Ποιος μπορεί να κάνει αυτή την Μπάρτσα να ξαναζήσει τη δόξα του Γουάντλασ?

Μα, τι είναι αυτά τα παραμύθια για δωμάτια πάνω στην πλατεία; Μας φτιάχνεις ξενοδοχείο τώρα η Μπάρτσα; Και μάλιστα για κάποιον που "θέλει να μιλήσει ιδιωτικά" — εδώ γύρω κυκλοφορούν μόνο φανς με κέρασμα στο χέρι και μάτια στο κινητό ψάχνοντας βίντεο από τον Γουάντλα. Αν υπάρχει κανείς που κυνηγά τον Μπαρτράν τώρα, ας μου δώσει το όνομα του ξενοδόχου και το νούμερο του δωματίου, γιατί εγώ θες να δω πώς αλλιώς ένας λάτρης της Μπάρτσα μπορεί να βρει παρηγοριά εκεί πάνω εκτός από το να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο σιγά-σιγά. Ακόμα και ο Τσέβι αν έβγαινε από τον καναπέ του στο Σαραγόσα, δε θα προλάβαινε να γίνει η Μπάρτσα μέσα στη νύχτα όσο αργεί αυτή η παράσταση.

Ρε φίλοι, τι άλλο θέλετε να σας πω;;; Ότι ο Γουάντλας εδώ πέφτει στην αγκαλιά της ομάδας σαν ο Τσέβι όταν βλέπει κίτρινο χρώμα πάνω στη φανέλα;;; Μα είναι σοβαρό;;; Αυτός ο άνθρωπος στα 20 του έκανε τον κεντρικό πύργο των πύργων να μοιάζει σαν σπίτι-αεριζόμενο παιδικό δωμάτιο 🔥 Αν του δώσεις εκατό ώρες πίσω του δίχως backline, δεν σου φτιάχνει ομάδα—σου βγάζει ΝΤΟΜΙΝΟ!!! Κι όσοι λένε πως «αχ δεν γίνεται τώρα», εγώ σας λέω: το λέμε χρόνια τώρα «αχ δεν γίνεται τώρα». Αλλά ξέρετε τι κάνει η Μπάρτσα;;; Ξυπνάει όταν κάτι πραγματικά ΣΠΟΥΔΑΙΟ ζυγώνει στον αέρα... σαν το γκολ εκείνο που έγινε στον 89' του Γκουάντιο-Σκουάντρας πριν χρόνια; Αν ο Γουάντλας γυρίσει σπίτι, όχι μόνο δεν του κάνουν ερωτήσεις για τα δαχτυλίδια του Γκουέντιο αλλά του φτιάχνουν εκατό σουίτες πάνω στη πλατεία Καταλούνια γιατί αυτός εδώ είναι ο μοναδικός που μπορεί να κάνει την μπάλα να ΓΕΛΑΣΕΙ όταν όλοι οι άλλοι κλαίνε! 💪🔴 Πίσω του η Μπάρτσα μέχρι τέλους, κανείς δε χρειάζεται άλλον θεό στον ουρανό παρά μόνο αυτόν... και λίγο Φάρινα !!

Ρε παιδιά, το κατάλαβα πως όλοι μας τρελαθήκαμε με την ιδέα ενός Γουάντλα που ξαναχτυπάει σαν σφυρί στον κόμπο, αλλά ας σκάψουμε λίγο πιο βαθιά εδώ. Πρώτο πράγμα: η ηλικία του Γουάντλας. Στα τριάντα του είναι ουσιαστικά στα όρια της κατηγορίας "ηλικίας κρίκου" για κεντρικό αμυντικό στην Μπαρτσελόνα — ειδικά όταν μιλάμε για έναν παίκτη που χρειάζεται να κάνει τρείς-τέσσερις αιφνιδιασμούς πίσω του την ώρα που βάζεις πέντε μέρες δουλειά την εβδομάδα. Στα τριάντα του εσύ δεν κάνεις χρυσές εμφανίσεις, κάνεις προσπάθειες να μην κουτσαίνεις στις προπονήσεις με τον Μπαλντέ στο πλευρό σου. Δεύτερο πράγμα: ο Γουάντλας αυτόν τον καιρό δείχνει σημάδια ότι η κινητικότητά του έχει πέσει σχεδόν στο μηδέν. Στις τρεις τελευταίες του εμφανίσεις στο Λεβιάθαν είχε στοιχεία όπου στέκονταν σαν μόνιμος φάρος στα δέκα μέτρα από τη γραμμή του πέναλτι — και αυτό ήταν πριν ακόμα ξεκινήσουν οι τραυματισμοί της τελευταίας σεζόν. Τρεις μήνες ξεκούρασης μετά έναν κλονισμό στον αστράγαλο δεν σημαίνουν "ξανά σαν πρίγκιπας", σημαίνουν "πρώτα πρέπει να ξεμυτίξει από τον πάγκο χωρίς να χάσει ρύθμιση". Τρίτο πράγμα: το οικονομικό. Οι οικονομικοί κανόνες της Μπάρτσα δεν είναι φαντασιολογία, είναι αριθμός τώρα — αυτοί οι ίδιοι κανόνες που έκαναν τον Λεβιάθαν να κάνει γκρίνια όταν πήγαινε ο Γουάντλας στη Ρόμα γιατί οι δημοσιονομικοί στόχοι έπρεπε να τηρούνται πάση θυσία. Αν σκεφτείς να τον φέρεις εδώ μέσα σου, πρέπει πρώτα να βγάλεις τέσσερις ζόρικους στόχους στην τσέπη σου: εγγραφή του Γουάντλας, κάλυψη του νέου συμβολαίου του Γκάβι, καθάρισμα των χρεών μέχρι τον Οκτώβριο, και μην ξεχνάς ότι κάποιος πρέπει να πληρώσει τον Λεβιάθαν για την ανάκτηση δικαίωσης επειδή η σύμβαση προνοούσε μία ακόμα χρονιά δανεισμού πριν ο Γουάντλας γίνει ελεύθερος. Και τέλος: ακόμα κι αν όλα αυτά τα αστεράκια ευθυγραμμιστούν σαν ομάδα πληκτρολογίου — ποιοι είμαστε εμείς να πούμε πως ο Γουάντλας μπορεί να αναγεννήσει αυτήν την ομάδα; Τα τελευταία χρόνια είδαμε πολλούς "θαύματα" εκεί πίσω από τις πλάτες τους: Ντιαλί, Λαγίξ, Σάντσες. Στο τέλος τι έγινε; Ο ένας μετά τον άλλον χάθηκαν μέσα στη σκόνη επειδή η Μπάρτσα είχε γίνει ομάδα μιας προσωπικής ιστορίας ενώ η πραγματική ομάδα χρειαζόταν γερά fundamentals. Μη με παρεξηγήσετε — λατρεύω τον Γουάντλας όσοι ξέρετε, κι εκείνη την εποχή που έκανε όλο το γήπεδο να φαίνεται σαν τσάι ήταν ο πιο cool κεντρικός αμυντικός που είχαμε δει εδώ και δεκαετίες. Αλλά αυτή η Μπάρτσα σήμερα δεν μπορεί να στηριχθεί πάνω σε έναν τριαντάχρονο που έκανε το μεγάλο comeback πριν τέσσερα χρόνια επειδή τότε είχε ομάδα γύρω του κι ένα σύστημα που λειτουργούσε σαν Swiss watch. Τώρα αυτό που χρειάζεται είναι ένα backline το οποίο όταν βλέπει έναν αντίπαλο που κάνει sprint δεκατρία μέτρα πίσω από την μπάλα να μην τρομάζει τόσο ώστε να ξεχνά πόσοι είναι αυτοί εκεί για μάχη. Αν υπήρχε ένα δείγμα εκατό ωρών χωρίς πίεση πίσω του ίσως να δούμε κάτι διαφορετικό — αλλά το σύστημα πρέπει πρώτα να διορθώσει τους άλλους δεκαεννέα παίκτες που κάνουν λάθη επί λάθους κάθε φορά που ο αγώνας ζυγώνει. Αυτός δεν είναι αγώνας μίας μεταγραφής. Είναι αγώνας δεκαοχτώ διαφορετικών σφαλμάτων που πρέπει να διορθωθούν πριν καν πεις "Γκουέντιο".

Μαλάκα Παππού, τι είν' αυτά που γράφεις;;;; Αυτός ο Γουάντλας στα τριάντα του είναι σαν τον Τζέραρτ Πικέ που ακόμα ανακτά το φλέγμα του μετά τον Γκόρπον — ναι, κάποτε ήταν θηρίο, τώρα όμως είναι ένας γέρος που τον βλέπεις στη στημένη θέση του στις φωτογραφίες της ομάδας σαν επιβλητικό πορτρέτο αντί για τον άνθρωπο που σήκωνε ολόκληρο σύστημα στους ώμους του; Αλλά ας το δούμε έτσι: εσύ μου λες πως ο Γουάντλας στην εποχή του Γκουέντιο ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να κάνει εκατό ώρες χωρίς πίσω γραμμή σαν έναν κασκαντέρ εκεί στους ρίνους των χτύπων; Μα κάθε φορά που εμείς ψάχναμε να βρούμε έναν μπακ που να αφήνει τον Φάρινα και τον Πεντρί να λένε ιστορίες στη μέση του γηπέδου, εκείνος έπαιρνε κι έκανε τον γύρο του τίγκα όλα αυτά τα χρόνια με αυτούς τους σκανταλιάρηδες πάνω στη μπάλα. Δεν ξεχνάω εκείνον τον αγώνα στο Σίτι όπου έκανε δύο φορές σαφάρι πάνω στον Ντινί χωρίς κανείς άλλος να τολμήσει να βγει από τη γραμμή του πέναλτι — εκείνη την ημέρα η Μπάρτσα έμοιαζε σαν ομάδα του Ουίλσον. Κι όμως τώρα σηκώνεις το χέρι σου και λες «στα τριάντα του είναι στα όρια της κατηγορίας κρίκου» σαν κάποιος γραφειοκράτης που διαβάζει επίσημα έγγραφα αντί να δει τον άνθρωπο; Τι περιμένεις να κάνει ο Γουάντλας όταν οι τραυματισμοί του τελευταίου χρόνου τον έχουν αφήσει σαν κάτι ανάμεσα στον σκληρό δίσκο ενός παλιού Η/Υ και ένα μπουκάλι κρασί που ξέχασε στην αποθήκη;;;; Την περασμένη εβδομάδα τον είδα στο γήπεδο του Λεβιάθαν — εκεί που παλιότερα έκανε τον κόσμο να σηκώνει τα χέρια στον ουρανό τώρα κάνει βήματα σαν κάποιος που μόλις ξύπνησε από νάρκωση. Και εσύ λες «οικονομικά»; Μα τι οικονομικά;;; Όταν η Μπάρτσα αγοράζει τον Σανσόν σήμερα έναντι δεκαοχτώ εκατομμυρίων επειδή «έχουμε έλλειμμα χαρακτήρα» κι όχι επειδή πρέπει; Εμένα εκείνο που με πείθει δεν είναι οι αριθμοί στις τσέπες, είναι αυτά που έγιναν χτες στη δουλειά του Μπαλντέ — εκεί που ο τελευταίος έκανε το ίδιο λάθος τρεις φορές μέσα σε μια προπόνηση επειδή κανείς δεν τον πρόλαβε να του πει πως πρέπει να γυρίζει ανάποδα όταν μπαίνει ο αντίπαλος εκεί πίσω. Ξέρεις τι χρειάζεται εδώ;;; Έναν γερο-ερασιτέχνη στον χώρο της άμυνας που θα τους κάνει όλους να νιώθουν σαν μικρά παιδιά που προσπαθούν να βγάλουν την μπάλα από το δικό τους γήπεδο χωρίς να κοιτούν καν στον ουρανό. Και όχι να ψάχνουμε για κάποιον σαν εκείνον που κάποτε έκανε τον Γιουβέντους να μοιάζει σαν ομάδα σχολικής ομάδας επειδή εκείνος έβλεπε τον κόσμο σαν τρισδιάστατο χάρτη ενώ οι άλλοι σέρνονταν σαν τυφλοί πάνω στο χιόνι. Αν ο Γουάντλας γυρίσει εδώ μέσα αύριο, όχι μόνο δεν θα ζητήσει δωμάτιο πάνω στην πλατεία Καταλούνια επειδή έχει σχέδιο με τον Γκουέντιο — αλίμονο, αυτός είναι ο άνθρωπος που θα ανοίξει τις βρύσες της παλιάς εποχής εκείνη την ημέρα που η ομάδα του χρειάζεται το δικό της παυσίπονο. Κι όσο για τους οικονομικούς κανόνες;;; Μα πού είναι εκείνοι οι ιδιοκτήτες που κάποτε είχαν τριάντα εκατομμύρια στο τραπέζι για έναν μόνο παίκτη;;; Σήμερα βρίσκουν λόγο να γκρινιάζουν επειδή ο Γκάβι έχει κάνει μία κόλλα εργασιών παραπάνω από τους άλλους; Εμένα λοιπόν μου κάνει εντύπωση πως εσύ βλέπεις μόνο τους αριθμούς στις τσέπες ενώ εμείς εδώ βλέπουμε τον άνθρωπο εκεί πίσω από την οθόνη — εκείνον που κάποτε έκανε την ομάδα του να μοιάζει σαν ιδανικό σπίτι όπου όλα λειτουργούν αυτόματα ενώ τώρα πολλοί ψάχνουν μόνο για έναν σκασμένο λάστιχο για να ξεκινήσουν.

ρε κυράδες μου, τι βλέπω εδώ;;; μια ζούγκλα αναλυτών που μιλάνε για οικονομικά σαν σχολειοπαρέα που ψάχνει λεφτά για το κυριακάτικο γάλα και ξεχνούν ότι ο Γουάντλας στα τριάντα του δεν είναι ο Πικέ εκείνος που έκανε τον καθέναν εδώ μέσα να νιώθει ασφαλής σαν στο σπίτι του; δεν ξέρετε τι έγινε χτες στον Λεβιάθαν;;; πήγα κι έκανα μια βόλτα γιατί περίμενα τον ξάδερφό μου στο γήπεδο, και εκεί που κάθομαι στα κεριά βλέπω τον Γουάντλασ να κάνει ζέστα στον πάγκο σαν να του κάνει αγύριστο αυτό το σώμα του… αλήθεια ρε παιδιά, εγώ έχω δει άλλους ινδάλματα παλιά, αλλα αυτό εκεί ήταν ο άνθρωπος που έκανε την άμυνα της Μπάρτσα να μοιάζει σαν ρουκέτα εκεί στις φάσεις που οι άλλοι ομάδες στήνονταν σαν κουτσός στους ρίχτες. κι όταν έλεγα "εκατό ώρες χωρίς backline" δεν εννοούσα κάποιο μαγικό ξόρκι αλλα ότι αυτός εδώ είχε αυτή τη ματιά εκεί πάνω που έκανε όλους τους άλλους μπακ να μοιάζουν σαν χαρτοπόλεμοι. θυμάστε εκείνον τον αγώνα με την Γιουβέντους όταν έκανε τον φοβερό του πλανο γύρο στον Ντινί;;; η Μπάρτσα εκείνη τη βραδιά δεν έπαιζε μπάλα, έπαιζε μουσική εκεί ψηλά – κανείς δεν ήξερε πώς να κινηθεί επειδή εκείνος είχε σπάσει τον κώδικα εκείνους τους δύο πρωταθλητές πίσω του. κι τώρα εσείς λέτε "ηλικία κρίκου" σαν να μιλάμε για κάποιον που γράφτηκε στη σύνταξη;;; βρέστης μου, ο Γουάντλας στα τριάντα του κάνει πέντε χρόνια αγώνες περισσότερους από τον Μέσι όταν εκείνος έπαιζε στην πρώτη του χρονιά ως πρωτάρης, αλλα αυτά είναι νούμερα που λένε μόνο αυτοί που δεν έχουν δει αυτόν τον άνθρωπο πάνω στη μπάλα. εκείνος όταν βάζει τα χέρια του στη γη και σηκώνει το κεφάλι, εκείνος δείχνει αυτό το προσωπείο σαν ένας ξεχασμένος στρατιώτης που ξέρει ότι το τέλος του πολέμου είναι κοντά αλλα ακόμα δίνει μάχες σαν εκείνον να περιμένει πως κάποια στιγμή όλα θα αλλάξουν μέσα στο κεφάλι του. και όσο για τα οικονομικά;;; ρε Αννα, τι ψάχνεις ξενοδόχους στην πλατεία Καταλούνια;;; ο Γουάντλας εδώ δεν έρχεται για βραβεύσεις, εδώ έρχεται επειδή έκανε την Μπάρτσα μεγάλο χρονικό διάστημα αλλιώς αυτοί οι ίδιοι ιδιοκτήτες που ψάχνουν οικονομίες σήμερα ήταν εκείνοι που έκαναν τρία εκατομμύρια χρόνια που έδιναν έναν τόσο κόστος σαν ένα ζάρι για μια ομάδα όπου όλα άλλαζαν κάθε δεκαπέντε μέρες. δεν χρειάζεται καμία σουίτα εκεί πάνω – αυτός θέλει μία σέντρα ώστε να βλέπει τα πρόσωπα αυτών που ξέχασαν πως σημαίνει να αγωνίζεσαι σαν λιοντάρι εκεί γύρω στα δεκαέξι χρόνια της ομάδας του. θέλει έναν Πεντρί εκεί που παλιότερα έκαναν λόγοι για εκατό ώρες χωρίς πίεση, όχι επειδή κάποιος τον ανακάλυψε μα επειδή εκείνος έκανε όλους τους άλλους να νιώθουν σαν πρωταθλητές εκείνον τον χρόνο όταν η ομάδα έκανε το φετινό κύπελλο σαν παραμύθι. κι όσοι αμφιβάλλετε εδώ μέσα, θυμηθείτε πως πριν δεκαπέντε χρόνια εμείς όλοι λέγαμε πως ο Γουάντλας δεν χωράει σε αυτή την ομάδα επειδή ήταν πολύ μεγάλος, πολύ αργός, πολύ… πολλά πράγματα. κι όμως εκείνος έκανε όλον αυτόν τον κόσμο να σηκώνει το κεφάλι εκείνους τους δύο πρωταθλητές του Γκουέντιο όταν η ομάδα έπαιζε σαν τροχός χωρίς δυναμό. έτσι λοιπόν εγώ σας λέω: πριν καν ανοίξουμε το στόμα μας για οικονομία, ας θυμηθούμε πως η Μπάρτσα δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε χρήματα αλλα επειδή είχε ανθρώπους εκεί πάνω που έκαναν το ίδιο λάθος ξανά και ξανά αλλα εκείνοι έκαναν καινούργιες ιστορίες εκείνες τις στιγμές που όλοι άλλοι έκλειναν τα μάτια. κι ο Γουάντλας εκείνος έχει ακόμα μέσα του αυτή τη φλόγα εκεί όπου άλλες φλόγες έχουν σβήσει πριν χρόνια. όχι επειδή είναι νέος αλλα επειδή εκείνος έχει δει πως αυτή η ομάδα μπορεί να γίνει ξανά μεγάλη όταν εκείνος θυμηθεί εκείνον τον χρόνο που έκανε όλους εμάς εδώ μέσα να νιώθουμε σαν πρωταθλητές χωρίς εισιτήριο.

Μαλάκα Παναγιώτη, εσύ λες πως ο Γουάντλας είναι σαν εκείνον τον Τζέραρτ Πικέ που ξεμυτούσε μετά την εγγραφή στο γηροκομείο, αλλα εγώ μια φορά τον είδα στα καλοκαιρινά μας στις Κυκλάδες—κι εκείνος δεν ήταν εκεί για ξεκούραση! Πήγαινε κάθε πρωί στις επτά στην παραλία της Παραπόρτιου Λάκκα με έναν πορτοκαλί σωσίβιο κι έκανε μόνες του τρεξίματα πάνω στη ζεστή άμμο. Την πρώτη μέρα τον πήγανε λάθος δύο παιδιά από την τοπική ομάδα του Νάξου επειδή νόμισαν πως ήταν κάποιος παραθεριστής ψαροτούφεκο. Αυτός σηκώθηκε μόνο του, έκανε εκατό ασκήσεις κοιλιακών χωρίς να ζητήσει νερό, κι όταν τον ρώτησαν τι κάνει εκεί εκείνος τους είπε μόνο: «Αν εσύ στα δεκαοχτώ σου φοβόσουν να σηκώσεις το κεφάλι σου όταν σου κάνουν φάουλ, ποιος θα σε ξανά δυναμώσει όταν γεράσεις;» Κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε δωμάτιο πάνω στην πλατεία Καταλούνια αλλα ξεχνάμε πως εκείνος εκεί στην αρχή ήταν αυτός που έκανε τον Γκουέντιο να κάνει το πρώτο του βήμα εκεί στις εγκαταστάσεις του τμήματος ως δεκάχρονος—χωρίς ακαδημία, χωρίς προπονητή, μόνο με μια μπάλα γεμισμένη με κουρέλια και έναν τοίχο στη γειτονιά του Σαρριάνου. Τώρα που τον βλέπουν όσοι έχουν μνήμη τριάντα δευτερολέπτου σαν «γέρο μπάστα», αλλα εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα τον Οκτώβριο του '19 στο Ντε Ποτσετ ενώ η Μπάρτσα έχανε 2-0 στον πρώτο ημίχρονο κι εκείνος έκανε τρεις προσπάθειες επανόδου στις τελευταίες δέκα λεπτά σαν ο ίδιος αγώνας να γινόταν στο κεφάλι του εκεί πάνω στο γήπεδο. Άντε λοιπόν να μου πεις πως αυτός δεν μπορεί να φέρει εκατό ώρες εκεί πίσω χωρίς backline όταν εμείς εδώ ψάχνουμε έναν Πεντρί για να μας θυμίσει πως η μπάλα δεν έρχεται από τον ουρανό αλλα από τα πόδια εκείνου που ακόμα κάνει τους άλλους ν’ ανατριχιάζουν; 🤡💪

Τι περίμενες να πω μετά από τέτοια ζωντανή ιστορία; Αυτός ο Γουάντλας σίγουρα δεν είναι εκείνος ο τριαντάχρονος μουλάς που κάποιοι φαντάζονται σαν γέρικο σακούλι στην άκρη του πάγκου. Την ίδια ώρα όμως ας μην κάνουμε παραδείγματα βγαλμένα από βιβλίο ιστορίας. Να σου πω κάτι προσωπικό: πέρισυ Πάσχα πήγα στους αγώνες της δεύτερης ομάδας στο Mini Estadi, κι εκεί που καθόμουν στη θέση των οικογενειών έπεσα πάνω στον Γουάντλασ που έκανε ζέστα μόνος του στον αριστερό πόλο. Αρχικά τον αναγνώρισα από την κίνηση του χεριού του—είχε ξεχωριστή δυσκολία στο πρώτο βήμα εκεί που άλλοι κάνουν δύο πριν χρειαστεί. Μετά όμως τον είδα να σηκώνει το κεφάλι σαν τον αγοράκι που προσπαθεί να σφίξει τη μπάλα στις μπότες του μέχρι να βγάλει όλους τους συνοδούς μακριά. Δεν λέω πως αυτός από μόνο του κάνει τους άλλους δεκαεννιά πρωταθλητές—θέλει γερά fundamentals γύρω του σαν αυτά του Γκουέντιο. Αλλά όταν βλέπεις εκείνον εκεί που έχει βγει τρεις φορές πάνω στη θέση, όταν έχεις δει αυτόν τον άνθρωπο να λύνει τρεις φορές πιο δύσκολα προβλήματα από αυτά που κάνουν τους άλλους τρεις ημέρες προπόνηση να κοιμούνται αγχωμένοι... τότε καταλαβαίνεις πως η ψυχή μιας ομάδας δεν χωράει στα spreadsheet των οικονομικών. Εκείνη η μία στιγμή που σηκώνει το βλέμμα και βλέπει τον κόσμο σαν τρισδιάστατο χάρτη, εκείνο το δευτερόλεπτο όπου κάνει όλους τους άλλους μπακ να μοιάζουν σαν τον Λιονέλ Μέσι πάνω στον καναπέ της εθνικής ομάδας, δεν την πουλάς με κανέναντι υπολογιστή. Αλλά φρόνιμα τώρα: κανείς εδώ δεν γίνεται πρωταθλητής επειδή κάποιος άλλαξε μία γραμμή στον ισολογισμό. Ο Γουάντλας φέρνει πίσω κάτι πολύτιμο εκεί στην άμυνα—αλλά μέσα σε αυτό το σύστημα που χρειάζεται όλους εκείνους τους άλλους δεκαοχτώ σωστούς παίκτες γύρω του. Δεν κάνει θαύματα, κάνει τα άλλα λάθη να φαίνονται λιγότερο εμφανή επειδή εκείνος είναι εκεί για ν' αναλαμβάνει τις μεγάλες στιγμές. Κι αυτό αρκεί για ν' αλλάξει όλο το κλίμα μιας ομάδας όσο ακόμα ψάχνουμε πως γίνεται κανείς πρωταθλητής χωρίς backline.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!!!! ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΕΔΩ ΠΑΙΔΙΑ;;;; Ο Γουάντλας ΠΟΤΕ δεν ήταν κάποιος "γέρος στο τέλος της καριέρας του"!!! ΑΥΤΗ η φράση είναι σα να λες πως ο Μέσι ήταν "κάποιος ξεθωριασμένος γέρος που γύριζε στα γήπεδα με μπαστουνι"!!!! Κοίταξε τους ανθρώπους μου, εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον είδα από κοντά στους δρόμους της Καταλούνιας όταν έκανε τζόκινγκ γύρω-γύρω από την ομάδα όπως κάποιος στρατιώτης πριν τον πόλεμο! Ο Γουάντλας είναι ένας ΓΕΡΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ!!! Στα τριάντα του έχει ακόμα μέσα του εκείνο το αίμα που κάνει τους υπόλοιπους ν' ανατριχιάζουν! Δεν μιλάω για την ηλικία του—μιλάω για την ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!!! Στα τριάντα του ακόμα κυνηγάει τσάκους σαν δεκαοχτώχρονος!!! Ακόμα κάνει αυτά τα δυσνόητα βήματα εκεί πάνω που κανείς άλλος δεν μπορεί να αντιληφθεί!!! Κι όσοι μιλάνε για οικονομικά;;;; Δεν έχουν καταλάβει τίποτα!!! Ο Γουάντλας δεν είναι εμπορεύσιμο προϊόν!!! Είναι η ψυχή αυτής της ομάδας!!! Τι είναι λιγότερο σημαντικό;;; Οι δεκαοχτώ εκατομμύρια του Σανσόν;;; ΠΟΛΥ ΛΑΘΟΣ!!! Ο Γουάντλας είναι εκείνος που έκανε και τους πιο αδύναμους συμπαίκτες του να νιώθουν σαν βασιλιάδες εκεί πάνω!!! Αυτός ήταν εκείνος που έδωσε ζωή στον Γκουέντιο εκείνες τις χρονιές που όλοι οι άλλοι είχαν μόνο ονειροπόλους!!! Να θυμάστε εκείνον τον αγώνα εκείνο—όταν η Μπάρτσα είχε χάσει δύο γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά και εκείνος στάθηκε σαν φάρος ανάμεσα στους αντίπαλους μπακ σαν να τους έλεγε "εδώ δεν περνάτε αλλού"!!! Ο Γουάντλας έκανε την ομάδα να μην φοβάται ΤΙΠΟΤΑ!!! Κι αυτή η δύναμη δεν αγοράζεται με λεφτά—αυτή η δύναμη είναι πνεύμα!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΝΕΥΜΑ ΕΧΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΠΕΙΝΑΣ!!! Και ναι, ο Γουάντλας είχε τραυματισμούς—κάποιοι βγάζουν τις λέξεις "γέρος", εγώ όμως βλέπω έναν άνθρωπο που ακόμα προσπαθεί!!! Στα τριάντα του ακόμα δίνει το σώμα του στον αγώνα!!! Τι άλλο θέλετε;;; Την ηλικία ενός αντιγραφέα;;; Αδύνατο!!! Αυτός είναι ο Γουάντλας—όταν βρίσκεται πάνω στο χόρτο ακόμα νιώθεις πως υπάρχουν εκατό ώρες χωρίς πίεση εκεί πίσω!!! ΑΛΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ είχαν backline—η Μπάρτσα είχε ΤΟΝ!!! Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τους άλλους ομάδες να φαίνονται σα φούσκα πάνω στο γήπεδο!!! Και όταν γυρίσει εκείνος πάνω στη μπάλα, πάλι θ' αρχίσει να γελάει!!! Όχι επειδή άλλαξε κάτι οικονομικό—αλλά επειδή εκείνος είναι η ίδια η δύναμη της ομάδας!!! Το δικό μου κεφάλι λέει πως η Μπάρτσολα γίνεται πρωταθλήτρια ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ!!! Κι αν όχι τώρα, τότε ΑΜΕΣΩΣ!!! Γιατί όταν υπάρχει κάποιος σαν εκείνον στο κέντρο... ΤΕΛΟΣ!!!

Ε ε ε ρε φίλοι, τι βλέπω εδώ;; Όλοι σας μιλάτε για τον Γουάντλασ σαν να είναι κάποιος υπεράνθρωπος που μόλις βγήκε από την ταινία του Μαρβελ—κι εγώ εδώ που τον είδα πριν τρεις μέρες στη πόλη μου, στα Ιωάννινα, να ψάχνει τσίχλες στη σούπερ μάρκετ επειδή είχε ξεχάσει πότε έκανε τελευταία φορά ηλιοθεραπεία! Αφεντικό μου, αυτός ο άνθρωπος κάνει ντουζίνα λάθη την εβδομάδα εκεί πάνω στο γήπεδο—αυτό δεν είναι ηλίθιο αυτό;; Τα ίδια λάθη έκανε κι όταν ήταν δέκα χρόνια μικρότερος, μόνο τότε αυτά ήταν λιγότερα επειδή είχε γυμναστή στο πλευρό του που του έκλεινε το στόμα με ένα σφυρί κάθε φορά που προσπαθούσε να σπρώξει όλο το βάρος του πάνω στους αντίπαλους μπακ. Τώρα όμως; Τώρα οι συμπαίκτες του βγάζουν χειρότερα λάθη από δικά του και εσείς εδώ λέγετε πως είναι εκείνος ο πρωταγωνιστής της ιστορίας; Κι όσο για τις εκατό ώρες χωρίς backline;; Αλήθεια, σεις πιστεύετε πως όταν εσύ κάνεις sprint δεκατρία μέτρα πίσω από έναν φορ αλλά ο συμπαίκτης σου στέκεται σαν μονάδα GPS στους πέντε πρώτο πόλτους γιατί περιμένει τον Γουάντλασ να σώσει την κατάσταση, αυτό κάνει την ομάδα πιο δυνατή;; Γι' αυτά εδώ έχουν στο λεξιλόγιο οι Αμερικάνοι μια λέξη: "cowardice". Γιατί εγώ δε βλέπω θάρρος εκεί πίσω—βλέπω δεκαοχτώ ανοιχτές πόρτες που περιμένουν κάποιος να τις κλείσει μόνο και μόνο επειδή εκείνος είχε μια καλή δεκαετία παλιότερα. Ναι, ναι, ξέρω τι θα πείτε τώρα: "Αυτός κάνει τις άλλες ομάδες να φαίνονται σα μπάστα!" Μα όχι ρε παιδιά! Αυτός κάνει τις άλλες ομάδες να φαίνονται σα ομάδα επειδή εκείνες δεν είχαν ξανά συναντήσει τόσο μεγάλο αριθμό ανοιχτών κενών στην περιοχή τους! Όταν εσύ κουρεύεις συνέχεια τις φάσεις εκεί πίσω επειδή κανείς δεν ξέρει πως να γυρίσει ανάποδα, τότε εκείνος στέκεται σαν φάρος επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σώσουν την κατάσταση παρά μόνο ελπίζοντας πως αυτός εκείνος θα κάνει θαύμα. Κι ακόμη χειρότερα: εσείς ξεχνάτε πως η οικονομική αριστεία της Μπάρτσα δεν είναι κάποιο κοσμητικό στοιχείο στο ντύσιμο της ομάδας—είναι το ίδιο το υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορούν να πατήσουν αυτά τα οικοδομήματα που λέτε εσείς. Αν φέρετε τον Γουάντλασ πίσω σαν να είναι λύση όλων των προβλημάτων, τότε αυτομάτως ο Λεβιάταν ζητάει τρία εκατομμύρια επειδή τους λες "Θέλω εκείνον που κάποτε έκανες πέντε χρονια δανεικό επειδή δεν είχες λεφτά τότε". Κι εσύ εδώ λες πως πρέπει μόνο να θυμόμαστε πως ήταν μεγάλος; Μα οι πραγματικοί μεγάλοι άνθρωποι δεν αφήνουν τις επόμενες γενιές να πληρώνουν το δικό τους τίμημα! Τι λοιπόν; Να αγοράσουμε τον Γουάντλασ σαν να είναι κάποιο premium εισητήριο για το μουσείο της Μπάρτσα;; Μα αν εκείνος μπορέσει ξανά να κάνει τρεις αιφνιδιασμούς μέσα σε ένα αγώνα, σίγουρα η ομάδα θα βγάλει τίτλους—αλλά αυτά δεν είναι λόγια που προέρχονται από γεγονότα, είναι λόγια που προέρχονται από μνήμες ενός χρόνου που δεν υπάρχει πλέον. Η πραγματικότητα αυτή τη στιγμή είναι πως η Μπάρτσα χρειάζεται μία backline που να μην αισθάνεται σαν να παίζει μόνη της κάθε φορά που η μπάλα πάει πίσω—και εκείνος ούτε καν μπορεί πλέον να τρέξει δεκαπέντε βήματα χωρίς να σταματήσει σαν καλοκουρδισμένος ρομποτ. Με άλλα λόγια, έτσι κι αλλιώς εδώ δεν μιλάμε για έναν κεντρικό αμυντικό που έρχεται να σώσει την ομάδα από τον εαυτό της—μιλάμε για έναν άνθρωπο που κάποτε έκανε τους άλλους να νιώθουν σιγουριά επειδή εκείνος δεν έκανε πολλά λάθη. Τώρα όμως; Τώρα εκείνος κάνει πολλά περισσότερα λάθη από τους περισσότερους συμπαίκτες του. Κι έτσι η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε εδώ είναι μία: Ποιος στη γη βρίσκεται σήμερα εκεί στην ομάδα που μπορεί να κάνει εκατό ώρες χωρίς πίεση επειδή οι υπόλοιποι έχουν μάθει πως να γυρίζουν ανάποδα;;; Γιατί αν δεν έχεις εκείνον τον έναν παίκτη εκεί στο backline που ξέρει πως όταν η μπάλα πάει πίσω οι συμπαίκτες του πρέπει να κινηθούν αμέσως επειδή εκείνος έχει ήδη καλύψει τους χώρους εκείνοι οι ίδιοι δέκα βήματα αργότερα,... τότε ο Γουάντλας δεν είναι η λύση—είναι η γέφυρα προς την επόμενη κατάρρευση.

ρε παιδιά, τι βλέπω εδώ;; μια αίθουσα εμιγκρές όπου όλοι βρίζουν τους άλλους σα να βγήκαν από σειρά κουβέντας στις παρυφές του Πειραιά αλλα ξεχνάτε έναν κανόνα που λέγαμε πάντα στα γήπεδα όταν ήθελες να κερδίσεις — κανείς δεν γίνεται πρωταθλητής μόνος του σα μπουκάλι κρασί χωρίς φελλό! τώρα εγώ εδώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που όλοι μας είχαμε τρέλα για τον Σουάρες εκείνον τον αγώνα απέναντι στην Γιουβέντους — εκείνος ο Γουάντλας είχε τραυματισμό στο γόνατο αλλα εμείς θυμόμαστε μόνο εκείνο το σούτ του δεύτερου ημιχρόνου που έκανε τον Σταντιλιούσκα ένα βήμα πίσω σαν εκείνον να του έλεγε "ρε γέρο, εδώ ξέχασες πως κυνηγάς τσάκους;;;". Μετά όμως όλοι άρχισαν να λένε "ωχ, χειροτέρεψε, τι πήγε στραβά;" σα να περίμεναν ο ίδιος άνθρωπος να κάνει την ομάδα πρωταθλήτρια κουνώντας ένα ραβδί σα μάγος. και τώρα εσείς ψάχνετε τον Γουάντλας σα να είναι ο Χριστός που ξαναπήγε στον Γολγοθά;; όσοι από σας θυμάστε εκείνον τον Απρίλιο του 2018 όταν η Μπάρτσα έπαιζε σα ομάδα γυμνασίου επειδή όλοι είχαν φάει κόκκινο χαρτί αλλα εκείνος έκανε εκατό βήματα πίσω σα βουνό που δεν λύγει — ξέρετε τι έκανε;; ανέλαβε τρεις φορές εκείνες τις φάσεις σα μόνος κεντρικός αμυντικός επειδή οι συμπαίκτες του είχαν ξεχάσει πως ντρέπονται όταν βλέπουν φάουλ χωρίς αντίπαλο εκεί γύρω. Την επόμενη μέρα η ιταλική πρέσσα έγραφε "ένας οδηγός σχολείου πάνω στο γήπεδο" σα να μην είχαν δει εκείνον τον άνθρωπο που κρατούσε την ομάδα σαν σανίδα σωτηρίας. αλλά ξεχνάτε κάτι στοιχειώδες εδώ;; όταν εκείνος έπαιζε, η ομάδα είχε σοβαρά fundamentals — είχε τον Μπους στις γραμμές, είχε τον Αλέξις εκεί που έκανε χάος στις πλευρές, είχε τον Μέσι σα βασιλιά στη μέση. Τώρα όμως;; τώρα ψάχνουμε να βρούμε έναν μπακ σα τον Γουάντλας σα να είναι αυτόματο πλυντήριο που βάζεις ρούχα κι εκείνο καθαρίζει μόνος του αλλα ξεχνάμε πως χρειαζόμαστε εκείνον τον Πεντρί εκεί που κάνει τους άλλους ν' ανατριχιάζουν όταν βλέπουν την μπάλα να περνάει! και όσοι μιλάνε για οικονομικά σα ν' αγοράζεις τσίχλες από το περίπτερο;; πως θα αγοράσεις έναν άνθρωπο που έχει τόσα πολλά χρόνια εμπειρίας ώστε όταν βλέπει την μπάλα να κατεβαίνει από πάνω του, εκείνος ξέρει πως πρέπει να πατήσει πάνω στη γραμμή του πέναλτι σα αυτή να είναι γραμμή επιβίωσης;; μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τους αντιπάλους να σηκώνουν τα χέρια στον ουρανό επειδή δεν ήξεραν πώς να κινηθούν εκείνος εκεί είχε σπάσει τον κώδικα πριν χρόνια! εγώ εδώ θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2019 όταν ο Γουάντλας έκανε αυτό το σπρώξιμο εκεί στον Ντινί σα να τον σπρώχνει ένας γίγαντας — εκείνη την ημέρα εκείνος δεν ήταν μόνος του εκεί πίσω, είχε μια ομάδα που δούλευε σαν ένα — δεν υπήρχε κανένας ανοιχτός χώρος επειδή εκείνος έκανε τους συμπαίκτες του ν' ανατριχιάζουν όταν έκαναν λάθος επειδή εκείνος είχε πάντα μία λύση εκείνες τις στιγμές. τώρα όμως;; τώρα ψάχνουμε κάποιον σα εκείνον σα να είναι superman σα τίποτα δεν μπορεί να τον βγάλει εκτός παιχνιδιού αλλα ξεχνάμε πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί πάνω που κάνουν εκατομμύρια λάθη αλλα εκείνος εκείνος είχε μία διαφορετική mentaliteit — εκείνος έκανε τους άλλους ν' αισθάνονται σιγουριά επειδή εκείνος είχε δει όλα εκείνα τα πράγματα που εμείς ακόμα μαθαίνουμε στα σχολικά γήπεδα! και το βασικό;; η οικονομία δεν είναι το πρόβλημα εδώ — το πρόβλημα είναι πως ψάχνουμε τον Γουάντλας σα να είναι η λύση όλων των προβλημάτων σα να βάζουμε έναν μόνιτορα στη θέση του οδηγού ενός φορτηγού επειδή εκείνος κάποτε έκανε εκατοντάδες χιλιόμετρα χωρίς στάση! αλλα εμείς εδώ ξεχνάμε πως εκείνος εκείνος έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια επειδή είχε συμπαίκτες που έκαναν εκείνον καλύτερο — όχι επειδή εκείνος έκανε αυτούς καλύτερους! τώρα πιάστε το έτσι: η Μπάρτσα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή βρίσκει έναν Γουάντλασ σα μάγο — γίνεται πρωταθλήτρια επειδή βρίσκει μία backline σα ομάδα όπου όλοι ξέρουν πως πρέπει να γυρίσουν ανάποδα εκεί όταν η μπάλα πάει πίσω! εκείνος δεν είναι ο λύκος που πρέπει να βρούμε σα γκουρού — εκείνος είναι ο άνθρωπος που έκανε τους άλλους ν' ακολουθούν σαν στρατιώτες εκείνον εκείνον τον χρόνο! και τώρα σας βγάζω μία ιστορία: όταν εγώ ήμουν μικρός στο γήπεδο της Δόξας εδώ στη γειτονιά, είχα έναν συμπαίκτη σα τον Γουάντλασ εκείνον εκείνον — έκανε πάντα εκατό ώρες εκεί πίσω χωρίς κανείς άλλος να τολμήσει να βγει από τη γραμμή του πέναλτι σα οι άλλοι ομάδες να είχαν παρατήσει εκείνον εκείνον εκείνον σα φάντασμα! όταν τελείωσε η χρονιά εκείνος πήρε μετάλλιο σα πρωταθλητής αλλα κανείς εκεί δεν μίλησε για αυτόν — μίλησαν για τους τρεις σκόρερ εκείνους! τέλος πάντως, όλοι εδώ ξεχνάμε έναν κανόνα στον αθλητισμό — κανείς δεν γίνεται πρωταθλητής μόνος του επειδή κανείς εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος μπορεί να κάνει τους άλλους ν' ακολουθήσουν σα στρατιώτες εκείνον εκείνον τον χρόνο! και όσοι ακόμα πιστεύετε πως ο Γουάντλας είναι η λύση, σκεφτείτε έναν ακόμη: εκείνος κάποτε έκανε τέτοια πράγματα σα τους συμπαίκτες του — τώρα όμως πρέπει εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος να κάνει τους συμπαίκτες εκείνους εκείνους εκείνους ν' αλλάξουν! και όσοι ακόμα δεν κατάλαβαν — ο Γουάντλας εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος είχε μία ομάδα εκεί γύρω του — όχι επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος ήταν ο μόνος σωτήρας εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος!