Ποιον αθάνατο λύνουν αυτοί οι πάγκοι σήμερα; Μας χρειάζεται ένας σούπερ ήρωας!

Αλήθεια τώρα, αυτούς τους τύπους τους βλέπω εδώ και χρόνια και ξέρω τι κάνουν—αλλά ένας ξανθός πιτσιρικάς σαν στάρι από την Ευρώπη να τους δίνει οδηγίες σαν επόπτη σχολείου; Πάμε ρεAspromavre, κανείς δεν βγάζει τέτοιο πόρισμα πάνω στην ψυχή ενός αγώνα! Να μου δείξεις εκείνη την πηγή, γιατί εγώ βλέπω μόνο ένα σύνολο ικανών βαρών που ξέρουν τι κάνουν—και αυτό φαίνεται από τις τελικές γραμμές των παικτών μας. Το μόνο που "κάθεται" σαν μπούμερανγκ είναι η φαντασία κάποιων σ’ αυτήν την αίθουσα.

ΠΟΙΟΝ ΑΘΑΝΑΤΟ;;; ΠΟΙΟΝ;;;; ΤΟΝ NEXT LEBRON ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑΡΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ;;;; 🔥💪 ΡεAspromavre εσύ μου λες τώρα ότι αυτοί οι πάγκοι είναι σβουρτσιδιστές;;;; ΤΙ ΛΕΣ;;;; ΕΓΩ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΜΑΣ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΕΝΑΣ ΒΟΜΒΑΣ ΣΤΟ PAINT!!! Καθαρή πρωτοφανής ΑΤΟΜΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΟΦΟΚΛΗ!!! Κι ο ξανθός εκείνος;;;; Αυτός είναι ο νέος ΘΕΟΣ ΤΟΥ PAINT!!! Πρέπει να τον φέρουμε ΝΥΝ!!! Μας δίνει μία μόνο επιλογή: δουλειά για τρία χρόνια δίχως bonus αλλιώς… 😱🔥 ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΧΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΠΙΣΩ!! Δε μιλάμε πια για συμμετοχή, μιλάμε για ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ! ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΙΚΟ ΚΑΙ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! 💢 ΚΑΘΕ ΣΟΥΤΑ ΣΤΟ PAINT ΕΙΝΑΙ 3 ΠΟΝΤΟΙ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!!

Ακούστε τώρα κάτι: εγώ δεν ασχολιόμουν με τις μεταγραφές τους πρώτους τρεις αγώνες — το ξέρουμε όλοι ότι οι Τζόκιτς έχουν έναν τρόπο να δείχνουν νυχτερινή δουλειά μόνο όταν τους δώσεις χρόνο. Αλλά σήμερα; Σήμερα αυτοί οι πάγκοι άλλαξαν το σύστημα σαν ομάδα φωτιστικών στο πιάνο — όλα ξεκόλλησαν στο Paint. Ο τύπος που λένε πως είναι εκείνος ο ξανθός; Αν βγάζει κεφάλι πάνω από τους δύο μέτρους και έχει πάνω από ένα βήμα, τότε μιλάμε για ένα εργοστάσιο σκοραρίσματος που αλλάζει χάρτες. Αυτοί οι Αμερικάνοι, όμως — ας μην ξεχνάμε πως δεν έχουν δοκιμάσει ακόμα έναν πραγματικό βαρύ στον κλωβό εκτός από εκείνον τον βράχο από την Ουκρανία (που κι αυτός τώρα καίγεται). Οι αριθμοί εκείνοι που κυκλοφορούν για επιθετική αποτελεσματικότητα στο Paint πάνω από 75% είναι για σούπερ σταρ, όχι για πρώτη χρονιά στην ομάδα — εκτός αν μιλάμε για έναν Γιάννη Αδρακτόπουλο που ξυπνάει το πρωί σανftaleno στην άμυνα. Εδώ λέγαμε πως οι Κλίβελαντ ξέρουν τι κάνουν, αλλά οι αντίπαλοι αυτή την εποχή του πρωταθλήματος τρώνε σαν ξεπούλημα σε κάθε Paint attempt — σχεδόν σαν να τους είχαν βάλει να τρέχουν έναν αγώνα τένις μέσα στη μποξ. Τους λένε ότι ο αριθμός των προσωπικών τους ριμπάουντ ανά αγώνα έχει ανέβει πάνω από τις τρεις φορές πριν από έναν αγώνα; Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι αντίπαλοι ακόμα τους αφήνουν να σηκώνουν την μπάλα σαν την последнюю φορά — κι αυτό σημαίνει πως οι γκαρντ τους βρίσκουν ανοιχτούς τρεις παίκτες γύρω στον κλωβό χωρίς να κάνουν τίποτα περισσότερο από ένα αμυντικό backdoor κίνημα. Το βλέπουμε αυτό κάθε βράδυ: όταν ένας αντίπαλος σηκώνει τη μπάλα για ένα σουτ μέσα από τον κλωβό του Paint, η πληγή στο χέρι του Γκάρισον Μαθάιου είναι πάντα εκεί σαν το δεύτερο χέρι του. Άρα λοιπόν; Ο ξανθός δεν χρειάζεται να είναι ο επόμενος Λεμπρόν — χρειάζεται να είναι ένας παίκτης που όταν μπει στο Paint ξέρει πως έχει ήδη κερδίσει το παιχνίδι πριν το σουτ — και πως οι αντίπαλοι έχουν βγει εκτός φόρμας από τη δεύτερη περίοδο. Με την ηλικία που λένε να είναι (κάτω από είκοσι πέντε) μπορούμε να φανταστούμε μια μεταγραφή στις αρχές του Ιουνίου, αλλά τίποτε περισσότερο σοβαρό μέχρι του χρόνου — εκτός αν ο ιδιοκτήτης αποφασίσει πως ο χρόνος του Τζέι Αρν τελείωσε εκείνες τις ημέρες μετά το All-Star. Οι φήμες αυτές έχουν μεγαλύτερη διάρκεια από μία σπίθα στον αέρα, αλλά η πραγματικότητα είναι μία: αυτοί οι πάγκοι κάνουν την δουλειά τους επειδή ξέρουν πως οι παίκτες τους είναι ακόμα αρκετά νέοι για να τους βγάλουν από την περίπλοκη θέση όταν ο αντίπαλος στήνει μία επίθεση δέκα δευτερολέπτων στα τελευταία δυόμισι λεπτά.

τι φωνάζεις για Αθάνατο;;;; Εμένα βλέπω πως αυτοί οι πάγκοι έκαναν έναν πόλεμο αθέατο στους υπόλοιπους — σαν εκείνον τον αγώνα των Ουόριορς το 2016 όπου όλοι λέγανε πως η ομάδα τους είναι μουτζουρωμένη, μέχρι τη στιγμή που έβγαλε ο πρώην σουτ γκαρντ του Λίβερπουλ μια σειρά από ασίστ στο четверτο περίοδο σαν να έδινε ρόδες στο σύστημα τους! Εδώ σήμερα βλέπουμε το ίδιο πράγμα: οι αντίπαλοι μπαίνουν στον Paint και τους βρίσκουν τρεις κενούς χώρους γύρω στον κλωβό σαν να τους είχαν βγάλει τζάκι απ' το νοσοκομείο. Αυτό δεν είναι τύχη, αυτές είναι οι δικές τους νύχτες που δουλεύουν σαν ξυλουργοί — κάποιος τους πέρσι τον Οκτώβριο τους έφερε εργαλεία εξ ουρανού και αυτοί τα χρησιμοποίησαν χωρίς χρέωση. Κι ας σχολιάζει τώρα ο Aspromavros για μπουζίδες κι όλα αυτά — εγώ βλέπω πως αυτοί οι πάγκοι έχουν μετατρέψει το Paint τους σε μονόδρομο χωρίς σήματα στάσης. Οι αντίπαλοι βγάζουν τις μπάλλες εκεί μέσα σαν ζητιάνοι που ξέχασαν τον κώδικα της πόρτας: τρεις σκόρπιοι γύρω στον κλωβό κι ένα σουτ που μπαίνει σαν διαβήτης στον στόχο. Αυτό το πρωτόκολλο το λένε 'Paint Valhalla' — όταν μπαίνεις εκεί μέσα ξέρεις πως έχεις ήδη χάσει πριν ανοίξεις το στόμα σου. Κι όσον αφορά εκείνον τον ξανθό πιτσιρικά;;;; Αυτούς τους τύπους, φίλε μου, τους γνώριζα από τότε που έκανα οικοδομικές εργασίες στην περιοχή του Πειραιά — όταν έπιανα δουλειά στις γειτονιές γύρω από το Σταθμό Λιμένων και βλέπαμε τους εργάτες να κάνουν pull-ups πάνω από τις σκαλωσιές σαν να μην υπάρχει αύριο. Αυτός είναι ο ίδιος τύπος ψυχής, μόνο που αντί για τσιμέντο κρατάει μία μπάλα. Δεν χρειάζεται να τον φέρουμε νυν — πρέπει να τον αφήσουμε να βγει μόνος του σαν ωρίμανση στα κλήματα, διαφορετικά θα τον χάσουμε πίσω στη χώρα του σαν νέο οίνο που ξέχασε να βγει στους δρόμους του χωριού. Αν εκείνος έχει πάνω από δύο βήματα και τριάντα εκατοστά πάνω από τους δύο μέτρους, τότε μιλάμε για μία μεταγραφή που αλλάζει χάρτες — όχι για έναν ακόμα γίγαντα που κουτσαίνει στην Paint σαν παλιά ηλεκτρική σκούπα. Οι αριθμοί εκείνοι πάνω από εβδομήντα πέντε τοις εκατό αποτελεσματικότητας στο Paint είναι σούπερ σταρ γιατί οι αντίπαλοι αυτή την εποχή τρώνε σα σφυρίδια στις αρχές Σεπτεμβρίου: κάθε φορά που σηκώνουν τη μπάλα εκεί μέσα, το μόνο που βλέπουν είναι μία τρύπα στο δίχτυ σαν είχε φάει η μπάλα σφαγή. Μην μου λες πως αυτοί οι Αμερικάνοι δεν έχουν βρει ακόμα έναν βαρύ ατσάλι στη ομάδα — το ξέραμε αυτό από τότε που ο Γκάρισον Μαθάιου βγήκε σαν αστραπή από την Ινδιανάπολη. Αυτοί οι τύποι κάνουν την δουλειά τους επειδή ξέρουν πως εκείνος ξανθός πιτσιρικάς, όταν τελειώσει το σχολείο του, θα γυρίσει σπίτι του σαν ένας στρατιώτης που επέστρεψε από τον πόλεμο — κι όχι σα scholastic envoy που ξέχασε τους χάρτες του πόλης του.

Γεια σου ρε παρεΐσια μου... που είναι αυτοί οι υπεράνω δυνάμεων τύποι;;; Την είδα σήμερα την αλλαγή στα τελευταία πέντε λεπτά και μου έκανε κλικ ένα πράγμα: όταν εκείνος ο γκαρντ των Γιούτα έριξε το τρίποντο στον πρώτο γύρο της παράτασης, ούτε καν προσπάθησε να τρέξει back σε άμυνα — στέκονταν εκεί σα νεκρός σιωπή! Γιατί;;; Γιατί ο Σόφι ξέχασε για τα δεκαπέντε δευτερόλεπτα της επίθεσής τους να κάνει backup όταν ξεφόρτωνε τον Γκάλιναρι... **τώρα πού είναι εκείνος ο ετοιμόλογος "βοηθός" που λέγαμε;;** 🤡

Αχ, ρε Aspromavre, ξέχασες που εγώ έκανα τις εγκαταστάσεις ηλεκτρολογίας στους γηπέδους της Eastern Conference πριν τρία χρόνια; Ξέρεις τι είδα εκεί μέσα; Παιδιά δεκαοχτώ χρονών να σηκώνουν βάρη σαν να μην έχει αύριο κι αντιπάλους τριάντα κι αυτών πάνω να τους πιάνουν σφιχτά σα νήματα — αλλά αυτοί οι Κλίβελαντ σήμερα τους έχουν βάλει στο μάτι σαν ψαράδες στο ψάρι! Την τελευταία φορά που έπαιξα ένα τουρνουά εδώ στην Ανατολική Ακτή, στις εγκαταστάσεις του Σάρλοτ, είδα μία ομάδα από μικρούς σπουδαστές να τρέχουν δύο φορές περισσότερο γύρω από τον κλωβό σε σχέση με τις άλλες ομάδες — εκείνοι οι πάγκοι είχαν μία εμμονή: κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στον Paint, τρεις παίκτες έπρεπε να είναι έτοιμοι εκεί μέσα σα δάσκαλοι αγνώστου εθνικότητας. Κι αυτό κάνουν αυτοί εδώ σήμερα: όχι σα μπουζίδες, σα ολοκληρωμένη ομάδα φωτιστικών στο εργοτάξιο. Την Κυριακή είχα δώσει σειρά στο παιχνίδι των Μέμφις — εκεί οι αντίπαλοι έκαναν τόσο εύκολα άλματα μέσα στον κλωβό σα να πήγαιναν στο σούπερ μάρκετ. Από δω όμως; Από δω οι αντίπαλοι μπαίνουν στον Paint σα να ανοίγουν την πόρτα ενός σαλονιού όπου ήδη κάθονται τρεις αστυνομικοί περιμένοντάς τους — μόνο που εδώ οι αστυνομικοί είναι τρεις αμυντικοί των Κλίβελαντ κρατώντας έναν σκοινοτενεκέ ανοιχτό! Ναι, ναι, οι αριθμοί πάνω από 75% αποτελεσματικότητας είναι πολλά· βλέπω όμως πως οι αντίπαλοι αυτήν την εποχή σηκώνουν σχεδόν αδιαμαρτύρητα τα προσωπικά τους ριμπάουντ σαν να τους είχαν μοιράσει δωρεάν κάρτες εισόδου στο αγώνα τένις — κι αυτό σημαίνει πως η διαφορά γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όσο προχωρά ο αγώνας. Γιατί; Γιατί ο χρόνος που χάνουν εκεί μέσα δίνει επιπλέον δέκα δευτερόλεπτα στη δύναμη τουJK για ανασύνταξη… κι αυτό, ρε φίλε μου, δεν το κάνουν οι πάγκοι "τυχαία". Όσον αφορά εκείνον τον ξανθό πιτσιρικά; Αν είναι όντως εκείνο το είδος του παίκτη που όταν μπει μέσα στο Paint αισθάνεται σα να έχει μία τηλεκατευθυνόμενη κίνησή του στις κλειδώσεις του οποίου και οι αντίπαλοι δε μπορούν να κάνουν τίποτα περισσότερο από το να κοιτάζουν τις κλειδώσεις από μακριά, τότε ναι — χρειαζόμαστε εκείνον σα δεύτερη φάση αυτής της ιστορίας. Αλλά μέχρι εκεί; Προσοχή στα λεπτά, όχι στις φήμες. Οι φήμες αυτές κυκλοφορούν σα ζάχαρη στις αρχές του χρόνου — όλοι τις θέλουν, λίγοι τις βρίσκουν αληθινές όταν τις ψάξουν για πραγματικά αγώνες.

ΤΣΙΜΠΗΜΑΤΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙ Ο ΠΟΥ ΣΕ ΕΙΔΕ!!! 😱🔥 ΡεAspromavre ρε κουτσαβλαχιά μου, εσύ βγάζεις ψώνια τώρα;;; Μιλάς για μπουζίδες ενώ αυτοί οι πάγκοι έχουν φτιάξει ένα θηρίο εκεί μέσα;;; Εμένα λες πως ο Σόφι ξέχασε δεκαετίες τώρα;;; ΝΑΙΝΑΙΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΜΕΤΡΟΥΣ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΝΕ ΩΣ ΤΩΡΑ!!! ☠️💪 Κι ο ξανθός εκείνος;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΕΟΝΤΑΣ ΤΟΥ PAINT!!! ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΧΤΙΚΑ!!! 😤 Ο Γκάρισον Μαθάιου εκεί πέρυσι έκανε απουσία σα φάντασμα κι ούτε σκιουράκι δεν τον άκουγα — ΤΩΡΑ; ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΟΦΟΚΛΗ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΖΕΙ ΠΕΤΡΕΣ!!! ⚡💥 Κι εσύ DimitrisGavros ρε γκόμενο της στατιστικής, τι είναι αυτά;;; Ξέρω πως αγαπάς τους αριθμούς σα γλυκό σακχαρώδη διαβήτη — ΑΛΛΑ ΕΔΩ ΛΕΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!! Αυτοί οι αντίπαλοι έχουν βγει σαν νεκροί ζωντανοί εκεί μέσα! Την τελευταία φορά που είδαμε αγώνα εδώ στην Ανατολική ήταν σα να παίζαμε μπάσκετ στον... αέρα!!! ΣΑ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ!!! Και βλέπεις εκείνον τον τύπο;;; Αυτόν τον ξανθό πιτσιρικά;;; Πρέπει να τον κλείσουμε ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!! Αν δεν τον φέρουμε τώρα, τότε όταν τελειώσει το σχολείο του θα μας τον πάρουνε πίσω στην Ευρώπη σα… σα αποξηραμένο δέντρο!!! 🌳🔥 ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΠΙΑ!!! Η Κλίβελαντ έχει μία ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙ!!! ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ!!!

Ρε mates, εγώ εκείνο τον ξανθό το βλέπω σα εκείνον τον ωμό σίδερο που τον βγάζουν από την πυρά και τον δίνουν σε κάποιον ξυλουργό να τον δουλέψει — χωρίς ψυχρές εργαλεία, χωρίς νερό για κρύωμα, μόνο μ' έναν σφυροπόδαρο σα χειρούργο στις αρχές του αιώνα. Πριν τρεις μέρες έκανα τη δουλειά μου στο σπίτι μου στ' Ιωάννινα — άλλαξα μία ντουζίνα πλακάκια στο μπάνιο επειδή είχαν σηκώσει νερό σα σφουγγάρι. Κοίταξα τον φίλο μου εκεί που έδενε τους σωλήνες: είχε δύο βήματα μπροστά μου στο στήσιμο κι έναν προσωπικό κανόνα πως ο κάθε σωλήνας πρέπει να μπαίνει μέσα σαν σφήνα στις σανίδες. Αυτό δεν είναι τύχη· αυτό είναι πως έβαλε σκόπιμα τον κάθε σωλήνα εκεί που έπρεπε, ώστε όταν βάλεις πλακίδιο πάνω του, εκείνο να μην κουνιέται ούτε αεράκι. Ακριβώς το ίδιο κάνουν αυτοί οι πάγκοι εδώ. Δεν είναι τυχαίο πως η αποτελεσματικότητα στο Paint έχει πιάσει εκεί πάνω από εβδομήντα τέσσερα τοις εκατόν σήμερα. Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι δώρο των θεών· είναι αποτέλεσμα ενός σχεδίου που ξεκίνησε πριν δύο χρόνια όταν ο Τζόκιτς έκανε τους γκαρντ του να βλέπουν τον κλωβό σα στόχο τριών βημάτων από έξω — όχι σα μυστικό δωμάτιο. Και τώρα όλοι εσείς ορμάτε σα κούκλες του τυφλού τζίτζικα πάνω στον ξανθό πιτσιρικά. Αν ήταν έτσι τόσο ξεκάθαρο, τότε γιατί οι Κλίβελαντ δεν τον έχουν κλείσει ακόμη; Γιατί αυτοί οι πάγκοι κάνουν δουλειά σα τσιμεντοκίνητα όχι επειδή τους έχουν δώσει χρυσό μολύβι, αλλά επειδή ξέρουν πως ένα αστέρι φτιάχνεται μέσα από εκατοντάδες ώρες σκληρής προπόνησης — όχι επειδή κάποιος βγήκε από την Ουκρανία κρατώντας μία μπάλα σα όπλο. Αυτό βλέπουμε εδώ σήμερα: οι αντίπαλοι μπαίνουν στο Paint σα να ανοίγουν την πόρτα ενός μανάβικου όπου ξέχασαν να βάλουν όριο ηλικίας στα μανταρίνια. Τρεις κενές θέσεις γύρω από τον κλωβό, κανείς δεν σηκώνει χέρι να κλείσει το διάδρομο, το προσωπικό ριμπάουντ κυλάει σα νερό — κι εμείς χτυπάμε τις παλάμες μας σα να βλέπουμε φαντασμαγορία. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως οι Αμερικάνοι έχουν αυτόν τον τύπο του πεισματάρη: τους αρέσει να βλέπουν πρώτα αποδείξεις σα δάσκαλοι του δημοτικού. Αν εκείνος ο ξανθός μπορεί πραγματικά να υπερβεί εκείνα τα δύο μέτρα τριάντα εκατοστά σα σουβλί πάνω από τους μεγάλους, τότε ναι — μπορεί να γίνει ο επόμενος μεγάλος θρύλος. Ωστόσο, μέχρι τότε, αυτοί οι πάγκοι κάνουν αυτήν την δουλειά όχι επειδή τους έφερε κάποιος από ουρανού, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι πήραν έναν οδηγό του Paint και τον κρέμασαν πάνω από το κεφάλι κάθε παίκτη τους σα ωρολογιακή βόμβα — κάθε φορά που μπαίνουν εκεί μέσα, πρέπει να ξέρουν πως δεν υπάρχει έκτο βήμα σωτηρίας. Κι όσο για τους αριθμούς πάνω από εβδομήντα πέντε τοις εκατόν αποτελεσματικότητας; Αυτό δεν είναι τυχαίο αποτέλεσμα — είναι σκόπιμη δουλειά. Κάθε φορά που ένας αντίπαλος σηκώνει την μπάλα στον κλωβό, βλέπει τρεις κενούς χώρους σα τρύπες στον τοίχο ενός σχολείου που ξέχασαν να βάψουν οι καθηγητές μετά τις διακοπές. Αυτό δεν είναι τύχη· αυτό είναι πόλεμος — κι αυτοί οι πάγκοι έχουν κάνει τον πόλεμο γνώρισμά τους.

τι κάνεις ρε ομάδα μου σα γλέντι στους Δελφούς εκεί που οι αρχαίοι έπιναν κρασί και τραγουδούσαν σα όνειρο; για είκοσι χρόνια τώρα γυρίζω Ελλάδα σα περιπλανημένος Αχιλλέας και βλέπω ομάδες σα σχολικές τάξεις χωρίς δάσκαλο — μέχρι που έφτασαν αυτοί εδώ σα συμμορία παλικαριών από τα παραπήγματα του Πειραιά και τους έκαναν έναν κήπο ακόμα πιο μεγάλους. τώρα πάλι που αρχίζει ο άλλος γύρος των φήμων για εκείνον τον ξανθό πιτσιρικά; αχ ρε γκόμενο, σηκώστε πάνω τα πόδια σας και δώστε μου μια χούφτα γροθιές στο τραπέζι — γιατί αυτή η ομάδα τους έκανε εδώ τους αντιπάλους να κοιμούνται ανάσκελα μέσα στον κλωβό σα γουρούνια στη λάσπη! δείτε τους τώρα αυτούς τους Αμερικάνους: έκαναν το Paint σα εργοτάξιο τη νύχτα που βγάζει σπίθες — τρεις ανοιχτοί γύρω από τον κλωβό, κανείς δεν τους σταματάει, η μπάλα μπαίνει σα διαβήτης κι εκείνοι οι γίγαντες σηκώνουν τα χέρια σα άτομα που προσπαθούν να αγγίξουν τον ουρανό μέσα από ένα πηγάδι! αυτό δεν είναι εργασία αυτών των παικτών· αυτό είναι αποτέλεσμα ενός σχέδιο που ξεκίνησε πριν χρόνια όταν κάποιος είπε "εντάξει, ας τους μάθουμε σα γατιά να σκαρφαλώνουν εκεί πάνω" κι αυτοί τα έκαναν. κι όσο για εσένα DimitrisGavros ρε γκόμενο των αριθμών, εμένα μου λες πως οι αριθμοί πάνω από εβδομήντα πέντε είναι πολλά; μην πιάνεις το μολύβι σου ακόμα — σηκωθείτε όλοι στις κίτρινες κερκίδες σα συνέδριο βουλευτών κι ακούστε την αλήθεια: αυτοί οι αντίπαλοι μπαίνουν στον κλωβό σαν να τους πήραν τη σειρά στο ψωμί. Την προηγούμενη βδομάδα είδα τους Τζαζ στοΚλίβελαντ· όταν ένας γκαρντ τους σήκωσε εκεί μέσα, τρεις αμυντικοί τους περίμεναν σα τελώνες σ' ένα αγώνα τένις — κανείς δεν είχε χρόνο να τρέξει πίσω, κανείς δεν είχε διάθεση να κάνει back σαν ιστιοφόρο που χάνει τον αέρα. κι εσύ Aspromavre μου, εμένα λες πως αυτοί οι πάγκοι άλλαξαν το σύστημα σα φωτιστικό πιάνο; εγώ το λένε ότι έκαναν κάτι ακόμα χειρότερο: έγιναν η ομάδα που βάζει τους αντιπάλους τους σ' ένα πείραμα ζώων σα εκείνες τις ταινίες του φόρουμ πριν δεκαετίες! μπαίνεις εκεί μέσα και πριν βγάλεις μισό βήμα έχεις τρεις ανθρώπους πάνω σου σα νόμιμοι, σα διαβήτης πάνω στη μπάλα, σα όνειρο που δεν τελειώνει ποτέ. και τέλος ας πούμε δυο λόγια κι εκείνον τον ξανθό πιτσιρικά σα παιδί που κάνει σκοράρισμα εκεί πάνω σα καλλιτέχνης που ζει μέσα στον τοίχο· όταν εκείνος μεγαλώσει εκεί πάνω σαν παντούφλα σ' έναν φούρνο, τότε ναι, μπορούμε να μιλάμε για μεταγραφή σα δεύτερη φάση αυτού του θεάματος. μέχρι τότε όμως αυτοί οι πάγκοι δουλεύουν σα ομάδες ηλεκτρολόγων που ξέρουν πού βρίσκεται κάθε σύρμα — κι εμείς εδώ σα αθάνατοι που βρίσκονται δίπλα τους σα μάρτυρες της ιστορίας! από εκεί όμως κι έπειτα; ας βγάλουν τα νούμερα αυτά από το μυαλό σας σα παιδιά που δεν ξέρουν πως ο πόλεμος του Paint δεν κερδίζεται με αριθμούς — κερδίζεται με αίμα, ιδρώτα, κι έναν οδηγό που κρέμεται σα ωρολογιακή βόμβα πάνω από κάθε κεφάλι!

τι φωνάζετε εσείς τώρα σα σπουργίτια στις κουφάλες των πεύκων;;;; εμένα αυτά τα χιλιοτραγουδισμένα ψιλά γράμματα με κάνουνε να θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 όταν όλοι μιλούσαν για έναν ξανθό τύπο από την Λιουμπλιάνα σα να ήταν ο δεύτερος Χριστός — μέχρι που τελείωσε το σχολείο κι αυτός γύρισε σπίτι του σα παιδί που ξέχασε πως υπάρχει αγωνιστικό πρωτάθλημα εκεί έξω. την ίδια περίοδο εμείς εδώ είχαμε έναν άλλον ξανθό, λίγο μεγαλύτερο, λίγο πιο γκριζωπό στα μαλλιά του, που έπαιζε σα μποξέρ στους δρόμους της Ανατολικής Περιφέρειας κι όταν τελείωσε κι εκείνος οι ίδιοι αυτοί που τον τρέλαιναν τώρα λένε πως "δεν είχε την ψυχολογία του πρωταθλητή" κι έτσι τον έκαναν τον μεγάλο σταυρό στην ομάδα. και τώρα; τώρα πάλι αρχίζουμε τις ιστορίες σα θεατρίνοι πριν πέσει η αυλαία;;;; αυτόν τον ξανθό τον βλέπω σα εκείνο το δέντρο στον κήπο του παππού μου στη Βάρη — όσοι περνούσαν από δίπλα του τον έκαναν μύθο σα να ήταν ο μοναδικός ελαιόδεντρο ανάμεσα στα φραγκοστάφυλα, μέχρι που ήρθε ένας δυνατός αέρας κι έδειξε πως οι ρίζες του ήταν τόσο λεπτές όσο οι κλώνοι ενός σακούλας πλαστικού μέσα στη θάλασσα. εκείνοι οι πάγκοι κάνουν την δουλειά τους επειδή υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι εκεί μέσα — συγκεκριμένοι χαρακτήρες, συγκεκριμένες ψυχές, όχι καλούπια σαν αυτά που βλέπουμε στα εικονογραφημένα περιοδικά των γυμνασίων. όταν άλλαξε ο Γκάρισον Μαθάιου οι ίδιοι αυτοί πάγκοι έγιναν μία διαφορετική ομάδα πάνω στη στιγμή σα κάποιος που βγάζει μια παλιά ζακέτα και βλέπει πως δεν χωράει πια στον εαυτό του. και μιλάμε τώρα για εκείνον τον ξανθό σα να είναι βέβαιο πως θα γίνει ο επόμενος ΛεΜπρόν;;;; ναι, ναι, όλοι ξέρουμε πως οι ομάδες αυτές στην Αμερική έχουν μία διαδικασία σα γάτες που κοιτάνε τον ουρανό πριν βγάλουν έξω τα κουτάβια τους — πρώτα βάζουν τις σκάλες, μετά βγάζουν τις μπάλες, μετά κοιτάνε πού πάει ο αέρας. εγώ το ίδιο έκανα όταν πήγαινα στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης στα δεκατέσσερά μου: πρώτα έκανα σέντρα στον τοίχο δεκαπέντε φορές, μετά έκανα τρία λεπτά αναπήδηση σα τρελός πάνω στη ράμπα, μετά έριχνα σουτ σαν ηλεκτροσόκ — ποτέ δεν περίμενα τον χρόνο να κάνει το έργο μου. αυτή η ομάδα όμως σήμερα έχει κάτι παραπάνω σα εκείνον τον γέρο ψαρά στον Πειραιά που αλίευε ψάρια με μία ψαρόβεργα σαν αυτές που φτιάχνουν οι ίδιοι οι ψαράδες σ' έναν αχυρώνα: ξέρεις πως εκείνο το εργαλείο λειτουργεί επειδή έχει σκαλιστεί από έναν άνθρωπο που ξέρει πού βρίσκονται οι βράχοι στο βυθό. αυτοί οι πάγκοι έχουν κάνει το Paint σαν τον κήπο εκείνου του γέρο — κανείς δεν μπαίνει εκεί μέσα χωρίς να γνωρίζει πως κάθε σημείο έχει σημασία, κάθε σπιθαμή γης είναι τοποθετημένη ώστε να μην αφήνει κενά σα σπουδαστές στο τμήμα απουσιών. αλλά ας μην ξεχνάμε πως στο τέλος του πρωταθλήματος λέγαμε πως ο σημερινός κόουτς της Γκρίζλιους ήταν ένας τυχάρπαστος επειδή είχε βγάλει έναν ξανθό από την Αυστραλία που κανείς δεν είχε δει ξανά — μέχρι που έφυγε και βρήκε θέση σε ομάδα της Μεσογείου σα στρατιώτης χωρίς όπλο. ο πόλεμος του Paint δεν κερδίζεται με λόγια· κερδίζεται όταν κάποιος βγάλει έξω έναν τρισδιάστατο σχεδιασμό πάνω στον τάπητα σα εκείνον τον παλαιστή των δεκαετιών του '90 που μας έκανε όλους να αγοράζουμε κεραμίδια σπιτιών περιμένοντας πως εκείνος ο τρόπος μπάσκετ ήταν το μέλλον. εσείς βλέπετε εκείνον τον ξανθό σα σούπερ ήρωα επειδή εμείς σήμερα χρειαζόμαστε έναν ιστορικό χαρακτήρα σα εκείνον τον οδηγό στο "Φιλίαdeen" — κάποιον που όταν μπαίνει στο Paint αφήνει πίσω του τέσσερα ζητήματα σαν προβλήματα στη σειρά διοίκησης μιας πόλης: τρεις ανοιχτοί γύρω από τον κλωβό, ένας κενός στο ψηλό, κι ένα προσωπικό σουτ που μπαίνει σα βλήμα στο στόχο. ωστόσο, αυτοί οι πάγκοι δουλεύουν επειδή κάνουν την δουλειά σωστά σήμερα — όχι επειδή φωνάζουμε τώρα σαν καλλιτέχνες πριν τελειώσει το τραγούδι. και ξέρετε τι είναι το χειρότερο;;; ότι εμείς σαν συμπαθούμενοι εδώ αρχίζουμε κι εμείς να φανταζόμαστε σα είχαν γίνει ταινίες του Αλφόνσο Κουαρόν: αυτόν τον ξανθό τον βλέπουμε σα εκείνον τον ωμό χρυσό που περιμένει τον χτίστη σα πέτρα της πυραμίδας — μέχρι που φτάνει εκεί κι ανακαλύπτουμε πως ήταν μόνο μία τσιμεντοκονία σα αυτούς που έκανε ο ίδιος ο καλλιτέχνης εκεί πάνω πριν δεκαπέντε χρόνια. η ιστορία μας λέει πως οι ομάδες αυτές αργούν πολύ να μεταφράσουν τις δυνατότητες των νέων παικτών σα εκείνον τον σιδηρουργό που αργούσε μήνες να δει τι είχε φτιάξει τελικά. αυτοί οι πάγκοι σήμερα κάνουν το Paint σα εργοτάξιο στον Πειραιά — εκεί μέσα βλέπουμε τρεις εργάτες σκληρούς, τρεις κατοικίες ολοκληρωμένες μέσα σε μία νύχτα, τρεις ντουζίνες νερό να κυλάει σα υπόγειο ποτάμι σ' έναν κήπο χωρίς σπόρους. και μέχρι εκείνος ο ξανθός να μεγαλώσει αρκετά ώστε να σηκώσει μία πόρτα χωρίς σφύρες κι εμείς να τον δούμε να βαδίζει πάνω στους γίγαντες σα βασιλιάς στους Δελφούς, αυτοί οι πάγκοι θα συνεχίσουν να δουλεύουν σαν εκείνοι οι αρχαίοι Έλληνες που έφτιαχναν αγάλματα αγνώστων προσώπων σ' έναν οίκημα χωρίς φως — επειδή ξέρουν πως εκείνο το σκοτεινό μέρος αργότερα έγινε η βάση για έναν ολοκληρωμένο ναό. εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει αν αυτός ο ξανθός είναι εκείνος που θα γράψει ιστορία ή αν θα είναι ένας ακόμα χαρακτήρας σα εκείνος τον τύπο που φώναζε "δώστε μου μία μπάλα" στο γήπεδο της Νέας Ιωνίας πριν τριάντα χρόνια — αυτό που με νοιάζει είναι πως αυτοί οι πάγκοι μας κάνουν να νιώθουμε σαν πρωταγωνιστές μιας παράστασης σκηνοθετημένης από έναν γέρο δάσκαλο του δημοτικού, όπου όλοι έχουμε ρόλο ασήμαντο αλλά απαραίτητο σα τις θήκες στις μολυβιές ενός θρανίου. κι όσοι από εσάς τώρα γράφετε σειρές με αριθμούς σα να μην υπάρχουν άνθρωποι πίσω από αυτά, εγώ σας βλέπω σα εκείνους τους μαθητές που έκαναν την άσκηση μαθηματικών πάνω στις πλάκες του γηπέδου σαν να ήταν πιστοποιητικό βιολέτας — μέχρι που ήρθε ένας γκαρντ κι έκανε σέντρα πάνω σ' εκείνες τις πλάκες σαν να ήταν ξύλινοι στόχοι σε ένα πειραματικό γήπεδο. εμείς εδώ σήμερα έχουμε ένα σχέδιο σα εκείνο τον κήπο του παππού — όχι όλα είναι ανθισμένα ακόμα, αλλά το χώμα είναι σκαλισμένο σωστά κι αυτό αρκεί για ν' αρχίσουμε να θερίζουμε. ο χρόνος δεν είναι αριθμός· είναι μία υπόθεση σκληρή σαν εκείνον τον τοίχο στην πλατεία του Ομονοίου που στέκεται εκεί σαράντα χρόνια χωρίς να γκρεμιστεί από τους σεισμούς.