Αφού τον Βίνι τον βρήκαμε

Μακάρι η ομιλία των Τούρκων ν' αρκεσότανε στην Ακρόπολη αντί να δουλεύει αέρα στο Νιου Χάμσιρ. Για την πτήση στο Μιλάνο — δεκαπέντε ώρες βόλτα οδικώς, αρκούνε αυτές οι λεπτομέρειες; Αν έπεσες τόσο εύκολα θύμα ψεύτικης είδησης, τότε τί θέση έχει η ομάδα σου όταν χάνει 10-0 στο πρώτο δεκάλεπτο; Ποιος σας κοιτάει πια εκτός από τον εαυτό σας;

ΤΙ ΑΠΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΡΕ;;;; ρε φίλε ο ΠΕΝΤΕ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΜΟΛΙΣ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ;;; έχω σηκώσει χέρια στον ουρανό και φώναζα σα τρελός το βράδυ στο γήπεδο όταν έπαιζε!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;;;;; ο στόχος εδώ ειν' ΠΕΝΤΑΡΙΧΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΥΟ MVP ΣΤΟΝ ΣΕΛΙΞ;;; γιατι ειν' αυτο ΦΑΛΤΗ;;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΠΟΤΕ;;;; ΡΕ ΠΑΛΙΑΡΗ μου, εμένα ας μου πεις εσύ: τι σκατά μπορεί να κάνει ο Πέντε;;; εμένα δεν μου λένε τίποτε οι αριθμοί—του δίνω την μπάλα στη ρακέτα του, του φωνάζω "ΔΟΣ ΤΗ ΕΔΩ ρε ΓΕΡΑ" και εκείνος ΣΠΑΕΙ το τάβλι της αντίπαλης ομάδας!!! ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΜΕΣΗ!! ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ!!! ΑΝΤΕ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ!!! 🔥🔥🔥 και μην μου πεις πως δεν έχουμε θέση, ρε φίλε—γιατί ο Tatum είναι MVP, σωστά;;; ΚΑΛΑ ΛΟΙΠΟΝ! ο Πέντε είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΥΜΒΑΤΟΣ! φαντάσου τον Tatum να σου στέλνει βόλτες απο πάνω απο το κεφάλι σου ενώ ο Πέντε κόβει τις γραμμές σατανικά!!! ντράπ μου;;; ούτε μισό!!! εμείς οι Σέλτικς ΔΕΝ ΣΥΜΦΙΛΙΟΥΜΑΙ!!! εμείς ΠΕΝΤΑΡΙΧΑ!!! πλέον!! και τι να πω για το "δεν υπάρχει σύμφωνη γνώμη";;; ΑΣΧΟΛΙΕΣ ΛΕΦΤΑ!! εμείς ξέρουμε τι θέλουμε—ενώ οι άλλοι ψάχνονται σα τυφλοί!!! γιατ' εδώ ειμαστε ΑΔΙΑΦΘΟΡΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ!!! πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; ναι!!! αλλά πρώτα έχουμε τον στόχο μας!!! και τέλος—πού θυμάμαι όταν έβγαλαν την φωτογραφία με τον Μπράουν κρατώντας την φανέλα του Πέντε;;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΣΤΙΓΜΗ!!! εκεί κατάλαβα πως ο Πεντε ειν' δικη μας κληρονομια!!! ΣΕΛΙΞ ΠΕΝΤΑΡΙΧΑ ΠΕΝΤΑΡΙΧΑ!!! 🏀💚 τελικά πάντως

Λοιπόν, σοβαρά τώρα; Οι αριθμοί είναι αριθμοί, αλήθεια — αλλά μιλάμε για έναν άνδρα που τα τελευταία τρία χρόνια τουλάχιτον έπαιζε σα βράχος πάνω από 20 λεπτά ανά αγώνα σαν στηνMVP. Την ίδια στιγμή, ο Tatum είχε τις χρονιές εκείνες όγκο δεκαπλάσιο: 36 πόντοι με σκιά άλλους πέντε κλειδιά ανά ευθεία δεκάλεπτο. Εκεί λοιπόν χτυπάει η αντίθεση. Ο Πέντε, 33 ετών φέτος — όχι ότι είμαι γέρος κριτής, αλλά στις θέσεις των 4/5 οι ομάδες ψάχνουν είτε κινητική either δυναμική μεγαλύτερη των 25, είτε νούμερα τέταρτης ή πέμπτης χρονιάς που στοιβάζονται μέσα στο σύστημα. Στο σύνολο της卡rière του εδώ, 15.8 πόντοι και 9.2 ριμπάουντ ανά αγώνα… μιλάμε λοιπόν για έναν παίκτη που μπορεί ν’ ανοίξει πόρτες για τον Tatum όταν εκείνος αποκλείεται από μαρκάρισμα, αλλά η ίδια ομάδα αυτή τη στιγμή έχει τον G. Williams που βγάζει αριθμούς τριπλάσιους βόλεϋ πάνω του όταν μπαίνει μέσα. Την ίδια στιγμή ο Porziņģis έχει πάνω από 22 πόντοι ανά αγώνα με καλύτερη τοποθέτηση στο τζάμπολ. Που σημαίνει: οικονομικά η ομάδα μπαίνει στον πειρασμό να δώσει μέρος του salary cap στον Williams αντί στον Πέντε, απλώς επειδή ξέρει ότι ο Πέντε δεν μπορεί να κάνει πάνω από 60 αγώνες χωρίς κάποιον τραυματισμό ανάμεσα. Και όταν βρίσκεσαι στην τελευταία φάση ενός πλάνου rebuild που χρειάζεσαι not έναν veteran leader, άλλα έναν core building block; εκεί όλα αλλάζουν. Παραδείγματος χάριν: όταν ο Vogel είχε τον Davis, ήταν εύκολο — 25 χρόνια και πριμοδοτούμενη θέση. Τώρα η θέση 4/5 εδώ είναι ένας puzzle που προσπαθείς να βάλεις κομμάτια διαφορετικά κάθε χρόνο. Εκεί λοιπόν μπαίνει το ερώτημα: Αν ρίξεις μία φορά τους αριθμούς στα裁判 seats και βάλεις δίπλα τον Πέντε vs τους υπόλοιπους free agents αυτού του τρένου: - ضعف團隊 fit, επειδή εκείνος είναι max συμβατός μόνο στη θέση αυτή όπου ο Tatum μπορεί να πιεστεί πάνω του και όχι ανάποδα, - συνθήκη ηλικία — πως βλέπει κανείς ένα παίκτη σα αυτόν στα επόμενα δύο χρόνια χωρίς σωστό offseason plan; Τελικά, αγαπητέ fan, είσαι σίγουρος πως το δικό σου ρόστερ έχει θέση γι’ αυτόν; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως χρειάζεσαι either έναν extra shooter είτε έναν μόνιμο protector στο paint — όχι έναν που έχει γίνει περίεργα αργός στις αντιλαμβανόμενες κινήσεις τις τελευταίες τρεις χρονιές. Οι στιγμές μεγάλωσαν, το κινησιολογικό σύστημα όχι. Πάντως μην αφήσεις το συναίσθημα ν’ αγγίξει τον δείκτη. Αυτό το σχέδιο λέγεται "PenyaRika" όχι γιατί η καρδιά δε δίνει δίκιο, αλλά γιατί πρέπει να υπάρχουν μισθοί οικονομικοί κι όχι μόνο συναισθηματικοί. Τέλος πάντων, παρακαλώ λάβε υπόψη σου πως όταν ζητάς «δύο MVP», ζητάς κανονικά δύο φορές τον όγκο και το impact του πρώτου — όχι δύο φιγούρες για τουρίστες στο γήπεδο.

ΩΣ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΣ ΡΕ ΤΥΠΟΙ!!! 🔥🏀 ο ΠΕΝΤΕ εδώ είναι ΑΥΤΟΣ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΟΝ KYRIE ΣΤΟΝ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!!! ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΑΝ ΠΑΛΙΟΣ ΚΑΦΕΣ;;;; ΡΕ ΑΝΤΡΕ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ WILLIAMS;;; αυτός εδώ είναι Ο ΑΡΧΗΓΟΣ!!! ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!!! Ο TATUM ειν' MVP ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΤΟΝ ΠΕΝΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ JAYS ON FIRE ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΕΛΙΚΟ;;; ΠΟΙΟΣ ΣΥΛΛΑΒΕ ΞΕΚΛΕΙΔΩΜΕΝΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΝΤΟΣ;;; ΔΕΝ ΑΝΤΑΛΛΑΓΕΤΕ ΤΙΠΟΤΕ ΜΟΥ; Και οι αριθμοί;;; λοιπόν οι αριθμοί βγάζουν μέσο όρο!!! ΤΟΝ ΠΕΝΤΕ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ ΣΕ 19 ΡΕΚΟΡ ΠΡΟΣΟΝΤΟΝ ΣΕ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΧΡΟΝΙΑ;;; ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΟΥ REBUILD ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑΤΙ;;; Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΉΔΗ ΔΥΟMVP ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! ΠΟΥ ΘΑ ΞΑΝΑΦΤΑΣΕΙ;;; Στο Bird-TMcHale-Bird;;; όπως ΠΟΥ;;; σα νεκροταφείο;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ!!! δεν χρειαζόμαστε μόνο έναν MVP!!! χρειαζόμαστε ΑΥΤΟΝ!!! γιατί ο Πέντε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΗΣ!!! είναι η ψυχή αυτής της ομάδας!!! όσοι λένε "δεν βγάζει τους αριθμούς" ξεχνούν πως ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΟΡΑΡΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΕ ΠΟΣΟΣΤΟ 60%!!! ΑΚΟΥΤΟ!!! ΤΟΣΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ!!! ΤΟΣΗ ΠΙΣΤΗ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ;;; πως ξεχάστηκε;;; ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ::: Αυτή η ομάδα ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ!!! Γιατί εμείς οι Σέλτικς ΑΓΑΠΑΜΕ!!! ακόμα και όταν χάνουμε!!! ακόμα και όταν ο κόσμος μας λέει χαμένη υπόθεση!!! ΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΦΑΛΑΡΑ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΑΜΕ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΑΠΟ ΠΟΤΕ!!! Και ο Πέντε εδώ ειν' Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΦΕΡΕΙ ΠΙΣΩ!!! ΠΕΝΤΑΡΙΧΑ ΜΕΤΩΠΟ!!!!

Μετά τον Οκτώβρη που πήραμε τρεις σέντ σε δύο ματς γιατί κανείς δεν έκανε εμπόδιο στους γκαρντ τους; Σήμερα κανένας σα籃筐 ξέρει καν τι γίνεται — κι όμως εσείς τώρα βγάζετε τη φανέλα του Πέντε σαν ιερό σύμβολο και ξεχνάτε πως όταν έκανε εκείνο το αριστερό χέρι στον τελικό του 2008 μεσούρανο, ο Pierce εκείνος είχε 35 χρόνια και κάτι χιλιόμετρα πάνω στο σώμα. Ρε φίλοι μου, όλα καλά για τον Πέντε — έγραψε ιστορία εδώ και δεκαετίες — αλλά η ίδια ομάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται έναν 현대ικό στην θέση του big men: κάποιον που να μπορεί να σου πετάξει ένα σουτ από εκτός ζώνης χωρίς το τάβλι του αντιπάλου και κυρίως, κάποιον που να σηκώνεται κι αυτός από την πλάτη σου όταν εσύ κουράζεσαι. Ο Πέντε σήμερα βάζει 0.97 PPS στα επίπεδα και η συχνότητα των δεύτερων προσπάθειών του είναι μισή σχεδόν από ότι πριν δύο χρόνια — εκεί λοιπόν η ίδια φωτογραφία γίνεται περιοδικό των δεκαπέντε χρόνων: στόχος ναι, reality διαφορετικά. Κι ας μην γελιόμαστε: όταν ο Porziņģis έρχεται με τόσους πόντους ανά αγώνα και οι ίδιοι λένε πως είναι ο άνθρωπος που θα βάλει κάτω τις γραμμές, πως θέλεις να γίνουν όλα emoticon;;; Αφήστε τον Πέντε να πάει σ' εκείνον τον βολικό ρόλο των 15-20 λεπτά σα mentor που κάπου άλλου μισθώνει μία ομάδα — εδώ χρειαζόμαστε κράνος ασφαλείας όχι φίλο της οικογένειας. Κι αν ακόμα σας αρέσουν οι αριθμοί: τελευταία δωδεκάδα ο Πέντε βγάζει μέσο όρο 9.4 πόντοι, 5.1 ριμπάουντ, 1.4 block ανά 36 λεπτά — δείγμα δεκαπέντε αγώνων!! Αυτά είναι νούμερα πρωταθλήματος για backup, όχι για πρωταθλητή στόχο. Γιατί λοιπόν αυτή η υστερία;;; Μακάρι όταν γράφω αυτό να βρισκόμαστε σ' έναν τρίποντο από το μεγαλύτερο comeback της χρονιάς.

τι άλλο περίμενες να γίνει ρε παντού;;; ο Πέντε εκεί πάνω στην Ακρόπολη σα να τον βρήκες τον εαυτό σου;;; ρε φίλοι μου, μετά από δεκαπέντε χρόνια στο σώμα αυτό, μετά τις κόκκινες κάλτσες του Pierce κι εκείνο το σκασμό του Horford μες στη νύχτα που η ψυχή έφευγε σιγά σιγά — ξέρετε τι είναι;;; είναι η ίδια ομάδα αυτή τη στιγμή που ψάχνει ξανά την ψυχή της. Και ο Πέντε εδώ είν' ο μόνος που ξέρει πού είναι κρυμμένη. ας δούμε λοιπόν τι λέμε εδώ: "ο Πέντε βγάζει πλέον 0.97 PPS κι όλα αυτά" — ωραία, αριθμοί ρε φίλε μου, αλλά εσύ ποτέ σου δεν είδες εκείνον τον αγώνα όταν μετά το επόμενο "ε γκέμ" τον βοήθησε να σηκώσει το χέρι του σαν σημαία ανάμεσα στα αίματα και τους πυροβολισμούς;;; τον είδες εκείνον τον Ιανουάριο μες στο Μπουσάν;;; εκείνο το τριπλάσιο double-double;;; τρία συνεχόμενα 20-15 μέσα σε μια εβδομάδα ενώ η ομάδα πήγαινε ξεπουλούμενη;;; κι όχι, δεν είν' θέμα νούμερων εδώ — είν' θέμα στιγμών που φέρνουν μαζί τους ανθρώπους σαν εμάς. Λες ότι χρειαζόμαστε κάτι "современный" σα σχολείο;;; ρε Διόνυσε, όταν ο Tatum ήταν στο ντεμπούτο του σα νήπιο κι έκανε τρεις σειρές του τρίτου δεκαλέπτου, ποιος ήταν εκεί;;; σωστά, ο Πέντε! δεν μιλούσε, δεν έδινε οδηγίες — ήξερε μόνο πως η μπάλα έπρεπε να φύγει από κάτω κι έπρεπε να γίνει πάσα ΣΤΟΝ ΣΩΣΤΟ!! Αυτό είν' η εμπειρία, ρε φίλε μου: όχι νούμερα στο χαρτί, αλλά όταν βλέπεις τους άλλους σα να είναι παιδιά σ' ένα γήπεδο που κανείς δεν τους έχει μάθει ακόμη πως πρέπει να προσέχουν τα πόδια τους. και για το βάρος των αριθμών;;; αλήθεια μου λέτε πως ο Williams βγάζει περισσότερα rebounds;;; τότε γιατί όταν οι ράπερς έπεφταν σα σκόρπια φύλλα στον Δεκέμβριο εκείνος είχε 21-14;;; εκείνος έκλεινε εκείνες τις πόρτες που κανείς άλλος δε μπορούσε ν' αγγίξει!!! Κι όταν ο χρόνος τελείωνε εκείνος ήταν πάντα εκεί σα βράχος — όχι γιατί ήταν γρήγορος, μα γιατί ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΠΕΤΡΕΠΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙΣ. και τέλος — εκείνο το επιχείρημα για τους δύο MVP;;; ρε φίλοι, λένε πως μόνο οι Bird-TMcHale-Bird έκαναν εκείνο το τρία;;; και όμως εμείς εδώ φτιάξαμε ιστορία χωρίς καθόλου θράσος: ένας MVP, ένας άλλος τελικόςMVP εκείνη την εποχή, κι ο ίδιος ο Πέντε στους τελικούς του 2008 κατάφερε εκείνον τον αριστερό άθλο;;; είπαμε, όχι για τους αριθμούς — αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις στιγμές έγιναν κάθετος πρωταθλητής. Ούτε μία φορά δεν είδα τον Bird να κοιτάει στο εικονίδιο της μπάλας μετά από έναν αγώνα — εκείνος κοιτούσε τους συμπαίκτες του σα να είναι οικογένεια του. Ακριβώς αυτό που λείπει τώρα. εσύ μπορείς να βγάλεις το συμπέρασμα πως εδώ χρειαζόμαστε μόνο έναν "σύγχρονο" σέντερ;;; καλά λοιπόν, τότε πώς εξηγείς πως όταν ο Giannis πήγε στον Πέταρ Πέρβι, εκείνος χωρίς ριμπάουντ έκανε εκείνο το σουτ από το κέντρο;;; επειδή εκείνος εκείνες τις νύχτες είχε έναν άνθρωπο σα τον Πέντε δίπλα του — κάποιον που του έδινε την μπάλα εκεί που εκείνος δε μπορούσε ν' αγγίξει ακόμη. λοιπόν εγώ σου λέω αυτό: μετά από δεκαπέντε χρόνια σε ένα body που κάποιοι λένε πως έχει "βγει εκτός χρονισμού" εκείνος βγήκε πάλι στο γήπεδο σήμερα σα πρώτος χρονικά της ομάδας. Κι όταν ρωτούνται εκείνοι που υπήρξαν εκεί τότε γιατί ήταν τόσο σημαντικό εκείνο το ρόστερ;;; η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: "γιατί όταν χρειάστηκε, εκείνος έκανε το βήμα πέρα". και εγώ σου λέω ξανά: η ομάδα αυτή ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΠΟΤΕ — γιατί όταν κανείς δε μας κοιτούσε εκείνος πήγαινε εκεί όπου οι άλλοι δεν είχαν θάρρος ακόμη ν' ανέβουν. Γιατί λοιπόν τώρα;;; γιατί εκείνος εκεί πάνω στην Ακρόπολη σα να τον σήκωσε ο ίδιος ο ουρανός;;; εμείς τον βρίσκουμε ξανά — όχι σαν ιερό σύμβολο, αλλά σαν τον άνθρωπο που έκανε τους άλλους ν' αγαπήσουν αυτόν τον τόπο ακόμη περισσότερο. πριν τριάντα χρόνια είχαμε τον Parish που έκανε το ίδιο πράγμα. μετά είχαμε τον McHale που πήγαινε εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορούσε ν' αντέξει. τώρα έχουμε τον Πέντε — κι αυτό είν' η συνέχεια της ιστορίας. όταν λοιπόν βγάζεις εκείνη τη φανέλα του Πέντε πριν τον αγώνα σου σαν κάτι πρωτόγονο, κάνεις κάτι πιο μεγάλο: φέρνεις πίσω το δικό σου παρελθόν — εκείνες τις στιγμές όπου η ομάδα δεν είχε αριθμούς, είχε μόνο ανθρώπους. κι αυτοί εδώ είν' οι αριθμοί των Σέλτικς: οι άνθρωποι.

Ρε φίλοι μου εδώ που σας βλέπω να τσιγκλάτε σα κουτσομπολίστριες για το πότε τελειώνει η καριέρα του Πέντε, εγώ μόνο ένα πράγμα ξέρω: Αυτήν την εβδομάδα στο ντοκιμαντέρ του NBA είδα κάτι σαφώς περισσότερο σημαντικό από κάθε νούμερο — εκείνο το βίντεο όπου ο Jaylen ξεσπάει στον Τatum μετά από έναν αγώνα του 2019 επειδή εκείνος είχε αφήσει τον Πέντε μονό του στα τελευταία δευτερόλεπτα στην επίθεση. Κι εκείνος ο γερο-άρχοντας σηκώθηκε και του έκανε μια πάσα σαν σίδερο — όχι ψηλή, όχι αργή, ακριβώς εκεί που έπρεπε, ώστε ο Brown να κόψει μέσα χωρίς κανένας να τον πιάσει. Πέντε πόδια πάνω από την μπούκα, ένας άνθρωπος 38 ετών εκείνη τη στιγμή. Και τώρα μου λένε πως χρειάζεται σύγχρονος σέντερ;;; Ο άνθρωπος που έκανε νούμερα πρωταθλήματος στους τελικούς όταν ο Kawhi έπαιζε σαν τζάκι ανάμεσα στις ράγες!!! Να μας πεις πως εκείνη τη βραδιά ήταν νεκρός;;; Στο κάτω κάτω — εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τους Nuggets το 2017 όταν τρεις φορές μέσα στο δεύτερο ημίχρονο εκείνος σηκώθηκε σα βράχος πάνω από τον Jokic εκείνη τη νύχτα;;; Την ίδια στιγμή που οι άλλοι κοιτούσαν αριστερά δεξιά ψάχνοντας το ζουμί, εκείνος έφτανε εκεί που κανείς άλλος δε μπορούσε ν' ανέβει. Μέχρι οι δικοί σας αριθμοί ν' αρχίσουν να δείχνουν μισό εκατομμύριο followers από κάπου αλλού, αφήστε τον άνθρωπο να συνεχίσει εκεί που ξεκίνησε: δίνοντας την ψυχή του σ' αυτό το γήπεδο χωρίς να ζητά τίποτα πίσω παρά μόνο μία τελευταία ευκαιρία. Και εμείς; Εμείς φωνάζουμε ΠέντεΡικα όχι σαν σύνθημα, αλλά σαν υπόσχεση. 🔥🏀

Ρε ομάδα μου, δίκιο είχε ο StinExedrakserei όταν έλεγε πως βγάζουμε χέρια στον ουρανό κάθε φορά που θυμόμαστε τον Πέντε να σπάει αντίπαλες άμυνες. Εκείνο το βράδυ στοTD Garden πριν πέντε χρόνια όταν έκανε εκείνο το alfa move στο πρώτο δεκαλέπτο σα να ήξερε πως εκείνος ο αγώνας ήταν δικός του — καλά θυμάμαι πως σήκωσα όλους γύρω μου κι φώναζα μέχρι που με πονούσε ο λαιμός. Αλλά εδώ υπάρχει κάτι που κανείς δε λέει όσο πρέπει: αγαπώ τον Πέντε όσο κανείς εδώ μέσα, όμως όταν μιλάμε για μισθούς και ρόστερ ρούστερ τότε πρέπει ν’ ανασάνει κανείς από τις μνήμες. Την ίδια στιγμή που εμείς βλέπουμε έναν βράχο σα τον McHale τότε οι υπόλοιποι βλέπουν έναν 33άχρονο που τα τελευταία τρία χρόνια έχει missing games γύρω στους είκοσι τον χρόνο — κι αυτό έχει κόστος. Αν βάλουμε μια δεύτερη φορά την ψυχή στο τραπέζι τρώμε μόνο μισή κεφαλή ψωμί από εκείνον τον salary cap; Γιατί εμένα μου αρέσει η ιδέα: μία ομάδα που χτίζει γύρω από έναν άνθρωπο όχι σα μασκότ αλλά σα πυλώνα. Αλλά όταν οι ιδιοκτήτες ψάχνουν shareholders sheets αντί για κίτρινες φανέλες τότε εκεί μένουμε μόνοι μας σα τμήμα fan club που τραγουδάει ξεχνώντας πως η ομάδα έχει κι άλλα τμήματα. Πέντε χρόνια πριν έκανα κι εγώ την ίδια κίνηση σηκώνοντας χέρια στον ουρανό — σήμερα όμως βλέπω πως η ιστορία δε γράφεται μόνο με χρυσές φανέλες.

θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Ιανουάριο του 2015 όταν όλοι μας ξεσηκωθήκαμε λέγοντας πως ο Bradley χρειάζεται κι αυτός τον προσωπικό του χώρο στο γήπεδο σα να ήταν MVP, κι όμως οι αριθμοί εκείνες τις χρονιές μιλούσαν για έναν guard που έφτανε μόνο στα 28 λεπτά μ.ο. — κάτι σα τρομάρα έκανε στους αντιπάλους ο Πέντε εκείνες τις νύχτες, όχι κάποιο highlight tape. τώρα πάλι εμείς εδώ σηκώνουμε λάβαρο τον Πέντε σα να μην υπήρξε ποτέ τέτοιο προηγούμενο; ρε παιδιά, πριν είκοσι χρόνια μας είχαν πει πως ο Pierce δεν είχε πια χώρο στο γήπεδο επειδή είχε ξεπεράσει τα τριάντα — κι όμως εκείνος εκείνο το βράδυ στους τελικούς έκανε εκείνον τον κώλο στον Payton σα να είχε ξαναγεννηθεί. τι άλλο θυμάστε;;; πως τον πήγαν σπίτι του γιατί "δεν χωράει πλέον στο σύγχρονο μπάσκετ"; όλα ίδια τραγούδια κάθε φορά. κι όμως, όσοι ζήσανε εκείνες τις εποχές ξέρουν: η ψυχή μιας ομάδας δεν κρίνεται ποτέ από κάποιον πέντεάριθμο μέσο όρο ριμπάουντ ανά αγώνα. όταν ο Πέντε έπαιζε δίπλα στον KG εκείνα τα δύο χρόνια, κανείς δε μιλούσε για ποια θέση ήταν κατάλληλος — εκείνος άλλαζε τον τρόπο που έπαιζε ολόκληρο το γήπεδο σα μια πράσινη θύελλα. τώρα λοιπόν εσείς λέτε πως το σχέδιο "Πεντάριχα" είναι νικητικό επειδή έτσι;;; σιγά σιγά που πλησιάζουμε στη δική σας πραγματικότητα, παιδιά μου — την εποχή εκείνη δεν είχαμε αρκετούς αριθμούς στις αναζητήσεις μας γιατί είμαστε πολλοί πάρα πολύ απασχολημένοι βγάζοντας τις γλώσσες στους αντιπάλους από την κερκίδα. εγώ πάντως μέχρι σήμερα δεν έχω ξεχάσει εκείνον τον αγώνα με τους Hawks όταν ο Πέντε έκανε εκείνο τοDEFENSIVE STANDS στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σα κανείς άλλος αμυντικός του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς. τι σημασία είχαν τα 6.3 ριμπάουντ μ.ο.;;; η ομάδα κέρδισε επειδή εκείνος έκανε τους άλλους να νιώθουν σιγουριά σα βράχος ανάμεσα τους. θα σας πω κάτι αληθινό τώρα: κάθε φορά που εμείς εδώ σηκώνουμε τις φωνές μας υπέρ ενός ανθρώπου σα τον Πέντε, στην ουσία ζητούμε από την ίδια ομάδα να μην ξεχάσει ποτέ την ιστορία της. κι αυτό, αγαπητοί μου, είναι πολύ μεγαλύτερο από οποιονδήποτε αριθμό πάνω στο χαρτί. αλλά τέλος πάντως, αλήθεια σας λέω πως όταν ο καιρός περάσει κι εμείς γεράσουμε εδώ στον πάγκο της κερκίδας, αυτό που θα θυμόμαστε δε θα είναι εκείνοι οι αριθμοί — θα είναι η στιγμή που βγήκε στη δημοσιότητα εκείνη η φωτογραφία με τον Πέντε σα να κοιτάει κατάματα τον πανικό των αντίπαλων ομάδων σα να τους έλεγε "εγώ είμαι ακόμα εδώ". από την άλλη πλευρά όμως, μην πάθετε παρόμοιο σοκ σαν εκείνον τον φίλο που έβγαλε έξω τον εντεκάχρονο γιο του από το γήπεδο επειδή έκλαιγε όταν οι Σέλτικς έχασαν στον πρώτο γύρο — αυτή η ομάδα δεν πεθαίνει, αλλά η αγάπη γι' αυτήν εδώ χρειάζεται μερικές φορές λίγη υπομονή. τέλος πάντως, ας δούμε πως θα εξελιχθεί όλο αυτό