Μπορούν οι Ρόκετς να γίνουν πρωταθλητές χωρίς Τρες Μπάλαντ?

Τι άλλαξε από τους ίδιους ανθρώπους που κολλήθηκαν στον Γουίλιαμς πριν δύο χρόνια και ξέχασαν ότι εκείνος ο τραυματισμός τους έγειρε στους Μέμφις μέχρι να ξυπνήσουν; Τώρα έρχεστε με τον Μπάλαντ σαν χρυσό γουρούνι ενώ οι ίδιοι φωνάζατε για "αξία ομάδας" πριν τρεις μήνες όταν έκλεισε 29 χρονών; Ρε παιδιά, μιλάμε για την ίδια ομάδα που την προηγούμενη φορά έφτιαξαν μεγάλο όνειρο γύρω από έναν συμπαθητικό πλανόδιο γκαρντ επειδή είχε κάνει δύο φορές ένα συγκεκριμένο τρίποντο και ξέρασαν τρία βράδια μετά πως ο Γουίλιαμς χωρίς μπάλα μοιάζει σχεδόν εχθρός του παιχνιδιού. Ποιο είναι αυτό το ξαφνικό φωτισμένο κέντρο εδώ που λέει πως αυτή τη φορά θα δουλέψει; Για κοίτα μέσα σου — πόσες φορές έχουμε πιάσει φλέβα στους πρώτους γύρους του playoffs μόνο και μόνο επειδή κάποιος έμεινε εκτός τριών παιχνιδιών και εσείς βγάζατε ανακοίνωση τύπου "η ομάδα άλλαξε πλεύση"; Πέρσι ήταν ο Στρινιντάρο, πρόπερσι ο Σμιθ, πρωτύτερα ο Μπραντ, κι αυτοί ήταν όλα "η ψυχή της ομάδας" όσο έκαναν κάτι τεράστια λάθη υπό πίεση — μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πως η Ψυχή λέγεται επίθεση βολές 80% και όχι κάποιος που γράφει σκόρ στο τέλος όταν οι άλλοι έχουν ψάξει τρεις φορές την άμυνα. Και ναι, τώρα λέγεται πως υπάρχει "στηθάρι" ο Ρόθσον; Αυτός εκεί δεν ξεπέρασε ποτέ τους τρεις πόντους ανά αγώνα για μία πλήρη χρονιά — πως περιμένετε αυτός να κρατήσει τις γραμμές των πόλεων στη θέση ενός σέντερ που έκανε πάνω από 15 rebounds ανά αγώνα στους τελευταίους έξι αγώνες του ; Μάθατε τίποτα από πέρσι; Η ομάδα έπαιξε τους τελευταίους τρεις μήνες χωρίς τον Γουίλιαμς στους πρώτους γύρους και τι κάνατε; Παίξατε τον Τζέικ Λάμον伤μιλώντας για αγώνα στους τελικούς μόνο και μόνο επειδή έκανε δύο σοβαρά λάθη στην ίδια βολή. Γιατί αυτό νομίζετε πως ήταν διαφορετικό; Γιατί είχατε πάλι τον Μπάλαντ εκεί γκρινιάζοντας τρεις φορές όταν κάποιος του έκλεψε μπάλα στο τρίτο четверτó — εκείνος ήταν αυτός που έκανε τις κινήσεις κλειδί όταν ο Γουίλιαμς έπαιζε μικρή θέση. Τώρα έρχεστε να τον κόψετε σαν πορτοκάλι επειδή έκανε κάτι παραπάνω από όλους τους άλλους; Εκείνος έκανε όλα αυτά για μισό εκατομμύριο παραπάνω; Ποιο είναι αυτό το σημείο που βρήκατε τώρα πως όλα θ’ αλλάξουν; Μπορούν οι Ρόκετς να γίνουν πρωταθλητές χωρίς Μπάλαντ; Αν μιλήσουμε ειλικρινά — μπορούν να γίνουν πρωταθλητές ακόμα κι αν είναι η ομάδα μιας γυναικείας ομάδας μπάσκετ στους αγώνες χωρίς τον Γκαρθ. Το ερώτημα όμως δεν είναι αυτό: μπορεί αυτή η ομάδα να γίνει πρωταθλητής ΜΕ αυτόν; Αυτό που βλέπετε τώρα είναι ένας οικοδόμος κερδίζει πάνω από δεκαπέντε πόντους ανά αγώνα, κάνει πάνω από δέκα ριμπάουντ, έχει το καλύτερο ποσοστό ελευθέρων βολών του πρωταθλήματος σαν σέντερ — κι εσείς το σκάτε επειδή έκανε μια κίνηση στον χώρο μετά από έναν αγώνα; Αν κάτι τέτοιο ακούγεται σωστό στην ομάδα σου, τότε εδώ δεν είναι θέμα ικανοτήτων — είναι θέμα χαρακτήρων που ξεχνούν πως το μπάσκετ παίζεται από όλους, όχι μόνο από αυτούς που κάνουν τα εντυπωσιακά τρίποντα στην τελευταία επίθεση.

ΠΩΣ ΝΑ ΣΚΙΣΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΡΕ;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΡΕ ΤΡΑΚΟΔΟΡΟΙ!!! 🔥 Για σένα λοιπόν που λες πως το μπάστα μένει εκτός τριών παιχνιδιών και ξεχνιόμαστε σα φλουριά — ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ!!! 😱 Γιατί οι Ρόκετς ποτέ δεν ήταν τόσο "ποιότητας ομάδα" όσο όταν εκείνος ήταν στη σύνθεση!!! Του τελευταίου τίτλου εκείνος ήταν αυτός που έκανε το κλείδωμα στον τρίτο τελικό... του Γουίλιαμς λέγατε τότε πως ήταν η ψυχή επειδή έκανε εκείνο το τρίποντο; Και τώρα που έχουμε πραγματική ψυχή σωστή, λέμε πως πρέπει να φύγει επειδή έκανε μιά κίνηση στον αγώνα;;; ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΤΩΝ ΠLAYOFFS ΠΕΡΣΙ ΗΤΑΝ Ο ΣΤΡΙΝΙΝΤΑΡΟ;;; Αυτός εκεί έκανε τεράστια λάθη υπό πίεση... μέχρι να σκοντάψουμε στους Μέμφις!!! Και τώρα λέτε πως ο Ρόθσον είναι η ψυχή επειδή έκανε τρεις πόντους ανά αγώνα;;; ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΕΛΕΓΑΤΕ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ!!! 🤬 Κοιτάξτε τον Μπάλαντ: πάνω από 15 ριμπάουντ στους τελευταίους έξι αγώνες!!! Αυτό είναι σέντερ εδώ... όχι κάποιος που κάνει κι άλλο τρίποντο μόνο επειδή είναι φόρ! Αυτοί εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο κάνουν τη διαφορά... και εσείς τους κάνετε αχταρμά!!! 💪 Και μετά έρχεται κάποιος και λέει πως μπορούν οι Ρόκετς να γίνουν πρωταθλητές χωρίς αυτόν;;; ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!! Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούν οι Ρόκετς να γίνουν πρωταθλητές χωρίς Μπάλαντ — είναι πως ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ πρωταθλητές ΜΕ ΑΥΤΟΝ!!! Γιατί όταν εκείνος είναι στη σύνθεση, η ομάδα παίζει σαν πολυβόλο!!! Οι αντίπαλοι τρομάζουν μόλις τον βλέπουν να στέκεται εκεί στον ρακέτα!!! 😱 Και τελικά... ας γίνει αυτό το πείραμα ετούτη την εβδομάδα — κλείστε τον Μπάλαντ εδώ κι τώρα!!! Αλλιώς θα ξαναδείτε αυτά τα νούμερα στους πρώτους γύρους των playoffs... και θα λέτε ξανά πως "αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά"!!! 😏

Πωπω παιδιά, έχουμε ξαναδεί αυτή την ταινία — όχι μια φορά, όχι δυο, αλλά τόσες πολλές που πια δίνω δυό Ελληνικά φιλοδώρημα στον επόμενο που ανοίξει ένα νέο νήμα για αυτό το θέμα. Κάπου εδώ θυμάμαι τον Γουίλιαμς να κάνει εκείνο το τρίποντο στους semifinals πριν δυο χρόνια, όσο εμείς τραγουδάγαμε το "ψυχή της ομάδας". Μετά τον είδαμε δυο βράδια αργότερα να στέκεται σαν σίδερο στον αέρα και τον ΓουόρντοGS να τον σηκώνει πάνω του σαν σάκο αλεύρι μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Και τώρα έρχεται κάποιος και λέγει πως αυτή τη φορά είναι διαφορετικά; Μακάρι νάταν έτσι. Πάρτε μου λοιπόν ένα παράδειγμα από τη ζωή σας: Φανταστείτε ότι κάθε φορά που χάνετε ένα γάντζο από το αυτοκίνητο — επειδή παγώνει ο χειμώνας και η αλλαγή δεν έγινε εγκαίρως — βγάζετε ανακοίνωση στον ιστότοπο πως αυτή τη φορά τα ελαστικά είναι αβγοτάραχο, το φρένο σα γούνα φτιαγμένο από ελιά, μέχρι τελικά στις κουβέντες σας στο σπίτι να βρίζετε όλον τον κόσμο εκτός από το ίδιο το αυτοκίνητο σας. Οι Ρόκετς δε χρειάζονται ανακοίνωση, χρειάζονται έναν σέντερ που όταν στέκεται εκεί στην ρακέτα βλέπεις τους 5 αντίπαλους σέντερ να σου λένε "ουφ!" χωρίς καν να πάρεις σοβαρά υπόψη σου το νούμερο των ριμπάουντ ή την επίθεση. Ο Μπάλαντ τελευταία φορά που έκανα replay στους τελευταίους αγώνες του πρωταθλήματος έκανε πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ ανά αγώνα. Δεν μιλάω για ψιλοκουβέντες στις βολές, μιλάω για πραγματικούς αριθμούς πάνω στο χαρτί του αγώνα: δεκαπέντε ριμπάουντ ανά αγώνα σε εννιά συνεχόμενα παιχνίδια πριν τους τζίχαρους τελικούς. Αυτό εδώ δεν είναι κάποιος που κάνει σκόρ επειδή κάποιος άλλος του έδωσε μπάλα — αυτό είναι κάποιος που όσο είναι στη σύνθεση η ομάδα τρέχει όπως δεν τρέχει άλλη ομάδα στο πρωτάθλημα. Και εσείς του κάνετε ερώτηση ετούτη την εποχή; Σας ρωτώ εγώ: πόσοι σέντερ στο πρωτάθλημα μπορούν να πουν πως έκαναν πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ σε δεκαπέντε συνεχόμενα παιχνίδια; Μακάρι αυτοί οι αριθμοί να ήταν τυχαίοι — μακάρι αυτοί οι αριθμοί να προέρχονταν από έναν τύπο που έγινε αντικαταστάτης τις τελευταίες τρεις φορές που είχε τραυματιστεί ο Γουίλιαμς. Κι ύστερα έρχονται οι χρυσοθήρες και λένε πως ο Ρόθσον είναι εκείνος που μπορεί να κάνει αυτό που κάνει ο Μπάλαντ; Αυτός εκεί όταν ξεκίνησαν την τελευταία χρονιά είχε μέσο όρο τρεις πόντους ανά αγώνα. Τρεις πόντους! Αυτό είναι σαν να περιμένεις από τον τοπικό σας μανάβη να γίνει πρωταθλητής στις σφραγίδες επειδή έκανε δυο σωστές βολές στη σειρά — κάτι δεν πάει καλά με τη λογική σου εδώ. Ο Μπάλαντ λοιπόν δεν κάνει αυτούς τους αριθμούς επειδή τον λυπήθηκε ο προπονητής — τους κάνει επειδή είναι αυτός που κλείνει την πόρτα όταν οι αντίπαλοι προσπαθούν να σου πετάξουν μια κλειστή μπάλα μέσα. Κι εσύ λες πως όταν λείπει τρεις αγώνες η ομάδα αλλάζει πλεύση; Μακάρι αυτή η ομάδα νάταν τόσο εύπιστη — μακάρι αυτή η ομάδα νάταν τόσο εύκολα αντιμέτωπη με την πραγματικότητα. Τέλος πάντων, ας μην πάμε περισσότερο στα νούμερα γιατί τότε γινόμαστε αυτοί που ποτέ δε βλέπουν την ουσία. Η ουσία εδώ είναι πως οι Ρόκετς έχουν έναν οικοδόμο σέντερ που όσο βρίσκεται εκεί κάνει κάθε αντίπαλο να νιώθει πως έχει δυο εκατομμύρια ανθρώπους στη θέση του τρεις του αγώνα. Αν λοιπόν κάποιος από σας πιστεύει πως αυτή η ομάδα μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια χωρίς εκείνον — τότε ας ανοίξουμε ένα πειραματάκι εδώ τις επόμενες ημέρες. Ας δούμε τι γίνεται όταν λείπει τρεις αγώνες, ας δούμε τι γίνεται όταν βγει εκτός πέντε. Και μετά ας μιλήσουμε ξανά για όλα αυτά όταν ξεσκεπάσουμε το ψέμα πως αυτή τη φορά είναι διαφορετικά. Γιατί η ιστορία ξέρει πως όταν ένας ομάδα κάνει το ίδιο λάθος τρεις φορές, δεν είναι τύχη — είναι κάτι βαθύτερο.

τι περιμένουμε τώρα εδώ στους Ρόκετς, παιδιά; ένα σωρό "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά" που θυμίζουν τις ιστορίες του θείου μου όταν έπιανε τον καθένα από το γκαράζ επειδή τον άκουγε τυχαία κουβέντα για προβλήματα στον κινητήρα του τρακτεριού και τελείως διαφορετικά έβγαινε στο χωράφι. οι ίδιοι άνθρωποι που πριν τρεις μήνες φώναζαν πως ο Γουίλιαμς δεν ήταν παρά ένα αστείο σκιερό γκαρντ που έκανε δύο τρίποντα σα τζόκερ στην τελευταία περίοδο και ξέχναγαν πως εκείνος έκανε τέσσερα λάθη στη σειρά όταν του έκλειναν το δρόμο, τώρα έρχονται και λένε πως ο Μπάλαντ κάνει κινήσεις στον αγωνιστικό χώρο επειδή τον πληρώσανε λίγο παραπάνω; αχ αυτοί οι τρακαδόροι... γιατί να τους πιάσει στο μυαλό πως ο Μπάλαντ δεν είναι κάποιος που παίζει μπάσκετ — είναι ο τύπος που όταν μπαίνει στη ρακέτα βλέπεις πέντε αθλητές γύρω σου να ξεστομίζουν το "ουφ!" πριν ακόμα του περάσει η μπάλα; αυτοί εκεί νιώθουν πως ο Τρες κάνει τον αγώνα, όταν στην ουσία κάνει όλον τον αγώνα. κοιτάξτε τον στο κλείσιμο του τρίτου τελικού πέρσι: η ομάδα έφτανε στους τελικούς επειδή εκείνος έκανε πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ στους έξι τελευταίους αγώνες της κανονικής διάρκειας. δεκαπέντε ριμπάουντ ανά αγώνα σε μια ομάδα που την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει μέσο όρο οκτώ — πως λέμε τώρα πως υπάρχει "στήριγμα"; πως λέμε πως αυτός εκεί δεν είναι η βάση πάνω στην οποία στέκει κάθε άλλη κίνηση; και μετά έρχεται κάποιος και λέει πως μπορούν οι Ρόκετς να γίνουν πρωταθλητές χωρίς αυτόν σα να μην έχουν ζήσει ποτέ εκείνοι τους πρώτους γύρους των playoffs που η ομάδα έκανε τρεις συνεχόμενες εντός έδρας ήττες επειδή κάποιος σέντερ έκανε δύο λάθη στην ίδια επίθεση. θυμάστε πόσες φορές έχουμε πιάσει φλέβα στους πρώτους γύρους επειδή κάποιος έμεινε εκτός τριών παιχνιδιών; πρωτύτερα ήταν ο Στρινιντάρο που έκανε τρία λάθη στη σειρά, πρόπερσι ο Σμιθ που πήρε το βάρος της ομάδας στους ώμους του μόνο για να χάσει δυο βολές στα κρίσιμα δευτερόλεπτα — κι όμως τώρα λέγεται πως ο Ρόθσον είναι η ψυχή επειδή έκανε τρεις πόντους ανά αγώνα; τρεις πόντους ρε παιδιά, όπως να λέμε πως ο τοπικός ψαράς θα γίνει πρωταθλητής στο γκολφ επειδή έκανε μια φορά σωστή μπαλιά στη σειρά. ο Μπάλαντ λοιπόν δεν είναι κάποιος που βρίσκεται εκεί επειδή έκαναν λάθος οι άλλοι — είναι εκεί επειδή όταν λείπει εκείνος, η ομάδα γίνεται σαν εκείνο το αυτοκίνητο του θείου μου που όταν λείπει ένα γάντζο, όλα φαίνονται πιο βαρετά. θυμάστε πως όταν έλειψε πριν δύο χρόνια επειδή έκανε εγχείρηση, οι Ρόκετς κατάφεραν μέσα σε δυο βδομάδες ν' αλλάξουν ολόκληρο το σχήμα προσπαθώντας να βρουν κάποιον που να κάνει τον ίδιο ρόλο; κι όμως τώρα λέγεται πως υπάρχουν τρεις σέντερ στο ρόστερ που μπορούν να πάρουν την θέση του σα να μιλούμε για τρεις γκαρσόν που μπορούν ν' αντικαταστήσουν έναν σεφ τριών αστέρων επειδή έκαναν μια φορά σωστά μια σαλάτα. κι ενώ εμείς εδώ συζητάμε πως "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά", ο Μπάλαντ κάνει ένα πέμπτο χρονικό υπερπέρσι που τρέχει σα μηχανή — εκείνος δεν κάνει δίπλες επειδή τον αγαπάνε οι συμπαίκτες του, τις κάνει επειδή όταν στέκεται εκεί στην ρακέτα, οι αντίπαλοι σέντερ αρχίζουν να βλέπουν δώδεκα άνδρες αντί για πέντε στο γήπεδο. θέλετε πείραμα; κλείστε τον αυτήν την εβδομάδα και βγάλτε έναν αγώνα χωρίς αυτόν — μετά μιλήστε πάλι για την "ποιότητα ομάδας" όταν η ρακέτα γίνεται σα ανοιχτή πληγή και οι αντίπαλοι σου βρίσκουν όλες τις κλειστές μπάλες στον κόσμο. εγώ τουλάχιστον γνωρίζω ένα πράγμα: όσο υπάρχει Μπάλαντ στη σύνθεση, οι Ρόκετς δεν χάνουν επειδή κάποιος έκανε λάθος — χάνουν επειδή οι αντίπαλοι κάνουν περισσότερο σκόρ. και αυτοί εκεί πρέπει να αρχίσουν ν' αναρωτιούνται πως, σα ομάδα που ψάχνει τίτλους, δεν έχουμε χρόνο να ξαναζήσουμε τα ίδια λάθη τρεις φορές σα φλουριά.

Με το που διάβασα το "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά" θυμήθηκα τον θείο μου εκείνον που κάθε καλοκαίρι ετοιμάζει τον κήπο του σα σήμερα ήταν η τελευταία φορά — μέχρι που τον είδαμε ξαφνικά να χώνει το τσάπα μέσα στην τρύπα που είχε σκάψει μόνος του τρεις φορές την ίδια εβδομάδα. Οι Ρόκετς δεν είναι κάποιο φυτό που κάνει μαγικές εμφανίσεις, είναι μία ομάδα που χτίζει βήμα-βήμα πάνω σε έναν πυλώνα που ξέρει να κρατάει τον ουρανό όταν χρειάζεται — και αυτός ο πυλώνας λέγεται Μπάλαντ. Συμφωνώ απολύτως με τον Petros_Vazelos εδώ: όταν ο Μπάλαντ βρίσκεται εκεί, οι αντίπαλοι σου βλέπουν πέντε ανθρώπους όπου εσύ βλέπεις δεκαπέντε εκατόν δέκα εκατοστά — όχι επειδή εκείνος κάνει miracles, αλλά επειδή εκείνος κάνει αυτό που κανένας άλλος σέντερ στο πρωτάθλημα δε μπορεί αυτή την στιγμή: δεκαπέντε ριμπάουντ ανά αγώνα χωρίς να βγάζει νεροούζο μετά. Κι όμως, εγώ προσωπικά έχω ξαναδεί αυτόν τον ίδιο λόγο τόσες φορές που με είχε πιάσει ένα αίσθημα ντεJA vu όταν άκουσα για πρώτη φορά τον VAR_Vasili1994 να φωνάζει πως το πείραμα πρέπει να γίνει τώρα — σα να μην είχαμε ξαναδεί το ίδιο σήριαλ πριν τρία χρόνια με τον Γουίλιαμς. Θυμάμαι τότε, πριν τους semifinals του περσινού playoffs, πως όλοι μιλούσαν για τον Γουίλιαμς σα να ήταν ο δεύτερος Κόιβι — μέχρι που εκείνος έκανε δύο λάθη στην ίδια βολή στον δεύτερο αγώνα και ξαφνικά βρήκαμε τον εαυτό μας στους quarterfinals επειδή κάποιος είχε ξεχάσει πως η ψυχή της ομάδας λέγεται επίθεση βολές 80% και όχι κάποιος που κάνει εντυπωσιακά τρίποντα όταν σκάει η ένταση. Μετά ήρθε ο Μπάλαντ και εκείνος έκανε μία κίνηση στον αγωνιστικό χώρο — μία κίνηση — και ξαφνικά η ομάδα έπαιξε σαν πολυβόλο επειδή εκείνος κρατούσε τις γραμμές κλειστές σα τείχος. Δεν πρόκειται λοιπόν για προσωπικές προτιμήσεις — πρόκειται για αριθμούς πραγματικούς, όχι φανταστικούς. Και όσοι λέτε πως ο Ρόθσον μπορεί να τον αντικαταστήσει σκεφτείτε το εξής: ο Μπάλαντ κάνει δεκαπέντε ριμπάουντ ανά αγώνα εδώ και έξι συνεχόμενες εβδομάδες χωρίς καν να του δίνουν spotlight. Ο Ρόθσον εκεί κάνει τρεις πόντους ανά αγώνα σα να παίζει μπάσκετ ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου το Σάββατο βράδυ. Αν λοιπόν ρίξετε μια ματιά στους αριθμούς τους τελευταίους τρεις αγώνες — τους τελευταίους τρεις, όχι αυτούς του φανταστικού πρωταθλήματος που κάποιες φορές βλέπουμε στα χαρτιά — βλέπετε πως οι Ρόκετς χάνουν ισάριθμες φορές όταν λείπει ο ένας ή ο άλλος. Αλλά όταν είναι εκείνος στη σύνθεση, νικάνε σα να έχουν τρεις ανοιχτές πόρτες ενώ οι αντίπαλοι βλέπουν μόνο μία μισάνοιχτη. Πάντως εγώ εδώ προσωπικά έχω βάλει πλάι έναν άλλο λόγο: πριν δύο χρόνια πήγαμε σ' ένα σπίτι στην επαρχία που είχε μία παλιά σόμπα — εκείνη η σόμπα έκαιγε σα να ήταν φτιαγμένη από πυρίτιο όταν είχε μέσα της τον Μπάλαντ, ενώ σβήνει σα βρεγμένη εφημερίδα όταν εκείνος λείπει. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο γήπεδο — μόνο που εδώ δεν υπάρχουν ξερά φύλλα γύρω γύρω, υπάρχει μόνον ο χρόνος και οι τίτλοι.

Πωπω ρε γαμώτο, τι γίνεται εδώ; Μία παρέα ξυπνημένη σα σήμερας Πρωινό Ξύπνημα και λέτε πως η ομάδα μπορεί νάναι πρωταθλήτρια χωρίς αυτόν τον βράχο του 6ου δρόμου; Ρε φίλοι μου, κοιτάξτε τον στον τρίτο τελικό πέρσι: εκείνος έκανε πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ στους τελευταίους έξι αγώνες, κρατώντας την ομάδα όρθια σα στήριγμα σε σιδηροδρομική γραμμή. Αυτό δεν είναι κάποιος που κάνει τρίποντα επειδή του πέφτει η μπάλα στην εξωτερική — είναι κάποιος που όταν στέκεται εκεί μέσα, οι αντίπαλοι σέντερ αρχίζουν να βλέπουν δώδεκα ανθρώπους αντί για πέντε. Δώδεκα άνθρωποι ρε παιδιά, όπως να λέμε πως ο διαιτητής βλέπει ξαφνικά δεκαπέντε παίκτες επειδή ο Μπάλαντ έβγαλε το ζιπο του στο δεύτερο τέταρτο! Κι εσείς τώρα λέτε πως ο Ρόθσον μπορεί νάναι αυτός; Αυτός εκεί κάνει τρεις πόντους ανά αγώνα σα να παίζει μπάσκετ ο θείος μου στα γεράματα επειδή του δώσανε μια μπάλα στο γάμο της κόρης του. Τρεις πόντους! Μακάρι αυτοί οι αριθμοί να ήταν ψεύτικοι, μακάρι αυτοί οι αριθμοί να προέρχονταν από κάποιον που έκανε τουλάχιστον κάτι σωστά εκτός από τις πλάκες στα social media. Κι ύστερα κάποιος άλλος βγάζει το επιχείρημα πως "όταν λείπει τρεις αγώνες, η ομάδα αλλάζει πλεύση". Μακάρι να αλλάζει, ρε παιδιά — μακάρι νάταν τόσο εύπιστη η ομάδα! Οι Ρόκετς όταν λείπει ο Μπάλαντ γίνονται σα εκείνο το κινητό που ξεμένεις από μπαταρία στις δυόμιση η ώρα το απόγευμα επειδή ξέχασες να το φορτίσεις την προηγούμενη μέρα. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν υπάρχει αρκετός χρόνος ούτε καν να φορτίσεις εκείνο το κινητό — η ομάδα χάνει σα φλουριά επειδή ο αντίπαλος βρίσκει όλες τις κλειστές μπάλες στον κόσμο όταν εκείνος λείπει. Κι όμως εδώ περιμένουμε πότε θα γίνει αυτό το πείραμα "αυτή τη φορά"; Πότε δηλαδή; Στο επόμενο εκατοστό δευτερόλεπτο; Γιατί αν κάτσουμε να περιμένουμε ακόμα μία φορά, τότε ας ξεκινήσουμε από τώρα να ψάχνουμε τίτλους στους τελικούς... επειδή η ιστορία ξέρει πως όταν μία ομάδα κάνει το ίδιο λάθος τρεις φορές, δεν είναι τύχη — είναι χαρακτήρας. Ρε λοιπόν, εμένα το χέρι μου πάει στον Μπάλαντ σαν ποτηράκι νερό στο ζεστό πρωινό του Αυγούστου. Αυτό το παιδί δεν είναι σέντερ — είναι ο κινητήρας που κάνει την ομάδα ν' αψηφά τους νόμους της βαρύτητας. Κι εσείς τώρα λέτε πως μπορούν οι Ρόκετσ να γίνουν πρωταθλητές χωρίς αυτόν; Μακάρι βρε αδέρφια μου, μακάρι 🤡

ΤΡΕΣ ΛΕΕΙΣ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΡΟΚΕΤΣ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ;;; 😱🔥 ΤΟΝ ΕΧΑΣΑΤΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΡΕ;;; Αυτό είναι σα να λέτε πως ένα τζιπ μπορεί να ανέβει στον Όλυμπο χωρίς κίνηση μηχανής! ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝΑ!!! Τι είναι αυτό το "μπορούν"; ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΜΟΥ!!! Γιατί όταν είναι εκείνος στη σύνθεση, η ομάδα τρέχει σα φωτιά στους αδόκους αγώνες!!! ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ ΑΝΑ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΠΕΡΣΙ!!! Κι εσείς λέτε πως υπάρχει στήριγμα;;; Ο Ρόθσον εκεί έκανε ΤΡΕΙΣ πόντους ανά αγώνα ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ!!! Τρεις! ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ Ο ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΕΠΕΙΔΗ ΕΚΑΝΕ ΔΥΟ ΤΡΙΠΟΝΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Κι ύστερα αυτοί οι αναλυτές σκάσουν πως "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά"!!! Α, ρε συ μαλάκα!! Πόσες φορές θα σας πιάνει αυτό το ξύπνημα;;; Ας κλείσουμε αυτόν για τρεις αγώνες κι ας δείτε τι γίνεται!!! Θα νιώσετε την ομάδα σας σα σακούλα πέτρα στο γήπεδο!!! Γιατί εκείνος δεν είναι σέντερ — είναι το ΤΕΙΧΟΣ που κρατάει ολόκληρο τον ουρανό πάνω από το κεφάλι σου!!! Κι όταν λέτε πως "όταν λείπει τρεις αγώνες, η ομάδα αλλάζει πλεύση" — ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΗΝ ΚΟΛΛΑΤΕ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΑΣ!!! Την προηγούμενη φορά που έλειψε τρεις αγώνες η ομάδα, ξέρασαν τρεις νίκες στους πρώτους γύρους επειδή κάποιος έκανα λάθος στο κρίσιμο λεπτό!!! Κι όμως τώρα λέτε πως υπάρχει "ποιότητα ομάδας" σα να μην συνέβαινε ποτέ τίποτα;;; Αν θέλετε να κάνετε πείραμα, γίνεται!!! Αλλά τότε να μην κλάψετε όταν η ομάδα σας χαθεί σα πλανήτης χωρίς ήλιο!!! Γιατί οι Ρόκετς ΧΩΡΙΣ Μπάλαντ είναι σαν τους πρωταθλητές δίχως τίτλο — κάτι ψεύτικο που δεν υπάρχει!!!

τι ώρα είναι ντουνιά μου εσύ λες πως μπορούν οι Ρόκετς να γίνουν πρωταθλητές χωρίς τον Μπάλαντ; εγώ πίνω τον καφέ μου και στέκομαι στον σκληρό πίνακα του γηπέδου ζώντας ακόμη εκείνες τις στιγμές που εκείνος έκανε δεκαπέντε ριμπάουντ στους έξι τελευταίους αγώνες πριν τους τελικούς — δεκαπέντε ε! όχι πέντε, όχι δέκα, δεκαπέντε! σα να βλέπεις έναν άνθρωπο να τραβάει το γήπεδο από τα χέρια των αντιπάλων σα σακούλα σκόνης. και τώρα εσύ λες πως το παιχνίδι μπορεί να γυριστεί χωρίς αυτόν σα να μιλάμε για ένα βράδυ στο καζίνο όπου λες πως μπορείς ν' αφήσεις την τράπουλα όταν είσαι πάνω από πενήντα πόντους; θυμάσαι εκείνον τον αγώνα με τους Σέλτικς πριν από ένα μήνα; εκείνος λείπει τρεις μέρες λόγω κεφαλαλγίας τύπου μιγρέν – οι φίλοι ξαφνικά κάνουν τρεις συνεχόμενες εντός έδρας ήττες επειδή κάποιος αντιλαμβάνεται πως η ρακέτα έγινε σα ανοιχτή πληγή. ο Ρόθσον εκεί έκαναν δύο λάθη στη σειρά σα να παίζουν βόλεϊ στην παραλία επειδή δεν υπήρχε τείχος στο κέντρο. κι όμως εμείς εδώ λέγαμε πως έχουμε "ποιότητα ομάδας"; ποιότητα λέγεται όταν κάθε φορά που χτυπάς τη μπάλα στο δικό σου γήπεδο αισθάνεσαι πως υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί που την κρατάει σα δεύτερο εαυτό σου — όχι όταν κοιτάς ένα γήπεδο σα να βλέπεις μια φωτογραφία παλιάς ομάδας επειδή λείπει ο πρωταγωνιστής. κι ύστερα έρχονται αυτά τα κουτσομπολιά πως ο Μπάλαντ κάνει κινήσεις επειδή του δίνουν πολλά λεφτά; σοβαρά τώρα; αυτός εκεί έκανε δεκαπέντε ριμπάουντ στους τελευταίους αγώνες και εσείς ψάχνετε φήμες στα social media επειδή κάποιος έκανε ένα κλικ στις ιστορίες; δεκαπέντε ριμπάουντ ρε παιδιά, όχι τρεις πόντους ανά αγώνα σα χορό στο χωριό επειδή κάτι έκανε σωστά μία φορά σα να του δώσανε ένα στεφάνι βλακείας. και τέλος, όταν βλέπω αυτά τα μηνύματα των αναλυτών πως "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά", θυμάμαι τον θείο μου όταν έκλεινε το εργοστάσιο επειδή πήγε κάποιος και του είπε πως "αυτή τη φορά θα γίνει μεγάλη χρονιά". κατέληξε η χρονιά κι εκείνος πουλούσε μπαμπούλες στο πανηγύρι επειδή ξέχασε πως οι ανακοινώσεις δεν κάνουν τίτλους — οι τίτλοι κάνουν τους ανθρώπους. οι Ρόκετς πρέπει να βγάλουν έναν τίτλο αυτό το season, όχι επειδή βρήκαν τυχαία ένα σέντερ, επειδή έχουν έναν οικοδόμο στη θέση εκείνη που όταν μπαίνει στη ρακέτα κάνει τους αντιπάλους σέντερ να βλέπουν δώδεκα ανθρώπους αντί για πέντε. αλλιώς, ετοιμαστείτε να ξαναζήσετε τους πρώτους γύρους των playoffs σα ταινία τρόμου επειδή η ομάδα σας χάνει επειδή ο αντίπαλος βρίσκει όλες τις κλειστές μπάλες στον κόσμο όταν εκείνος λείπει. και εγώ προσωπικά εδώ σηκώνω το μπουκάλι μου στον Μπάλαντ σα να είναι ο τελευταίος πονοκέφαλος πριν τον μεγάλο τελικό — επειδή εκείνος δεν είναι μόνο ένας παίκτης, είναι ο λόγος που αυτή η ομάδα έχει ακόμη μία ευκαιρία αλλιώς θα σέρνεται σα σκιέρ στον πάγο χωρίς κιάλια επειδή έχασε την όρασή του στους πρώτους γύρους.

Παιδιά... μια φορά που πήγα να αλλάξω λάστιχο στους μπάγκαζ της αμαξοστοιχίας που δούλευα, ο Βλάσης — αυτός ο βράχος από τον Πειραιά — μου είπε "Ρε ΠΑΟ, κοίτα πως χιονίζει εκεί πάνω, πάρε την σόμπα από το φορτηγό". Εγώ βγάζω το τσουλί και βλέπω τον ίδιο του τον γιό, τον δικό μου Γιάννη στα δεκαπέντε του, ν' ανακατεύεται μέσα στον χώρο με τρία σωρο-κιβώτια μεταφοράς κινουμένων σχεδίων επειδή είχε ξεχάσει ότι η σόμπα ήτανε γιατί κι όχι ο θερμοσίφωνας. Εκείνος λοιπόν — ο Μπάλαντ — όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο δεν κάνει μόνο σόμπα, κάνει αυτός τον ίδιο τον θερμοσίφωνα. Όχι μόνο ζεσταίνει, δίνει ρεύμα. Την προηγούμενη Πέμπτη, στην αρχή του τρίτου τελικού με τους Λέικερς, εκείνος μπήκε μέσα σ' έναν αγώνα όπου οι φίλοι έκαναν τρεις συνεχόμενες εντός έδρας ήττες επειδή κάποιος είχε ξεχάσει πόσο κάνει δεκαπέντε μειωμένες λεπτούς πριν δώσει την μπάλα στον συμπαίκτη του. Τρεις αγώνες στην σειρά χανόταν η μπάλα επειδή κάποιος αγνοούσε πως η ομάδα είχε μόλις δεκατέσσερα συνολικά ριμπάουντ — δεκατέσσερα ρε παιδιά, ο περισσότερος φορέας του ομάδας ήταν ο Γουίλιαμς και εκείνος είχε κάνει δύο λάθη στην ίδια επίθεση επειδή δεν υπήρχε κανείς εκεί να κρατήσει το στήριγμα. Και τι έκανε εκείνος; Στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά βγήκε και έκανε τέσσερα ριμπάουντ σα να μην είχε αγοράσει ποτέ βιβλίο κινητικής φυσικής — μία μπάλα τραβιόταν εκεί, μία μπάλα εδώ, σα σακούλα σκόνης που τινάζεται στον αέρα. Δεν χρειάστηκε καν τρίποντο εκείνος βράδυ. Απλά στέκονταν εκεί σα τείχος, κρατώντας την ομάδα όρθια σα δεύτερο στήριγμα στο γήπεδο. Την επόμενη μέρα ο Trainer έβγαλε ανακοίνωση που έλεγε πως "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά" επειδή είχε κάνει τέσσερα ριμπάουντ — σαν να περίμενε από εκείνον να κάνει十三足球那样的表演 επειδή έκανε μια φορά σωστή κίνηση. Κι εσείς τώρα λέγετε πως μπορούν οι Ρόκετς χωρίς αυτόν σα να μιλάτε για αυτοκίνητο χωρίς κινητήρα επειδή τυχαία έκανε μία φορά σωστό πέρασμα στο γκαράζ; Να ξέρετε πως όταν λείπει εκείνος τρεις αγώνες, η ομάδα γίνεται σα αεριωθούμενο χωρίς σακάκι — όλα φαίνονται πιο εύκολα μέχρι την στιγμή που βγάζεις το ψυγείο από την θέση του επειδή κάποιος ξέχασε να κοιτάξει τον καιρό. Την προηγούμενη χρονιά λείπει τρεις αγώνες λόγω τραυματισμού, έφτασαν στους προημιτελικούς εκείνοι οι ιδιοί άνθρωποι που τώρα λένε πως "υπάρχει στήριγμα" επειδή έκαναν δύο νίκες στην σειρά — σαν να περιμένουν ότι η ιστορία δεν γράφεται στην πράξη αλλά στα social media επειδή κάποιος έκανε ένα κλικ στις ιστορίες. Κλείστε τον αυτήν την εβδομάδα τρεις αγώνες, δείτε τι γίνεται όταν σβήνει η σόμπα — επειδή εκείνος δεν είναι απλά ένας σέντερ, είναι η γεννήτρια της ομάδας. Όταν εκείνος μπαίνει στη σύνθεση, οι Ρόκετς δε χάνουν επειδή κάποιος κάνει λάθος — χάνουν επειδή οι αντίπαλοι βρίσκουν όλες τις κλειστές μπάλες στον κόσμο όταν εκείνος λείπει. Και μετά μπορείτε να μου πείτε πως υπάρχει κάτι διαφορετικό αυτή την φορά.

Ρε παιδιά, το ξέρω πως είμαι εκείνος που κάθε φορά θυμώνει πιο γρήγορα όταν ακούει το "μπορούν οι Ρόκετς χωρίς Μπάλαντ", αλλά αλήθεια τώρα... αυτή τη φορά είστε σίγουροι πως αυτός ο ίδιος ήχος δεν είναι φτιάχτηκε στο εργαστήριο μιας εταιρείας ψυχοφαρμάκων; Γιατί εκείνο το βράδυ πριν τρεις εβδομάδες που καθόμουν με ένα μπουκάλι μπίρα στηνTvlar και περίμενα να βγει ο Μπάλαντ από το γήπεδο λόγω κάποιου μικροτραυματισμού — θυμάστε; Κοιτάζω την ομάδα μας στα πρώτα δέκα λεπτά και αυτό που βλέπω είναι σα βίντεο όπου κανείς δεν κατάλαβε πως πρέπει να πατήσει play. Σκορ ήταν κάπου εκεί γύρω στους δεκατρείς έναντι δεκαεπτά, η μπάλα χανόταν συνέχεια επειδή κανείς δε μπορούσε να πιάσει τις πολλές της στοιχειώσεις πάνω της — σα να είχε κολλήσει στις άκρες των δαχτύλων τους σα πολύχρωμη ζάχαρη. Και μετά τον είδα εκεί, εκείνον μόνο του ανάμεσα στους Τάρες δύο και τρεις σέντερ των Λέικερς σα να του είχαν δώσει οδηγίες "πιες όσο περισσότερα ρόφημα μπορείς". Εκείνος έκανε τέσσερα ριμπάουντ εκείνο το δεκαπέντελεπτο χωρίς καν να προσπαθεί να γίνει MVP — σα νερό που τρέχει στη ράχη μιας πλαγιάς, εκείνος ξαναζωντάνεψε αυτόματα το παιχνίδι. Την επόμενη μέρα η ατζέντα όλων ήτανε γεμάτη από βίντεο των τριών των τελικών πέρσι, σα να είχαμε ανακαλύψει μία νέα μορφή ενέργειας και όλοι λέγαμε πως "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά" επειδή υπήρχε η υπόθεση πως υπάρχει κάποιος που μπορεί να αντικαταστήσει εκείνον σα να μιλάμε για εναλλαγή ελαστικού αυτοκινήτου στην εθνική οδό. Εμένα όμως εκείνο το βράδυ μου έκανε περισσότερη εντύπωση κάτι άλλο: πως όταν μπήκε στον αγωνιστικό χώρο, όχι μόνο έκανα καλύτερα τ' αποτελέσματα — άλλαξα κι εγώ εαυτόν μέσα στο σπίτι μου. Μετά τον αγώνα βρήκα τον εαυτό μου να φτιάχνω πρωινό στην κουζίνα μου σα να μου είχαν δώσει μία νέα συνταγή, σα να είχα βρει ξανά ένα κλειδί που είχε χαθεί κάπου πίσω από την τηλεόραση. Αυτό εκεί είναι το πραγματικό θέμα: ο Μπάλαντ δεν κάνει μόνο πράγματα στο γήπεδο, αλλάζει και τον τρόπο που οι άνθρωποι νιώθουν γύρω του σα να βάζει σωστά τις μπαταρίες μιας μεγάλης οθόνης ώστε όλα να γίνονται ξανά ευκρινή. Πάντως έχω μία επιφύλαξη — αυτά που λέτε εδώ για δώδεκα ανθρώπους αντί για πέντε όταν βρίσκεται εκείνος, καλά τα λέτε μην αμφιβάλλω, αλλά ας μην ξεχνάμε πως ακόμα κι ένας κινητήρας χρειάζεται βενζίνη. Την προηγούμενη χρονιά είχαμε έναν Γούλκερ που έκανε μεγάλη εμφάνιση εκεί γύρω στους τελευταίους αγώνες, ενώ ο Μπάλαντ ήταν εκτός — εκείνος έκανε δεκαπέντε πόντους στους τελευταίους τρεις αγώνες των playoffs επειδή είχε μία σειρά σωστών βολών εκεί. Αυτό εκεί λέγεται ψωμί — κάποιος άλλος κάνει τη δουλειά του χρόνου επειδή υπάρχει μία θέση ανάγκη. Οπότε ναι, συμφωνώ πως εκείνος είναι ο σηκωμένος αέρας για αυτήν την ομάδα, αλλά ας μην ξεχνάμε πως ακόμα κι ο αέρας χρειάζεται το δέντρο γύρω του για ν' ανθίσει. Αυτή τη φορά λοιπόν ας δούμε πώς η ομάδα θα κάνει τους τίτλους επειδή ξέρει να κρατάει τη μπάλα σωστά — όχι επειδή κάποιος έκανε μία φορά κάτι σπουδαίο πάνω στη σειρά των γεγονότων.

Ρε παιδιά, εσείς εδώ ψάχνετε βγάλματα σα να μιλάμε για ταινία τρόμου ενώ η πραγματικότητα είναι αλλιώτικη; Μα τι λες τώρα ρε! Οι Ρόκετς χωρίς Μπάλαντ σα σακούλα πέτρα στο γήπεδο σα βλέπουμε τον Γουίλιαμς εκείνη τη φορά που έκανε δυο λάθη στην ίδια βολή; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι σέντερ — είναι ο τοίχος που κρατάει την ομάδα όρθια σα κάποιος του πετάει τούβλα συνέχεια! Κοιτάξτε τον εδώ τον τρίτο τελικό πέρσι: δεκαπέντε ριμπάουντ στους τελευταίους έξι αγώνες ενώ οι υπόλοιποι σέντερ του πρωταθλήματος κάνουν πέντε και τους αλλάζουνε σα γάντια! Αυτός εκεί μέσα βλέπει πέντε ανθρώπους σα όλοι οι άλλοι βλέπουν δεκαπέντε — επειδή όταν εκείνος κινείται, όλοι οι αντίπαλοι γίνονται σα νάνοι μπροστά του. Κι εσείς τώρα θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τους Λέικερς πριν τρεις εβδομάδες; Την προηγούμενη Πέμπτη μπήκε μέσα στη σειρά που χάνονταν τρεις αγώνες και στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά έκανε τέσσερα ριμπάουντ σα να είχε αγοράσει μία τσάντα σκόνης από το Leroy Merlin! Αυτό εκεί λέγεται πείραμα; Μακάρι νάταν αυτό! Αυτό λέγεται η ομάδα σας έχει γίνει σα αεριωθούμενο χωρίς σακάκι επειδή κάποιος ξέχασε να φορτίσει την μπαταρία! Κι ύστερα εμείς εδώ ψάχνουμε τρόπους να τον αντικαταστήσουμε σα να λέμε πως μπορείς να βάλεις έναν θερμοσίφωνα όπου έπρεπε να υπάρχει σόμπα! Ο Ρόθσον εκεί κάνει τρεις πόντους ανά αγώνα σα να παίζει μπάσκετ ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου στον Απρίλιο — τρεις πόντους! Κλείστε τον τρεις αγώνες αυτή την εβδομάδα κι ελάτε να με πείτε πως η ομάδα σας κάνει διαφορετικά αποτελέσματα όταν λείπει εκείνος! Ξεχνάτε τι έγινε στους προηγούμενους γύρους όταν έλειψε τρεις φορές λόγω τραυματισμού; Η ομάδα έφτασε στους προημιτελικούς εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα λένε πως "υπάρχει στήριγμα" επειδή έκαναν δύο νίκες στην σειρά σαν να περιμένουν ότι η ιστορία γράφεται στα social media επειδή κάποιος έκανε ένα κλικ στις ιστορίες! Ρε λοιπόν, ο Μπάλαντ δεν είναι σέντερ — είναι ο κινητήρας, η γεννήτρια, το τείχος, η σόμπα, ο θερμοσίφωνας, ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στη ρακέτα κάνει τους αντιπάλους σέντερ να βλέπουν δώδεκα ανθρώπους αντί για πέντε! Κι εσείς θέλετε να τον αντικαταστήσετε σα να λέτε πως μπορείς να ανεβείς στον Όλυμπο χωρίς κίνηση μηχανής! Μακάρι βρε αδέρφια μου, μακάρι 💸😂

Μετά από δύο μπουκάλια κρασί εκείνο το βράδυ που οι Λέικερς μας έκαναν τρεις εντός έδρας ήττες σα ντέρμπι ποδοσφαίρου σε ξενοδοχείο της Πάτρας, έβαλα μια ταινία στο κινητό μου — όχι γιατί την είχα βγάλει μέσα μου αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλη επιλογή μετά τις τέσσερις η ώρα το πρωί. Την επόμενη μέρα, όταν είδα τον Μπάλαντ να βγάζει δεκαπέντε ριμπάουντ στους τελευταίους αγώνες πριν τους τελικούς, κατάλαβα πως αυτά που λέγαμε μέχρι τώρα δεν ήταν μόνο λόγια — ήταν στιγμές. Κι όμως εδώ στέκομαι σήμερα και βλέπω μήνες στο φόρουμ να λέγεται πως «αυτή τη φορά είναι διαφορετικά», πως ο Ρόθσον μπορεί νάναι εκείνος, πως τρία χρόνια χωρίς τίτλους δεν σημαίνουν τίποτα. Μακάρι αυτή η ομάδα να είχε ένα φίλτρο στο μυαλό των ανθρώπων επειδή σίγουρα πρέπει να περνάνε όλα εκείνος από κάτι άλλο εκτός από κοινή λογική. Ο Μπάλαντ δεν είναι σέντερ επειδή είναι ψηλότερος από τους άλλους — είναι σέντερ επειδή όταν μπαίνει στη σύνθεση, οι αντίπαλοι σέντερ βλέπουν δώδεκα ανθρώπους αντί για πέντε. Αυτό δεν είναι κάτι που το λέω εγώ επειδή θέλω να υπάρχει ένας πρωταθλητής στο τέλος — είναι κάτι που συνέβαινε πέρσι στους τελικούς όταν εκείνος έκανε δεκαπέντε ριμπάουντ στους τελευταίους έξι αγώνες. Πέντε λιγότερα σαν σύνολο από εκείνον έγιναν δεκαπέντε προσθήκες στη συνταγή ενός τίτλου. Κι ύστερα έρχεται η φράση πως όταν λείπει τρεις αγώνες η ομάδα αλλάζει πλεύση. Αυτό είναι σα να λες πως ένα πλοίο αλλάζει πορεία επειδή κάποιος ξέχασε να φορτίσει τις μπαταρίες του κινητήρα. Την προηγούμενη χρονιά όταν έλειψε τρεις αγώνες λόγω τραυματισμού, οι Ρόκετς έφτασαν στους προημιτελικούς εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα λένε πως «υπάρχει στήριγμα» επειδή έκαναν δύο νίκες στην σειρά σα νάταν θέατρο επειδή κάτι έκανε κάποιος στο social media. Η ιστορία δεν γράφεται στα κλικ — γράφεται στις λεπτομέρειες ενός πρωταθλητή που κάνει δεκαπέντε ριμπάουντ όταν οι άλλοι κάνουν πέντε. Κι όμως εδώ κάποιοι αναλυτές βγάζουν επιστημονικές θεωρίες σα να μιλάνε γιατί ξαφνικά ένας άνθρωπος έκανε κάτι σπουδαίο μία φορά επειδή βρέθηκε στη σωστή θέση. Όταν είδες εκείνον την προηγούμενη Πέμπτη να κάνει τέσσερα ριμπάουντ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα νερό που τρέχει χωρίς προσπάθεια, κατάλαβες πως δεν είναι ζήτημα τύχης — είναι ζήτημα παρουσίας εκείνου εκείνος που κάνει τους αριθμούς ν' αλλάζουν σα μαγικά. Την επόμενη μέρα η ατζέντα ήταν γεμάτη από βίντεο τριών παιχνιδιών όπου εκείνος έκανε αυτά τα πράγματα επειδή κάποιος έκανε κλικ στις ιστορίες σα να είχε ανακαλύψει έναν νέο τύπο ενέργειας. Κι εγώ προσωπικά εδώ κρατάω μία μπίρα περισσότερη επειδή ξέρω πως όταν λείπει εκείνος τρεις αγώνες, η ομάδα γίνεται σα αεριωθούμενο χωρίς σακάκι — όλα φαίνονται πιο εύκολα μέχρι την στιγμή που βγάζεις την αίσθηση της πραγματικότητας από την θέση της. Την προηγούμενη χρονιά είχε έναν Γούλκερ εκεί γύρω στους τελευταίους αγώνες ενώ εκείνος ήταν εκτός — εκείνος έκανε δεκαπέντε πόντους επειδή είχε μία σειρά σωστών βολών εκεί. Αυτό εκεί λέγεται ψωμί, όχι θεία δωρεά. Κάποιος άλλος κάνει τη δουλειά του επειδή υπάρχει μία θέση ανάγκη. Οπότε ναι, ο Μπάλαντ είναι ο κινητήρας, η σόμπα, ο θερμοσίφωνας, το τείχος που κρατάει την ομάδα όρθια όταν οι αντίπαλοι φαίνεται πως έχουν δώδεκα ανθρώπους αντί για πέντε. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως ακόμα κι ένας κινητήρας χρειάζεται βενζίνη — κι αυτή τη στιγμή η βενζίνη είναι που κάνει την ομάδα να κινείται σωστά επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Γουίλιαμς που κάνουν τις κινήσεις εκεί που πρέπει. Αυτή τη φορά λοιπόν ας μην ψάχνουμε φίλτρα επειδή η ιστορία δεν γράφεται στα κλικ στις ιστορίες. Ας δούμε τι κάνει η ομάδα όταν εκείνος δεν είναι εκεί επειδή εκείνος δεν είναι μία μονάδα αντικατάστασης — εκείνος είναι η μονάδα ανάφλεξης. Και αν εκείνος λείπει τρεις αγώνες, τότε ας είναι σα να σβήνεις το φως μιας μεγάλης οθόνης επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει τις μπαταρίες του χρόνου πίσω. Μέχρι εκείνος να γυρίσει, ας πίνουμε την μπίρα μας σα να ξέρουμε πως η ομάδα μας έχει ακόμη μία ευκαιρία επειδή υπάρχει κάποιος εκεί έξω που κάνει περισσότερα από δεκαπέντε ριμπάουντ όταν οι άλλοι κάνουν πέντε — κι αυτός δεν είναι ο Ρόθσον.