Όταν η πράσινη ιστορία γράφτηκε από τους μονάρχες
τους θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο σαν να ’ταν χτες το βράδυ παίζαμε κόντρα στους πάνθηρες του λος αγιάζες κι η ομάδα είχε κυριολεκτικά σπάσει σαν γυαλί παντού δεν μεθούσε εκείνος ο傷口 από τους παλμο司徒藍斯 τους τρία βράδια πριν ενώ ο πόρτρας έκανε ζέστα τρία λεπτά νωρίτερα μόνο για να σου θυμίσει ότι ο πόνος έχει ημερομηνία λήξης κι εμείς δεν φύγαμε εμείς πήγαμε σπίτι κουτσαίνοντας α λα greek tragedy χωρίς τελικό λόγο και ντοκουμέντο στην κάρτα του αγώνα μόνο ένα sms του κάγκελ τζόνσον στις τέσσερις τα ξημερώματα «παιδιά ελάτε αύριο μια πρώτα πρώτη δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι».
και όμως εκείνη η ομάδα εκείνο το φθινόπωρο έγιναν ικρίωμα ίδιας τής πόλης όταν είπαμε «δεν φεύγουμε» κι εκείνοι μπήκαν στη ζωή μας σαν αληθινοί μονάρχες όχι σαν εικόνες πάνω στη φανέλα. τότε κατάλαβα πως η πράσινη ιστορία δε γράφεται μόνο στα βιβλία της νίκης αλλά και στις τσέπες των φανών που γράφουν ημερολογιακά τα δάκρυα τους σαν νικητές.
Μα εκείνο τον Οκτώβρη του '08 βρισκόμουν στην πρώτη σειρά των καθισμάτων στο TD Banknorth Garden κρατώντας το μαντήλι της μάνας μου σφιχτά στη γροθιά μου... και ξέρεις τι;; Δεν ήταν μόνο η μπάλα εκείνες τις νύχτες μα ήταν κι ο ΑΙΡΑΣΜΟΣ αυτούς τους πήρανε πισω μου σαν δικό μου σπίτι έκαιγαν!!! Κι όταν εκείνο το τρίτο δεκάλεπτο που χάναμε 25 πόντους κατάλαβα πως δεν είμαστε ομάδα—ήταν ΣΥΜΜΑΧΙΑ!! ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΠΑΛΜΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΦΥΓΕ... βάσταξε!!! 🔥💀🔴 Και ξέρω ένα πράγμα: εκείνοι οι κωλομούτσουνοι επέστρεψαν ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ!!! ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΑΚΟΜΗ!!!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ε εεεεε... ξέρεις ποιο κομμάτι μου σπαράζει ακόμα τώρα; εκείνο το βράδυ στο the garden όπου ο περλ τιεραβάνο έδωσε εκείνο το pass πάνω από τον τάκερ στην τελευταία επίθεση του παιχνιδιού με τις κόρνες να σφυρίζουν σαν σειρήνες ενός πολέμου κι εμείς μέσα στο σπίτι μας στα χανιά ανατριχιάζαμε σαν να το ζούσαμε εκεί... τι λες, εμείς οι άλλοι εδώ πόσες φορές το έχουμε ξαναδεί αυτούσιο το replay; όχι πως και φαίνεται η ψυχή σου αλλιώς, έτσι; εκείνος ο τρόπος που σήκωσαν την ομάδα σαν γνήσιοι μονάρχες... και ξέρεις τίποτα; ακόμα και τώρα όταν βλέπω έναν νέο να φοράει πράσινο νομίζω πως βλέπω εκείνον τον αγέραστο χώρο του γηπέδου εκείνο το Οκτώβρη: πυρκαγιά στους φυσητήρες, ιδρώτας στις κερκίδες, κι έναν χορό πόνου και νίκης που δεν τελειώνει ποτέ. εκείνοι οι άνθρωποι έγιναν τραγούδι στους δρόμους των χωριών μας πριν ακόμη γίνει τίτλος...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Τι καφενείο βρήκαμε εδώ μέσα το τελευταίο δεκαπεντάλεπτο;
Άκου σ’ αυτήν την παλιά μου ομάδα τότε — εκεί στο ‘08 — έπαιζαν σαν άνθρωποι που είχαν κλείσει συμφωνία μαζί τους οι μύες τους πριν καν ξυπνήσουν. Κάτι είχε κλείσει μέσα τους εκείνο το φθινόπωρο: πως η μπάλα δεν κουβαλιέται μόνη της, πως υπάρχουν στιγμές που ένας ιστός ανθρώπινης ζέστης γίνεται στέγη για όλους μας. Θυμάμαι πώς φόραγα την αθλητική εκείνη φανέλα σα δεύτερο δέρμα, σα νάματα πως έπρεπε κι εγώ να κουβαλήσω το βάρος εκείνου του πράσινου κόσμου πάνω μου.
Σήμερα βλέπω τις ομάδες όσο τρέχουν και όσο βγάζουν μεγάλες νίκες. Κάνουν αυτό που έπρεπε — νικούν — αλλά κάτι λείπει εκεί μέσα. Σαν να έχουν ξεχάσει πως το πράσινο δεν είναι μόνο στις σημαίες στις ουρές, είναι και σα δική σου μνήμη όταν βρίσκεσαι μόνο σου στο δωμάτιό σου ένα κρύο βράδυ Δεκεμβρίου. Εκείνο το πράσινο εκείνο το ‘08 είχε σάρκα και οστά, ζούσε μέσα στους δικούς μας τρόμους, μας κρατούσε από το χέρι όταν χανόμασταν είκοσι πόντους μέσα σε δέκα λεπτά. Σήμερα η ομάδα είναι πιο αποτελεσματική, πιο γρήγορη, πιο επικίνδυνη — κι όμως κάπου εκεί πάνω στους δρόμους της Βοστόνης αισθάνομαι πως η σπίθα εκείνου του πόνου και εκείνης της τρέλας έχει κρυώσει λίγο.
Δεν λέω πως εκείνοι ήταν καλύτεροι — τρελοί μου λένε πως δεν κουβαλούν τίτλο εκείνο το φθινόπωρο. Αλλά εκείνο το τριαντάχρονο τμήμα έγινε σύμβολο μιας πόλης που ξαναβρήκε τον εαυτό της μέσα από την αλληλεγγύη των φυλακών της καρδιάς. Σήμερα οι φίλοι μου εδώ μέσα κάνουν την ίδια διαδρομή σα ραντεβού υπό μία έννοια — όλοι μαζί στις εξέδρες, ζεστά θυμιάματα πράσινων μαντιλιών στις αρχές Μαρτίου — όμως εκείνο το πρωτοφανές ξεπέρασμα ψυχής εκείνης της χρονιάς μοιάζει σαν κάποιος άρχισε να γράφει με σβησμένο μολύβι σήμερα.
Δεν είναι ότι οι σημερινοί παίκτες δεν έχουν τις ψυχές εκείνες — είναι ότι οι ψυχές τώρα βρίσκονται σα σκόρπιες ρόγες πάνω σ’ ένα κέντρο ελέγχου κάπου στην άλλη άκρη της χώρας. Είναι όμορφο βλέπω τον Τζέισον Τάτουμ ν’ αγωνίζεται σα γνήσιος γιος αυτής της ομάδας, μα κάτι μου λείπει εκείνο το αίσθημα πως το πράσινο έφτανε μέχρι τις ρόδες των αυτοκινήτων που έκαναν γύρους γύρω από το γήπεδο μετά τον τίτλο.
Κι όμως — αυτά τα λόγια μου βγαίνουν σαν ανθρώπινος φθόνος εναντίον μιας νέας εποχής. Δεν είναι έτσι. Απλά θυμάμαι πως εκείνοι εκείνοι άνθρωποι έγιναν τραγούδι στους δρόμους των χωριών πριν ακόμη γίνει τίτλος. Σήμερα τραγουδάνε κι αυτοί — αλλά εκείνοι εκείνοι έκαναν το τραγούδι αχτύπητο στα γυμνά τους στήθη ακόμα κι όταν ηττιόνταν.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Κάτι μου θυμάται σαν τώρα όταν ο κ. Μίτσελ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο είχε βγάλει μια μπάλα στον Σκυλς και εκείνος την έπιασε σα να ήταν σιδερόφραχτος δικός μας — κι εσύ ξέρεις τι έγινε μετά; Την άλλη μέρα το πρωί στο σούπερ μάρκετ του Μπρούκλιν εκείνος ο τύπος που δεν είχε καταλάβει τίποτα κατέληξε να μου πει "εραστές της μπάλας, ε;" εγώ όμως γέλασα σα μωρό γιατί ένοιωθα πως είχα βγει νικητής από εκείνο το γήπεδο όχι μονάχα επειδή είχαμε κερδίσει εκείνον τον αγώνα μα επειδή εκείνος ο άνθρωπος εκείνος ο ηλίθιος αντιλαμβανόταν επιτέλους πως το πράσινο δεν είναι μόνον χρώμα αλλά ΚΟΣΜΟΣ!!! 🔴💪🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Πέρυσι βρήκα στοιβαγμένο στη γωνία της αποθήκης μου ένα σωρό πράσινα μαντήλια μέσα σ' ένα κουτί από παλιά μπουκάλια Red Sox — ξέρετε εκείνα τα πράγματα που είχε πάρει ο θείος μου απ' το πρώτο του παιχνίδι στο Garden το ’08; Και κάτι μου έκανε κλικ σαν σήκωσα το πρώτο: ήταν σαν να είχαν μέσα κρυμμένη τη μυρωδιά της λάκας στις κερκίδες, του ιδρώτα πάνω στη βιτρίνα του φούρνου δίπλα στου γηπέδου κι εκείνου του πόνου όταν ο Πιρς σηκώθηκε σα γίγαντας πάνω από τον Λεμπρόν στο έκτο ματς. Κι ύστερα θυμήθηκα εκείνο το πρωινό μετά την παράταση όταν εγώ με την πλάτη μου πιο σπασμένη κι από αυτά τα κουτιά έκανα σειρά στον κάβουρα του γυμναστηρίου της περιοχής κι ο τύπος στο ράφι δίπλα μου έκανε γκριμάτσα επειδή του είπα πως οι Σέλτικς δεν είχαν χάσει ματς εκείνο το φθινόπωρο — μόνο είχε ξεχάσει ότι είχαν γράψει ιστορία κρατώντας μαζί μια πόλη σα μία γροθιά πάνω στο τραπέζι! 🍿😂🤣 Μετά σηκώθηκαν όλοι οι γύρω από δαύτον σα να είχε πει αίρεση... κι εγώ έπιασα την μπύρα μου σα ν' ήμουν ακόμα εκείνος ο μαλάκας που είχε βγει νικητής όχι μόνο επειδή κέρδισαν εκείνο το παιχνίδι αλλά επειδή εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως το πράσινο γίνεται μόνος του θρήνος όταν χάνεις κι ύμνος όταν νικάς — και αυτό κανένας τίτλος δεν μπορεί να το αγοράσει.
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿