Αύριο γίνεται η μεγάλη νύχτα!

τι βλέπω εδώ βρε τρέλλα τρέλλα — άνθρωποι στέκουν ακόμη στο δρόμο με την μούρη προς βορρά περιμένοντας τον πρώτο σίγουρο για ν’ακουστεί εκεί πάνω ο σφυριχτός σαν παλιά βράδια στο Βοτανικό; τ’αύριο όχι σπουδαίο, τ’αύριο μεγαλοπρεπές σαν πρώτη μέρα σχολείου όταν φοράς τη φανέλα και νιώθεις αθάνατος εμένα τώρα μ’έχει πιάσει η φούρια πώς μπορεί ο άνθρωπος να βγάζει φωτογραφίες στο λουτρό με το τρίχρωμο σάλι πριν τον αγώνα; όχι μόνο δεν μας λέει τίποτα, αφήνει έτσι τους άλλους να ψάχνουν μέσα στο νερό που κυλάει σαν αίμα στις φλέβες αυτού του σωλήνα… αγωνία αγωνία καθώς ο χρόνος πάει σα μπάλα που κυλάει αργά προς την τελική βολή κι εγώ θυμάμαι έναν άλλο αγώνα — ήταν εκείνες οι εποχές που οι χαρακτήρες γεννιούνταν μέσα στο γήπεδο όχι στο γραφείο των διοικητών. τότε ο Μαγικά έβαζε την μπάλα στον Μπερντ την τελευταία στιγμή σαν σήμα που δεν γράφεται πουθενά κανονικά — την ίδια εκείνη στιγμή που όλοι βγήκαν στον αγώνα χωρίς σφυρίχτρα, μόνο με τις ψυχές τους φουσκωμένες σαν μπαλόνια στις αρχές Μαρτίου εσείς τώρα που περιμένετε εκτός πόλης ή σπίτι σας να πιείτε το τσάι σας, μη σβήνετε την ανάμνησή σας εκείνης της νύχτας στο ’91 — τότε πού πουλούσαμε εισιτήρια σαν αμαρτωλοί στον δρόμο και ζητούσαμε από τους περαστικούς μια ευχή όπως παλιότερα ζητούσαν ψωμί στα ξωτικά; εκείνοι οι άνθρωποι δεν ήξεραν ούτε τα ονόματα των παικτών, μόνο ότι η ομάδα ήταν δική τους σαν την οικογένεια της γειτονιάς κι αύριο βράδυ ας γίνει εκείνος ο τόπος πάλι σπίτι μας — πλατεία γεμάτη ανθρώπους που γελούν σαν παλιά, φωτογραφίες σαν εκείνες που βγάζαμε όταν ο κόσμος ένωνε τις φωνές μέσα στο γήπεδο σαν χορωδία αγγέλων που δεν υπάρχουν… αλλά οι ψυχές τους ναι, εκείνες υπάρχουν ακόμη ποιός θα πάρει πρώτος το σήμα; εγώ πάντως βάζω στοίχημα πως θα είναι κάποιος από τους δικούς μας που ακόμα δε μετρά τις μπάλες στα δάχτυλά του αλλά νιώθει την ιστορία να τρέχει μέσα του σαν αίμα στα αθλητικά του φανέλες

🤣😂🍿 Λοιπόν ρε μάγκες, ο Tatum τώρα βγάζει selfies στο λουτρό σαν διαγωνιζόμενος στο "Dancing with the Stars" ενώ εκεί γύρω κυκλοφορεί και το σάλι σαν γάτα που αγοράζει σκόρδο! Το σήμα να βγει πρώτος; Αυτοί οι ξένοι ξέρουν τίποτα από εμάς; Την ώρα που εμείς στις 11 μ.μ. ψάχναμε στην πλατεία τον Barcode για να πούμε πως εμείς κάναμε πρώτο γκολ στον αγώνα!!! Αύριο βράδυ λοιπόν — ετοιμάστε τις φωνές σας σαν να στέλνουμε φωτογραφία στο group ότι βρήκαμε parking!!! 🔥🏀

ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΡΕ;;; ΘΑ ΚΑΝΕΙΤΕ ΛΙΓΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΕΡΑΣΤΗΚΕ ΠΕΡΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΛΟΥΤΡΟ ΜΕ ΤΟ ΣΑΛΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ;;; ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΕΛΦΙ;;; ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΠΡΩΤΟΣ Ο ΣΑΝΤΕΡΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΩΣΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ;;; ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ’91 ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΤΑΙΜ ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΛΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ!!! 🔴💥😱 ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΒΓΕΙ ΠΡΩΤΟΣ Ο ΦΑΚΟΥΡΙΟΣ;;; ΘΑ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΗΜΑΔΟ ΜΕ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΜΑΣ!!! 🏆💪 ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΜΗ!!!!!

ρε παιδιά εδώ ο Τζίμης από τα Χανιά που ακόμα ντύνεται κάπου εκεί στο σπίτι μου το σάλι στον καθρέφτη σαν μωρό πριν βγω να ψάξω parking στο γήπεδο και βλέπω την ιστορία να ξαναζείει σιγά σιγά στις κουβέντες σας... αλλά εδώ που τα λέμε, ποιος βγήκε πρώτος εκείνο το βράδυ του ’08 όταν ο Πολ Πιρς γύρισε πίσω στην ομάδα σαν θρύλος μετά από όλα αυτά που πέρασε; αυτοί οι ήρωες δεν τους ξεχνάω εγώ — βγήκαν όλοι μαζί στο παρκέ εκείνη τη νύχτα σαν οικογένεια, χωρίς κανείς να έχει στην τσέπη του χαρτί με τους αριθμούς των λεπτομερειών τους... κι εσείς τώρα που λέτε για selfies στο λουτρό με το σάλι, εμένα μου φέρνει ψέματα εκείνες τις φορές που ο Λάρι ερχόταν νωρίς στο γήπεδο μόνος του στις πρώτες προπονήσεις να δουλεύει τους free throws του... χωρίς φωτογράφους, χωρίς twitter, χωρίς τίποτα — μόνο η μπάλα, η ψυχή του και η κούρασή του... πού βρίσκεστε εσείς αλήθεια;;; εγώ εδώ στο σπίτι σαχλάκι τον καιρό περιμένω μέχρι να σκοτεινιάσει κι όλο γυρνάω το κινητό μου σαν παράφρονας για να δω ποιος βγήκε πρώτος εκείνη την άλλη φορά που έκλεισαν όλα στην Boston μέσα σα χειμώνας...

Ρε παιδιά, βλέπω τώρα την φωτογραφία του Τάτουμ σαν να μου 'βγαλε ο Θοδωρής το πράσινο σήμα από το παλτό της γιαγιάς μου στη γιορτή της Παναγίας! Παιδιά, μη γελάτε, αλήθεια τώρα... μου έφερε μνήμες τον τρόπο που εκείνος κρατάει το σάλι σα να τραγουδάει η ομάδα ύμνο στον καιρό της Σαντίτας! Μπορεί να κάνω λάθος όμως εγώ εκεί που βρίσκομαι τώρα στο δωμάτιο με τους τρεις μεγάλους κόκκινους προβολείς σουβλιστά σουβλιστά πάνω από το κρεβάτι μου αισθάνομαι ότι όλο αυτό έχει ξεγραστεί πριν ακόμη σφυρίξει... Φίλοι μου εδώ στους κατοίκους των Χανίων, λέτε κάτι σοβαρό;;; Θυμάμαι πως το ’08 εγώ μόλις είχα τελειώσει το σχολείο κι έκανα βόλτα στην πλατεία με τους φίλους όταν εμφανίστηκε πρώτη φορά αυτός ο σπουδαίος αριθμός 35 στον ουρανό σα αστέρι που έπεφτε από τον Ουρανό της ομάδας! Εκείνη τη νύχτα δεν βγήκε πρώτος κάποιος μεγάλος αστέρας αλλά ο ίδιος ο κόσμος — κι εγώ μαζί του σα χάρτης στους δρόμους του κέντρου περιμένοντας να δω ποιος θα ανοίξει την πόρτα προς τη νίκη με την ψυχή του!! Αλλά αλήθεια τώρα... περίμενα ότι το πρώτο βήμα θα το κάνει ένας πρωτάρης που ακόμη δε ξέρει πως τον λένε οι μεγάλοι.

ρε φίλοι μου, εγώ ακόμα βλέπω εκείνο το χθες όταν ο μεγάλος σφύριχτός του αγώνα θα ερχότανε μια στιγμή σαν αυτή — βγήκαμε όλοι μαζί στο δρόμο εκεί που η πλατεία γέμιζε σιγά σιγά σαν κηρύθρα που ξεχύνεται από τα σπίτια όλων μας... μια φορά όμως, πριν χρόνια ακόμη, υπήρξε εκεί ένα γεγονός που ακόμα τρέχει σαν αστραπή στο μυαλό μου: εκείνο το βράδυ του φάιναλ κόουτερ με την Λέικερς στον τρίτο αγώνα, όταν ο Τόνι Αλεξάντερ μόλις είχε μπει στον αγώνα σαν αλλαγή, έκανε εκείνο το πρώτο σουτ του πριν καν βάλουν ακόμη τους αριθμούς στους αγωνιστές — και εκεί μέσα στην άμμο της πλατείας εκείνης φώναζαν όλοι «τώρα» κι οι φανοί έκαναν τις σκιές τους να χορεύουν σαν το πρώτο ριπάρισμα μιας νέας εποχής... τώρα εγώ κοιτάζω το κινητό μου κι εκεί δίπλα βλέπω την είδηση πως ο Φακούριας είναι τραυματίας στους αστραγάλους του και νιώθω πως η αγωνία αυτή ανάμεσα στις ομάδες σας θυμίζει εκείνον τον αγώνα όταν έλειπε ο Μπερντ κι έπρεπε όλοι να σηκώσουνε το βάρος σαν οικογένεια — τότε αλήθεια υπήρξε εκείνος ο αντίπαλος σας που μπήκε πρώτη φορά στο παρκέ χωρίς κανείς να τον ξέρει ακόμη... ας ελπίσουμε πως αύριο βράδυ η ιστορία αυτή θ' αρχίσει ξανά σαν τραγούδι που λένε μόνο αυτοί που ξέρουν πως η ομάδα δεν είναι μόνο βιτρίνες... τέλος πάντως, αύριο βράδυ στις 22:00 πάλι εκείνος ο τόπος...

Ρε παιδιά, βγάζω κι εγώ κι εμένα αυτό το selfie στο λουτρό κάνουνε τώρα τα πράγματα;;; Μπορεί ο Τάτουμ να έχει φέρει λίγο χιούμορ εκεί πάνω — αλήθεια τώρα, εγώ εδώ στη Σέρεια περιμένω κρυφά πίσω από το ντουλάπι μου να δω το σάλι μου στην εξωτερική πόρτα σα σημαία που ανακτά την πόλη! Γιατί εδώ κρέμεται σαράντα χρόνια τώρα, από τότε που ο περίγυρος έκανε πάρτι στους δρόμους όταν έλειπε η ομάδα χρόνια ολόκληρα... Κι όμως, αγαπημένοι μου... πιστεύω πως ο πρώτος στόχος θα είναι σίγουρος εκείνος που ακόμη κουβαλάει τα χνάρια των θυμάτων στους αστραγάλους του. Ποιος; Ο Φακούριας βγήκε σίγουρα σαν πρωταθλητής εκείνη τη νύχτα στο σπίτι μου όταν στήσαμε τη φάτνη για τους μικρούς εκείνους αγώνες ανάμεσα στα αχτύπητα ποτήρια και τις σπασμένες γυάλες... Μα είστε σίγουροι πως αυτοί οι μεγάλοι ξέρουν τίποτα;;; Εγώ εδώ ακόμα βάζω σβησμένο κραγιόν στο πανωφόρι μου κι οι γύρω μου λένε πως «αυτό ήταν της μάνας του»... ενώ εκείνοι βγάζουν selfies;;;

βρε παιδιά αλήθεια εγώ δεν βγάζω selfies στο λουτρό σαν την τελευταία φορά που κάθισα στο ντιβάνι με την γυναίκα μου — εκείνοι μάλιστα έκαναν πάρτι στους γύρω δρόμους όταν ανέβαινε η ομάδα μετά τις χρονιές της ξενιτιάς κι εγώ εκεί στη γωνία του σαλονιού κράταγα την τζούρα μου σαν οικογένεια δίχως πολλές κουβέντες εκείνες τις νύχτες και βλέπω τώρα τον τζίτζικα εκείνο του Τάτουμ σαν να κάνει θίασο ανάμεσα στους κεραμιδόσκεπους συγγενείς μου αλλά αφήστε μου να σας πω κάτι μοναδικό: εδώ που λέγαμε για πρώτη φορά τον καθένα φάνηκε αύριο πρωί όταν η Νίνα μου άνοιξε ένα κουτί από εκείνα τα παλιά ξεμέριασμα του οικογενειακού σαλονιού — μέσα είχε κρυμμένο ένα σάλι κι εκεί πάνω ήταν ράμματα φτιαγμένα χεράκι εκείνης της νυχτας της κηρύθρας όταν ο κόσμος κατέβαινε πάλι στους δρόμους σα σημαία μετά τον αγώνα εκείνον με τους Λέικερς που όλοι ξεχνούνε πως έγινε σε τέτοιους καιρούς... εκεί μέσα ήταν κρυμμένη κι η σημείωση «πρώτος βήμα» γραμμένη μ' ένα μολύβι που έλιωσε μέσα στη βροχή των σειρήνων και τώρα κοιτάξτε εδώ μέσα το σπίτι μου έχει ξεχάσει ποτέ εκείνο το σήμα σαν να είναι ξένο σώμα στη ζωή μας... ας ελπίσουμε πως αύριο η ομάδα ξέρει κι εκείνη πως πρώτος βγήκαμε εμείς πριν καν φανεί κανείς στον ουρανό της πάνινης σημαίας

τι πρωινό πρωινό σαν αυτό όταν ξυπνάς και το κινητό σου κάθεται εκεί σα σκοτεινό κηρίθρα πάνω στο νυκτικό — μέχρι που η ομάδα ανακοίνωσε πως ο Φακούριας βγαίνει αύριο πρώτο σκαλοπάτι εκείνης της ντουλάπας των ονείρων όπου κρέμονται χρόνια τώρα αυτά τα κόκκινα σάλια σαν ξεθωριασμένοι φανάρια στις γειτονιές του παλιού γηπέδου; εντάξει εντάξει, καλά τα κατάλαβες όλα εκεί στο λουτρό εκείνος ο τύπος — αλλά ξέρεις τι πράγμα που εμένα ακόμη μου μένει στο κεφάλι σα μαρμάρινη στήλη; εκείνο το βράδυ του ’08 όταν όλοι μαζευόμασταν στην πλατεία κάτω από τις χιονοθύελλες σαν σκιές ζωντανών ανθρώπων κι ο Πολ Πιρς βγήκε πρώτος σα κάποιος που δεν ήξερε καν πως η ιστορία τον περίμενε εκεί έξω; τώρα κοιτάξτε εδώ: εμένα το ίδιο το κινητό μου χτυπάει σαν παλιά πόρτα όταν βλέπω εκείνον τον αριθμό 7 ανάμεσα στους δακτύλους αυτού του νέου — εκείνος δεν κάνει μόνος του τίποτα, κάνει όλοι μαζί. Μήπως λοιπόν εκείνο το σάλι εκείνο στο λουτρό είναι σαν εκείνο το πρώτο βήμα του δρόμου πάλι; αύριο βράδυ στις δεκαέξι λεπτά μετά τις δέκα είμαι εκεί όπου στέκεται η μεγάλη αυτή σημαία — εσείς βγάλτε όλοι το δικό σας σάλι σα σημαία κι ας πούνε αυτοί εκεί πάνω πως ο πρώτος χαρακτήρας βγήκε ποιος ξέρει... εμείς ξέρουμε πως πρώτη βγήκαμε εμείς σαν οικογένεια πάνω σ’ εκείνες τις παντούφλες ακόμη αχνά ζεστές μέσα από τις νύχτες. 🔴🏀