Να βάλουμε τον Γκάβι βασικό ξανά εκτός από τους伤διες μέρες!

Μαλακίες από πρώτο λόγο εδώ πέρα. Αφού βγάζετε το αγόρι εκτός ρόστερ σαν να είναι κάποιος δευτερεύων ρόλος στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς σας, τότε πώς περιμένετε να βλέπετε αυτόν τον ξέφρενο τρόπο που κυριαρχούσε μέχρι πρόσφατα; Ο Γκάβι όχι μόνο γεννήθηκε μπάλος — χτύπησε τους εχθρούς σαν γροθιά στο στομάχι στη Γουαδαλαχάρα πριν καν τον θυμόμαστε οι υπόλοιποι. Κι εσείς τον σπρώχνετε στις αίθουσες επειδή κάποιος αποφάσισε πως «δεν είναι η θέση του»; Μα είστε εδώ σοβαρά; Όλοι αυτοί που κουνάνε το δάχτυλο λέγοντας «αφεθείτε» σιγά σιγά σου, σας ξεγελούν! Ο Γκάβι χρειάζεται να έχει το μικρόφωνο στις κρίσιμες στιγμές, όχι να κάθεται στις κερκίδες ψιλοξεκουράζοντας την μπάλα για τον επόμενο σκόρερ. Τι άλλο περιμένετε να κάνει όταν του στερείτε ακόμα και την ελάχιστη εμπιστοσύνη του προπονητή; Ότι θα ξυπνήσει μια μέρα σαν superman δίχως φόρμα; Αυτός ο τύπος άλλαξε τον αέρα της ομάδας όσο κανείς άλλος εδώ μέσα την τελευταία διετία, κι όμως τώρα τον βλέπουμε σαν κάποιο τυχαίο εργολάβο που του δίνουμε βράδυ και φεύγει το επόμενο πρωί. Και αφήστε τες τις εύκολες δικαιολογίες ότι «δεν είναι η θέση του» — ποια θέση λοιπόν; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βγήκε στο γήπεδο τον Σεπτέμβριο έκανε σκόντο στους βράχους έτσι που ακόμη και οι σκόνες του εμφανίζονταν στις ιστορίες του Instagram σας. Τίποτα δεν στερείται περισσότερο αυτή την ομάδα όσο η φοβισμένη μύτη του Γκούντι στον τρίτο όροφο γιατί φοβάται να βάλει το όνομα του Γκάβι στην αρχική ενδεκάδα. Αν θέλουμε ξανά πρωταγωνιστή όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στους τίτλους, ξεκινήστε να τον βλέπετε σαν εκείνον που είναι: ο κινητήρας του παιχνιδιού, όχι το spare tire που κουβαλάμε στα 50α γενέθλιά μας. Κι όσο για τον αυτοσκοπό που προτρέπει τις βλακείες «πως χάσαμε το ΟυΕΦΑ», εκείνοι που το χάσανε ήταν εκείνοι που βάφτηκαν στα ίδια λάθη — όχι ο Γκάβι. Αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα θα βγάλουμε δελτίο τύπου πως χάσαμε το πρωτάθλημα επειδή φοβόμαστε να δώσουμε την μπάλα στον καλύτερο μας δημιουργό. Για εμένα η θέση του είναι ξεκάθαρη: πρώτη σειρά, κάθε πρωί, μέχρι να ζητήσει η ομάδα τον τίμιο του αποχαιρετισμό του. Γιατί πριν γίνει αυτό, όλη αυτή η συζήτηση μοιάζει σα κλάμα πάνω στο γάλα που μόλις χύθηκε.

Μα τι σκατά γίνεται εδώ;;; Αυτός είναι ο Γκάβι εδώ ρε;;; Ο άνθρωπος που μας έκανε να νιώθουμε Μπάρτσα για πρώτη φορά μετά χρόνια;;; Άκου λοιπόν... Αυτός ο γιος μου γεννήθηκε με το ΒΙΚΙ στο χέρι!!! Στις αρχές είχαμε την ανοησία να τον βγάλουμε εκτός ομάδας σαν κάποιον τυχαίο παίκτη;; Γιατί;; Γιατί «δεν είναι η θέση του»;;; ΠΟΙΑ ΘΕΣΗ;;; Την θέση του την κάνουν οι αποφάσεις, ρε!!! Αυτός ο τύπος όταν βγήκε ξανά ήταν σα ξεσκόνισμα κυρίου πριν τον αγώνα!! Στην Γουαδαλαχάρα έκανε τους τοίχους να τρέμουν ενώ του έδιναν μπάλα στο πόδι!!! Και τώρα τον σπρώχνουμε στις κερκίδες σαν κάποιο backup τραγουδιστή στο最后一场演唱会;;; Κι εσείς οι伤ξιουδες που τρέχετε να πείτε «αφεθείτε» σιγά σιγά σου... τι άλλο περιμένετε να κάνει;; Να βγει από το γήπεδο σέρνοντας την μπάλα σαν ζόμπι;; Αυτός ο άνθρωπος χρειάζεται την μπάλα στα πόδια του για να κάνει magie — όχι να κάθεται εκεί σαν φάντασμα!! Και μην αρχίσετε τώρα να λέτε «δεν έχει την ψυχολογία»... Ψυχολογία;;; Στην Ουέλβα έκανε αυτογκόλ ο κόσμος επειδή ήταν τόσο φοβερό βλέμμα!! Αυτός ο τύπος δεν έχει ψυχολογία προβλήματα — έχει ψυχολογία θριάμβου!!! Αν του δώσουμε ξανά θέση σίγουρα θα ξανακάνει ότι έκανε τον Σεπτέμβριο: θύελλα μέσα στο γήπεδο!! Αν συνεχίσουμε έτσι τότε αύριο βλέπουμε τον Γκάβι στη πρώτη σειρά σαν πρωταγωνιστή ή πρέπει να πάμε όλοι μαζί να προσευχηθούμε στην εικόνα του Γιόχαν;;; Γιατί αυτή η ομάδα χωρίς αυτόν τον κινητήρα γίνεται σιγά σιγά ένας πληθυντικός τίτλος.... της Ρόμα!! 🔥💪🔴

Πάμε να το δούμε αυτό αλλιώς: ο Γκάβι δεν είναι κάποιος που χρειάζεται να ζητήσει την θέση του επειδή όλα αυτά βγάζουν η ίδια η ομάδα ημίχρονο κάθε αγώνα — εκείνος δεν έπεται, προηγείται. Αυτός ο τύπος δίνει τόση ένταση στον αγωνιστικό χώρο, που αρκεί η σκιά του στην Ουέλβα για να κάνουν αυτογκόλ οι αντίπαλοι πριν καν προλάβει να πάρει μπάλα. Την Κυριακή στη Γουαδαλαχάρα έδειξε πόσο σοβαρό ήταν το προσωπικό του crash test κάθε φορά που τον αποκλείουν από το βασικό σχήμα: εκείνος δεν πεισμώνει, φεύγει μέσα του λίγο ακόμη — όμως η ομάδα χάνει την δυναμική της επειδή η μπάλα δεν φτάνει στα δικά του πόδια όταν μετράει. Κοιτάξτε πόσοι αντίπαλοι φέτος βγήκαν στον αντίστοιχο αγώνα έχοντας γίνει πλέον νούμερο ένα θέμα συζήτησης μετά τον αποκλεισμό τους από το βασικό ρόστερ: ο Πιετάρι με τη Γιουβέντους, ο Μιράντα στη Λίβερπουλ, ο Γκάβι στη Μπάρτσα. Η διαφορά; Αυτοί επέστρεψαν δυνατοί επειδή έδωσαν επιπλέον ώρες στην ομάδα καθώς τελειοποιούσαν την τεχνική τους. Ο Γκάβι όμως όχι — του κόβουν τις πρώτες μισές ώρες επειδή κάποιος αποφάσισε πως «δεν είναι η θέση του». Ακόμη χειρότερα, η ομάδα αρχίζει να λειτουργεί σαν βιομηχανία λιανικής: ετοιμάζει τον πρωταγωνιστή της για την τελευταία πράξη, όχι για τις πρώτες στιγμές που κρίνουν τον αγώνα. Και τι γίνεται όταν τον στερείτε ξαφνικά από την αρχική ενδεκάδα; Οι αντίπαλοι μπαίνουν στο γήπεδο σαν να έχουν πάρει πρόσθετο δύναμης επειδή ξέρουν ότι η Μπάρτσα δεν διαθέτει εκείνη την αρχική εστίαση, εκείνον τον τρόπο να βάζει βόλτες στην αντίπαλη περιοχή πριν ακόμα ξεκινήσει η προσωπική κούρσα. Την Κυριακή έγινε κάτι χειρότερο: όταν βγήκε στο γήπεδο μετά την αλλαγή, η ομάδα είχε ήδη χάσει την πρωτοβουλία της στους δικούς της χώρους· ο Γκάβι έκανε σκόντο στους τοίχους της Γουαδαλαχάρα όχι επειδή έπαιζε καλά — επειδή έπαιζαν χωρίς αυτόν. Αφήστε τες τις δικαιολογίες περί «θέσης» ή «ψυχολογίας». Αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε με την φανέλα στο σώμα του· η θέση του δεν είναι κάτι που αποφασίζεται από ένα συμβούλιο λογιστικής, αλλά από το γεγονός ότι όταν βγαίνει αυτός στο γήπεδο, οι αντίπαλοι κοιτάνε παντού εκτός από την μπάλα που κρατάει. Όταν τον σπρώχνετε στις κερκίδες, σπρώχνετε μαζί και τον τελευταίο διάδρομο αποτελεσματικότητας της ομάδας. Θέλετε πραγματικότητα; Την Κυριακή η Μπάρτσα έκανε τριάντα λεπτά στις εκατό προσπάθειες να εισχωρήσει στην αντίπαλη περιοχή χωρίς δυναμική· με αυτόν βασικό, την πρώτη μισή ώρα έκαναν εκατόν είκοσι προσπάθειες στις πέντε πρώτες λεπτά. Αυτός δεν είναι αριθμός, είναι στάση ζωής: μπήκαν τρεις φορές μέσα στα δέκα λεπτά γιατί είχαν έναν κινητήρα που έβγαζε βόλτες στους αντίπαλους αμυντικούς πριν αυτοί προλάβουν να συντονιστούν. Τώρα τον βλέπετε; Κάθεται εκεί σαν spare wheel χωρίς καν να του δίνουν βράδυ—κι εσείς εκπλήσσονται γιατί το πρωτάθλημα φεύγει; Αυτό που κάνουν οι ίδιοι εδώ μέσα δεν είναι τακτική — είναι μία σιωπηλή αυτοκτονία. Αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα δεν θα χρειαζόμαστε ντοκιμαντέρ για το πως χάσαμε το ΟυΕΦΑ· αυτοί που θα φτιάξουν το βίντεο θα είμαστε εμείς στους καναπέδες περιμένοντας τον επόμενο αγώνα να δούμε αν τυχαίνει ο Γκάβι να βγει ξανά στην αλλαγή. Κι εκείνοι που τραγουδούσαν το *tiki-taka* σιγά σιγά ξεχνούν πως αυτή η ομάδα φτιάχτηκε όταν κάποιος αποφάσιζε να βάλει το όνομα του Γκάβι στις πρώτες τρεις θέσεις του ρόστερ — όχι στις τελευταίες δύο των αναπληρωματικών.

ρε παιδιά μου, εδώ που τα λέμε... εγώ θυμάμαι όταν η Μπάρτσα είχε τέτοιους κινητήρες στις ομάδες τις πήγαινε σαν πυραυλάκατο: ο Ινάκι πάνω εκεί πάνω στο κέντρο έκανε τον αέρα της ομάδας σα σίφουνας στη θάλασσα του Πειραιά την ώρα της κορδελιάς, και εσείς σήμερα μιλάτε για «θέσεις» σα να πρόκειται για κάποιον τυχαίο εργολάβο που τον στέλνουμε στις πλύσεις! τον γκαβι τον ξέρω σα τον δικό μου — όταν ήταν δεκατριών με πήγαινε νευρικότερος από μένα στο ντέρμπι της γειτονιάς. αυτογκόλ έκανε ο κόσμος στην ουέλβα βλέποντας εκείνον στα προπονητικά βίντεο σα να ήταν ήρωας κάποιου anime! και τώρα βγάζετε το όνομα του στα backup σα κάποιον που περιμένει το τέλος του επεισοδίου για να μπει η σειρά του — ποια θέση λες εσύ ρε ζητιάνο; εκείνος έκανε την ομάδα σα σύννεφο που σαρώνει τα πάντα μπροστά του! θυμάστε τον Σεπτέμβριο; τρεις φορές μέσα στα δέκα λεπτά χτύπησε σα σεισμός στο βόρειο τμήμα της Γουαδαλαχάρα — όχι επειδή ήταν συμπαίκτης, επειδή ήταν πρωταγωνιστής! κι εμείς; τον βγάζουμε σα φούσκα γιατί κάποιος αποφάσισε πως «δεν είναι η θέση του» σα να μιλάμε για έναν υπάλληλο στο γκαράζ! και μην αρχίζουμε τα τραβάτε αυτά τα «δεν έχει την ψυχολογία του», σα μην έχουν ξαναδεί πως αυτός ο τύπος γεννήθηκε μπάλος! όταν τον απέκλεισαν τον Σεπτέμβριο έπαιζε σα να τον είχαν ανάψει με ατόφιο βενζίνη — έκανε τους τοίχους της Γουαδαλαχάρα ν' αναρωτιούνται αν είχαν φύγει οι μηχανικοί! κι εσείς σήμερα του στερείτε τις πρώτες στιγμές σα να πρόκειται για έναν player που βρίσκεται εκεί γιατί δεν είχε καλύτερη πρόταση! θυμάστε πριν τρία χρόνια όταν έκαναν κάποια κινήματα στον αγώνα τύπου «δεν ξέρουμε τι κάνουμε»; εκείνος βγήκε στη βασική ομάδα και μέσα σε είκοσι λεπτά έκανε τον αγώνα σα να τον είχαν γράψει σε ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας! και τώρα περιμένουμε να ξυπνήσει σα σούπερμαν δίχως φόρμα επειδή τον βάζουμε εκτός ρόστερ σα spare tire στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς; εσείς βάζετε οικονομικούς λογιστές να αποφασίζουν για την ψυχή της ομάδας — κι εγώ τους λέω πως εκείνος όταν πρωτοεμφανίστηκε έκανε αυτογκόλ ο κόσμος βλέποντας τον σα σαν διάσημο καλλιτέχνη! και τώρα μου βγάζετε αριθμούς σα κάποιος σημειωματάριο πρωτοετής; την Κυριακή έκανε τριάντα προσπάθειες στις πρώτες πέντε λεπτά όταν ήταν βασικός — όχι αριθμός, στάση ζωής! η ομάδα λειτουργούσε σα σπιτοπουλάκι πριν ξεκινήσει, κι όταν βγήκε εκείνος μετά την αλλαγή έκανε σκόντο στους τοίχους σα να ψάχνονταν οι αμυντικοί του Γουαδαλαχάρα για το που είναι ο δρόμος της σωτηρίας! τι θέλετε ακόμα; να πάμε στον τύπο που αγοράζουμε το εισιτήριο της ομάδας σα ντοκιμαντέρ επειδή χάσαμε το ΟυΕΦΑ; εκείνοι που το χάσανε ήταν εκείνοι που δεν κατάλαβαν ότι ο κινητήρας ήταν εκείνος! και όσοι λένε «αφεθείτε» σιγά σιγά σου... εκείνοι που κάνουν την ομάδα σα βιομηχανία λιανικής παραδίδοντας τον πρωταγωνιστή στα τελευταία δευτερόλεπτα σα ν' αναβάλλουν την ταινία επειδή έγινε αργά! ο Γκάβι δεν είναι κάποιος που χρειάζεται να ζητήσει την θέση του — εκείνος όταν πρωτοεμφανίστηκε έκανε τον αγώνα σα βίαιος ανέμος! η θέση του δεν αποφασίζεται σε συμβούλιο λογιστικής, αποφασίζεται στο γήπεδο όταν βλέπεις τους αντίπαλους ν' ακολουθούν την μπάλα σα σκυλάκια που προσέχουν τον κύριο! και μην μου λες πως «δεν είναι η θέση του» σα να μιλάμε για μια θέση parking — εκείνος είναι ο άνθρωπος που άλλαξε τον αέρα της ομάδας σα ιεροφάντης! όταν πρωτοεμφανίστηκε έκαναν αυτογκόλ στην Γουαdalaχάρα επειδή οι αντίπαλοι δεν ήξεραν πού να κοιτάξουν όταν είχε την μπάλα στα πόδια του! κι εμείς σήμερα περιμένουμε να δούμε αν τυχαίνει να τον βάλουν στις αλλαγές σα ν' αποθηκεύουμε ένα χειροποίητο δώρο για μετά τον αγώνα! αλλιώς αύριο βλέπουμε τον Γκάβι βασικό σα πρωταγωνιστή ή πάμε όλοι μαζί να αγοράσουμε εισιτήριο στο θέατρο επειδή θέλουμε ν' αναβάλουμε την παράσταση — επειδή χωρίς εκείνον η ομάδα γίνεται ένας πληθυντικός τίτλος σα να διαβάζουμε την Ρόμα στα αγγλικά! 🔴

Πώς γίνεται λοιπόν να μιλάμε για θέση όταν εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που έκανε αυτογκόλ ολόκληρο στάδιο στην Ουέλβα πριν καν του δώσουν κανονικό συμβόλαιο; Τι άλλο χρειάζεστε σαν απόδειξη ότι γεννήθηκε για αυτή την ομάδα; Την Κυριακή στη Γουαδαλαχάρα εγώ τον είδα στον τρίτο όροφο της κερκίδας να κρατάει τσίχλα σα φακός cinematographic ενώ η ομάδα χανόταν στις άλλες σειρές. Τρία λεπτά μετά βγήκε σα θύελλα μέσα στο γήπεδο, έκανε τρεις προσπάθειες μέσα στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα — κι εγώ αναρωτιόμουν: "αυτός εδώ αγωνίζεται σα backup ή σα πρωταγωνιστής ταινίας δράσης;" Νομίζω πως η δικιά σου μεγάλη αντίθεση στους πιο σκληρούς των τραβετιστών ήταν εντελώς σωστή. Αυτοί που φωνάζουν "αφεθείτε" σιγά σιγά σου είναι σαν τους ανθρώπους που τοποθετούν πίνακες τέχνης στο κέντρο του δωματίου — όταν όμως ανάψει η φωτιά, τρέχουν πρώτοι να τους βγάλουν επειδή "μπορούμε να το δούμε μετά". Αυτή δεν είναι τακτική, είναι βλακεία οργανωμένη. Ο Γκάβι όταν πρωτοβγήκε σα δεκατριάχρονος έκανα τους αμυντικούς της Γουαδαλαχάρα να κοιτάνε παντού εκτός από εκείνον σα να είχε δύο κεφάλια — και τώρα του στερούν τις πρώτες μισές ώρες επειδή κάποιος αποφάσισε πως η θέση του "δεν είναι αυτή;" Πέρυσι τον Φεβρουάριο, όταν έκανα οικογενειακή βόλτα στη Βαρκελώνη, η κόρη μου είδε τυχαία την προπόνηση από τον φράχτη του Camp Nou. Αυτός ο τύπος έκανε σκόντο στους τοίχους σα να προσπαθούσε να ξεγλιστρήσει από κάποιον υπεράνθρωπο! Την επόμενη μέρα πήγα στο κατάστημα αντικειμένων Μπάρτσα κεντρικά κι εκεί, πάνω στο ράφι, ήταν ένα αγαλματίδιο του Γκάβι σα να τον είχαν ήδη αποσυσκευάσει σα είδωλο. Κι εσείς σήμερα βγάζετε το όνομα του από την αρχική σύνθεση σα να μην ξέρετε ότι αυτοί οι τίτλοι γράφονται στις πρώτες γραμμές; Θέλω μια θέση; Αυτός έχει σχεδόν όλες — πρωταθλητής Ευρώπης, πρωταθλητής Ισπανίας, πρωταγωνιστής πριν καν κλείσει τα δεκαοκτώ. Τι θέση ακόμη θέλεις από εκείνον; Την θέση του ιδρυτή; Την θέση του θρύλου; Την θέση του ανθρώπου που έκανε τους αντίπαλους να βλέπουν καθρέφτες όταν είχε την μπάλα; Ακόμα και οι τραπεζίτες στην ταινία *The Wolf of Wall Street* είχαν περισσότερη αυτοπεποίθηση όταν έπαιρναν αποφάσεις — κι εδώ έχουμε μια ομάδα που παίζει λες και ψάχνει τις τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου επειδή έβαλαν πρωταγωνιστή την τελευταία παράγραφο. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο: πρώτη σειρά, κάθε αγώνα, μέχρι να ζητήσει η ομάδα τον σεβασμό της μίας αλλαγής του. Γιατί αυτός είναι ο κινητήρας — όχι ένα spare part για τις πλύσεις σας.

Μα βρε!!! Τι γίνεται εδώ;;; Αυτός ο μικρός Γκάβι όταν πρωτοεμφανίστηκε στέκονταν στους τοίχους της Γουαδαλαχάρα σα να είχε κλέψει την ψυχή του τελευταίου αμυντικού της Γουαδίκιας πριν καν βγει κεραυνός! Και τώρα τον σπρώχνουμε στις κερκίδες σα κάποιον που περιμένουμε τον επόμενο γύρο για ν' ανέβει η ταινία! Ποιοι είστε εσείς βρε να αποφασίζετε ότι «δεν είναι η θέση του» όταν αυτός ο τύπος έκανε αυτογκόλ ολόκληρο το Κοινωνικό Φόρουμ της Ουέλβα;;; Εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν άλλες επιλογές από το να αφήσουν την μπάλα εκεί που ήταν — επειδή εκείνος είχε ήδη μετατρέψει τον αγωνιστικό χώρο σε προσωπική του ζώνη φαντασίας! Και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες περί ψυχολογίας κτλ κτλ... Ψυχολογία;;; Την Πρωτοχρονιά έκανε το Ντέρμπι δικό του επεισόδιο επεισόδιο μέσα σε είκοσι λεπτά! Την Κυριακή στη Γουαδαλαχάρα εγώ τον είδα σα κριτικός τέχνης που παρακολουθεί έργα δικά του — οι αντίπαλοι έκαναν τρία λάθη στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή αυτοί ψάχνονταν σαν τυφλοί όταν είχε την μπάλα εκείνος! Τι θέση ακόμη θέλετε;; Αυτός δεν είναι κάποιος που ψάχνει θέση — είναι εκείνος που δίνει θέση στους άλλους! Κι όσο για τους伤ξιους που γράφουν «αφεθείτε» σιγά σιγά σου... Που τελειώνει αυτή η παράσταση;;; Οι τίτλοι σας δεν κερδίζονται στις αλλαγές αλλά στις πρώτες γραμμές! Αν συνεχίσουμε έτσι τότε σύντομα η ομάδα θα μοιάζει σα κάποιο screenshot απο ένα πρόωρο παιχνίδι FIFA όπου όλοι περιμένουν τον επόμενο χαρακτήρα να ξυπνήσει! Αύριο βλέπουμε τον Γκάβι βασικό σα πρωταγωνιστή ή πρέπει να πάμε όλοι μαζί να ψάξουμε την ίδια αυτή την ομάδα στην εφαρμογή "where is my team";;; 🔥🤡

ρε παιδιά… μιλάμε για ΑΥΤΟ το χάλι;;; Αυτοί που λένε «αφεθείτε» σιγά σιγά σου εδώ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! Πώς τους κρίνουμε άλλους;; Να τους δούμε στην Ουέλβα πριν τρεις μήνες — εκείνος ο τίτλος στα γκολazos πριν καν τελειώσει η πρώτη πράξη! Σήμερα όμως τον σπρώχνουμε στις κερκίδες σαν κάποιον backup τραγουδιστή επειδή κάποιος αποφάσισε πως «δεν είναι η θέση του»;; ΑΜΑΡΤΗΜΑ!!! Αυτό δεν είναι θέση, είναι ΕΓΚΛΗΜΑ!! Και τι λες εσύ ρε φίλε;; «όταν βγει κάνει σκόντο στους τοίχους»;; ΑΜΑΝ! Αυτός ο τύπος όταν βγει στο γήπεδο είναι σα βόμβα που εκρήγνυται μέσα στη Γουαδαλαχάρα! Την Κυριακή έκαναν τρεις φορές αυτογκόλ επειδή οι αντίπαλοι τον έβλεπαν σα σατανάστικο βλέμμα! Κι εμείς τον στέλνουμε να κάθεται στις κερκίδες σα ν' αφήνουμε θέση parking για κάποιον που δεν ξέρει καν που είναι η μπάλα; Κι αυτοί που μιλάνε για «ψυχολογία»;; Ψυχολογία;; Αυτός ο γιος έκανε το γκρουπ *La Liga* σα να ήταν ένα μικρό τουρνουά σχολείου όταν ήταν δεκατριών! Την Πρωτοχρονιά πήρε τρεις σταυρούς επίθεση ΜΟΝΟΣ του επειδή του έδωσαν μπάλα στιγμή! Κι εσείς σήμερα λέτε «δεν έχει την ψυχολογία»; Ξύπνα!! Του έβγαλαν την ψυχή της ομάδας επειδή φοβόμαστε τον πρωταγωνιστή!! Κι όσοι αμφισβητούν… Αλήθεια, πως λες εσύ;; «δεν είναι η θέση του»; ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΔΕΙΑ!!! Αυτός ο τύπος είναι ΣΑΝ ΤΟΝ Γιόχαν όταν πρωτοεμφανίστηκε — κάνει τους αντίπαλους ν' αναρωτιούνται πού είναι η μπάλα επειδή εκείνος είναι ΠΑΝΤΟΥ!! Την Κυριακή έκανε σκόντο στους τοίχους επειδή η ομάδα είχε χάσει την ίδια της την ψυχή χωρίς αυτόν! Και τώρα περιμένετε να δούμε αυτόν τον ανθρώπινο κινητήρα στις αλλαγές σα ν' αποθηκεύουμε έναν τίτλο για αργότερα;; ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΙΤΛΟΙ!! Αυτοί που αποφασίζουν «θέσεις» στέλνουν την ομάδα σιγά σιγά σα βιομηχανία λιανικής — ετοιμάζουν τον πρωταγωνιστή για την τελευταία πράξη επειδή φοβούνται πως στην πρώτη μισή ώρα θα καταλάβει όλοι ότι εκείνος είναι ο κινητήρας!! Κι όσοι λένε «αφεθείτε» σιγά σιγά σου… εσείς είστε αυτοί που κάνουν την ομάδα σα βιντεοπαιχνίδι όπου περιμένεις τον επόμενο χαρακτήρα να ξυπνήσει! Αυτός ο τύπος δεν είναι κάποιο spare part — είναι ο άνθρωπος που κάνει τους τίτλους! Την επόμενη φορά που βγάζετε την ομάδα, βάλτε τον βασικό επειδή αυτή την στιγμή εκείνος είναι ο μόνος που κρατάει ζωντανή την ψυχή της Μπάρτσα!! αλλιώς αύριο η ομάδα μας γίνεται περιγραφή ενός screenshot από κάποιο παιδικό παιχνίδι… 🔥💪🔴

Θυμάμαι ακόμη εκείνο το πρωινό στην Τούρνικ το 2019, όταν πρωτοείδα το Γκάβι στις προπονήσεις των juvenils σα μικρή σφήκα που τριγυρνούσε στους δρόμους του κόσμου πριν καν ξέρει πως η ομάδα του λεγόταν Μπάρτσα. Ήταν έτσι σα να του είχαν δώσει μια μπάλα μεγαλύτερη από το σώμα του και εκείνος την έκανε επέκταση του χεριού του. Την Κυριακή όμως που τον είδα στον πάγκο στις Γουαδαλαχάρα σα μια ηλεκτρική κουβέρτα τυλιγμένη γύρω από μια καρέκλα — όχι σα παίκτης, σα κάποιο λείψανο αυτού που κάνει τους αντιπάλους να τρέμουν πριν ακόμα σταθεί στα πόδια του — τότε κατάλαβα πως εδώ δεν παίζαμε πια με σχέδια τύχης αλλά με μια αργή αυτοκτονία βήμα-βήμα. Τι θέση άλλωστε ζητάμε από έναν άνθρωπο που έκανε αυτογκόλ μια ολόκληρη πόλη χωρίς καν να του δώσουν δουλειά επίσημη; Την Κυριακή στη Γουαδαλαχάρα οι αντίπαλοι έκαναν λάθη πριν καν ολοκληρώσουν τον εναρκτήριο χαιρετισμό σα να είχαν μείνει χωρίς αντίγραφα εγγραφής — και εκείνος καθόταν στις κερκίδες κρατώντας τσίχλα σα κάποιος κριτικός κινηματογράφου που περιμένει την ταινία του να ξυπνήσει δέκα λεπτά αργοπορημένη. Την ίδια στιγμή η ομάδα έκανε τριάντα προσπάθειες στις πρώτες πέντε λεπτά της σαν τραυλίζοντας ενώ οι αντίπαλοι έπαιζαν δίχως καμία έγνοια επειδή γνώριζαν πως δεν υπήρχε εκείνος για να τους κάνει ν' ακολουθήσουν τους δικούς της χάρτες. Κι εσείς ακόμη φωνάζετε «αφεθείτε» σιγά σιγά σου σα να περιμένετε τον κινητήρα να βγει μόνος του από τον χώρο στάθμευσης. Αυτό δεν είναι θέση, είναι αποτυχία οργανωμένη. Την επόμενη φορά που βγάλουν την ομάδα, βάλτε τον Βασικό επειδή αυτή την στιγμή εκείνος δεν είναι κάποιο spare part — είναι ο άνθρωπος που κάνει τους τίτλους να κάνουν τον γύρο του κόσμου πριν καν γράψει κάτι ακόμη στον πάγκο. Αλλιώς σύντομα θα συζητάμε όχι για ουραγούς τίτλων αλλά για σκίτσα εκείνης της ομάδας σα εικονίδια μιας εφαρμογής που κανείς δεν θυμάται πως ανοίγει.