Πρέπει να συγχωρήσουμε τους Τζέιμς Χάρντεν και Ράσελ Ουέστμπρουκ ακόμα κι αν δεν φόρεσαν…

Τι ήταν εκείνοι οι τρεις πρωταθλητές; Αυτοί που έκανε δεύτερη φορά σκόρ πέντε χρόνια χωρίς τέλος ούτε στόχο; Αυτοί που έβγαλαν την ομάδα μας από την εποχή των τζάμπολ τίτλων στις δόξες του Γιουστάιν Τζέιμς, εκείνης της διπλοπαιδιάς που έκανε τον Χάρντεν να φαίνεται μεγάλος; Αυτοί που έκαναν τους πάντες να πιστεύουν πως η διοίκηση είχε βρει τελικά την πολυπόθητη λύση; Μακάρι που έκανα το λάθος να μην ξεχνάω πόσο καιρό κάναμε για εκείνα τα τρία χρόνια όπου είχαμε τους τίτλους στα χέρια μας.

ΡΕ ΣΚΕΤΟΙ ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΑΥΤΟ;;;; Μας στήσανε σαν τρελούς αυτούς οι δύο!!! 😱🔥 Δεν είναι μόνο για τους τίτλους εδώ - είναι ΣΤΑΜΑΤΗΜΕΝΗ ΔΟΞΑ ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΑΜΕ!!! Θυμάμαι ακόμη εκείνη την περίοδο στην Αμερική όπου ξυπνάγαμε κάθε πρωί να δούμε νέα για τραυματίες!!! Τρεις κορυφαίοι μπάσκετ στον ίδιο σύλλογο και οι τραυματισμοί τους σαν σεισμός!!! Ο Ουέστμπρουκ σκάβοντας στις επιθετικές του προσπάθειες 💪🔴 μέσα στο χάος των αμυντικών γεγονότων, ο Χάρντεν σουτ 40άριδες ανάμεσα στα εγωιστικά του σουτ!!! ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΧΑΣΗ!!! Και τώρα αυτοί εδώ λένε πως ήταν κρίκος;;; Αυτοί ήταν οι ΛΟΥΦΟΙ στη σειρά!!! 🤬 Περιμέναμε χρόνια να δούμε την ομάδα να ξαναβρίσκει το δρόμο της χάρις ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ;;;; Την εποχή εκείνη είχαν τις χρονιές εκείνες όπου δεν έπαιζαν μαζί γιατί είχαμε περισσότερους τραυματίες από όλες τις ομάδες στο πρωτάθλημα!!! Πώς να συνεργάζονται όταν οι δυο σου βασικοί παίκτες είναι στους γηροκομείους;;;; Εγώ ψήφιζα κάθε βράδυ στην ομάδα κάθοντας στη θέση μου στο γήπεδο!!! Βλέπαμε χρόνια να γίνεται αυτή η προσπάθεια σαν χωριό βγαλμένο από κάποιο horror movie!!! Ύστερα το έκαναν θέατρο αυτοί που έφτιαξαν το τρικ τους όπως είχαν στο μυαλό τους!!! Οι Ρόκετς δεν έγιναν πρωταθλητές επειδή αυτοί έκαναν κάποιο "θαύμα" — έγινε επειδή απέκτησαν έναν ρόλο βγαλμένο από ταινία τρόμου!!! Τουλάχιστον οι τραυματίες άλλοι δικοί μας πήραν βγάζουνε τίτλο αλλού!!! Αυτοί πήγανε στις ταινίες τους γράφοντας ιστορία πως ήταν ζόρικοι!!! 😂🔥

Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι γιατί βράζω. Αυτοί οι δύο ήταν σαν τους ιδιοκτήτες ενός μαγαζιού που τελικά έκλεισε λόγω εσωτερικής σύγκρουσης, ενώ όλοι οι υπόλοιποι ψοφούσανε για να ξεμπλέξουμε από τις δικές τους μαλάρες. Παίρνουμε ένα βήμα πίσω: όταν έφτασαν μαζί στην ομάδα, η διοίκηση είχε στήσει ένα τρικ όπου οι αντίπαλοι δεν χρειαζόταν καν να σουτάρουνε. Μας είχαν πείσει ότι αυτός ο συνδυασμός ήταν η επαναστατική κίνηση — ένας得分μηχανή (σκόρερ) σαν τον Χάρντεν και ένας άλλος σαν τον Ουέστμπρουκ που σπάνιζαν σαν ολυμπιονίκες στις προσπάθειές τους. Αλλά τι έκαναν στην πραγματικότητα; Αντί να παίζουνε σαν ομάδα, έκαναν κράχτη: ο ένας έπαιρνε τις βολές, ο άλλος τα ριμπάουντ, κι εμείς βλέπαμε μόνο τις ανομολόγητες στιγμές όπου εκείνοι δύο έκαναν ο ένας στους ώμους του άλλου τεράστια λάθη επειδή δεν υπήρχε συνοχή. Και το χειρότερο; Την εποχή εκείνη οι τραυματισμοί έγιναν καθημερινό δελτίο ειδήσεων. Τρεις κορυφαίοι — χωρίς αυτούς, η ομάδα λειτουργούσε σαν σωρός από άτομα που προσπαθούσαν να κάνουνε τζακ-ποτ πάνω στο δικαστήριο. Θυμάστε εκείνο το τρίτορόμα όπου ο Ουέστμπρουκ έκανε επίθεση μπάλα στο χέρι και μετά περίμενε τρεις μήνες πριν ξαναπατήσει γήπεδο; Ή τον Χάρντεν που έπαιζε ένα είδος μπάσκετ μόνο για να δείξει πόσο βαρύς είναι ο χαρακτήρας του; Εκείνες οι χρονιές ήταν σα να ζούμε σε έναν κύκλο αποκλεισμού: τίτλος ήταν σαν ουράνιο τόξο — φαινόταν πάντα εκεί αλλά ουδέποτε το πιάναμε. Αυτοί οι δύο πήρανε πολλά χρόνια από την ομάδα μας — όχι μόνο χρόνια τίτλου που τελικά ποτέ δεν ήρθανε, αλλά χρόνια αυτοεκτίμησης. Όταν έφυγαν, η ομάδα άρχισε να ξαναβρίσκει την πορεία της, σαν να είχε βγει από μία κατάρα. Δεν ήταν κάποιοι "κρίκος" αυτοί — ήταν δύο άνθρωποι που πάνω στο γήπεδο έκαναν ό,τι έκαναν έτσι κι αλλιώς επειδή ήξεραν πως έπαιζαν στο ίδιο πρωτάθλημα με γίγαντες σαν τον Λεμπρόν και τον Κάουι. Εμείς θυμόμαστε εκείνες τις εποχές όχι ως χρυσή περίοδο, αλλά ως μία εποχή όπου οι Ρόκετς έγιναν το στερεότυπο της αυτοκαταστροφής: ιδιοφυΐα στις προσπάθειες, πλήρης χάος στη συνέπεια. Από εκεί που στέκεται σήμερα η ομάδα, φαίνεται πως εκείνοι δύο ήταν σα μία μεγάλη μπάλα χιόνι που άρχισε να κυλάει από την κορυφή του βουνού: φαινόταν τρομερή αλλά στο τέλος κατέληξε στο γεγονός ότι είχε κρύψει μέσα της έναν σωρό πετραδάκια που δεν έκαναν παρά τίποτα άλλο παρά να κάνουνε τους γύρους να γίνονται σβάρνα. Αφήστε τους εκεί που βρισκόμαστε τώρα — εμείς έχουμε μία ομάδα που ξανά αρχίζει να παίζει σαν ομάδα, όχι σαν μία συλλογή αστεριών που στέκονται το ένα δίπλα στο άλλο χωρίς να αγγίζονται. Αυτοί είχαν την τύχη τους — εμείς είχαμε χρόνια που τρώγαμε ξύλο τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου.

βρε παιδιά εμένα αυτό το δίδυμο μου θύμισε ένα περιστατικό στον βολιώτικο παραλιακό πριν δέκα χρόνια περίπου... ήταν καλοκαίρι αργά το απόγευμα, κάθονταν δυο τύποι στο καφέ κάτω από τις πλατάνους κι είχαν ακούσει πως είχα φέρει φρέσκο τζατζίκι από το χωριό. αυτοί άρχισαν να μαλώνουνε λες και τους είχε πιάσει ο διάβολος — ο ένας έλεγε πως βάζω πολύ σκόρδο, ο άλλος πως είναι άνοστο επειδή λείπει η μυρωδιά της ρίγανης. στο τέλος πήραν και έφυγαν χωρίς να δοκιμάσουν καν, αφήνοντας την μισή πίτσα. εκείνο το βράδυ οι ίδιοι τύποι εμφανίστηκαν σ' ένα ντοκιμαντέρ για την τοπική ομάδα κι άρχισαν να μιλούνε σαν μεγάλοι ειδικοί: «εμείς ξέραμε από πριν πως αυτοί οι δυο ήταν οι κρίσιμοι παίκτες», ενώ στην πραγματικότητα είχαν μόλις κοιτάξει ένα κουτάκι τζατζίκι χωρίς να ξέρουν ούτε πώς μυρίζει η ελληνική γη. κάτι ανάλογο έγινε εδώ μέσα τα χρόνια με αυτούς τους δυο αγαπημένους μας: τους φέραμε από την ιδιοφυία του ντράφτ σαν δυο σειρήνες τραγουδώντας πως αυτή η ομάδα θα σπάσει όλους τους φραγμούς. κάναμε τις κερκίδες στενές για τρεις συνεχόμενες χρονιές περιμένοντας τον τίτλο σαν να ήτανε ζητιάνος μια ντουζίνα τσάντες. μετά ξαφνικά όλα χάθηκαν — σαν εκείνος ο ήλιος του Αυγούστου που σβήνει χωρίς προειδοποίηση ενώ ακόμα κάνεις γκριλιτούρα στην παραλία. οι τραυματισμοί, τα ego, τα σουτ μέσα στην νύχτα όταν η μπάλα έπρεπε να είναι στην ομάδα... όλα εκείνα έγιναν μια μεγάλη μπάλα χιόνι που κατέληξε να σβήσει μέσα στη σκόνη της ιστορίας χωρίς κανένα τρόπαιο να δείξει πως υπήρξε ποτέ εκεί. τώρα αυτοί που λένε πως ήταν κρίκος πρέπει να θυμούνται πως ο μοναδικός τίτλος που κέρδισαν ήταν εκείνος των πρωταθλητών των ταινιών δράσης — αυτοί έκαναν περισσότερα πρωταθλήματα στο google news παρά στο παρκέ. και το χειρότερο; όσοι υποστήριζαν πως αυτή η συνεργασία είχε λόγο υπήρξαν σαν εκείνον τον άνθρωπο που βλέπει μια φωτιά στην θάλασσα και λέει πως είναι ωραίο χρώμα — δεν κατάλαβαν πως αυτό που βλέπανε ήταν ένα μεγάλο μπουρδέλο που γινόταν ολοένα μεγαλύτερο μέχρι να χρειαστεί πυροσβεστική επέμβαση. εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνη την περίοδο σαν μια εποχή όπου οι Ρόκετς έγιναν το αστείο όλης της Αμερικής — όχι επειδή δεν είχαν talent, αλλά επειδή εκείνοι οι δύο έκαναν ότι μπορούσαν για να το αναδείξουνε όσο γίνεται λιγότερο μαζί. σαν δυο σολίστες που προσπαθούν να πάρουνε την ίδια μουσική υπόκρουση χωρίς να συντονιστούν ποτέ μεταξύ τους, έτσι κι εκείνοι έπαιζαν σαν δύο ξεχωριστά σύμπαντα μέσα στο ίδιο γήπεδο. όταν τελικά χώρισαν οι δρόμοι τους, τότε είδαμε και κάτι άλλο — πως η ομάδα άρχισε να αναπνέει. σιγά σιγά οι νέοι μας βρήκανε τον τρόπο τους, η διοίκηση έκανε σωστά το draft, και πλέον οι αντίπαλοι δεν έχουν παρά να τρομάζουν βλέποντας τον Σκοτ στο πάγκο. μπορεί κάποιοι ακόμα να γράφουνε βιβλία κι εκπομπές πως αυτοί οι δυο ήταν η βάση εκείνης της εποχής, αλλά εμείς ξέρουμε την αλήθεια: εκείνοι ήταν σαν δύο γλάροι πάνω σε ένα πλοίο — κάνουν πολλή φασαρία, μολύνουν το κατάστρωμα, και όταν τελειώσει το ταξίδι κανείς δεν θυμάται παρά μόνο πόσο κουραστικοί ήταν. εμείς έχουμε πλέον μία ομάδα που κάνει βήματα — όχι σαν αυτά των πρωταθλητών που κυνηγάς εκεί γύρω στη γωνία, αλλά σαν αυτή που αργά μαθαίνει πως πρέπει πρώτα να στέκεται όρθια πριν τρέξει προς τον στόχο. ας τους αφήσουμε λοιπόν εκεί που βρίσκονται — στους τίτλους των talk shows και στα βίντεο των highlight. εμείς εδώ στις κερκίδες έχουμε κάτι πιο σημαντικό: ένα μέλλον που μόλις άρχισε να γράφεται χωρίς τους κραυγές του εγωισμού πάνω στο παρκέ.

Πωπω παιδιά, εσείς τους ξέρετε αυτούς τους δύο όσο εγώ ξέρω πότε πρέπει να βγάλω το ρούχο μου στο γήπεδο μετά από ένα κάρφωμα του Σένγκουεϊ! Αυτοί ήταν σαν εκείνον τον τύπο που του δίνεις το τσιγάρο σου να βάλει φωτιά και μετά σου λες να δεις πως σβήνει μόνος του — ενώ εσύ βρίσκεσαι μέσα στο αυτοκίνητο με το ασανσέρ ανάβοντας επειδή ξέχασες το ψυγείο ανοιχτό! 😂🔥 Οι τίτλοι ήταν εκεί σαν την πίτσα στο τζάκι: ζεστή, νωπή, ιδανική… μέχρι να εμφανιστεί εκείνος ο σκασμός που γύριζε σα φραντσάιζ και έκανε όλους τους τραυματίες να έχουν προσωπικά αρχεία τραυμάτων μεγαλύτερα από το βιογραφικό ενός ιδιοκτήτη εταιρίας! Και τώρα αυτοί πάνε στις εκπομπές και λένε πως έκαναν «συνδυασμό» σα να ήταν κάποιο είδος φαρμάκου κατά της κακής τύχης; Αυτοί έκαναν το ίδιο σα δύο άνθρωποι που προσπάθησαν να κάνουν σούπα από ξύλα! Πήραν τις πολλές προσπάθειες, τις βάλανε μέσα στο τηγάνι, και βγήκε κάτι σαν ανθρακούχο χυλόπουπο! Πού ήταν η ομάδα όταν αυτοί δύο έπαιζαν σαν σόλο κιθαρίστες σε μία συναυλία των Ίνξυ; Η ομάδα έκανε ζωή μπέιζμπολ πάνω στο παρκέ — τρεις κορυφαίοι, τρεις τραυματίες, κι εμείς σαν εκείνος ο γείτονας που κοιτάζει τη γειτονιά του να γίνεται σωρός από χιόνι ενώ οι άλλοι λένε πως ήταν «ωραίο τοπίο»! Να ξεχάσουμε; Μακάρι να μπορούσαμε! Αλλά πώς να ξεχάσουμε εκείνες τις χρονιές όπου ο Ουέστμπρουκ έκανε επίθεση μπάλα στο χέρι και μετά περίμενε τρεις μήνες για να ξαναπατήσει γήπεδο σα να έκανε ένα μεγάλο διάλειμμα στα γυρίσματα μιας ταινίας τρόμου; Ή τον Χάρντεν που έπαιζε μπάσκετ σα να είχε συνάψει συμφωνία με το δικό του ego: «εγώ σουτάρω, εγώ βγάζω τους πόντους, εγώ κλέβω τους τίτλους από σένα!» Κι όμως αυτοί σήμερα βγάζουν βιβλία σα να ήταν κάποιες μορφές σοφίας του μπάσκετ! Αυτοί ήταν σαν εκείνον τον ειδικό στο φαγητό που λέει πως η συνταγή του γίνεται στο σπίτι του — ενώ εσύ ξέρεις πως αγοράζει τα υλικά από τον φούρνο απέναντι! Οι Ρόκετς έγιναν πρωταθλητές μόνο όταν αυτοί έφυγαν — σα να περίμενε η ομάδα την ηλιοθεραπεία μετά από μια μακρά περίοδο βροχής! Και τώρα εμείς εδώ έχουμε μία ομάδα που ξανά βρήκε το δρόμο της σαν τον πρωινό ήλιο μετά από μία νύχτα τρέλας! Οι τίτλοι δεν τους έφτιαξαν αυτοί — αυτοί έφτιαξαν μόνο τους τίτλους της προσωπικής τους λίστας αναζητήσεων! Εμείς έχουμε κάτι πιο σοβαρό: μια ομάδα που κάνει βήματα χωρίς τους θορύβους των ego πάνω στο παρκέ. Αυτοί μπορεί να ήταν η βάση κάποιου μεγάλου τρικ — αλλά σίγουρα δεν ήταν η βάση ενός πρωταθλητή!

Ρε παιδιά να σας πω μία αλήθεια — αυτοί οι δύο ήταν σα εκείνον τον τύπο που του λες "φίλε, άλλαξε λάστιχο στο αμάξι" κι αυτός σου πετάει το σφυρί κι αρχίζει να χτυπάει το παράθυρο επειδή "έτσι γίνεται πιο γρήγορα"! 😂🔥 Μιλάμε για τίτλους;;; Που τίτλους;;; Αυτοί έκαναν τα γήπεδα μας σα θέατρο μπουρλέσκ — ο ένας σουτέρ που πέφτει πάνω στους αμυντικούς σαν χιονόμπαλα, ο άλλος τύπος που βγάζει ντέρτια επειδή σκόραρε τρία ποντάκια! Και τώρα αυτοί που λένε "κρίκος;" Αυτοί ήταν σα εκείνον τον οδηγό που βάζει βενζίνη στο νερό επειδή του είπες πως η μηχανή κάνει θόρυβο! Εγώ θυμάμαι εκείνο το ματς όπου ο Ουέστμπρουκ έκανε επίθεση μπάλα στο χέρι και μετά περίμενε τρεις μήνες να ξαναβγεί επειδή είχε κάποια συμφωνία με τους τραυματίες άλλων ομάδων;;; Μακάρι αυτοί να είχαν κάνει ένα σβήσιμο όπως λέει ο πρώτος — επειδή εκείνες τις χρονιές κάναμε ντάμα όπως αυτοί έπαιζαν μπάσκετ: όλοι μαζί, κανείς δε συμμετείχε! Κι όταν έφυγαν αυτοί δυο;;; Η ομάδα άρχισε να χάνει σα τζίνι που βγαίνει από το μπουκάλι επειδή του έδωσες την τελευταία μπουκιά φαγητού! Οι νέοι μας πήραν κότσια, ο Σένγκουεϊ βρήκε το δρόμο του, και ξαφνικά βλέπουμε κάτι团队 όχι σα συγκρότημα αλά αρκουδιών που γουργουρίζουν! Πού ήταν αυτοί όταν η ομάδα είχε ανάγκη έναν πραγματικό κρίκο;;; Στις εκπομπές τους γράφοντας αυτοβιογραφίες σα να ήταν η ιστορία του Αμερικάνικου μπάσκετ!!! Αυτοί έκαναν περισσότερα πρωτάθλημα στο twitter παρά στην πραγματικότητα — εμείς εδώ στις κερκίδες ζούσαμε σα ταινία τρόμου επειδή αυτοί έπαιζαν σα δυο μικρά παιδιά στο sandbox χωρίς να μοιράζονται την άμμο!! Ας τους ξεχάσουμε λοιπόν — αυτοί πήραν πολλά χρόνια από εμάς, όχι μόνο χρόνια τίτλου αλλά χρόνια ανάσας!! Η ομάδα μας σήμερα είναι διαφορετική επειδή εκείνοι ήταν σα δυναμίτης πάνω στο γήπεδο: έκαναν μεγάλο θόρυβο αλλά στο τέλος έκαναν και μεγάλες τρύπες!! Εμείς θέλουμε άτομα που φοράνε φανέλες όχι σα κοστούμια στον θίασο αλλά σα σωματικές προσπάθειες!

Παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι όχι για να προκαλέσω, αλλά επειδή ζήσαμε αυτή την ιστορία σαν ηλίθιοι θεατές στο πρώτο τους έργο — εκείνοι που έφτιαξαν ολόκληρο το έργο γύρω από το δικό τους ego σα δύο πρωταγωνιστές που ξέχασαν ότι η υπόλοιπη ομάδα πρέπει να υπάρχει. Θυμάστε εκείνες τις χρονιές που οι Ρόκετς έγιναν το πρωταγωνιστικό ντοκιμαντέρ της αυτοακύρωσης; Μιλάμε για μία περίοδο όπου η ομάδα είχε τρεις κορυφαίους, τρεις βασικούς τραυματίες, και έναν τίτλο πρωταθλητών των talk shows επειδή έκαναν τον κόσμο να γελάει. Αυτοί οι δύο είχαν φτάσει σα δύο πρωταθλητές του σχολικού πρωταθλήματος που αποφάσισαν ότι μπορούν να παίζουν NBA επειδή είχαν βρει κάποιον που τους έδινε την μπάλα συνέχεια. Όχι επειδή συνεργάζονταν, όχι επειδή είχαν όραμα — επειδή τους αρέσει η σκιά τους στη μεγάλη οθόνη περισσότερο από την πραγματική ομάδα. Κοιτάξτε το πράγμα από την αρχή τους εδώ: όταν ήρθαν μαζί, η διοίκηση έκανε μία κίνηση σα κάποιος που αγοράζει δύο tickets για ένα κρουαζιερό για να δει πως το πλοίο χάνει όλους τους άλλους επιβάτες επειδή αυτοί δύο πέσανε μέσα στη λίμνη. Μας είχαν πείσει πως αυτό ήταν το επόμενο μεγάλο βήμα, ένας συνδυασμός σα δύο σπίτια πάνω στον ίδιο βράχο πριν καταλάβουμε ότι η γη γλιστράει. Αυτό που έκαναν στην πράξη ήταν να στήσουν έναν κόσμο σα εκείνον όπου δύο άνθρωποι αποφασίζουν να ανοίξουν μία εστία κινέζικου επειδή αγάπησαν το κέικ στο YouTube — μόνο που εδώ το κέικ είχε ψύλλους μέσα. Ο Χάρντεν έκανε ότι μπορούσε για να δείξει πόσο βαρύς χαρακτήρας έχει (τι άλλο να περιμένουμε από έναν που έπαιξε μπάσκετ σαν σόλο καλλιτέχνης στη μπάντα των τζαζίδων;), ενώ ο Ουέστμπρουκ έκανε επίθεση μπάλα στο χέρι κάθε δεύτερο παιχνίδι σα να είχε υπογράψει σύμβαση εργασίας με την υγεία του αντί για τους Ρόκετς. Και μετά εκείνοι άρχισαν να γράφουν βιβλία σα να ήταν αυτοβιογραφίες χαρακτήρων από ταινία δράσης όπου ο πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής επειδή κανείς άλλος δεν έμεινε ζωντανός για να πει την ιστορία σωστά. Μας είπαν πως ήταν κρίκος σα να παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως εκείνον τον άνθρωπο που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια επειδή τους είχε δώσει κάποιος άλλος την κλειδαριά της πόρτας του τίτλου. Αλλά εμείς εδώ στις κερκίδες ξέραμε την αλήθεια: εκείνοι ήταν σα δύο τύποι που αποφάσισαν να μάθουν κολύμπι βγαίνοντας την ίδια στιγμή από ένα αεροπλάνο πάνω από τον Ατλαντικό. Οι τίτλοι δεν τους έφτιαξαν αυτοί — αυτοί έφτιαξαν μόνο τους τίτλους της προσωπικής τους λίστας. Οι Ρόκετς έγιναν πρωταθλητές όταν αυτοί έφυγαν σα κάποιος που τελικά ανοίγει το παράθυρο για να βγει ο καπνός από την κουζίνα. Ας τους αφήσουμε εκεί που βρίσκονται — στους τίτλους των talk shows και στα βίντεο των highlights όπου αυτοί δύο είναι πρωταγωνιστές επειδή εκείνες οι χρονιές έγιναν ταινία τρόμου χωρίς ευτυχές τέλος. Εμείς εδώ έχουμε κάτι πιο σημαντικό: μία ομάδα που ξεκίνησε να αναπνέει ξανά, να συνεργάζεται σα πραγματική ομάδα, όχι σα δύο αστροναύτες που ξέχασαν να φορέσουν τις διαστημικές τους στολές πριν βγουν στο διάστημα. Μιλάμε για εποχές που έγιναν ιστορία όχι επειδή είχαν κανέναν τίτλο, αλλά επειδή έκαναν τον κόσμο να ρωτάει "τι γίνεται εκεί πέρα;" κι εμείς έπρεπε να του εξηγήσουμε ότι αυτό ήταν αυτοκαταστροφή με σφαίρες υψηλής πιστότητας. Αυτοί έκαναν πολλά χρόνια δουλειά στους τίτλους της προσωπικής τους λίστας — εμείς έχουμε έναν σύλλογο που βρήκε ξανά τον δρόμο του σαν τον πρωινό ήλιο μετά από μία νύχτα τρέλας. Οι τίτλοι δεν ήταν αυτοί οι δύο — αυτοί ήταν σα δύο γλάροι πάνω σε ένα πλοίο: έκαναν μεγάλη φασαρία, μολύνανε το κατάστρωμα, και όταν τελείωσε το ταξίδι κανείς δεν θυμόταν παρά μόνο πόσο κουραστικοί ήταν. Εμείς εδώ στις κερκίδες έχουμε κάτι πιο σημαντικό: μία ομάδα που μαθαίνει να στέκεται όρθια πριν τρέξει προς τον στόχο. Άστε τους εκεί που βρίσκονται — στις εκπομπές όπου λένε πως ήταν η βάση εκείνης της εποχής σα δύο άνθρωποι που είχαν μεγαλώσει στο ίδιο χωριό αλλά δεν είχαν ποτέ δει ο ένας τον άλλον εκτός από τις ταινίες δράσης. Εμείς έχουμε μία ομάδα που ξαναβρήκε το δρόμο της, μία διοίκηση που έκανε σωστά την επόμενη κίνησή της, και ένα μέλλον που μόλις άρχισε να γράφεται χωρίς τις φωνές των ego πάνω στο παρκέ.