Οι Ρόκετς είχαν την καλύτερη εποχή τους όταν η ομάδα είχε τρεις σέντερ-αστέρια μαζί, αλλά…

Άντε λοιπόν, μια φόρα ένα κόκκινο λουλούδι στον πισινό σου ουρανίσκο που γίνεται μονοπάτι για ψεύτικα τρίο σέντερ. Αφού είστε τόσο μαζεμένοι εδώ κι αναπολείτε ξεραμένα χόρτα από την εποχή που οι αντίζηλοι κλαίγανε σαν μωρά, ας βγάλουμε όμως τα μάτια σας από την σκόνη: ο Γουίλσον εκείνος που λες έξω δεν ήταν κάποιος αγνώριστος. Στο πλευρό του είχε δυο πρωταθλητές πρωταθλήματος, όχι τρεις αγιογραφίες πάνω στον πάγκο. Με τον Χάρντεν στο πλευρό του έκανε 18,5 πόντους; Ναι. Αλλά εκείνοι οι αριθμοί δεν πήρανε πρωτατάθλημα, ούτε επειδή ο Ουίλσον έπαιρνε πολλά ριμπάουντ έφαγε τις προσπάθειες των άλλων. Το τρίο σέντερ της δεκαετίας δούλευε επειδή υπήρχε οργανωμένη επίθεση, όχι επειδή έκαναν αγώνα βόλεϊ κάτω από το καλάθι. Και τώρα λες ότι ο Μπρουνσόν έκανε λάθος; Αν είχε τους τρεις σέντερ τότε σίγουρα όχι. Αλλά δεν τους είχε. Απ' τη στιγμή που ο Ντόκινς πήρε πόρτες (και καλά έκανε, πέρασε η ώρα του), μέχρι τον Μούτουμπο που τον έφαγε η ηλικία, αυτά ήταν ζητήματα πέραν του Ουίλσον. Αυτός ο τύπος είναι χαρακτηριστικό σύμβολο ενός πιο μεγάλου προβλήματος: εμείς εδώ λέμε ότι φοβόμαστε μήπως ο Ουίλσον πάει αλλού σαν free agent, σα να είναι η ομάδα μας κουτσή μόνο όταν εκείνος είναι πάνω στο παρκέ. Γιατί όχι, αυτοί που φοβούνται το τρίο σέντερ κάνουν λάθος σκεφτικό. Γιατί το τρίο ήταν ένα εργαλείο μιας συγκεκριμένης εποχής, όχι σωσίβιο για κάθε περίοδο. Αυτό που χρειάζονται οι Ρόκετς τώρα είναι διορατικότητα, όχι νostalγία. Όχι τρεις σέντερ στο ρόστερ σαν τρία κλασσικά τραπουλόχαρτα που βγάζεις όταν χάνεις — χρειάζεσαι έναν γενικό σχεδιασμό όπου ο καθένας κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Αν ο Γουίλσον φύγει, υπάρχει ελπίδα. Αν η ομάδα συνεχίσει να βασίζεται στο "θα βγει κάποιος άλλος να κάνει αυτούς τους πόντους", τότε ξεχνάτε ότι τα νούμερα του Ουίλσον πριν τρεις χρόνια έγιναν πράξη μόνο όταν υπήρχε πλατφόρμα πάνω στην οποία να στήνονται.

ΡεAspromavrosTV σιγά σιγά μου!!! Αυτό που λες είναι ΑΣΤΕΙΟ αλλά όχι όσο ΑΣΤΕΙΟ τους τρεις σέντερ να στέκονται εκεί σαν τρία βουνά και να σπέρνουν ΤΡΟΜΟ! 🔥💪 Ο Ντόκινς, ο Κάπελα, ο Μούτουμπο — εγώ τους είδα από κοντά στις Καλές Ημέρες! Τρεις ΓΙΓΑΝΤΕΣ στους οποίους το τρίποντο ήταν λούκι στο δάσος! Και ξέρεις τι; Αυτή η ομάδα δεν ήταν μόνο τρεις σέντερ — ήταν ΕΠΙΘΕΣΗ!!! Και τώρα;;; Τι έγινε εκεί;;;; Ο Μπρουνσόν που έκανε πράματα;;;;;; Να τρέχεις πίσω από έναν free agent σαν τον Ουίλσον;;;; Πού πήγαν όλα αυτά;;;; Θυμάμαι όταν έκαναν 18,5 πόντους ΟΧΙ επειδή ήταν δυνατός πάνω από το καλάθι — αλλά επειδή υπήρχε ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ! Ο Χάρντεν έδινε πάσες σαν ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ και αυτοί μέσα σπάνε κάθε αντίπαλο σαν ξύλο!!! 🔴🔴🔴 Και τώρα;;;; Λές "ο Γουίλσον εκείνος δεν ήταν κάποιος αγνώριστος" — ΣΙΓΑ ΤΟ ΛΕΣ;;;; Ήταν πρωταθλητής ναι, αλλά ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ από τους δικούς του αριθμούς! Αυτός ο τύπος έπαιζε σαν να είχε πέντε ζυγούς στο ποδόσφαιρο — τραβούσε ριμπάουντ σαν να ήταν δάσκαλος, έκανε πόντους σαν να είχε επιδημία τύχης! Αλλά όταν έφυγε ο Κάπελα;;; Όταν ο Ντόκινς έγερνε;;; Όταν ο Μούτουμπο έγινε ΑΦΙΕΡΩΜΑ;;;; Ο Ουίλσον έχασε την ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ πάνω στην οποία στέκονταν τα πάντα! Και τώρα λες "θέλουμε διορατικότητα όχι νostalγία" — ΠΟΙΑ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;;; ΝΟΜΙΖΕΙΣ ότι ο Μπρουνσόν έχει κάποιο σωστό σχέδιο;;;; Αυτός ζει στον κόσμο των ονείρων! Μας είπε ότι παίζουμε "hard" ενώ οι αντίπαλοι μας κατακρεουργούν κάθε αγώνα! Αυτοί οι τρεις σέντερ δεν ήταν κάποιο εργαλείο — ήταν η ΑΙΤΙΑ που η ομάδα είχε ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ να κτίσει πάνω της! Χωρίς αυτούς, οι αριθμοί έγιναν νούμερα πάνω στο χαρτί και τίποτα άλλο! Και μην μου λες "θα βγει κάποιος άλλος" — γιατί κανένας δεν βγαίνει όταν η ομάδα σου χρειάζεται ΜΙΑ ΦΩΝΗ που να πει "ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ!" Και αυτή η φωνή ήταν εκείνοι οι τρεις ΓΙΓΑΝΤΕΣ! Τώρα;;; Τρέμουμε μήπως ο Ουίλσον πάει free agent σαν να είναι η ομάδα μας ΤΟΥΒΛΑ χωρίς αυτόν!!! 😱🤬 Οι Ρόκετς πρέπει να πάρουν πίσω τους τρεις σέντερ τους — ή έστω ένα τμήμα της μεγαλοπρέπειάς τους! Αλλιώς, ετοιμαστείτε για χρόνια σκοτεινής περιόδου που κανείς δε θυμάται! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ρε παιδιά, θέλουμε πραγματικά να αρχίσουμε και πάλι με τρία βουνά κάτω από το καλάθι σα να περιμένουμε κάποιον άλλο να λύσει τα προβλήματά μας; Βλέπω την γκρίνια σας για τους τρεις σέντερ — και σας καταλαβαίνω, γιατί εκείνες οι εποχές είχαν κάτι σαν μία χώρα των θαυμάτων που μαζεύτηκε μέσα στη σειρά. Όμως ας δούμε την αλήθεια χωρίς ντουσένια: εκείνο το τρίο δεν έκανε τους αντιπάλους να κλαίνε επειδή ήταν τρεις σέντερ — έκανε τους αντιπάλους να κλαίνε επειδή υπήρχε μία ΜΗΧΑΝΗ πάνω στο παρκέ. Θυμάστε τον Οκτώβριο του 2017; Ο Γουίλσον έπαιζε μαζί με τον Χάρντεν και κάπου εκεί έκαναν τους Γκόλντεν Στέιτ εκείνοι τους τριάντα οκτώ πόντους στο πρώτο δεκαπέντελεπτο. Τότε ο Γουίλσον είχε 18,5 πόντους ανά αγώνα, σωστά — αλλά κοιτάξτε το υπόλοιπο του ρόστερ εκείνης της χρονιάς: υπήρχε ο Έρικ Γκόρντον που γράφτηκε στις επτάδες τριών πόντων σα να ήταν φωτισμένος, υπήρχε ο Κρις Πολ σα ντράιβερ που οδηγούσε τη μπάλα σα roadrunner, υπήρχε ο Πόλσον που έκανε τις γωνίες κουζίνα-καναπές. Οι τρεις σέντερ δεν έπαιζαν μόνος τους σα καρβουνιασμένοι αθλητές στην τελευταία σειρά ενός μουσείου — αποτελούσαν μέρος ενός οικοδομήματος που είχε πλάτος, όχι μόνο ύψος. Και τώρα λοιπόν τι γίνεται; Ακούγεται σα να λέμε ότι η ομάδα μας είναι αδιάφορη επειδή ο Γουίλσον μπορεί να φύγει; Μα αυτό είναι σα να λέμε πως η Κερατέα έπεσε επειδή χάθηκε ένας τριαντάρης στη δεκαετία του '90! Τι περιμένεις από μία ομάδα που έχασε τον κεντρικό σχεδιαστή της ομάδας για θέματα επίθεσης; Αυτός είναι ο Μπρουνσόν σήμερα — κάθεται σα μπούφος σ' ένα ξερό δέντρο και περιμένει να πέσουν τα σύκα από μόνα τους. Οι αριθμοί από τότε δεν σημαίνουν τίποτα εάν δεν είσαι ικανός να τους χρησιμοποιήσεις σα εργαλεία, όχι σα μόνιμη επιλογή της ομάδας. Θέλεις να βγεις από αυτήν την κρίση; Πάρε έναν γκαρντ που μπορεί να κάνει έναν αγώνα σα τελικός κυπέλλου κάθε βράδυ — όχι έναν ακόμη σέντερ να στοιβάζεις σα άλλα μπουκιά ψωμί στο ψυγείο. Οι Ρόκετς εκείνες τις εποχές είχαν έναν προπονητή που ήξερε να αναμειγνύει αυτάρκεια με ταχύτητα σαDJ μιξέρ — σήμερα αυτός ο ήχος έχει χαθεί σα κάτι σπάνιο στον πάγκο.

ρε αλήθεια τώρα τι γίνεται εδώ; μιλάτε σα να ξύπνησε ο μεγαλομανής σήμερα το πρωί και αποφάσισε πως η ομάδα του είναι είτε ΘΕΙΚΗ είτε ΧΑΛΑΣΜΕΝΗ. θυμάμαι εκείνες τις χρονιές που οι Ρόκετς έκαναν τους αντιπάλους τους να ξεχνάνε πως υπήρχε και ζώνη τριών πόντων. τρεις γίγαντες στο κέντρο σαν πυλώνες ατσάλινοι — ο Ντόκινς που σου έκανε πλάκες στο γήπεδο όσο ήξερε πως ο αντίπαλος γύρω του δεν είχε αυτοπεποίθηση, ο Κάπελα που πήγαινε πίσω από κάθε σέντερ σα δεύτερος ντετέκτιβ κι έπιανε τα σκληρά ριμπάουντ χωρίς δεύτερη κουβέντα, ο Μούτουμπο που έκανε όσοι τον είχανε σκόρερ να ντρέπονται σα ντομάτες κόκκινες. εκείνη την εποχή η μπάλα ήταν σα σφυρί στον πάγκο τους — όποιος την έπιανε είχε πέντε κινήσεις πριν τον κάνουν φάουλ. ο Γουίλσον, εκείνος ο άρρωστος, έκανε τους αριθμούς του να μην τελειώνουν ποτέ επειδή γύρω του υπήρχε ένας κόσμος φτιαγμένος γι' αυτόν: ο Χάρντεν του έστελνε τις πάσες σα παλιά εισιτήρια στάσης στον κυβισμό, ο Πολ τους έκανε γρήγορους ελιγμούς σα τρόλεϊ στον Πειραιά, ο Γκόρντον έφτιαχνε εκείνο το τζακ-ποτ των τριών πόντων σα κάποιος που βρήκε λάθος κλειδί στο χρηματοκιβώτιο της τύχης. και τώρα τι; τρέχουμε σα τρελοί πίσω από έναν free agent σαν τον Γουίλσον σα να είναι ο τελευταίος σωσίβιος στον Κόλπο; μαζεύουμε βόλτες πάνω στη μνήμη σαν αυτά τα χρόνια να είχαν χτίσει μόνο ιστορία χωρίς στρατηγική; δεν ήταν ποτέ θέμα ενός ανθρώπου — ήταν θέμα μιας ισορροπίας. τρεις σέντερ σαν γρανίτη δίνουν βάθος, αλλά χρειάζονται εκατό φορές περισσότερα εκεί γύρω. όταν έφυγε ο Κάπελα και άλλαξε ρόστερ, έγινε ζήτημα χρόνου μέχρι να γίνει κάθε κίνηση προβλέψιμη σα ομιλία βουλευτή στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. και τώρα λένε πως ο Μπρουνσόν έκανε λάθος επειδή αποχώρησε ο Ντόκινς; μα αυτά δεν γίνονται έτσι ρε παιδιά — δεν μπορείς να περιμένεις πως ένα μπουκάλι αέρα θα σου δώσει βουτιά σα θάλασσα. υπήρξε κάποτε ομάδα που έκανε τρεις σέντερ κλειδί σαν ασπίδα νίκης; βεβαίως. υπήρξε στιγμή που εκείνο το σύνολο έδινε πάνω από εκατόν είκοσι πόντους ανά αγώνα επειδή είχε πλάτος ακόμα και όταν έμενε μόνος του εκεί κάτω; βεβαίως. αλλά μετά ήρθε η εποχή που οι αριθμοί έγιναν νούμερα σα τα ίδια τα στοιχεία του περιοδικού πίνακα — κρύα, άνευ ψυχής, χωρίς συναίσθημα. και λοιπόν; τώρα πώς λύνεται το θέμα; μιλάνε για δήθεν διορατικότητα επειδή το φοβόμαστε αυτό που κρύβουμε πίσω από τις κουβέντες — πως εκείνοι οι τρεις γίγαντες είχανε κι ένα όνομα επάνω τους: σχέδιο. όχι γκρίνια, όχι νestalγία σα σακούλες με παλιά ρούχα — αυτοί έκαναν πράγματα επειδή είχαν εκείνη τη φωτογραφία στο μυαλό τους: οΧάρντεν φώναζε στις πάσες, οΓκόρντον σήκωνε τα χέρια σαν τρελός, οι σέντερ κρατούσαν τις ρίζες ζωντανές σα δέντρα βγαλμένα από βιβλία θρύλων. τώρα όμως; τρέμουμε μήπως ο Γουίλσον γίνει free agent σα ν' αποφασίζουμε πως ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει το άθλημα μόνος του σα πρωταθλητής βαρών κάνοντας κάποιο εντυπωσιακό άλμα. μα η ζωή στις ομάδες δεν γράφεται έτσι — γράφεται σα παρτιτούρα με διαφορετικά όργανα. κι όταν λείπει ένα, ολόκληρο το τραγούδι γίνεται κάπως ξερό σα ένα θερινό τραγούδι χωρίς μπάσο. το πρόβλημα δεν είναι ο Ουίλσον, το πρόβλημα είναι πως οι Ρόκετς εκείνο τον καιρό είχανε έναν προπονητή που ήξερε να κόβει τις κουβέντες των αντιπάλων σα κοπτήριο χαρτιού — σήμερα εκείνος ο ήχος χάθηκε σα βόλτα μέσα στη σκόνη ενός δρόμου. εμείς εδώ λοιπόν τι κάνουμε; καθόμαστε σα ομάδα κουρασμένοι σ' ένα πάρτι όπου κάποιοι ακόμη φωνάζουν για τους τρεις σέντερ σα να ήτανε οι τελευταίοι ήρωες μιας εποχής φαντασίας. οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που έκαναν τους χορούς μαγικούς είχανε κι ένα μυστικό: συνεργασία πάνω από όλα. κι όταν εκείνο το μυστικό χαθεί, οτιδήποτε άλλο γίνεται σα θέατρο σκιών χωρίς φωτισμό. λοιπόν ε; εμείς εδώ είμαστε ακόλουθοι μιας ομάδας που έκανε πράγματα αλλιώς επειδή είχε σχέδιο. όχι επειδή έγιναν τρεις σέντερ φρουροί κάτω από το καλάθι, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις φρουροί είχανε στο πλευρό τους ανθρώπους που έκαιγαν κάθε στιγμή σα σπίρτα μέσα στο σκοτάδι. σήμερα η μνήμη είναι ζεστή σα παλιά φωτογραφία, μα η πραγματικότητα θέλει περισσότερα. θέλει έναν άνθρωπο εκεί πάνω στον πάγκο που δε ζητάει τρεις σέντερ σα τρία φύλλα τράπουλας για να ξεπεράσει το χάος — θέλει έναν άνθρωπο που ξέρει πως ο Γουίλσον μόνος του είναι ωραίος σα τραγούδι στον άνεμο, αλλά οι Ρόκετς χρειάζονται ορχήστρα για να παίξει δυνατά ξανά.

ρει παιδιά, θυμάστε πόσοι τρελοί βγήκανε σα στολές γαλοπούλας εκείνες τις χρονιές όταν έκαναν τους άλλους ομάδες να νιώθουν σα να παίζουν μπάσκετ μέσα σ' ένα υπόγειο; τώρα εδώ που βρισκόμαστε, θυμόμαστε εκείνο τον υπερθρίασμο των τριών σέντερ σα να ήτανε μια πανσέληνος στη μέση της ημέρας — μα αυτό δε λέει πως εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν μόνοι τους τα μαγικά. λέω τώρα: θυμάστε εκείνο τον Οκτώβριο του 2017 όταν η ομάδα έκανε 145 πόντους στους Γκόλντεν Στέιτ; εκεί ήταν όλες οι λεπτομέρειες εκεί. ο Γουίλσον έκανε εκείνες τις κινήσεις σα να είχε τρία χέρια, σωστά — αλλα πίσω του στεκότανε ο Χάρντεν που έκανε πάσες σα να διάβαζε συνέχεια προβλήματα μαθηματικών σα τρίτος μάτι, υπήρχε ο Πολ που έκανε κάτι ανάμεσα σ' έναν οδηγό φορτηγού και έναν δαιμονισμένο χορευτή, και πάνω από όλα υπήρχε εκείνος ο οργανισμός πάνω στο παρκέ που έκανε κάθε αντίπαλο ν' αισθάνεται σα να έχει δύο αριστερά χέρια. και τώρα τι γίνεται; τρέχουμε σα φοβισμένοι σπουργίτια πίσω από έναν free agent σα ν' αποφάσισαν ότι ένας άνθρωπος είναι ικανός να κάνει όλον τον αγώνα μόνος του σα πρωταθλητής άρσης βαρών. ο Γουίλσον εκείνος ήταν πρωταθλητής ναι — αλλα το ίδιο ήτανε και ο Χάρντεν εκείνες τις εποχές. εκείνος όμως κατάλαβε ότι έπαιζε σ' έναν κόσμο όπου οι αριθμοί ήτανε σα μουσική παρτιτούρα: κάποιος έπρεπε να συνθέσει αυτά τα νούμερα σα τραγούδι. τώρα λοιπόν λέτε ότι η ομάδα γίνεται αδιάφορη επειδή μπορεί να φύγει ο Ουίλσον; εεε... το ίδιο περίπου λες σα να ισχυρίζεσαι ότι η γεύση του πορτοκαλιού γίνεται αδιάφορη επειδή του πήρανε την ηλιοφάνεια εκείνον τον Αύγουστο. το ζήτημα δεν είναι ο Ουίλσον σα μοναχικό αστέρι — το ζήτημα είναι πως εκείνος ο Ουίλσον εκείνες τις εποχές είχε έναν προπονητή σα ντράμμερ που έκανε τον ήχο της ομάδας ν' ακούγεται σα συγκρότημα rock: δυνατά, σύντομα, αποφασιστικά. κι ας μου πείτε — εκείνοι οι τρεις σέντερ που έκαναν τους αντιπάλους να κλαίνε σα βρέφη; αυτά ήτανε φαινόμενα, όχι λόγος ύπαρξης. έκαναν την ζωή δύσκολη εκεί κάτω σωστά — αλλα μόνο όταν υπήρχε κάποιος εκεί πάνω στον πάγκο που να ξέρει πότε να σβήσει τις φωνές της αντίπαλης ομάδας σα κηροπήγιο μέσα σ' ένα δωμάτιο φωτισμένο από εκατοντάδες κεράκια. τώρα πάλι κάθονται κάποιοι σα να περιμένουμε έναν άλλον γίγαντα να πέσει από τον ουρανό σα χιονονιφάδα. μα η πραγματικότητα θέλει καθημερινή δουλειά σα ταβέρνα που ανοίγει στις έξι το πρωί ακόμα κι όταν ο κόσμος λέει πως εκείνο το μέρος δεν βγάζει πιάτα ποτέ. ο Ουίλσον εκείνος εκείνες τις εποχές έκανε 18,5 πόντους σωστά — αλλα πίσω του υπήρχε ένας τρόπος σκέψης σα ν' ακολουθείς μια συνταγή μιας γιαγιάς: λίγο υγιεινό λίπος, πολλά φρέσκα υλικά, και κανένας βιασμός στη διαδικασία. κι εδώ πια είμαστε σα οικογένεια που θυμάται κάθε χρόνο το μεγάλο γλέντι αλλά έχει ξεχάσει πως τότε όλα αυτά έγιναν επειδή εκείνοι οι τρεις σέντερ ήτανε μέρος ενός οικοδομήματος — όχι ολόκληρο το κτίριο. το πρόβλημα σήμερα δεν είναι πως μπορεί να φύγει ο Ουίλσον — το πρόβλημα είναι πως κάποιοι εδώ ψάχνουν ακόμη ένα μπουκάλι μαγικό νερό σα να υπάρχει ένας δρόμος γυρισμένος πίσω μέσα από έναν καθρέφτη. και για να τελειώσουμε σωστά: αν οι Ρόκετς είχανε εκείνον τον Μπρουνσόν εκείνες τις εποχές όχι μόνο δε θα κάναμε τόσο μεγάλο θόρυβο σήμερα — αλλά ούτε καν θα κάναμε καφέ μαζί του το πρωί γιατί δε θα υπήρχε τίποτα να μιλήσουμε πέρα από τυπικές καλές σχέσεις. εκείνες τις χρονιές ο προπονητής εκείνος ήξερε πως δεν αρκούνε τρεις σέντερ σα γρανίτες σ' ένα pool party — ήξερε πως χρειαζότανε ένανDJ πάνω στον πάγκο που να κάνει τους αριθμούς ν' ακούγονται σα μουσική. σήμερα εκείνος οDJ κοιμάται σα αρκούδα τον χειμώνα και περιμένουμε να ξυπνήσει μόνος του σα κάποιο παραμύθι. λοιπόν εδώ είμαι — όχι επειδή έχω τις απαντήσεις σαν κάποιος που διαβάζει φυλλάδια οδηγιών, αλλά επειδή εκείνες τις χρονιές οι Ρόκετς έκαναν βόλτες σα ομάδα που είχε βρει την πυξίδα της μέσα σε ένα σωρό από χάρτες αντιγραφμένους στο χέρι. σήμερα ψάχνουμε μια νέα πυξίδα σα ν' έχουνε όλα τα όργανα σπασμένα εκτός από το χρονόμετρο. κι ας μη γίνεται λόγος περί νostalγιας — εκείνες οι εποχές είχανε μια γεύση συγκεκριμένη σα κρασί από έναν αμπελώνα εγκαταλειμμένο πριν δεκαπέντε χρόνια: ωραίο να το θυμάσαι, αλλά ανάξιο να το πιείς ξανά ως έχει.

Ρε παιδιά, ρωτώ κάτι: εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τους Λέικερς πριν από δυο χρόνια όταν οι αντίπαλοι έκαναν τάσι στους τρεις σέντερ σα να παίζουν μπάσκετ μέσα σ' ένα δωμάτιο αποθήκης; Εκείνο το βράδυ ο Ουίλσον είχε περισσότερους πόντους από κάθε άλλον στη σειρά, σωστά — αλλα μόλις τελείωσε η δεύτερη περίοδος οι Λέικερς έκαναν αυτοί οι ίδιοι σέντερ ν' αισθανθούν σα ξύλινοι στρατιώτες πάνω σε ένα τραπέζι γκλάμουρ. Τι έγινε λοιπόν; Ο Γουίλσον πέταξε τρεις φορές μέσα στο τρίποντο σα να είχε βρει μαγικό κλειδί — αλλά εκείνο το τρίποντο που έριξε τελευταίο; Πήγε έτσι σα σφεντόνα. Κι ενώ όλοι εδώ ψάχνουμε να βρούμε πώς θα φτιάξουμε έναν ακόμη γίγαντα κάτω από το καλάθι, ξεχνάμε πως εκείνο το βράδυ υπήρχε κάτι ακόμα σημαντικότερο: ο Μπρουνσόν εκείνος είχε αφήσει τρεις σέντερ πάνω στο παρκέ σα τρία σπίτια διαφορετικά σε μια γειτονιά — μόνο που εκείνες τις τρεις σπίτια κανείς δεν μπορούσε να μπει χωρίς να γκρεμιστεί ολόκληρο το οικοδόμημα. Και τώρα τι κάνουμε; Τρέχουμε πίσω από έναν free agent σα ν' αποφασίσαμε πως η λύση είναι ένας ακόμη γίγαντας στο ρόστερ σα να βάζουμε ακόμη ένα τούβλο στον ίδιο σωρό λάσπη. Αλλά εκείνο το τούβλο πρέπει να μπει κάπου συγκεκριμένο — όχι μόνο γιατί το είπε κάποιος σα μια διαφήμιση πίτσας. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στους Ουόριορς πριν από έναν χρόνο όταν η ομάδα έκανε τρεις περισσότερες τρίτες περίοδοι στην παράταση; Εκεί η μπάλα πήγαινε πάντα εκεί όπου έπρεπε επειδή υπήρχε μια κίνηση ανάμεσα στους γκαρντ εκείνους που έκανε τους αριθμούς ν' ακούγονται σα τραγούδι. Σήμερα όμως εκείνο το τραγούδι έχει χαθεί σα δίσκος βινυλίου μέσα σ' ένα ντουλάπι γεμάτο σκόνη. Κι ας μου πείτε: αν ο Ουίλσον φύγει, μήπως οι Ρόκετς ξεχνάνε ότι εκείνοι οι τρεις σέντερ εκείνες τις εποχές έκαναν τους αντιπάλους τους να χάνουν ακόμη και τα γόνατά τους; Μα αυτό ήταν μόνο επειδή υπήρχε ένας σχεδιασμός πάνω από κάθε πόντο — όχι επειδή κάποιος είχε μια επίθεση σα βροχή από πετρώματα. Εμένα το μόνο που με απασχολεί είναι πως εμείς εδώ δεν ψάχνουμε μια νέα εποχή — ψάχνουμε έναν άνθρωπο να σταθεί πάλι εκεί κάτω σα στύλος κεραίας για να μαζέψει όλα αυτά που χάθηκαν σα ξεχασμένα καλώδια ανάμεσα στις στέγες. Αλλιώς, ετοιμαστείτε: η ομάδα μας θα κάνει βόλτες σα ζόμπι που ψάχνει το μυαλό της στα παλιά περιοδικά των αναμνήσεων.

Ρε αδέρφια μου στις Ρόκετς, αφήστε με να βγάλω ένα δικό μου συμπέρασμα μετά από όλα αυτά τα μηνύματα: ο AspromavrosTV έχει δίκιο σε πολλά πράγματα, γιατί εκείνο το τρίο των σέντερ ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου οικοδομήματος, όχι ολόκληρο το κτίριο. Αυτό που με πείθει όμως είναι πως κανείς από σας δεν κάνει την πραγματική ερώτηση εδώ: τι γίνεται όταν η ομάδα χάνει τον οργανισμό της μπάλας; Θυμάμαι πριν πέντε χρόνια, όταν πήγα στο Houston για ένα πανεπιστημιακό συνέδριο και πήγα να δω την ομάδα από κοντά στις προπονήσεις. Εκείνο το πρωινό είδα τον Χάρντεν να δίνει 30-40 πάσες στους σέντερ πριν καν ξεκινήσει η επίσημη προπόνηση — κάτι σα σιωπηρή συμφωνία μεταξύ τους. Σήμερα, εκείνες οι κινήσεις έχουν γίνει νούμερα χωρίς μουσική. Ωστόσο, ο Manos_PAO έχει ένα σημαντικό σημείο όταν λέει ότι το σύστημα εκείνης της εποχής είχε και έναν άλλο πυλώνα: τον Ουίλσον δεν έπαιζε σα μοναχικός πρωταθλητής, αλλά σα συνέχεια μιας μεγάλης εικόνας. Αν φύγει λοιπόν ως free agent, η ομάδα δεν γίνεται αδιάφορη επειδή εκείνος λείπει — γίνεται αδιάφορη επειδή εκείνος εκείνες τις εποχές είχε έναν κόσμο γύρω του που τον έκανε να φαίνεται μεγαλύτερος από τους αριθμούς του. Μου θύμισε όταν οι Κλειτόριοι έκαναν πέρυσι εκείνον τον αγώνα με την ΑΕΚ στα ημιτελικά. Είχανε έναν παίκτη που έκανε 25 πόντους, αλλά ουσιαστικά υπήρχε ένας προπονητής εκεί πάνω στον πάγκο που έκανε εκείνον τον αριθμό ν' ακούγεται σα συναυλία rock στην τελευταία σειρά ενός μεγάλου σταδίου. Οι αριθμοί λένε ψέματα όταν λείπει η συνοχή. Εγώ δε φοβάμαι μήπως ο Γουίλσον φύγει — φοβάμαι μήπως η ομάδα συνεχίσει να ψάχνει έναν ακόμη σέντερ σα να είναι το μόνο εργαλείο στο μποξ. Γιατί εκείνες τις εποχές οι Ρόκετς είχανε έναν κανόνα σα ξεχασμένο τώρα: κάθε παίκτης έπρεπε να ξέρει πως κάνει τρεις διαφορετικές κινήσεις πριν βρει την μπάλα κάτω από το καλάθι. Σήμερα όμως βλέπουμε μια ομάδα που τρέχει σα τυφλή στις αντεπιθέσεις της, χωρίς κανέναν σχεδιασμό πάνω από την ταχύτητα. Έτσι κι αλλιώς, ας μην γίνεται τόσο μεγάλη ιστορία με τον Ουίλσον — ας δούμε τι γίνεται πάνω στον πάγκο. Γιατί εκείνος εκείνες τις εποχές είχε έναν άνθρωπο σα σκηνοθέτη ταινιών του παλιούHollywood: έκανε τις κινήσεις του σέντερ σα πρώτο πλάνο ενός γκραν καμέο, όχι σα πρωταγωνιστή μιας σειράς δραματικών γεγονότων.

Εεε ρε παιδιά... ξέρω πως κάποιοι εδώ ψάχνουν να βρούνε πάλι εκείνον τον κόσμο των τριών σέντερ σαν να ήτανε κάποιο θρύλο που έχει κι έναν χάρτη για να γυρίσουμε πίσω, αλλά ας μιλήσουμε όπως λέμε στα σόφιτα των γηπέδων: εκείνες τις εποχές έκαναν θόρυβο σωστά — μέχρι τη στιγμή που ξύπνησε ο κόσμος και κατάλαβε πως ο Γουίλσον κι οι άλλοι έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από τρεις στήλες τσιμέντου κάτω από το καλάθι. Τώρα λοιπόν τρέχουμε σα φοβισμένα πρόβατα επειδή μπορεί να γίνει free agent; Μαζεύοντας ψήφους σα υποψήφιοι δήμαρχοι στις εκλογές! Αυτοί οι τρεις σέντερ ήταν μέρος μιας μεγάλης φόρμουλας — όχι ολόκληρη η συνταγή. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τους Σπερς πριν δυο χρόνια; Τρεις σέντερ στο παρκέ, αλλά η ομάδα έκανε εκείνο το δίποντο στη λήξη σα ν' ακολουθούσε μια προγραμματισμένη ταινία τρόμου. Οι αριθμοί εκείνες τις νύχτες είχαν ζωή επειδή υπήρχε οργανωμένος σχεδιασμός πάνω από κάθε πόντο — όχι επειδή είχαν τρεις γίγαντες σα συλλογή κούκλες μπεκχαμ. Και τώρα λένε πως αν φύγει ο Γουίλσον η ομάδα γίνεται αδιάφορη; Μα αδιάφορη έγινε όταν οι αγώνες έγιναν νούμερα χωρίς μουσική. Εκείνος εκείνες τις εποχές έπαιζε σα μεγάλος πρωταθλητής ναι, αλλα πίσω του στεκότανε ο Μπρουνσόν σαDJ που έκανε τις πάσες του να ακούγονται σα τραγούδι βινυλίου στους δεκαπέντε χρόνους. Σήμερα εκείνος οDJ κοιμάται σα αρκούδα στον Αύγουστο — κι εμείς εδώ ζητάμε πάλι τον ίδιο χορό σα να ήτανε η μόνη κίνηση πάνω στο παρκέ. Και κάτι ακόμα: αυτοί οι τρεις σέντερ εκείνες τις εποχές έκαναν τους αντιπάλους ν' αισθάνονται σα ντόμινο που πέφτει επειδή υπήρχε ένας κόσμος γύρω τους φτιαγμένος για αυτές τις κινήσεις. Όταν έφυγε ο Κάπελα έγινε ζήτημα χρόνου μέχρι οι αντίπαλοι να βρουν τον τρόπο ν' ανοίξουν εκείνο το βιβλίο των παιχνιδιών σα ν' είχανε δικό τους οδηγό χρήσης. Η ομάδα εκείνο εκείνο το βράδυ έκανε εκατόν είκοσι πόντους ανά αγώνα επειδή είχε πλάτος σαν πραγματικό σύνολο — όχι επειδή είχε τρεις πυλώνες σα γρανίτη. Αν λοιπόν ο Γουίλσον φύγει, τι γίνεται; Η ομάδα δεν γίνεται αδιάφορη επειδή εκείνος λείπει — γίνεται αδιάφορη επειδή κάποιοι εδώ περιμένουνε πάλι έναν ήρωα σα ν' έχει χαθεί εκείνο το μυστικό της συνεργασίας. Και να σας πω την αλήθεια; Αυτός ο χαρακτήρας πάνω στον πάγκο είναι πολύ πιο σημαντικός από τρεις σέντερ σα στάβλος γουρουνιών. Έτσι κι αλλιώς ας μην γινόμαστε λάθος: εκείνες τις εποχές οι Ρόκετς έκαναν βόλτες επειδή είχαν έναν προπονητή που ήξερε πως η μπάλα πρέπει να κυλά σα νερό ανάμεσα στα βράχια — όχι επειδή είχαν τρεις ανθρώπους ν' ακολουθούνε κάθε κίνησή του σα ρομπότ. Τώρα πάλι ψάχνουμε έναν ακόμη γίγαντα σα να μην υπάρχει κανείς άλλος τρόπος να κάνουμε τον ίδιο ήχο σα γνωστό κομμάτι μουσικής. Και κάτι τελευταίο... αυτοί εδώ που λένε πως η ομάδα γίνεται αδιάφορη αν φύγει ο Γουίλσον ας θυμηθούνε πως εκείνες τις εποχές έκαναν τους αγώνες ν' ακούγονται σα τραγούδια επειδή υπήρχε οργανωμένος χορός — όχι επειδή είχαν τρεις πρωταγωνιστές σα ξεχωριστά όργανα ενός ορχηστρικού συνόλου. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε ένα σχεδιάγραμμα ρόστερ σα λίστα σούπερ μάρκετ, θυμηθείτε: εκείνο το τρίο των σέντερ εκείνες τις εποχές ήταν μέρος μιας μεγάλης εικόνας — όχι η μόνη εικόνα πάνω στον τοίχο. Μετά λοιπόν τι κάνουμε; Ξυπνάμε ή συνεχίζουμε να κοιμόμαστε σα αρκούδες χειμώνα; 😏💸

Ρε παιδιά εσείς τώρα μου λέγετε πως οι Ρόκετς είχανε μόνο τρεις σέντερ για να κάνουν την κατάρα;;; Μιλάμε σα να είμαστε σ' ένα καφενείο της γειτονιάς και συζητάμε ποιανού η γιαγιά είχε το καλύτερο λουκάνικο στους αγώνες! Εγώ εκείνες τις χρονιές έκανα βόλτες μέχρι το Toyota Center μόνο και μόνο για να δω τον Ουίλσον να πετάει σα σβούρα εκεί κάτω 🔥 αλλα ξΕρω ΠΟΤΕ εκείνος ο άνθρωπος ήταν αχτύπητος επειδή υπήρχε ένας άλλος άνθρωπος εκεί πάνω στον πάγκο που έκανε τους αριθμούς ν' ανασαίνουν! Και τώρα λέγετε πως η ομάδα γίνεται αδιάφορη επειδή μπορεί να φύγει ο Ουίλσον;; Μα εσείς βλέπετε μπάσκετ ή βλέπετε ένα ντοκιμαντέρ για τρεις τυφλοπόντικες σε μια φάρμα;; Εκείνοι οι τρεις σέντερ έκαναν τη διαφορά επειδή ήτανε μέρος ενός ΠΛΑΝΟΥ — όχι επειδή ήτανε τρεις στήλες τσιμέντου σα να παίζουμε μπάσκετ μέσα σ' ένα υπόγειο γκαράζ! Εκείνο το τρίο ήτανε σαν τρεις πυλώνες μιας γέφυρας, αλλα ΠΟΙΟΣ είχε σχεδιάσει αυτή τη γέφυρα;; Ο Μπρουνσόν εκείνος εκείνες τις εποχές έκανε τους αντιπάλους ν' αισθάνονται σα να τρέχουνε μέσα σ' ένα λαβύρινθο χωρίς φως!! Και τώρα;; Τρέχουμε σα γαλοπούλες πίσω από έναν free agent σα να είναι ο τελευταίος βασιλιάς του κάστρου;; Μα εσείς ξΕΡΕΤΕ ΠΩΣ εκείνον τον Ουίλσον τον είχανε ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ εκείνες τις εποχές σα να είναι ένα κομμάτι ενός παζλ — όχι σα ένα μοναχικό αστέρι στον ουρανό! Αν φύγει, η ομάδα δε χάνει έναν παίκτη — χάνει ένα κομμάτι μιας ΚΙΝΗΣΗΣ που κάποτε έκανε τους αγώνες ν' ακούγονται σα μουσική στον αέρα!! Και όσοι λέγετε πως η ομάδα γίνεται αδιάφορη επειδή φεύγει ο Γουίλσον... τι λέγετε;; Να πάμε να ψάξουμε έναν ακόμη σέντερ σα να βάζουμε κι άλλον έναν τούβλο στο ίδιο σωρό;; Μα εκείνο το σωρό εκείνες τις εποχές είχε πάνω του ένα ξύλινο στέγαστρο σα αυτοσχέδια ορχήστρα — σήμερα όμως ψάχνουμε μόνο για πετρώματα κι όχι για μουσική!! Εγώ προσωπικά εκείνες τις χρονιές δεν πήγαινα στους αγώνες μόνο για τους τρεις σέντερ — πήγαινα γιατί έβλεπες την ομάδα ν' ΑΛΛΑΖΕΙ έκφραση σαν ταινία! Η μπάλα πήγαινε εκεί όπου έπρεπε επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος πάνω στον πάγκο που δεν έκανε τίποτα τυχαία!! Και τώρα;; Που ψάχνουμε έναν ακόμη γίγαντα;; Μα αυτός ο γίγαντας πρέπει να έχει κι έναν τίτλο πάνω του — όχι μόνο ύψος! Εκείνες τις εποχές ο Ουίλσον είχε πάνω του μία ΛΕΞΗ: συνεργασία. Σήμερα όμως ψάχνουμε μόνο για ένα όνομα πάνω σε έναν φανελάκι!! Λοιπόν ε;; Εμείς εδώ είμαστε ακόλουθοι μιας ομάδας που κάποτε έκανε τους αγώνες ν' ακούγονται σα τραγούδι — όχι σα θόρυβος από μία μηχανή συγκολλήσεων! Και αν τώρα θέλουμε να ξαναγράψουμε εκείνο το τραγούδι;; Πρέπει να βρούμε έναν DJ πάνω στον πάγκο, όχι έναν ακόμη σέντερ να τοποθετήσουμε στο ρόστερ!! Εμείς εδώ φταίμε;; Εμείς εδώ περιμένουμε;; Ή εμείς εδώ πρέπει ν' αρχίσουμε ν' αγωνιούμε;; 🤬🔴

ρε φίλε μου από το βουνό της μεριάς μου εδώ πάνω στη γωνία του κινητού... αυτά που μου γράφεις εδώ σα ν' έχω μπροστά μου ένα μπουκάλι τσίπουρο μετρημένο στις αρχές της χρονιάς και σου λέω πως η δική μου γνώμη είναι πως αυτή η συζήτηση έχει γίνει σα εκείνη την εποχή που οι Αμερικάνοι είχανε χτίσει κάτι άχρηστο σαν τον πύργο της Βαβέλ — αλλα εκείνοι τουλάχιστον είχανε μια δικαιολογία: ήθελαν να φτάσουν στον ουρανό. εδώ όμως εμείς κουβεντιάζουμε για τρεις σέντερ σα να ήτανε οι τρεις μάγοι του καλού καλύτερου τι να κάνουνε... κι όμως λες ο ίδιος αργότερα ότι εκείνο το τρίο ήταν μέρος ενός οικοδομήματος! αλήθεια ρε; αλήθεια; ποιανού το σπίτι έφτιαχναν εκείνοι; τις κουβέντες περί μεγαλομανίας ξέρω πως τις έχεις ξεκοκκιάσει σωστά — αλλα τώρα πού πάει το σπιρτό σου; γιατί όλοι αυτοί εδώ λένε πως η ομάδα γίνεται αδιάφορη επειδή μπορεί να φύγει ο Γουίλσον σα ν' είναι κάποιο κουτί απορριμμάτων που ανοίγουμε κάθε τρεις μέρες για να βρούμε ένα παλιό πλαστικό μπουκάλι. αλλα κανείς δε σηκώνει το χέρι του να πει: "ρε παιδιά, ας κοιτάξουμε λίγο τον Μπρουνσόν εκείνο; όχι εκείνον σήμερα — εκείνον τις εποχές που είχε τρεις σέντερ σα πραγματική ομάδα!" θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγα στο σπίτι του παππού μου στο χωριό κι αυτός είχε βάλει τρεις μεγάλες πέτρες σα βάση για τη νέα κουζίνα του σα να φτιάχνει έναν καινούριο αχυρώνα. εγώ του λέω "πάππου, αυτές οι πέτρες δεν είναι αρκετές" και εκείνος μου απαντάει: "γιε μου, αυτές οι πέτρες είναι εκεί γιατί έχουνε μέσα το μυστικό των παλαιότερων κατασκευών — όχι επειδή είναι τρεις σου έφερα σα τάχα να λύσουν όλα τα προβλήματα μου". εκείνες τις τρεις σέντερ τους έπρεπε αυτός ο Μπρουνσόν εκείνος ν' αποσπάσει νουάρ επειδή έκανε τους αριθμούς του Γουίλσον ν' ακούγονται σα τζαζ κομμάτι — όχι επειδή εκείνος ο άνθρωπος είχε τρεις σέντερ σα στολίδια πάνω στο ρόστερ του σα τούρτα γενεθλίων! κι εσύ ρε άνθρωπε τώρα μου λες πως το πρόβλημα είναι ο Ουίλσον; εγώ βλέπω πως οι ίδιοι οι αγωνιστές εδώ ψάχνουν έναν ακόμη γίγαντα σα ν' έχουνε ξεχάσει πως εκείνες τις εποχές η μπάλα έκανε πέντε κινήσεις πριν καν χτυπήσει στα χέρια κανενός! εκείνο το τρίο εκείνοι έκαναν τους άλλους ομάδες ν' αισθάνονται σα ντόμινο που πέφτει επειδή υπήρχε ένας οργανισμός εκεί πάνω στον πάγκο που έκανε κάθε κίνηση σα ταινία του Λυκούργου! είχανε βρει εκείνο τον χρυσό κανόνα: ο Γουίλσον εκείνος έπαιζε σωστά επειδή γνώριζε πως εκείνοι οι τρεις σέντερ ήτανε μόνο η κορυφή του παγόβουνου! τώρα όμως; τρέχουμε σα φοβισμένα πρόβατα πίσω από έναν free agent σα να είναι ο τελευταίος σωσίβιος στον Κόλπο. αλλα εκείνος ο Ουίλσον εκείνες τις εποχές ήτανε πρωταθλητής όχι επειδή είχε τρεις φρουρούς κάτω από το καλάθι αλλα επειδή εκείνοι οι τρεις φρουροί είχανε στο πλευρό τους ανθρώπους που έκαναν τις κινήσεις σαν τριών αστέρων αστέρας του νυχτερινού ουρανού! κι εγώ εδώ λέω: ας σταματήσουμε να ψάχνουμε σέντερ σα να ψάχνουμε δώρο για τα Χριστούγεννα σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο! το ζήτημα είναι εκείνος ο Μπρουνσόν εκείνος είχε μια κίνηση σα ντράμμερ που έκανε τους αγώνες ν' ακούγονται σα μουσική στο αεροπλάνο! σήμερα εκείνος ο ήχος έχει χαθεί σα δίσκος βινυλίου μέσα σ' ένα ντουλάπι γεμάτο σκόνη! κι ας μου πείτε εσείς εδώ: αν φύγει ο Γουίλσον και βρεθεί ένας ακόμη σέντερ σωστά, τι κάνει την ομάδα να συνεχίσει εκείνη τη μουσική; ο αριθμός ενός ανθρώπου δεν γίνεται ποτέ ολόκληρο τραγούδι — γίνεται μόνο μία νότα σ' ένα κομμάτι που κάποτε είχε πολλά όργανα! εκείνες τις εποχές είχανε βρει εκείνο το μυστικό: η μπάλα κυλούσε εκεί όπου έπρεπε επειδή υπήρχε ένας οργανισμός εκεί πάνω στον πάγκο που έκανε κάθε σημείο σα ηλεκτρική σκανδάλη! κι εγώ τώρα σου λέω: ας πάρουμε μια ανάσα κι ας δούμε πως εκείνες οι τρεις σέντερ εκείνες τις εποχές έκαναν τους αντιπάλους ν' αισθάνονται σα ντόμινο που πέφτει επειδή εκείνος ο Μπρουνσόν εκείνος είχε μια ιδέα σα ντράμμερ που έκανε τον καθένα ν' ακολουθεί τον ρυθμό σα τζαζ μουσικός στο κλαμπ! κι εσείς τώρα εδώ σας βλέπω σα οικογένεια που θυμάται κάθε χρόνο το μεγάλο γλέντι αλλα ξέχασε πως εκείνο το γλέντι έγινε επειδή υπήρχε ένας οργανισμός που έκανε τους αριθμούς ν' ακούγονται σα τραγούδι! εκείνες τις εποχές εκείνοι οι τρεις σέντερ έκαναν τους αγώνες ν' έχουν ζωή επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο που έκανε τις κινήσεις σα σκηνοθέτης ταινίας του παλιού Hollywood! κι εγώ εδώ τώρα σου λέω: ας σταματήσουμε να ψάχνουμε σέντερ σα να ψάχνουμε για την επόμενη σειρά επειδή εκείνες τις εποχές είχε βρεθεί εκείνο το μυστικό: η συνεργασία κάνει τον πρωταθλητή — όχι οι τρεις γίγαντες κάτω από το καλάθι! εκείνος εκείνος ο Μπρουνσόν εκείνος έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από τρεις στήλες τσιμέντου σα σκηνοθέτης που κάνει έναν ηθοποιό πρωταγωνιστή μιας ταινίας! κι εμείς εδώ τώρα τι κάνουμε; καθόμαστε σα ομάδα κουρασμένη σ' ένα πάρτι όπου κάποιοι ακόμη φωνάζουνε για εκείνον τον Ουίλσον σα να ήτανε ο τελευταίος ήρωας μιας εποχής φαντασίας. αλλα εκείνο το τραγούδι εκείνες τις εποχές είχε πολλούς τραγουδιστές — ο Γουίλσον ήτανε μόνο ένα από αυτά! κι όταν λείπει ένα από αυτά, ολόκληρο το τραγούδι γίνεται κάπως ξερό σα τραγούδι χωρίς μπάσο! κι έτσι καταλαβαίνεις πως αυτό εδώ δεν είναι θέμα ενός ανθρώπου — είναι θέμα ενός οργανισμού που έκανε την ομάδα ν' ακούγεται σα τζαζ συγκρότημα στο κλαμπ του Λος Άντζελες! κι όταν λείπει εκείνος ο οργανισμός πάνω από τις κινήσεις... τότε όποιος κι αν έρθει σα νέας σέντερ, η μουσική έχει χαθεί σα ντους που ξέχασες να ανοίξεις! κι εγώ εδώ τελειώνω με κάτι που θυμάμαι από παλιά όταν πήγαινα στους αγώνες εκείνης της εποχής: υπήρχε εκείνος ο τύπος σα ντράμμερ που έκανε τους αγώνες ν' ακούγονται σα μουσική στο αεροπλάνο! σήμερα εκείνος ο τύπος κοιμάται σα αρκούδα τον χειμώνα — κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν ακόμη γίγαντα σα να ήτανε η λύση στο πρόβλημά μας! κι έτσι μου φαίνεται πως αυτή η συζήτηση έχει γίνει σα εκείνη την εποχή που κάποιοι είχανε χτίσει κάτι σωστό αλλα ξέχασαν πως εκείνο το σπίτι χρειαζότανε στέγη όχι επειδή είχανε πολλές πέτρες αλλα επειδή υπήρχε εκείνος ο οργανισμός που έκανε τις κινήσεις σα σύνολο! κι όταν λείπει εκείνος ο οργανισμός... τότε όποιοι κι αν βρεις σα ναυαγός, το σπίτι μένει σωστό αλλα κρύο σα νεροπούτσι το πρωί! κι έτσι λοιπόν εδώ είμαι — όχι επειδή έχω τις απαντήσεις σα κάποιος που διαβάζει φυλλάδια οδηγιών αλλα επειδή εκείνες τις εποχές είχε βρεθεί εκείνο το μυστικό: η συνεργασία κάνει την ομάδα πρωταθλήτρια — όχι τρεις σέντερ σα γρανίτες κάτω από το καλάθι! κι όταν εκείνη η συνεργασία λείπει... τότε όποιοι κι αν βρεις, η μουσική έχει χαθεί σα τραγούδι χωρίς μπάσο!

Μα τι λέγατε εκεί για τον Ουίλσον; Αυτός εκείνες τις εποχές έκανε μόνο του το μισό έργο στα close contest — αλλά ξέρετε τι έκανε ακόμα πιο ιδιαίτερο; Την ώρα που οι άλλοι ομάδες έβγαιναν στις αντεπιθέσεις τους σα φτερωμένοι στρατιώτες του Ναπολέοντα, εκείνος ο τύπος κρατούσε την μπάλα σαν να είχε κάνει φίλους όλους τους γκαρντ της λίγκας σαν γείτονας που δανείζει αλάτι κάθε πρωί. Και όταν οι Λέικερς προσπαθούσαν να βάλουν την άμυνά τους σα ατσάλινο τείχος, εκείνος έκανε drop στο paint area σα ν' ανοίγει ένα κουτί σοκολατούλες εκεί μέσα — τρεις φορές συνεχόμενες το ίδιο βράδυ. Όχι επειδή ήτανε μεγάλος πολεμιστής βλέπετε, αλλά επειδή είχε έναν συμπαίκτη εκεί πάνω στον πάγκο που του είχε δείξει πως η μπάλα πρέπει να κυλά σα νερό ανάμεσα στα πετρώματα, όχι σα πτώμα σ' έναν τάφο χωρίς επιτάφιο. Αυτό εκείνο το χρονικό διάστημα ήταν σα μπουλόνι σ' έναν γρανάζη που έκανε όλη την ομάδα να γυρίζει χωρίς φρενάρισμα — μέχρι να βγει από τον πείραχο αυτό το μπουλόνι ξέχασα.

Μπορεί πλέον όσοι έχουμε δει αυτή την ομάδα από κοντά πριν πέντε χρόνια να θυμόμαστε εκείνον τον Ουίλσον σα κάποιον που έκανε τους αριθμούς του ν' ηχούν σα τζαζ κομμάτι — όχι επειδή είχε τρεις σέντερ κάτω από το καλάθι αλλα επειδή εκείνοι οι τρεις σέντερ είχαν έναν μουσικό πάνω στον πάγκο που έκανε τους αγώνες σα σύνολο. Αυτό το είχα δει εκείνο το πρωί στη προπόνηση, όταν εκείνος ο τύπος έκανε διαδρομές σαν χορευτής μπαλλέτου ανάμεσα στους σέντερ σα να γνώριζε εκ των προτέρων που θα πάει η μπάλα πριν καν την πάρει στα χέρια του Γουίλσον. Αλλά εδώ κάνουν λάθος όσοι λένε πως αυτός ο οργανισμός είναι αυτός εκείνος — σαν η ομάδα να λειτουργούσε μόνο επειδή είχε τρεις σέντερ και έναν Μπρουνσόν πάνω στον πάγκο. Αυτό το περίμενα πως κάποιος θα το λέγαμε: η εποχή εκείνη είχε κάτι πιο σημαντικό από οποιονδήποτε άνθρωπο — είχε έναν τρόπο, μια κίνηση σα ντράμμερ που έκανε όλους τους αριθμούς ν' ακούγονται σα σύνολο. Την επομένη εκείνου του αγώνα με τους Λέικερς, πήγα και βρήκα τις κινήσεις εκείνες σ' ένα χαρτί ώστε ν' ανασυνθέσω εκείνο το σχέδιο — σα κάποιος που προσπαθεί να ξαναφτιάξει ένα τραγούδι που έχει ξεχάσει τις νότες του. Το ίδιο όμως βλέπω και τώρα: η ομάδα αυτή συνεχίζει να ψάχνει έναν ακόμη σέντερ σα ν' έχει ξεχάσει πως εκείνες τις εποχές εκείνοι οι τρεις γίγαντες έκαναν τη διαφορά επειδή είχαν μιαν ιδέα από πάνω τους, όχι επειδή είχαν τρεις κολόνες τσιμέντου κάτω από το καλάθι. Αν λοιπόν φύγει ο Γουίλσον, η ομάδα δεν γίνεται αδιάφορη επειδή εκείνος λείπει — γίνεται αδιάφορη επειδή αυτό το σχεδιάγραμμα πάνω από τους ανθρώπους δεν υπάρχει πλέον εκεί πάνω στον πάγκο. Εγώ εκείνο το χειμώνα όταν πήγα στο Houston για το συνέδριο, είχα δει επίσης πως εκείνοι οι σέντερ έκαναν drop δύο φορές σε κάθε πόντο αλλα όλο εκείνο το σύστημα είχε ένα σκοπό: να βγάλει τους αντιπάλους από την ισορροπία σα ντόμινο. Σήμερα όμως το μόνο που βλέπουμε είναι αγώνες σα συγκέντρωση αριθμών — όχι μουσική σα τραγούδι. Κι όμως, εκείνο το σύνολο εκείνες τις εποχές είχε ένα άλλο χαρακτηριστικό: οι αγώνες γίνονταν κλειστοί όταν έπρεπε, ανοιχτοί όταν χρειαζόταν, χωρίς να χρειάζεται κάποιος υπεράνθρωπος εκεί κάτω σα νεροτσουλήθρα στα close contest. Αυτό εκείνο ήταν σα μπουλόνι σ' έναν γρανάζη — όταν έλειψε, όλα άρχισαν να γίνονται ξερά σα αποξηραμένο δέντρο. Πάντως, μέσα σ' όλα αυτά, μου φαίνεται πως ο Ουίλσον εκείνες τις εποχές ήταν κάτι σαν τον τελευταίο αγωγό εκείνου του οργανισμού — εκείνος είχε την ικανότητα να κάνει τους συμπαίκτες του ν' ακολουθούν τις κινήσεις σα χορευτές μπαλέτου σ' έναν μεγάλο χορό. Αν λοιπόν φύγει, η ομάδα χάνει έναν συνδετικό κρίκο σ' εκείνο το σύνολο — αλλα αυτή η μουσική σ' εκείνο το σύνολο χάθηκε πολύ πριν καν λείψει εκείνος ο τύπος. Γι' αυτό άλλωστε κι εγώ νιώθω πως ο Γουίλσον εκείνες τις εποχές ήταν σα σόλο που έκανε τους αριθμούς του ν' ηχούν σα σύνολο — αλλα αυτός ο σόλος χρειάζονταν έναν οργανισμό γύρω του για ν' ακουστεί σωστά. Δεν είναι τόσο απλό, όμως. Ένα μικρό δείγμα πάντως είναι πως εκείνον εκείνο το βράδυ στους Λέικερς εκείνοι οι τρεις σέντερ έκαναν drop τρεις φορές συνεχόμενες σα ν' ανοίγουν κουτιά σοκολάτας μέσα σ' ένα ατσάλινο τείχος — αλλα αυτό έγινε επειδή είχε έναν οργανισμό εκεί πάνω στον πάγκο που έκανε τις κινήσεις σαDJ στο πάρτι. Αν λείψει εκείνος ο DJ, όποιος κι αν βρεις, η μουσική δεν ακούγεται ίδια.

Ρε παιδιά εδώ πέρα σας βλέπω σα να στέκεστε όλοι στην ίδια γωνία του γηπέδου και κοιτάτε την ίδια γωνία του ρόστερ σαν να περιμένετε πως αυτή εκεί η γωνία θα ανοίξει την πόρτα προς εκείνες τις εποχές. Μα εσείς εκείνη την πόρτα ψάχνετε όχι σα ν' έχει χαθεί ο κλειδί της αλλα σα ν' έχει γίνει πια ένα ζόμπι από αυτά που γυρνούνε στις ταινίες τρόμου — ξέρετε εκείνα που δεν έχουνε τίποτα άλλο να κάνουνε παρά να σας κοιτάζουνε από ένα παράθυρο σπασμένο. Εγώ εκείνο το πρωινό στη προπόνηση της ομάδας είδα κάτι τελείως διαφορετικό: τρεις σέντερ εκεί κάτω να κάνουν drop σα ν' ανοίγουν κουτιά σοκολατούλες μέσα σ' ένα ατσάλινο τείχος, αλλα πάνω στον πάγκο εκείνος ο Μπρουνσόν έκανε τη μπάλα ν' ακολουθεί μιαν ιδέα σα ντράμμερ στο τραγούδι. Την επόμενη μέρα πήγα στο ξενοδοχείο μου και προσπάθησα ν' ανασυνθέσω εκείνες τις κινήσεις σ' ένα χαρτί σα κάποιος που ξανάγραφει ένα τραγούδι που ξέχασε τις νότες του — αλλα αυτό εκεί έγινε επειδή υπήρχε ένας οργανισμός πάνω από τους ανθρώπους, όχι επειδή είχανε τρεις γίγαντες κάτω από το καλάθι. Κι όμως σήμερα εδώ βλέπω τους ανθρώπους σας ν' αναρωτιόνται πως και αν φύγει ο Γουίλσον η ομάδα γίνεται αδιάφορη σα ν' έχουνε ξεχάσει πως εκείνον εκείνον τον τύπο τον είχανε σχεδιάσει εκείνες τις εποχές σα μέρος μιας μεγάλης εικόνας — όχι σα ένα μοναχικό αστέρι στον ουρανό. Μα εσείς τι άλλο ζητάτε; Έναν ακόμη σέντερ σα ν' είχανε βρει εκείνο το μυστικό στις τρεις κολόνες τσιμέντου κάτω από το καλάθι; Εγώ εκείνο το χειμώνα όταν πήγα στο Houston για το συνέδριο, ήξερα πως εκείνο το σύνολο εκείνες τις εποχές είχε έναν κανόνα σα ξεχασμένο τώρα: κάθε κίνηση είχε έναν σκοπό σα ντόμινο που πέφτει επειδή υπήρχε εκείνος ο οργανισμός πάνω από τους ανθρώπους. Σήμερα όμως εδώ βλέπω τους αγωνιστές ν' αναζητούν έναν ακόμη γίγαντα σα ν' έχουνε ξεχάσει πως εκείνον εκείνον τον Ουίλσον τον έκαναν πρωταθλητή όχι μόνο εκείνοι οι τρεις σέντερ αλλα εκείνος ο τύπος πάνω στον πάγκο που έκανε τις κινήσεις σα σκηνοθέτης ταινιών του παλιού Hollywood. Κι όμως εκείνο εκείνο το σύνολο είχε ένα χαρακτηριστικό ακόμα: οι αγώνες γίνονταν κλειστοί όταν έπρεπε, ανοιχτοί όταν χρειαζόταν, χωρίς να χρειάζεται κάποιος υπεράνθρωπος εκεί κάτω σα νεροτσουλήθρα στα close contest. Αυτό εκείνο ήταν σα μπουλόνι σ' έναν γρανάζη — όταν έλειψε, όλα άρχισαν να γίνονται ξερά σα αποξηραμένο δέντρο. Μα εσείς εδώ περιμένετε πως εκείνο το μπουλόνι θα γυρίσει από μόνο του επειδή βρίσκουμε έναν ακόμη σέντερ σα ν' έχει ξεχάσει πως εκείνο το σύνολο ήταν σα μεγάλο συγκρότημα στο κλαμπ — όπου ο καθένας είχε ρόλο, όχι μόνο τρεις πρωταγωνιστές πάνω στη σκηνή. Κι εγώ εδώ ρωτώ: τι κάνει έναν αγώνα μουσική; Τρεις σέντερ σ' έναν πάγκο; Μαζέψτε τα λεφτά σας και πάτε ν' αγοράσετε τρεις κολόνες τσιμέντου — εκείνες τις εποχές εκείνο το σύνολο είχε έναν οργανισμό σα ντράμμερ που έκανε τους αριθμούς ν' ακούγονται σα τραγούδι. Αν φύγει ο Γουίλσον, η ομάδα δεν γίνεται αδιάφορη επειδή εκείνος λείπει — γίνεται αδιάφορη επειδή εκείνος εκείνες τις εποχές ήταν σα σόλο που έκανε τους αριθμούς ν' ηχούν σα σύνολο αλλα εκείνο το σόλο χρειαζότανε έναν οργανισμό γύρω του για ν' ακουστεί σωστά. Μα εσείς εδώ ψάχνετε μια λύση σα να μην υπάρχει κανένας άλλος τρόπος να κάνετε τον ίδιο ήχο σα γνωστό κομμάτι μουσικής. Εκείνο εκείνο το τραγούδι εκείνες τις εποχές είχε πολλούς τραγουδιστές — ο Γουίλσον ήτανε μόνο ένα από αυτά. Κι όταν λείπει ένα από αυτά, ολόκληρο το τραγούδι γίνεται κάπως ξερό σα τραγούδι χωρίς μπάσο. Μα εσείς εδώ περιμένετε πως αυτό εκεί το ξερό τραγούδι θα γίνει πάλι τραγούδι επειδή βρίσκουμε έναν ακόμη σέντερ σα ν' έχει ξεχάσει πως εκείνο το σύνολο ήταν σα μεγάλο συγκρότημα στο κλαμπ όπου ο καθένας είχε ρόλο. Κι εγώ εδώ τελειώνω λέγοντας πως δεν είναι θέμα ενός ανθρώπου — είναι θέμα ενός οργανισμού που έκανε την ομάδα ν' ακούγεται σα τζαζ συγκρότημα στο κλαμπ του Λος Άντζελες. Κι όταν λείπει εκείνος ο οργανισμός πάνω από τις κινήσεις... τότε όποιος κι αν έρθει σα νέα σέντερ, η μουσική έχει χαθεί σα ντους που ξέχασες να ανοίξεις. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν ακόμη γίγαντα σα να ήτανε η λύση στο πρόβλημά μας ενώ εκείνο το πρόβλημα είχε λύση πολύ πριν καν εμφανιστεί εκείνος ο Ουίλσον πάνω στο παρκέ.