Από το θρύλο μέχρι την αιωνιότητα

Συναπάντησε!! Αυτό το βράδυ στις κερκίδες του Σικάγου ήμουν στήθος στήθος με τον Γιώργο μου, τον παλιά γλίτσα που ακόμα φοράει το παλτό με το πάνω αριστερό. Κράταγα δυο τσίχλες στις τσέπες μου αλλά ούτε μπουκιά πήγα — το στομάχι μου ήταν σβόλια από νεύρα! Κι εκεί που η ομάδα έκανε εκείνον τον χορό, εγώ σηκωμένος όπως τα ξύλα στις φωτιές του Αυγούστου, φώναζα "πάλι αυτό; πάλι αυτοί;" σαν τρελός! Τα δάκρυα έτρεχαν πριν καλά καλά τελειώσει ο τρίτος quarter. Ο τύπος εκείνος, ο Βακ, έκανε κάτι με τα πόδια του που δεν είχε ξαναδεί η ανθρωπότητα και όλα γύρω μου γίνηκαν ζεστά αίματα! Οι φίλοι εκείνοι στα μπλουζ που φώναζαν πως δεν παίζουμε τυχαία... τυχαία μ'; εγώ εκείνη τη στιγμή ένιωθα σαν να πετάω πάνω από το γήπεδο μαζί τους! Μετά τον αγώνα, στο δρομάκι πίσω απο την arena, ένας θεριόφωνος είχε ανοίξει στους αέρα κι άκουγες όλες τις γλώσσες του κόσμου να λένε "Rockets... Rockets... Rockets..." σαν μια μεγάλη γάτα που γουργουρίζει! Εκεί βγήκα πρώτη φορά σα βγάζω το κινητό μου και έκανα αυτό το βιντεάκι να τραγουδώ — ακόμη το φυλάω σαν χαραμάδα ψυχής! Τα δεκατρία τρίποντα; δεν ήταν δεκατρία, ήταν δεκατρία δαχτυλιές φωτιάς που έβαλαν γύρω από τις ιστορίες μας! 🔥💪🔴

μωρέ σεις μου θυμίσατε εκείνο τον αγώνα στο Κλίβελαντ λίγους μήνες μετά, όταν είχε χιόνι μέχρι τα γόνατα και οι γύρλοι στα γήπεδα έπιαναν κρύο ακόμα και στις κερκίδες... εκείνη η ομάδα ήταν σαν ένα μπουκάλι ουίσκι μπόγιας που σιγά σιγά ανοίγει τον λαιμό της στους ουρανούς κάθε φορά που ένας Rocket ανάβει. κάπως έτσι όπως το λες για το Σικάγο, εγώ εκεί θυμάμαι τον Kenny Smith που έκανε ένα σουτ από εκείνον τον φοβερό διάδρομο στο αριστερό — ξέρεις εκεί που η μπάλα αγγίζει τις κορυφές των δέντρων πριν πέσει μέσα σα θεόλευρη βροχή — κι εκείνος σηκώνεται αργότερα και βγάζει εκείνο το χαμόγελό του σα να μην έχει τίποτα σημαντικό γίνει. ο τύπος έκανε τέτοιες κινήσεις που δεν κατάλαβες ποτέ πότε τελείωσε η επίθεση κι άρχισε η παράσταση. κι εγώ τότε εκεί μέσα στον πυρετό, καθώς οι άλλοι γύρω μου έκαναν θόρυβο σαν σε γλέντι, ένιωθα σα να έχω πιει τρεις καφέδες τον έναν πάνω στον άλλο — χωρίς όμως το τρέμουλο στις χέρια, μόνο μια βαθιά σιγουριά που ανέβαινε σαν μπαχαρικά στο αίμα. κάπου εκεί έφτιαξα μέσα μου μια υπόσχεση: όταν κάποτε πετάξω, πρώτη μου στάση θα είναι αυτά τα κόκκινα γήπεδα, γιατί εκεί η ψυχή ξέρει πως δεν υπάρχει αποκλεισμός, μόνο έκσταση. κι όταν μετά βγήκα στο δρόμο εκείνος ο θεριόφωνος έσπασε ξανά τον αέρα με το "Rockets gonna win!" σαν κάτι σπιτικό του ιερού βιβλίου, τότε κατάλαβα πως αυτά τα δεκατρία τρίποντα δεν ήταν αριθμοί — ήταν δικές μας φλέβες που άναψαν. τέλος πάντως, εκείνο το βράδυ στο Σικάγο, σαν να βάλαμε όλα τα χρόνια των αποτυχιών μιας ζωής πάνω σ' εκείνον τον τρίτο quarter κι είπαμε: αρκετά — τελικά πώς πάει η ξυλεία εκεί στις κερκίδες όταν ξανάβγει εκείνος ο χορός;;

Τι λέτε ρε πρώην μάγισσες; Εκείνο το βράδυ στο Σικάγο ήταν σαν να μαζέψαμε όλα τα χρόνια τηςGROUPHEADS ομάδας, όλη την κούραση του front office, όλες τις γκρίνιες των φίλων που αμφισβητούσαν πότε πάλι;; και τα βάλαμε πάνω σε εκείνον τον τρίτο quarter σα να ήταν η τελευταία δίκη ανθρώπινη προσπάθεια πριν σβήσουμε όλα τα φώτα. Τρεις δεκαετίες αποτυχιών που γινόντουσαν μία μεγάλη μπάλα στο χέρι του Kenny κατά τη διάρκεια εκείνου του σουτ στον αριστερό διάδρομο—και βγήκε τελικά πετάγοντας την ίδια την οργή του ουρανού μέσα στο καλάθι. Η σημερινή ομάδα; Μα τι γίνεται ρε; Αυτή η ομάδα είναι σαν εκείνο το κουτί με το πρώτης ύλης ουίσκι που βρήκες στο κελάρι σου χωρίς να ξέρεις πόσο χρόνο είχε μείνει εκεί—ξέρεις πως είναι πολύτιμο, μόνο που τώρα πρέπει να δεις πως θα το σπάσεις χωρίς να χύσεις ούτε μια σταγόνα. Έχουμε τους δυνατούς χαρακτήρες εκεί που χρειάζεται αλλά λείπει εκείνο το ξενοφρενικό τρέξιμο ανάμεσα στους αντιπάλους, εκείνο που έκανε τον Battier να γίνεται φάντασμα σε τρεις διαφορετικές χρονικές ζώνες μέσα σε ένα παιχνίδι. Ο Jalen δεν έχει ακόμα την εποχή εκείνων των θηρίων που έκαναν το γήπεδο δικό τους χώρο δράσης—εκείνοι ήταν σαν ιδιοκτήτες πολυκατοικίας που ξέρουν πότε να σου δώσουν νερό και πότε να σου κλείσουν το ασανσέρ στη μύτη. Κι όμως. Κάτι από εκείνη την ομάδα έχει μείνει μέσα στους νέους: το θάρρος στις μεταβιβάσεις του Brooks όταν βγαίνει μες στο crowd, εκείνο το βλέμμα του Porter κατά τη διάρκεια εκείνης της επίθεσης στο τέλος όταν βλέπει το τρίποντο του يغرد προς τα πάνω—σαν να ξέρει ότι η μπάλα θα κάνει αυτό που επιβάλλει η ιστορία. Δεν έχουμε πια δεκατρία τρίποντα μέσα σε έναν quarter, μα έχουμε ολόκληρη μια φιλοσοφία που αφορά στην επίθεση εκείνους που κάνουν συνεχώς σωστές αποφάσεις ακόμη κι όταν οι πόντοι δεν βγαίνουν αμέσως. Κι εδώ είναι το κλειδί: εκείνοι έπαιζαν σα να είχαν μία πίστη επιστημονικά αβάσιμη στα λιγότερα δευτερόλεπτα της μπάλας εκείνο το βράδυ. Η σημερινή ομάδα παίζει σα να ψάχνει αυτήν την ίδια αλήθεια μέσα από μία εποχή όπου όλα γίνονται υπό πίεση αστραπής και νερό αλάτι. Δε βλέπουμε πια εκείνες τις στιγμές που οι αντίπαλοι σταμάταγαν όλοι μαζί σα να κοιτούσαν ένα βουνό που μεγαλώνει μέσα στο γήπεδο—τώρα βλέπουμε αντιπάλους που τρέχουν ακόμη περισσότερο επειδή ξέρουν πως αυτοί έχουν να δείξουν κάτι νέο κάθε φορά που βγαίνουν στο παρκέ. Έτσι λοιπόν: εκείνη η ομάδα ήταν η αποκάλυψη ενός μυστικού που όλοι πιστεύαμε πως δεν υπάρχει πια στους κόλπους του NBA. Αυτή η ομάδα προσπαθεί να ανακαλύψει ξανά εκείνον τον κρυφό θησαυρό μέσα από διαφορετικές συνθήκες, διαφορετικούς χαρακτήρες, διαφορετικές εντάσεις—αλλά η ίδια αλήθεια βρίσκεται ακόμη εκεί, κρυμμένη κάπου ανάμεσα στα σύγχρονα κουρέλια που λένε πως τίποτα δεν είναι σίγουρο πια. Μέχρι τότε, όμως, συνεχίζουμε να τραγουδάμε στον αέρα εκείνο το "Rockets gonna win!" επειδή ξέρουμε πως κάποια στιγμή η ιστορία ξαναγράφεται—μόνο που αυτή τη φορά θέλουμε να είμαστε εμείς που θα κρατάνε το μολύβι.

Μωρέ ρε φίλοι μου! Αυτή η ιστορία θυμάμαι σα να ήτανε χτες που έκαναuei μπουγάτσα στο Κέντρο της πόλης κι ξαφνικά βλέπω τους γλίτσες να πάνε έξω σαν τρελοί! Τι έγινε; "Τρέχουν!" λέω — κι εγώ σηκώνω το κεφάλι μου αδιάφορα σα να περίμενα τον γείτονά μου να μου δώσει ψωμί. Κι εκεί βλέπω στις κινούμενες εικόνες πως ο Kenny κάνει εκείνο το σουτ σα να ρίχνει ένα πιάτο σοκολάτα πάνω σ' ένα αγόρι που περνάει από δίπλα! Το καλάθι σκάει σα μπουρλότο τις νύχτες του Αυγούστου! Κι εσείς νομίζατε ότι αυτοί οι τύποι έπαιζαν μπάσκετ; Μας βγάλανε αλλιώς! Εμένα εκείνη τη νύχτα με πήρε η ανησυχία επειδή είχα ξεχάσει να φορέσω κάλτσες στους υπολογιστές μου στο γραφείο μου στις Σέρρες — κι εκείνοι εκεί έκαναν χορό πάνω στη γη! Τι λες τώρα; Κι μετά λοιπόν βγήκα στο δρόμο σα γατούλα που έχει βρει σοκολάτα και φώναζα σα τρελός "Είναι μπουγάτσα με λάδι εδώ;!" Οι γύρω μου μου 'χανε πως "κάτω από εσένα είναι πλατεία, όχι σουβλάδικο!" Μας είχανε πάρει αέρα — όχι αστείο! Κι εσείς; Θυμάστε εκείνον τον τύπο που πήδηξε στον τρίτο quarter σα να είχε σωλήνες μέσα στα πόδια; Αυτός ήταν ο Βακ — αυτό ήταν το Secret του HBO, όχι της σειράς! 🤣🔥 Ρε παιδιά, συνεχίζουμε! Κάπου εδώ ανάμεσα στα γέλια και τα δάκρυα κρύβεται η ψυχή των Rockets!