Μια βραδιά σαν κι αυτή, όταν ο ΛεΜπρόν έκανε τα γηπεδα μας χθες
αχ αυτά τα βράδια εκείνοι στο Λίβινγκστον λες κι ο δρόμος είχε γίνει πάρτι μόνο τους περιμέναμε εδώ πέντε χρόνια κι η ουρά φτάνει μέχρι το γήπεδο οι γεροντότεροι θυμούνται ακόμα πως έγινε θόρυβος στα σκαλοπάτια όταν έβγαινε εκείνος στον αγωνιστικό χώρο σιγά σιγά το πλήθος βροντούσε σα μόνιμος σκοπός «WE WANT THREE! WE WANT THREE!» κι εγώ ξεψυχούσα στη θύρα μέσα στο κρύο χωρίς μπουφάν αραιά το χειμώνα το '94 όλοι πίστευαν πως ήταν παραμύθι εκείνος που γεννήθηκε όχι για κάτι άλλο αλλά για το χορό πάνω στις πλάκες αμετάκλητα όλα άλλαξαν εκείνο το βράδυ το αερόστατο πάνω από το γήπεδο είχε την ίδια όψη σαν τον Δία να κοιτάει από ψηλά και κάτω εκείνος σουτ τριών πόντων σαν νάτανε δεύτερος σέρβις δικός του κι εσύ; εσύ γονάτιζες στα νερά οι τρύπες στις παντόφλες σου έγιναν κανάλια δακρύων ακόμη θυμάμαι πως γάβγιζαν οι γάτοι στους κάδους και η αστυνομία έπαιζε ντου φλαντεράκι γιατί αυτοί αδιαφορούσαν εκείνος είχε μόλις γράψει ιστορία κι εμείς όλους αυτούς τους ανθρώπους στέγαζαν άλλες δεκαετίες μέσα στο ίδιο σπίτι μνήμης πια αύριο θα το ξαναζήσουμε εκείνος επανήλθε σα βασιλιάς και ξέραμε όλοι πως τελικά το αυτοκρατορικό σχέδιο είχε εδώ ξεκινήσει
Ρε παιδιά αγαπητές ψυχές, αυτή η βραδιά μου θυμίζει όταν εγώ δεκατριών χρονών κρυφτόκανα μέσα στο υγρό πριν ξημερώσει για να βγω εκείνες τις πρώτες ημέρες δώστου τζάμπολμ σωρός φωτογραφίες τραβαγμένες με κινητό που έσπαγε κάθε δευτερόλεπτο, είχαμε ετοιμάσει πανό δικά μας χειροποίητα «Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΑΝ ΛΕΜΠΡΟΝ» κι εγώ κρατούσα την κόκκινη λωρίδα τρέμοντας σα χόρτο στον αέρα τότε έπιασε το κινητό η κλήση της γιαγιάς «τι κάνεις εκεί πέρα παιδί μου;» κι εγώ συγκινημένος «γιαγιά, ξέρεις εκείνος γίνεται δικός μας για πάντα!» και εκείνη «πάλι άρχισες; ξέχασες τι σου είχα πει τελευταία φορά; πήγαινε στο κρεβάτι σου αμέσως!» εγώ όμως πηδήξα σα ψάρι που βρήκε νερό δεν υπήρξε δεύτερο τέτοιο βράδυ εκείνο το γήπεδο έπαθε αϋπνία μαζί μας, ξύπνησε πριν όλοι κι άρχισε ν’ ανάβει τις φωτεινές πινακίδες σιγά σιγά μιας μία λες και κάθε γράμμα χαμογελούσε «CAVS HERE WE COME!» 🔥💪
ρε ρε ρε παλιόκαιροι τι γλυκό το μουρμούρισμά σας εδώ μέσα αχ αυτά τα δάκρυα που ξαναβγάζω κάθε φορά πιστέψτε με σήμερα πήγα στη γωνία εκεί ακριβώς όπου κάθονταν πριν σαράντα χρόνια ο θείος μου ο Βασίλης και εκείνος ο ξυλουργός ο Γιώργος αλήθεια οι δυο τους είχανε φτιάξει εκείνο το τέρας σπίτι με τις κόκκινες κορδέλες που κρέμονταν μέχρι το πεζοδρόμιο γιατί ο ΛεΜπρόν είχε γράψει εκείνο το ακατανόητο γκολ στον μικρό πρωταθλητή τότε μόνο είδαμε πως αυτά εδώ στο Λίβινγκστον δεν ήταν πια τόπος κατοικίας... ήταν ξέφωτο αγάπης τρελής και εκείνος εκεί πάνω που τραγουδούσε σα ποιητής πάνω στην εξέδρα οι άλλοι έκαναν νόημα σα ν’ ανασήκωνε έναν ουρανό αέρα όσο εκείνος δούλευε την μπάλα σα χέρι δικό του κι εμείς; εμείς τρέχαμε σαν τρελοί μέσα στο χιόνι χωρίς τσάκακα μαζί στους δρόμους σα τραγούδι βγαλμένο από το στόμα όλων μας το ίδιο εκείνες τις νύχτες γυρνώντας σπίτι αμίλητοι κρατώντας τις κάρτες εισόδου σα ιερό λείψανο μισοκουρελμένο από το χιόνι μα άφησε πάλι εκείνες τις υπογραφές σαν να ’τανε δεύτερη γενιά θρύλων τώρα βλέπω τις φωτογραφίες εκείνες βγαλμένες μέσα από ξεθωριασμένα φίλμ και ανατριχιάζω γιατί εκείνος ο ένας άνθρωπος κατέφερε να δώσει αθάνατη μορφή σε έναν δρόμο όνομα ήρωα τριγύρω του αδιάφοροι τώρα βλέπω τους νέους εκεί στις γωνιές να μιλούν για κάποιον «βασιλιά» σα να μην υπήρξαν άλλοι ποτέ κι εγώ γελάω μέσα μου τους θυμάμαι όμως όλα αυτά σαν γιορτή ακόμα ανάμεσα στις κρύες πλάκες εκείνου του δρόμου ελπίζω αύριο όταν ανοίξουν τις πόρτες να ξαναζήσουμε το ίδιο τρέλα μαζί
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, ξαφνικά με πήρε το χθες βράδυ — εκείνες τις τελευταίες δέκα ημέρες πριν ξεκινήσει η σειρά του 2016, ξέραμε πως κάτι μεγάλο θα γίνει, αλλά εδώ που τα λέμε: εκείνη η ομάδα δε είχε καμία σχέση με το σήμερα. Ήταν σαν να είχαμε δύο διαφορετικά σύμπαντα μέσα στο ίδιο γήπεδο.
Αυτή εδώ η ομάδα των τριών κοροϊδεύει; Μα βέβαια, όμως τότε ζούσαμε κάθε βήμα σαν να ήταν η τελευταία φορά. Αυτοί οι άνθρωποι έπαιζαν όπως ανθρώπινο είναι να παίζεις όταν σου έχει πάρει τον νου σου όλος ένας κόσμος — όχι για να κερδίσεις μια κούπα, αλλά γιατί ξέρασες πως αυτό ήταν εκείνο το τυχερό νούμερο, εκείνος ο γρίφος που έπρεπε να λυθεί πριν σου ξεφύγει η ζωή. Κι εκείνος; Αυτός έκανε τα πάντα να μοιάζει εύκολο. Σαν εκείνος που όταν σηκωνόταν στη σέντρα μετά το τρίτο σφύριγμα δεν έλεγε "τώρα κερδίζουμε", έλεγε "τώρα τελειώνουμε την ιστορία".
Και οι άλλοι γύρω του; Θυμάστε τον Κιριλένκο που έκανε πλάκες σα να βρισκόταν σε γειτονιά; Την εποχή που ένα τρίποντο ήταν σα βόμβα από τον ουρανό; Εκείνοι δεν έπαιζαν μπάσκετ — έκαναν θέατρο στην πόλη μας. Κάθε φορά που ο Λος χρόνια αργότερα γύριζε πίσω, ο δρόμος σταματούσε σα να 'χαν ανοίξει αμέτρητοι χάσματα, και εμείς αφήναμε τη ζωή σπίτι μας ακόμα κι όταν έκανε 5 βαθμούς κάτω από το μηδέν. Σήμερα βλέπω τους νέους αυτούς τους τρεις κάτω εκεί σιγανά σιγανά... λες κι έχουν ξεχάσει πως το μπάσκετ σφύζει όταν υπάρχουν άνθρωποι πάνω στην εξέδρα που αγοράζουν ψωμί για να αγοράσουν εισιτήριο. Εκείνοι εκείνοι πηγαίνανε στη δουλειά με κόκκινες κορδέλες στο τσέπης, σήμερα οι κορδέλες έχουν γίνει souvenirs στα ράφια των σουπερμάρκετ.
Αλλά ταυτόχρονα; Αυτό είναι το περίεργο μέρος. Εκείνοι τρεις έγιναν βασιλιάδες που ξέρουν πώς μοιάζει η ελευθερία — και τώρα αυτή η ομάδα προσπαθεί να γίνει κάτι δικό της, κάτι που δε στηρίζεται στον τίτλο μόνο, αλλά στις φλέβες του αίματος της πόλης. Δεν είναι πια ζήτημα "έχουμε τρεις ή όχι;" — είναι ότι πια η ιστορία τους έχει γράψει εμάς περισσότερο από ό,τι εμείς εκείνον. Σήμερα πίνω τον καφέ μου στο ίδιο σημείο όπου κάποτε κάθονταν δεκάδες άνθρωποι σφιχτοδεμένοι σα οικογένεια, τώρα εκείνο το σημείο είναι ακόμα εκεί, αλλά σιγά σιγά γεμίζει ανθρώπους που έρχονται μάλλον για selfie παρά για ουρλιαχτό. Κι όμως... όταν εκείνος ξαναβγήκε το βράδυ εκείνο σα φάντασμα του παρελθόντος, μέσα στο πλήθος είχανε πάλι εκείνες τις ίδιες μισόκουρελες κάρτες εισόδου στα χέρια σα λείψανα μιας εποχής που δε γυρνά. Εκείνοι εκείνοι ξέρανε πως η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ — μονάχα αλλάζει μορφή σα χιόνι πάνω στις πλάκες του Λίβινγκστον, ακόμα κι όταν λιώνει αφήνει ίχνος. Αυτούς τους τρεις τους βλέπουμε ακόμα σαν κάτι ζωντανό. Αυτούς τους τρεις ακόμα τους βλέπουμε σα αυτούς που έκαναν το τραγούδι μας αθάνατο.
Μετά από είκοσι χρόνια αυτή η βραδιά δεν είναι γιορτή ανάμνησης — είναι κάτι πιο μεγάλο. Είναι το σημείο όπου καταλαβαίνουμε πως εκείνος έδωσε κάτι σε εμάς που κανείς δε μπορεί να πάρει πίσω: το δικαίωμα να λέμε πως ζήσαμε σ’ ένα μέρος όπου οι τίτλοι γράφονταν όχι μόνο στο χαρτί, αλλά στις ψυχές όλων αυτών των ανθρώπων μέσα στο χιόνι. Αυτός ο δρόμος ξέρει ακόμα πως είναι βασιλιάς... ακόμα κι όταν ξεχνάμε πως εμείς γίναμε μέρος του θρύλου του.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
αυτό εδώ το νήμα πάθει μένος λέμε δέκα χρόνια τώρα 😂🔥 εγώ εκείνο το βράδυ κρύφτηκα μες το σούπερ μάρκετ του Λίβινγκστον γιατί είχε χιονίσει σα βιβλίο του Ντίκενς κι εγώ φορούσα μόνο μπουστάκι φούτερ και παντούφλες από το ιμάμιο γράφτηκε ιστορία έτσι; όχι ρε παιδιά — κατέληξα στο ψυγείο των γαλακτοκομικών επειδή ήθελα νερό και βρήκα μια γάτα ξαπλωμένη πάνω στις μπάμιες σηκώθηκε σα τον ΛεΜπρόν μόλις άκουσε "CAVS HERE WE COME!" κι εγώ έσκασα στα γέλια κρύφτηκα πίσω από την Coca-Cola diet να μην με δει κανείς εκείνος ο γατο-φιλάθλος είχε φορέσει φανέλα αγνώστου ομάδας αντίστροφη φορά 😭🤣
τώρα βλέπω τις φωτογραφίες αυτές εδώ μέσα ανατριχιάζω επειδή νομίζω πως αυτοί οι τρεις εκείνοι είχανε γίνει αστέρια rock όχι κανονικοί άνθρωποι και εμείς; εμείς πηγαίναμε στη δουλειά τους θυμόμαστε ακόμη πως ο Γκουντάιτς είχε χάσει το κινητό του μέσα στο λεωφορείο εκείνο το πρωινό και το βρήκε τρία χρόνια αργότερα πάνω στο γρασίδι του γηπέδου κάτω από το καλάθι η εποχή εκείνη έκανε τα πάντα αστείρευτα αλήθεια κάποτε κάποιος φώναξε "ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ" κι εγώ απάντησα "ρε τι λες ρε; αυτός είναι ΤΡΕΛΟΣ" σήμερα εκείνοι τρεις είναι μούμια στα μουσεία της πόλης τα τοπία αλλά εμείς ακόμα τους κρατάμε ζωντανούς μέσα στο μυαλό σαν αυτούς τους τρεις εκείνοι έκαναν το Λίβινγκστον δρόμο θρύλο όχι μαγαζί ❄️💙
έτσι λοιπόν αύριο πάλι εκεί κι εγώ φοράω τα ίδια παντούφλες (τώρα είναι ξεσκισμένα) και πίνω καφέ από την ίδια μηχανή που κάποτε έκανα αστραπιαίο τσάι εκείνος ξαναβγήκε εκείνος ο γατο-φιλάθλος ξαναβρήκε την ίδια γάτα κι εγώ πάλι κρύβομαι στο ψυγείο — παρακαλώ επιβεβαιώστε πως δεν είμαι ο μόνος 🤣🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿