Οι Ρόκετς είναι πλέον πιο 'αστέρια' παρά ομάδα: είναι η ώρα να τους αφήσουμε λιγότερα…

Λοιπόν παιδιά, αγγίξαμε σήμερα τους φίλους μας από την άλλη μεριά της Αμερικής — κι αυτοί πανικοβάλλονται σαν εκείνοι που ξέχασαν πως στο γήπεδο δεν χορεύουμε εμείς, τρώμε το λιθαράκι εκείνους. Ακούω τον Aris σα να του πήρανε ολόκληρο το κομμάτι δράσης κι έμεινε με το νόμισμα των ηλεκτρονικών ψήφων. Αυτό το "χάλι" που θυμάται σαν κάποιον πολυέλαιο της δεκαετίας του '90 δεν ήταν χάλι, ήταν απλώς μια διαφορετική εποχή όπου οι Ρόκετς έπαιζαν μπάσκετ σαν ομάδα ζορισμένη — όχι σαν τριών αστέρων τραγουδιστές στη μεγάλη όπερα. Να σου πω κάτι,朋友们: όταν είχαν Harden μόνο τους τρεις φορές triple-double, έκαναν αυτό που έκαναν επειδή είχαν στόχο, είχαν ένταση, είχαν ατζέντα. Σήμερα έχουν τρεις MVP να μοιράζονται δημόσια μία μπάλα κι η ομάδα στέλνει μηνύματα πως αρκεί η υπογραφή μιας φωτογραφίας για το εισιτήριο στον γαλαξία. Πού είναι εκείνοι οι τροχοί στη λειτουργία της άμυνας; Στους παράλληλους κόλπους των social media; Κι ας μην γελιόμαστε· ο T-Mac στο HOF ψηφίζεται εκεί όπου οι κανόνες είναι καθαροί: δουλειά, πάθος, υπεράνω όλων των εικονικών κλικ. Στις μέρες μας όμως φαίνεται πως κάποιοι προτιμούν το show παρά το παιχνίδι — κι αυτό το show κοστίζει ένα βιωματικό καλοκαίρι χωρίς τίτλους στη Δύση. Άντε, πείτε μου τώρα πώς θα νιώσει η ομάδα όταν οι αντίπαλοι θα βλέπουν την πίεση όχι στα μικρά γράμματα των κοινωνικών δικτύων αλλά στις κινήσεις πάνω στο παρκέ. Γιατί εκείνος ο αγώνας που έγινε επί πέντε τρίμηνα; Ήταν θέμα ιδεολογίας, όχι αριθμολογία. Κι αυτή η ιδεολογία χάθηκε μέσα στα λουλούδια των highlight tapes.

ρε Αρης ρε, μιλάς σα να πήρες μπουκιά πετρέλαιο και δεν σου ταιριάζει!! θα σου πω κάτι: πέρσι βρέθηκα στου Palace να δω τους Λος Άντζελες αγωνιστικά σα τρελοί.. σήκωσαν την ομάδα στην πλάτη τους κ΄έντυσαν τους αντιπάλους σαν υπόπιστο! λες κι είχαν πετάξει όλους τους ρόστερ εκτός από τρεις-τέσσερεις! τώρα; τώρα βρίσκω τον εαυτό μου σαν φίλαθλο αυτοσχέδιο· θυμάμαι πως ξέραμε από πρώτο λεπτό τι κάνει κάθε γαμψός της άμυνας μας, θυμάμαι πως η μπάλα είχε αίσθημα σα βόμβα που μόλις την άφηνες τρέχανε όλα σα μηχανήματα!! ξέρεις τι ήταν εκείνο το πράγμα; ήταν η αγωνία του αγώνα, όχι των highlight!! τώρα κοιτάω τον τρίποδα αυτοί τους τροχοφόρους των social ρουφώντας χάπι γύρω-γύρω σα να περιμένουν έναν πρόεδρο στα green rooms!!! 🤬 αλλά όχι.. μου λένε "η τριάδα τους η καλύτερη ιστορία".. ιστορίες γράφονται στήθους στήθος με τους αντίπαλους στις πίσω σειρές εκείνης της εποχής!!! εκείνοι οι αντίζηλοι τους τρόμαζαν όσο και τον εαυτό τους!! πάλι ουσιαστικά: θυμήσου εκείνο το playoffs που έκαναν οι Ρόκετς επί Harden χωρίς backup خطة;;;; τότε υπήρχε αγωνιστική τρέλα όχι επειδή είχαν τρεις MVP αλλά επειδή το ζητούμενο ήταν το παιχνίδι πάνω στο παρκέ!! τώρα;;;; τώρα γίνεται περίπατος σπιτιού.. ψωμί υπάρχουν πολλά.. τίτλοι;;; εκείνοι εκείνοι δεν υπάρχουν πουθενά.. 🔥

Εμένα μου βγήκε η μνήμη σήμερα όταν περνούσα από δίπλα στο παλαιοπωλείο στο κέντρο των Τρικάλων. Εκεί που ξεφύλλιζα παλιά περιοδικά είδα ένα τεύχος του ’08 με τον McGrady στο обложка — δεν ήταν μια φωτογραφία από μεγάλο επιτυχίες, ήταν ο γκρίζος της στο γήπεδο σα φάντασμα πάνω στους δύσμοιρους αμυντικούς. Κάποιος μου είχε πει τότε πως οι Ρόκετς εκείνης της ομάδας έπαιζαν σα μια μπουζίλα στα χέρια κάποιου φωτιάς· ότι δεν υπήρχε κριτική εκείνες τις μέρες, υπήρχε μόνο αγωνιστική τρέλα. Κι όμως κάποιοι λένε πως αυτό ήταν "χάλι". Μα τι χάλι όταν είχες τον T-Mac να κλείνει αντίπαλους με buzzers ενώ οι υπόλοιποι σού στέλνανε την μπάλα σαν βόμβα ρουκετοφόρου; Τι χάλι όταν ο يمر灣 στο ντουκάκι σου είχε πάνω από μία φορά τριπλά νταμπλ μέσα σε τρεις ημέρες; Αυτό δεν ήταν χάλι, ήταν μια διαφορετική εποχή όπου το μπάσκετ είχε σάρκα και κόκκαλο: όχι highlight show, όχι τριάδες που μοιράζονται μία μπάλα σα να είναι ψωμί σε συμπόσιο πλουσίων. Αυτό ήταν μπάσκετ σα στρατιωτικό ντοκιμαντέρ: κάθε παίκτης είχε ρόλο, κάθε δευτερόλεπτο είχε σημασία. Τώρα κοιτάξτε αυτούς τους τρεις τους αστέρες τους σα μια γκαλερί τέχνης έτοιμη για έκθεση στο MoMA — φοβεροί πρωταγωνιστές, αδιαμφισβήτητοι καλλιτέχνες στο χαρτί, όμως όταν φτάνει η στιγμή του αγώνα βρίσκονται σα τυφλοί στον κήπο με τον ήλιο κατάματα. Ποιος πιέζει; Ποιος ρίχνει χτύπημα στους κινητήρες της ομάδας; Μα δεν υπάρχει κανείς εκεί πέρα να το κάνει γιατί όλοι περιμένουν τη μία στιγμή όπου ο ένας από τους τρεις θα δείξει πως είναι ο πιο σπουδαίος — και μέχρι τότε η μπάλα γυρνάει σα ρόδα που ξέχασε πως έχει νερό στα πηγάδια. Θυμάμαι όταν ο Aris έγραψε πως "θέλουμε πίεση". Αυτή η φράση δεν ήταν ένα σύνθημα σαν αυτά στα μπουζούκια της επίσημης μπουτίκ των Ρόκετς· ήταν μια κραυγή αγωνίας. Ήταν εκείνες τις ημέρες που οι αναλυτές έγραφαν πως η ομάδα έκανε φόνο στις δικές τους προσπάθειες επειδή στέλνανε τους τρεις MVP στους κόλπους των social media σα να περιμένουν έναν τίτλο παρά ένα παιχνίδι. Τα πράγματα άλλαξαν γιατί εκείνος ο τρόπος δουλειάς είχε λόγο: υπήρχε ιδεολογία πίσω από το roster, υπήρχε στόχος σκληρός όπως ο ατσάλινος σωλήνας μιας αντλίας νερού. Και σήμερα; Σήμερα βλέπω τους φίλους μας στους χώρους του φόρουμ να ψήφιζαν τον T-Mac στο HOF σαν μια αυτονόητη κίνηση — όχι επειδή ήταν ένα highlight, αλλά επειδή εκείνος εκπροσωπούσε το πνεύμα εκείνης της ομάδας που έκανε μπάσκετ σα παιδικό παιχνίδι δίχως κανόνες ατόμου, σα κάτι που έφτανε στο σημείο να λυγίζει τις μπάσες των αντιπάλων από μόνη της. Αφήστε τους σήμερα να γλεντάτ’ με τα χάπια των socials σα τους πρωταγωνιστές μιας σαπουνόπερας. Εγώ προσωπικά προτιμώ εκείνες τις ομάδες που έκανε αγώνα όχι επειδή είχαν τρεις υπεράνω του νόμουMVP αλλά επειδή έκαναν μπάσκετ σαν να πήραν στα χέρια τους όλη τη σκληρότητα του Ντιτρόιτ μιας άλλης δεκαετίας. Εκείνες οι ομάδες είχαν ψυχή. Και αυτή εδώ; Αυτή εδώ έχει εικόνες—αλλά ψωμί; Το ψωμί σπάνια τελειώνει σαν βραβείο πρωταθλήματος.

εκείνοι που μιλάνε για τριάδα ιστορίας ας πάνε μια βόλτα στο palau τους σαν πριν δεκαπέντε χρόνια και ας κοιτάξουν πίσω τι σήμαινε να φοράς τη φανέλα των ρόκετς όταν ο όρκος ήταν "θέλουμε πίεση" και δεν ήταν ένας λόγος για να στείλεις ένα tweet ανάμεσα στα γεύματα, εκείνοι οι γαμψοί πήγαιναν στο γήπεδο σα νάτανε ζητιάνοι — όχι σαν αστέρια πάνω στο κόκκινο χαλί του all star weekend όλα αυτά ήταν ψωμί που το φέρνουνε από την κουζίνα της ομάδας, όχι ψωμί του ψωμιού που κυκλοφορεί στα μέσα γενικά φώναζαν κάποιοι πως θέλουν triple double επί ωρών εκείνες τις ημέρες του μπάσκετ έβγαινε από τον πάγκο σα κόκκινη σημαία στους μουντζουρωμένους κωδικούς της άμυνας — όχι σαν ένθετο ιατρικής αποστολής στο οποίο διαβάζεις τους κανόνες του αγώνα μόλις ολοκληρώθηκε θυμάμαι έναν αγώνα στη δυτική, αρχές του '10, όταν ο harden έκανε πέντε κλεψίματα σα αιχμάλωτος στρατιώτης μέσα στη δική του περιοχή ενώ στο πρώτο ημίχρονο είχαν μείνει μόλις τρεις άνθρωποι στο ρόστερ λόγω τραυματισμών τι έκαναν εκεί; έπαιζαν αμυντικό μπάσκετ σα τρελοί, γιατί κάθε παίκτης είχε σηκωθεί κι είχε πάρει το ρόλο του σα στρατιώτης που ξέρει πως το επόμενο βήμα μπορεί να είναι το τελευταίο εκείνες οι ομάδες έκαναν μπάσκετ σα κάτι το οποίο έπρεπε να τελειώσει στις δέκα οι ώρες πρωινού — όχι σαν έργο τέχνης που το ανακοινώνεις στο instagram πριν καν ανέβει στην κονσόλα τώρα βλέπω την εικόνα όλους αυτούς τους τρεις τους στον ίδιο χώρο σα να προσκαλούνται σε συμπόσιο λόρδων στο κάστρο της ταινίας "sixth sense" και να περιμένουν το ευγενές χειροκρότημα επειδή κάποιος σκόραρε ένα τρίποντο εκεί που άλλοι έκαναν δουλειά σκληρή σαν αυτούς ποιος σηκώνει βαρύτερο φορτίο όταν η μπάλα πάει πάνω από το επιθετικό τρίγωνο; ποιος κλείνει τους δρόμους στην άμυνα όσο η ομάδα βγάζει εκείνες τις πράσινες εικόνες από το κινητό γιατί ήταν πιο σημαντικό; ψωμί υπάρχουν πολλά ακόμα κι αν το ψωμί του πρωταθλήματος λείπει εδώ και δεκαπέντε χρόνια οι φίλοι στο thread του hof ψήφισαν τον t-mac σα αυτοματοποιημένη κίνηση όχι επειδή είχαν καλή μνήμη αλλα επειδή εκείνος αντιπροσώπευε εκείνες τις ημέρες όπου οι ρόκετς έκαναν μπάσκετ σα οικογενειακό πανηγύρι μέσα στον πόλεμο την ώρα που σήμερα βλέπω τους τρεις αστέρες τους σα ένα γκρουπ μουσικής που κάνει περιοδεία στους ανοιχτούς χώρους των social media ενώ πίσω στο γήπεδο κάποιοι βάζουν cd player στους σβέρκους των αντιπάλων εγώ ρε παιδιά δεν ψάχνω τίτλους — ψάχνω εκείνες τις βραδιές όπου γύριζες σπίτι με τα πόδια πρησμένα από το κυνήγι των επιθετικών φάουλ των αντιπάλων αλλά πάνω από όλα ψάχνω εκείνο το συναίσθημα πως η ομάδα έκανε αυτό που έκανε επειδή ήταν ομάδα και όχι επειδή είχε τρεις πρωταγωνιστές πάνω στην κονσόλα το μπάσκετ τότε δεν ήταν μπουζούκι στις εξώθυρες των café — ήταν κάτι ζωντανό, κάτι σκληρό, κάτι που δεν κάνουν σήμερα επειδή περισσότερο τους νοιάζουν οι κλικ παρά οι κινήσεις κάποτε οι ρόκετς έκαναν μπάσκετ σα εργαστήριο χημικών εκείνες τις μέρες όταν ο πυρετός της άμυνας ανέβαινε πιο γρήγορα από τον πυρετό ενός φιλάθλου που είδε ένα dunk highlight έτσι κι αλλιώς, σήμερα οι τίτλοι βρίσκονται εκεί που ήταν πάντα — στα παλιά περιοδικά του 2008 στις φωτογραφίες του mcgrady εκεί που δεν ήταν βασιλιάς αλλά πολεμιστής αυτή η ομάδα λοιπόν σήμερα χρειάζεται λίγο περισσότερο αίμα στα χέρια της και λίγο λιγότερο αίμα στις εικόνες των κινητών αλλιώς ας αφήσουμε τον τίτλο εκεί που βρίσκεται: σαν εκείνο το αμάξι από δεκαετία του '70 που το βλέπεις σα μουσείο στο μουσείο και όχι σα κάτι που οδηγείται στους δρόμους της πόλης

Ακούστε αυτό, παιδιά μου της Χιούστον! Εγώ εκεί που διάβασα πως οι Ρόκετς έκαναν εκείνο το μπάσκετ σα μουσικό συγκρότημα στους socials — ρε φίλοι, δεν ήταν εκείνο το συγκρότημα βγαλμένο από τα τραγούδια των ραδιοφωνικών σταθμών της δεκαετίας του '80, ήταν μια τσάντα σίδερα με μπουζίλα και λάδια πάνω στον πάγκο του γηπέδου! Θυμάστε εκείνη τη χρονιά που ο εγώ η ομάδα έκανε πέντε συνεχόμενα τρίμηνα στο πρωτάθλημα χωρίς ούτε ένα γεύμα σε κάποιο γαλαξία; Μέχρι και το μικρό παιδί στο γήπεδο έκανε σωστό μαρκάρισμα εκείνες τις μέρες — δεν είχαν τρεις MVP, είχαν τριάντα τρεις φιλόπονους άνδρες που έδιναν αίμα σαν σήμερα ήταν η τελευταία τους βάρδια στον πόλεμο. Και τώρα μας λένε πως αυτή η τριάδα είναι η καλύτερη ιστορία; Μα ιστορίες γράφονται όταν χύνεται αίμα πάνω στο παρκέ, όχι όταν μοιράζονται μία μπάλα σα νάτανε ψωμί σ' ένα γλέντι αστροναυτών! Εκείνοι οι αντίζηλοι δεν φοβούνταν τους τίτλους εκείνης της ομάδας — φοβούνταν τις σκληρές ματιές πάνω στις φανέλες τους! Και μην αρχίσετε να με βγάζετε «ρε παλιάνθρωπε» επειδή ζητάω λίγο περισσότερο αίμα στις φλέβες κι όχι στις εικόνες των κινητών — εγώ εκεί έμεινα μόνο σ' εκείνο το triple-double του Harden, αλλά οι ρόκετς εκείνες τις ημέρες έκαναν μπάσκετ σα εργαστήριο χημικών κάτω από ένα ζοφερό φως μιας νυχτός, όχι σα ταινία του Σπίλμπεργκ στο βράδυ ενός preview! Καλά εσείς λοιπόν, αφήστε τους αυτούς τους τρεις τους στον ίδιο χώρο σα να περιμένουν ένα αυτόματο χειροκρότημα επειδή έκαναν ένα βήμα παραπάνω από το zero στον υπολογιστή των socials — εμείς όμως θυμόμαστε εκείνες τις βραδιές όπου γύριζες σπίτι κουτσός επειδή σου είχαν σπάσει τα πόδια κυνηγώντας κάθε φάουλ σα νάτανε η τελευταία σας μπουκιά ψωμί στον πόλεμο! Κι ας μην ξεχνιόμαστε: αυτοί οι τίτλοι δεν βρίσκονται εκεί που κυκλοφορούν οι κλικ στους αριθμούς των follow — βρίσκονται εκεί όπου κάποιος έπαιζε αμυντικό σα στρατιώτης χωρίς ελπίδα επιστροφής! 🔥🤡

Ρε παιδιά, εδώ εκεί που ξεχνάτε πως η ομάδα τούτοι οι αστέρες τους στέλνουν εκτός έδρας για πάρτι στο Λος Άντζελες αντί να δίνουν μάχες σα λιοντάρια στους αγώνες; Ντάξει, μου λέτε πως οι Ρόκετς έκαναν μπάσκετ σα τραγουδιστές στα γυμνάσια των καλλιτεχνικών; 😂 Μα αφήστε με ν' γελάσω!!! Πέρσι τους είδα στο Ντάλας να βγάζουν γύρω-γύρω τους τρεις τους σα κουτάβια σε κατάστημα παιχνιδιών ενώ οι υπόλοιποι κοιτούσαν σαν τρελοί το κινητό τους γράφοντας καπνισμένα σχόλια στα socials!!!! Και τώρα με λένε πως είχαν εκείνο το κάτι;;; Μα τι κάτι, ρε!!! Όταν ο συμπεριλαμβανομένου του Μακράε χάνει σουτ επειδή η μπάλα γυρνάει σα τροχός μιας αμαξοστοιχίας λόγω άσκοπης πάσας από τους τρεις τους;;;; Α, φοβερό πράγμα αυτό το μπάσκετ που λες!!! 🔥 Πάντως εκείνο που θυμάμαι εγώ είναι πως όταν ο Χάντεν έπαιζε μόνος του έκανε triple-double επειδή σπρώχνε την μπάλα σα τρελός! Τώρα;;; Τώρα έχουν τρεις πρωταθλητές της συμμορίας που δεν μπορούν να νικήσουν ούτε μία σειρά εκτός έδρας!!!!! Και βέβαια όλα αυτά ενώ εσείς ψήφιζαν τον Τ-Μακ στο HOF σα να ήταν αδιανόητο κάτι άλλο!!! Μα τι άλλο θες ρε;;; Να ψήφιζαν εκείνο το βίντεο αποστασιοποίησης από έναν αγώνα;;;; 🤬 Σιγά τη μνήμη σας!!! Εμείς θέλουμε εκείνες τις ομάδες που έκαναν παιχνίδια σα πόλεμο — όχι μπουζούκια!!! Αλλιώς ας βάλουμε την ομάδα στο reality show και ας της δώσουμε έναν τίτλο επειδή είχε ωραίο βίντεο γιορτής μετά από έναν αγώνα!!!!

ρε παιδιά πάλι άρχισαν τα ίδια σα να ξέχασαν πως αυτή η ομάδα έχει ιστορία επειδή έχει τρεις αστέρες πάνω στο γήπεδο; βλέπω τον Thanasis εκεί που μιλάει σα να δίνει ομιλία στους βετεράνους της Ρωσίας του ’45 κι αυτό γιατί; επειδή εκείνες τις ημέρες οι Ρόκετς έκαναν αγώνα σα τρελοί όταν έπρεπε — όχι όταν το επέτρεπαν τα social media. εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στη σειρά των playoffs του ’09 όπου ο McGrady έκανε εκείνο το τρίποντο στα τελευταία δευτερόλεπτα κι αυτό γιατί; επειδή υπήρχε ένας Harden εκείνος είχε έξι χρόνια ακόμη μέχρι να γίνει σούπερ σταρ κρατώντας τον έξω από τις κύριες νίκες όπως έκανε εκείνο το βράδυ. υπήρχε συνέχεια, υπήρχε ρίσκο, υπήρχε εκείνη η μανία στο μάρκαρίσμα που δεν την έβγαλες από το κεφάλι σου ακόμη κι όταν έγειρες στο κρεβάτι σου μετά τον αγώνα. τώρα βλέπω πως όλοι αυτοί οι τρεις τους στέκονται σα να είναι σπουδαίοι επειδή η ομάδα τους έχει πάνω από πέντε εκατομμύρια ακόλουθους στο twitter — όχι επειδή έκαναν κάτι άλλο πέρα από το να γίνονται viral επειδή είχαν πολλά εισιτήρια στο all-star. εγώ δεν θυμάμαι κανέναν αγώνα πριν από δύο χρόνια όπου εκείνοι οι τρεις έκαναν τρία συνεχόμενα triple-double μέσα σε μία εβδομάδα επειδή είχαν βάλει στόχο, επειδή είχαν μία ιδεολογία πίσω από αυτά. θυμάμαι όμως εκείνο το βράδυ στο Οκλαχόμα όπου έκαναν μία σειρά τρεις αγώνες χωρίς κανέναν παίκτη πάνω από είκοσι πόνους επειδή εκείνοι είχαν πάρει τον κόσμο στις πλάτες τους σα πραγματικοί πρωταθλητές — όχι σα φωτογράφοι πριν καν τελειώσει η παράσταση. και μην μου πείτε πως αυτή η τριάδα δεν μπορεί να δώσει τίτλους επειδή η εποχή άλλαξε — άλλαξε για όλους. αυτό που δεν άλλαξε είναι η ψυχή του παιχνιδιού. όταν εκείνοι οι πρωταγωνιστές ήταν πέντε στους πέντε εκείνοι έκαναν αγώνα σαν οικογένεια μέσα στον πόλεμο όχι επειδή είχαν λεφτά ή επειδή έκαναν highlights. έκαναν αγώνα επειδή κάτι μέσα τους έκαιγε και εκείνον τον καπνό τον έβγαλαν μέσα από τις πόρτες των αντιπάλων γηπέδων. εγώ εκεί που βλέπω αυτές τις συζητήσεις για social media και highlight tapes λυπάμαι πιο πολύ επειδή ξέχαμε πως κάποτε η ομάδα είχε μία μπάλα και δέκα άνδρες που την κυνήγησαν σα να ήταν θέμα ζωής και θανάτου — όχι θέμα αριθμών στους αγώνες των βίντεο clips. αλλιώς ας βάλουμε την ομάδα στον καναπέ με έναν τίτλου επειδή είχαν ωραίο προφίλ στο instagram και τελείωσε η ιστορία. εγώ προσωπικά προτιμώ εκείνες τις βραδιές όπου γύριζες σπίτι με πόδια σα μολύβι επειδή έκανες πολλές δουλειές πάνω στο παρκέ παρά εκείνες όπου κάθονταν σα βασιλιάδες σ’ ένα θρόνο κατασκευασμένο από likes.

Πέρσι στον αγώνα εναντίον των Μαβς οι τρεις τους ξεκίνησαν τρεις φορές την ίδια επίθεση σα ν' είχαν ξεχάσει ότι υπάρχει αμυντικό μάρκαρίσμα. Ο Χάρντεν κρατούσε την μπάλα μέχρι ημίωρο σαν να περίμενε μήνυμα από ατζέντη — κανείς δεν είχε σηκωθεί να πάρει ρόλο. Την ίδια βραδιά στο γήπεδο εμφανίστηκε ένας τοπικός περιοδεύων Αρης που έκανε τέσσερα φάουλ μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά επειδή επέμενε να πιέζει ακόμα κι όταν δεν υπήρχε μπάλα εκεί. Αυτά λέγονται διαφορές αγώνων: εκείνοι περίμεναν highlight, εκείνος περίμενε τίτλο.

Μα τι γίνεται εδώ ξεπούλα; Μετά από όλα αυτά τα χρόνια που ζούμε μπάσκετ στην Λάρισα αντιλαμβάνομαι πως κάποιοι λένε πως οι Ρόκετς είχαν τρίποδα αντί για ανθρώπους εκεί πάνω στο παρκέ — σαν να μην έχουν δει ποτέ αγώνα ζωντανά όσοι ζουν ακόμα από τις εικόνες των highlight. Αλλά όταν ο OFIara4 μίλησε για τον McGrady σα φάντασμα πάνω στους αντιπάλους κι όχι σα σταρ αυτού του reality show που λέγεται social media, εκεί έπιασα ένα νήμα αληθινό. Εκείνες τις ημέρες είχε γίνει μπάσκετ στρατιωτική επιχείρηση, όχι post production εργαστήρι. Κι εγώ θυμάμαι όταν πρωτάνοιξα το βιβλίο εκείνου του Αμερικάνου αναλυτή που έγραφε πως οι Ρόκετς έκαναν τέσσερα συνεχόμενα τρίμιντα σα κανονισμός εσωτερικού λογιστηρίου γιατί οι αμυντικοί τους είχαν πάρει την μπάλα πριν καν αυτή βγει από τα χέρια του αντιπάλου — όχι επειδή τους είχαν διαφημίσει πρώτοι στα ρούχα. Αυτό δεν ήταν θέμα κλίκας εκείνες τις βραδιές, ήταν θέμα άμυνας σα κλειδωμένη πόρτα στο μουσείο της τέχνης όπου φύλαγαν όλα τα ασήμαντους αριθμούς. Τώρα όμως βλέπω εκείνους τους τρεις τους σα να κάθονται πάνω σε θρόνους φτιαγμένους από εγκαταστάσεις τέχνης και αναρωτιέμαι: εκείνος ο Harden που έκανε πέντε κλεψίματα μέσα σε δέκα λεπτά εκείνης της σειράς στους Warriors, τι έχει γίνει σήμερα; Αυτός που σπρώχνει την μπάλα σα να κυνηγάει την τελευταία μπουκιά ψωμί πριν ανοίξει η πόρτα του καταφυγίου; Αυτός που στο τέλος της βραδιάς είχε τόσο κουρασμένα πόδια ώστε δεν μπορούσε ούτε να σηκωθεί από το κάθισμά του χωρίς βοήθεια; Εγώ προσωπικά εκείνο το παιχνίδι της σειράς μέσα από την τηλεόραση το βίωσα σα κινηματογραφική ταινία δράσης — κάθε αντίπαλος είχε μαρκαριστεί σα να ήταν στρατηγός εχθρός. Η μπάλα έφτανε στο ράφι μόνο μετά από δεκαπέντε δευτερόλεπτα επειδή κάποιος είχε σβήσει όλα τα fast break πριν καν ξεκινήσουν. Σήμερα βλέπω τους τρεις τους σα να περιμένουν τον επόμενο αγώνα σα να είναι live stream στο YouTube μιας επίσκεψης του Google CEO — όχι σα πραγματική πρόκληση. Όμως εδώ κάπου πρέπει να βάλω και την δική μου επιφύλαξη: Θυμάμαι μια περίοδο που έκανα αναλύσεις για την Premier League κι εκεί είδα πως κάποιος ομάδα μπορεί να κάνει αγώνα σκληρό χωρίς σταρ όπως οι Wolves εκείνες τις ημέρες — αυτό ισχύει κι εδώ. Μπορεί οι Ρόκετς σήμερα να μην έχουν έναν ξεχωριστό πρωταθλητή πάνω από τους άλλους τρεις, όμως υπάρχουν πολλές ομάδες εκεί έξω που κάνουν μπάσκετ σα στρατιωτικό σώμα επειδή έχουν δέκα ανθρώπους πίσω από μία μπάλα, όχι τρεις ηθοποιούς που περιμένουν το επόμενο σλάιντ στο PowerPoint. Και τώρα καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Ευρώπη όπου οι συμπαίκτες μου άρχισαν να φωνάζουν για περισσότερη πίεση μετά από ένα τρίποντο του αντιπάλου σα σατανικό ωράριο εργασίας. Εκεί ένιωσα πως το μπάσκετ έχει ακόμα μία ψυχή — αυτή τη φορά στη δική μου πόλη, στους δικούς μας αγωνιστικούς χώρους. Δεν χρειάζονται πάντα αστέρες πάνω στο γήπεδο για να πεις πως η ομάδα σου έκανε αγώνα σα οικογένεια στον πόλεμο· αρκούν δέκα άνδρες που βγάζουν αίμα πάνω στο παρκέ και όχι μόνο likes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Μα τι γίνεται εδώ ρε ομάδα μου; Κάποιοι λέτε πως οι Ρόκετς ήταν πάντα οικογένεια κι άλλοι πως σήμερα είναι σπουδαίοι επειδή έχουν τρεις τύπους πάνω στο γήπεδο; Εγώ προσωπικά δεν βλέπω ούτε οικογένεια ούτε τίτλους — βλέπω μια ομάδα που έκανε το λάθος να βάλει τους τρεις τους σαν πρωταγωνιστές μιας σαπουνόπερας και όχι σαν ομογάλακτα αδέρφια ενός πολέμου! Ρε φίλοι, θυμάστε εκείνο τον αγώνα το ‘08 όταν η ομάδα έκανε τέσσερα συνεχόμενα τρίμιντα επειδή κάποιος είχε κάνει σωστό μάρκαρίσμα σαν στρατιώτης μέσα στη νύχτα; Εκείνη την εποχή οι πρωταγωνιστές ήταν δέκα πάνω στο παρκέ, όχι τρεις πάνω στο Instagram! Τώρα βλέπω τους τρεις τους σα να περιμένουν το επόμενο βίντεο για να ανοίξει το mouth ανοίγματα των fans — όχι σα να περιμένουν το επόμενο αντίπαλο να λυγίσει κάτω από την πίεση! Κι ας μην αρχίσουμε για τους τίτλους εκείνοι βρίσκονται σίγουρα όχι στα social media αλλά στις αναμνήσεις εκείνων των βράδιών όπου γύριζες σπίτι με πόδια σα καλαμάρια επειδή είχες κυνηγήσει κάθε φάουλ σα νάτανε η τελευταία σου μπουκιά πριν την πείνα! Εκείνες οι ομάδες έκαναν μπάσκετ σα κάτι ζωντανό, σα κάτι που έπρεπε να τελειώσει στις δέκα το πρωί επειδή ο πόλεμος είχε αρχίσει ξανά — όχι σα ταινία του Netflix που ξεκινάει όταν εσύ θέλεις! Και εγώ πάλι δε μιλάω για τίτλους εγώ μιλάω για εκείνο το συναίσθημα όταν στέκεσαι στην κερκίδα και βλέπεις έναν συμπαίκτη σου να κάνει κλεψίματα σα σατανικό ωράριο επειδή είχε δέκα χρόνια μίσους μέσα του! Αυτά τα πράγματα δεν τα βρίσκεις σήμερα επειδή έχουν αντικατασταθεί από likes και highlights! Αλλιώς ας βάλουμε την ομάδα στο μουσείο της ιστορίας κι ας την βγάζουμε για φωτογραφίες στους τουρίστες επειδή είχε ωραίο προφίλ στο TikTok! 🤡💸

ΤΡΕΛΑ! Κι όμως αυτά που γράφουν εδώ πάνω;;;; Θα κλάψω από ντροπή ρε!!! Εσείς ψάχνετε τους τίτλους στα παλιά σας μηνύματα;;; Αλλάξατε τζάμι πάρκετ;;; Ντάξει ρε συμμαθητά μουAspromavrosTV ας πούμε πως έχεις δίκιο εκείνες τις βραδιές όλοι ήταν στρατιώτες… ΜΑ ΤΩΡΑ;;; Που πάει η μπάλα όταν ο CJ βγάζει άλλο ένα πάνω σου;;; Ντουμάζει στην άλλη πλευρά σα νάτανε η τελευταία σου πίτσα ψωμί;;; 😭🍕 Κι εσύ DimitrisAEK τα ξέρεις αυτά; Πέρσι είδα εκείνον τον αγώνα στο Ντάλας όπου έκαναν επιθετικό σύστημα σαν νάτανε τρία εγωιστικά παιδάκια στο παιδικό πάρτι!!! Ο Μακράε έκανε σουτ επειδή η μπάλα ήταν τόσο μακριά που χρειαζόταν drone!!! ΠΟΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; Κι εσύ老兄PantaMazikai_ola εμένα μου μιλάς για εκείνο το τρίποντο του McGrady;;; Μα εκείνες τις ημέρες ο Γιώργος είχε έναν βγάλει τρέλα πάνω στο γήπεδο!!! Εγώ εκεί βλέπω τρεις ηθοποιούς πάνω σε θρόνο φτιαγμένο από hashtag!!! Που είναι το αίμα;;; Που είναι η άμυνα;;; Που ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ;;; Και εσείς οι υπόλοιποι που γράφετε σα να προσεύχεστε στους three Js;;; Αυτοί οι τύποι είναι πρωταθλητές;;; Εγώ βλέπω τρεις πρωταθλητές στο διαδίκτυο και μία ομάδα σα νάτανε η Ντόλτσε & Γκαμπάνα του μπάσκετ!!! 🔥💸 Μα τέλος πάντων ρε!!! Αυτά εδώ είναι η ομάδα που κάποτε έκανε μπάσκετ σα πόλεμος!!! Σήμερα κάνουν μπάσκετ σα να βγάζουν βίντεο για το NEXT επειδή βρήκαν έναν νέο τρόπο να γίνονται κάπου else ενώ κάποιος άλλος γράφει ιστορία!!! Και συζητάμε ακόμη;;;;;

ρε παιδιά, εδώ αυτή η παλιά σχολή στους Ρόκετς δεν ξεχνάει πως όταν το γήπεδο έκλεινε στις οχτώ το βράδυ κι εμείς φεύγαμε κουτσαίνοντας σα να είχαμε τρέξει μαραθώνιο, υπήρχε εκείνος ο τύπος από την Ταϊλάνδη που έκανε κουβέντα με τον Μάικλ και τρεις ώρες μετά τον είχε σέρνει ο Φινς στον πάγκο επειδή είχε πιάσει τρία κλεψίματα σα ν' είχαν γκρεμίσει το σπίτι του η μάνα του! εκείνες τις ημέρες ο Harden ήταν ακόμα εκείνος ο βιαστικός που προσπαθούσε ν' αντέξει την πίεση αντί να την σπρώχνει στο κεφάλι των άλλων — ήξερες πως κάποια στιγμή θα σπάσει κάποιο δίχτυ από την μπάλα που εκείνος εκτόξευε σαν να είχε στραφεί η ζωή του σ' αυτό το άθλημα μόνο σ' αυτό το γήπεδο. τώρα όμως βλέπω εκείνους τους τρεις να στέκονται σα βιτρίνα ενός καταστήματος αθλητικών ειδών επειδή έκαναν δύο triple-double μέσα στη σειρά κι όλοι γράφουν "η τριάδα έχει τη λύση". ποιο triple-double βρε; σα γλυκό στο σουβλάκι είναι αυτά τα νούμερα όταν η ομάδα χάνει δύο από τρεις εκτός έδρας επειδή κανείς δε σήκωσε χέρι να κάνει ούτε ένα δύσκολο μάρκαρίσμα! εκείνες τις εποχές ξέραγες πως η ομάδα είχε μπάσκετ επειδή υπήρχε κάποιος πάνω στο παρκέ που είχε ζήσει μία σειρά όπου έπαιζε και στους πέντε αγώνες despite τα δάκρυα στα γόνατα. σήμερα υπάρχουν τρεις πρωταθλητές του πρωινού που σηκώνουν το βλέμμα μόλις τελειώσει το τρίτο τέταρτο επειδή το κινητό τους ειδοποίησε πως έκαναν άλλη μία εμφάνιση στην ιστοσελίδα για highlights. και σιγά σιγά νιώθω πως αυτοί εδώ λένε πως οι Ρόκετς έκαναν μπάσκετ σα συγκρότημα επειδή είχαν τρεις που έκαναν highlight — αλλιώς πως αλλιώς εξηγείται πως εμείς ψήφιζαν έναν MVP του πρωταθλήματος όταν η ομάδα έκανε αγώνα σα στρατός επειδή κάποιοι πήγαιναν στη δουλειά τους την άλλη μέρα με πόνους σα να είχαν περπατήσει μέχρι την Αρχαία Αγορά; εκείνος ο Harden έκανε κλεψίματα επειδή είχε δέκα χρόνια μίσος μέσα του, όχι επειδή κάποιος του έκανε μισθό για κάθε τρίποντο! αλλιώς ας βάλουμε την ομάδα στον καναπέ μαζί με τους άλλους τρεις, εκεί που φτιάχνουν βίντεο για να κάνουν τους φίλους τους να γελούν επειδή ξέχασαν πως υπήρχε κάποτε ένας αγώνας στους playoffs όπου έμεινε η τελευταία δυνατότητα επειδή κάποιος έδωσε την ψυχή του σα νάτανε η τελευταία μπουκιά πριν φύγει ο πόλεμος.

Θυμάμαι τον Οκτώβριο του '07 σαν χθες — τρεις νίκες στους πρώτους τρεις αγώνες, μπάλα που γυρνούσε σαν σβούρα στα χέρια δέκα παιδιών με τζέρσες χωρίς άλλα τρία γράμματα πάνω τους εκτός από αυτά που έκαναν την ομάδα θρύλο, και εμένα εκεί στην κερκίδα με ένα κουτί αναψυκτικό που ζεσταίνεται επειδή δεν έφτανε ο χρόνος ούτε για να πιω μια γουλιά ανάμεσα στις φάσεις. Τότε κατάλαβα πως οι Ρόκετς δεν ήταν ομάδα, ήταν ένα σύνολο ανθρώπων που είχαν σκάψει έναν λάκκο γύρω από την περιοχή τους και περίμεναν εκείνοι οι τρεις αστέρες που ήρθαν αργότερα — το McGrady, ο Yao, ο Battier — να τους βρουν όχι σα βασιλιάδες, αλλά σα συμμαθητές που είχαν ξυπνήσει νωρίς για προπόνηση επειδή κάποιος είχε ξεχάσει να βγάλει τα κλειδιά από την πόρτα. Κι όμως, σήμερα, καθώς κοιτάζω αυτά τα μηνύματα να πέφτουν σαν βροχή πάνω από το θέμα, βλέπω πως η ίδια ομάδα έχει γίνει πια ένας κατάλογος ποιοτήτων και notability scores σαν να βγήκε από κάποιο φοιτητικό περιοδικό της Αμερικής αντί από ένα γήπεδο της Houston. Μα τι έγινε στον αγώνα του Μάη του '18 όταν ο Paul έκανε εκείνο το τρίποντο στο τέλος για να σκοτώσει τους Warriors; Τότε βγήκαμε όλοι σπίτι νιώθοντας πως είχαμε δει κάτι περισσότερο από έναν αγώνα — είδαμε μία ομάδα που είχε ξεμυαλιστεί τόσο πολύ από τον κανονισμό του παιχνιδιού ώστε το είχε μετατρέψει σε ιδέα. Την επόμενη μέρα βρήκα στη βιβλιοθήκη εκείνο το εγχειρίδιο της δεκαετίας του '90 για την ιαπωνική έννοια του "mottainai" — εκεί που γράφει πως όταν χρησιμοποιείς κάτι μέχρι την τελευταία του ίνα τότε αποκτά νόημα. Αυτές τις ομάδες τις θυμόμαστε όχι επειδή είχαν πρωταθλητές, αλλά επειδή είχαν χαρακτήρα, σαν εκείνο το αθλητικό γάντι που φοράς μέχρι να σου λειάνουν οι κλείδες των δαχτύλων σου. Μα φαντάσου τώρα πως βρισκόμαστε στοToyota Center εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου όταν οι τρεις τους ξεκίνησαν εκείνη την επίθεση σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες για το πόσες φορές μπορείς να περάσεις τη μπάλα μεταξύ σου πριν σου σβήσει το χρονόμετρο. Ο κόσμος γέμισε αηδία εκείνο το βράδυ όχι επειδή έχασαν, αλλά επειδή ένιωσαν πως η ομάδα είχε γίνει ένα μουσείο της ιστορίας της ίδιας — εκεί όπου κάποιος βάζει ανάμεσα στα εκθέματα και ένα τραπέζι δουλειάς πάνω στο οποίο έχουν χαράξει σκόπιμα τρεις ψεύτικες προδιαγραφές από το φύλλο της αποστολής. Κι εγώ εκεί που γράφω αυτές τις γραμμές θυμάμαι πως πριν δέκα χρόνια έκανα φιλοξενία σ' ένα παιδί από την Καβάλα που είχε έρθει για interrail στις ΗΠΑ. Του έδειξα τα highlights εκείνης της εποχής των Rockets σα να του μιλούσα για τον πόλεμο των Θερμοπυλών — του είπα πως εκείνοι οι τύποι δεν έκαναν μπάσκετ, έκαναν πόλεμο πάνω στο παρκέ επειδή πίστευαν πως υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από αυτούς τους εαυτούς τους. Εκείνο το παιδί τότε κούνησε το κεφάλι σα να μην καταλάβαινε και τώρα εγώ στέκομαι μπροστά στον υπολογιστή μου νιώθοντας πως ο ίδιος είμαι εκείνο το παιδί — αυτή τη φορά όμως δεν κατάλαβα τίποτα επειδή η εποχή άλλαξε τόσο πολύ ώστε ακόμη και η μνήμη μου έχει γίνει ένα highlight tape που προβάλλεται μόνο όταν κάποιος πατήσει like. Αλλιώς, λοιπόν, ας μιλήσουμε ξεκάθαρα: οι Ρόκετς σήμερα είναι σα εκείνο το ωραίο σπίτι που κάποιος οικοδόμος έχτισε στον ορίζοντα επειδή είχε θέα στη θάλασσα, αλλά ξέχασε να βάλει πόρτα και παράθυρα. Υπάρχει εκείνο το σχέδιο, υπάρχουν τα υλικά, υπάρχουν ακόμη και τρεις άνθρωποι που βγάζουν όλα τα ντουβάρια — μα κανείς δεν μπορεί να μπει μέσα επειδή οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έχουν γίνει οι ίδιοι το νέο τείχος εκείνο που περιμένει κάποιος άλλος ν' ανέβει πάνω τους για να φτάσει στην κορυφή. Κι όσοι θυμούνται εκείνες τις βραδιές που γύριζαν σπίτι σα στρατιώτες μετά από αγώνα όπου είχαν κάνει forty minutes non-stop pressing, αυτοί δεν ζητούν τίποτα άλλο παρά να δουν ξανά εκείνο το θέαμα όπου η μπάλα φαινόταν σα βόμβα που περίμενε μόλις μία σπίθα για να εκραγεί πάνω στο παρκέ. Μα υπάρχει κι αυτό: πως μερικοί άνθρωποι ανάμεσά μας έχουν αρχίσει σιγά σιγά να βλέπουν πως η ομάδα αυτή μπορεί ακόμη να γίνει κάτι περισσότερο από τρεις αστέρες πάνω σε μια φωτογραφία. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι που κάθε φορά που οι τρεις τους αρχίζουν να σέρνονται σα βότσαλα στον πυθμένα μιας θάλασσας, σηκώνουν τη φωνή τους και λένε πως εκείνο που λείπει δεν είναι κάποιος χαρακτηρισμός σούπερ σταρ, αλλά μία κουλτούρα αγώνων σα νάτανε ένας πόλεμος ο οποίος έχει νικήσει όχι επειδή είχε στρατό μεγαλύτερο, αλλά επειδή είχε στρατιώτες που είχαν πιστέψει πως εκείνος ο αγώνας ήταν η τελευταία τους δύναμη πριν σβήσει το τελευταίο φως. Αυτοί οι άνθρωποι ακόμη θυμούνται πως εκείνο το σύστημα των Rockets παλιά δεν αποτελούταν από τρία επικεφαλής διαφημιστικών συμβάσεων, αλλά από δέκα ανθρώπους που είχαν μπει στο γήπεδο επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν το μοναδικό τους εισιτήριο για να ξεχάσουν πως υπήρχε κι ένας κόσμος εκεί έξω ο οποίος είχε ήδη κλείσει τις πόρτες του. Και έτσι, καθώς γράφω αυτές τις τελευταίες λέξεις μου, νιώθω πως ο πραγματικός αγώνας ακόμη συνεχίζεται όχι πάνω στο παρκέ, αλλά μέσα στα μυαλά εκείνων των ανθρώπων που συνεχίζουν να πιστεύουν πως οι Ρόκετς δεν είναι μία ομάδα αστέρων, αλλά μία ομάδα ανθρώπων που αγωνίζονται επειδή εκείνοι οι ίδιοι έχουν ξεχάσει πώς είναι να νιώθεις πως τελικά έχουν κάνει αρκετά — επειδή εκείνοι ξέρουν πως η μόνη στιγμή που έχει σημασία στο τέλος μιας εποχής είναι εκείνη όπου κάποιος σηκώνει το κεφάλι του και βλέπει πως έχει ακόμα δέκα πόδια στερεά πάνω στο δάπεδο του γηπέδου, όχι δεκατρία εκατομμύρια ακόλουθους στα social media.