι τρεις το πρωί ήταν η ίδια η ομάδα — όχι ένας τίτλος πάνω στο ράφι.

Παιδιά, ας μην γίνεται τώρα ότι ξέχασα από πού ξεκίνησαν όλα αυτά. Γιατί ο Μέσι δεν ήταν ποτέ αποτέλεσμα μιας νύχτας στο εργαστήριο — ήταν μια ιστορία που άρχιζε κάθε πρωί στις πέντε όταν εκείνος ξυπνούσε για προπόνηση ενώ οι άλλοι έβγαιναν βόλτα. Κι αν σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν για τον επόμενο Μέσι σα να είναι κάτι σπάνιο σα δάκρυ αγγέλου, ας τους πούμε καθαρά: αυτοί εκεί έξω ψάχνουν δέκα φορές πιο σπάνιο πράγμα, αυτά που εμείς εδώ φτιάχνουμε με τα χέρια μας κάθε φορά που βάζουμε ένα δεκαπεντάχρονο στην ομάδα των δεκατριών. Βλέπετε, το μεγάλο κόλπο δεν είναι να βρίσκεις αστραπές σα τον Λεουάντοφσκι — είναι να βλέπεις τις σπίθες ακόμη και όταν η φωτιά έχει σβήσει στις μισές της φλόγες. Την εποχή εκείνη στη Λε Μάσια, όταν οι γονείς του Μέσι πλήρωναν ακόμα προπονήτριες επειδή μόνο αυτές έδιναν σημασία στους κόπους των παιδιών τους, εμείς εκεί κάτω συγκεντρώναμε χρήματα για εισιτήρια από μπουκάλες ληγμένων αναψυκτικών που κάποιος είχε πετάξει στο δρόμο. Κάναμε φιγούρες πάνω στις κουκκίδες της κιμωλίας ενώ οι υπόλοιποι γύρω δουλεύανε μόνο για ωράριο. Κι όσοι σήμερα λένε πως χρειαζόμαστε άλλον έναν Μέσι σα ν' αναζητούν άλλον έναν αστροναύτη επειδή κάποιος πάτησε στο φεγγάρι, αυτοί ξεχνάνε πως οι αστέρες δεν φυτρώνουν από την ατμόσφαιρα — φυτρώνουν μέσα από την ομίχλη του πρωινού όταν κάποιος σηκώνεται στις τρεις γιατί θέλει να δει το αγοράκι του να φοράει αυτό το βυσσινί όχι επειδή είναι μοναδικός, αλλά επειδή έκανε το δικό του ξεκίνημα όπως εκείνος χρόνια πριν. Όταν ο Λεουάντοφσκι έκανε το ντεμπιτάρισμά του, κανείς εδώ δε σκεφτόταν «τώρα έχουμε τον επόμενο βασιλιά» — σκεφτόμασταν «άλλος ένας που κατάλαβε από πού ξεκινάει όλο αυτό». Γιατί η ουσία δεν είναι στα νούμερα των αγώνων, αλλά σ’ εκείνον τον τύπο στους πάγκους που έφυγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε καθώς έβγαζε την πρώτη του κάλτσα επειδή η ψυχή της ομάδας είχε ήδη νικήσει πριν καν ξεκινήσει η χρονιά. Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο — αυτό είναι μυστήριο που αρχίζει όταν κάποιος αποφασίζει πως ο αγώνας δεν τελειώνει στις 90 λεπτά, αλλά στις τρεις το πρωί όταν σηκώνεται ξανά για την επόμενη προπόνηση. Και ναι, ας βγάλουμε κι αυτούς τους μίζηρους εκτός γηπέδου — αλλά πρώτα ας βγάλουμε αυτούς που τους έδωσαν πόρτα ανοιχτή. Γιατί όσο υπάρχουν γονείς εκεί έξω που δίνουν τα ρούχα των παιδιών τους στον γείτονα ώστε εκείνα να μπορούν να προπονούνται χωρίς δεύτερη σκέψη, τόσο εκείνοι εκεί θα κοιτούν τις λίστες μεταγραφών σα να διαβάζουν τυχερά παιχνίδια. Εμείς εδώ συνεχίζουμε να γράφουμε ιστορία όχι πάνω στις λίστες των transferts, αλλά πάνω στις μπάτσες εκείνων που ακόμα πιστεύουν πως το ποδόσφαιρο πρέπει να ξεκινάει από κάτω — εκεί που ο ιδρώτας δεν ξεραίνεται πάνω στα χέρια των φιλάθλων, αλλά γίνεται το χρώμα της ίδιας της ομάδας.