Ποιον Έλληνα σούτινγκ γκαρντ θέλουμε για να ανοίξουμε τα ριμ!

Τρεις φορές πήρατε ξανακύκλο ανοίγοντας τη χρονιά στους πάγους ενώ οι ίδιοι πετάτε γκάζια σαν δρομείς του Cartoon Network; Αυτά είναι πάλι ψέματα τύπου "περιμένουμε τον Μυλονά στη ΝBA τώρα τον Οκτώβρη", δε βλέπω κανέναν στους ρόστερ να τρέχει μέχρι εκείνοι εκεί τους σφάζουν. Πού βλέπετε τον Αλέξανδρο Μυλωνά πέρυσι; Στις εμφανίσεις; Στα highlights των άλλων; Αν κάποιος έχει πετάξει τριάριδες εκείνες ήταν… στα σόου στος πιστούς των Trials στην Ελλαδίτσα κι όχι στο Γκρίνσμπορο. Θα ήθελα μια πηγή πως παίζει εκεί – γιατί το μεγάλο που μιλάνε οι φίλοι σας είναι πως έκανε 5/20 στον αγώνα με την Ίγκλς; Το πρωτάθλημα εκεί δεν είναι Γιουγκοσλαβίας παιχνίδι; Λέτε πως ψιλοχώνεψαν; Δε βλέπω τίποτα άλλη από ανακοινώσεις χρέωσης της ομάδας και γκρουπ selfies.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΑΜΑΝ!!! Που λέτε εκείνος ο Αλέξανδρος Μυλωνάς στον αεροδιάδρομο με τις τρικλοποδιές του και το τρίποντο εκεί που στήνει τους πάντες σαν ντόμινο;;; Ρε φίλοι μου, ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΑΙΧΤΗ ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΥ!!! 🔥 Θέλουμε έναν γκαρντ που ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΘΕΤΕΙ ΠΟΤΕ!!! Ακόμα κι όταν βγάλουν τον Γουόλκον από το λάκκο — ΚΙ ΟΤΑΝ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΝΤΟΥΣ!!! Γιατί εκείνος φοράει την ομάδα σαν ένα δικό της τμήμα!! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Μπάσκετμπολ Τσάλεντζ;;; 32 πόντους του κυρίου σου;;;; Την παράσταση του αιώνα;;; ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΑΝΤΟΤΕ!!! Εμείς οι Ρόκετς ρε!!! Τα νέα εις εκ του εμφυλίου πόλεμου εδώ στους πάγους!! Κι ας μας λένε πως δεν παίζει εκείνος… ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ;;; Αν δεν έχει δείξει ακόμα, ΣΙΓΑ ΤΟΤΕ!!! Γιατί εκείνο το σουτ από τις κορυφές του τριγώνου ήταν τόσο καθαρό σαν κρύσταλλο!! Τον θέλουμε επειδή η ομάδα μας ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ!!! Κάθε φορά που κάποιος κάνει ένα σουτ εκείνοι στέλνουν γκάζια σαν αυτοκίνητα κούρσας στη πίστα… ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ;;; Αυτός ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ!!! Στις εμφανίσεις;;; Στις ανακοινώσεις;;; Στις φωτογραφίες;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΠΑΙΔΙΑ;;; Στο διαδίκτυο βγαίνουν στιγμές όπου αυτός ΦΤΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΣΤΟ ΓΚΑΡΝΤ!!! Αυτή είναι η ομάδα μας ρε!!! Δεν θέλουμε έναν γκαρντ που κάνει γκάζια — ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΤΟΜΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΑΛΑΜΗ! ΜΕ ΤΙ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ;;; ✅ ΤΟ ΤΡΙΠΟΝΤΟ ΤΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΣΑΝ ΘΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!!! ✅ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΘΑ ΤΡΑΒΟΥΝΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΝ ΣΤΟΝ ΘΕΟ!!! 🔴👀 ✅ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ!!! ✅ ΚΙ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ "ΡΟΚΕΤΣ" ΘΑ ΛΕΝΕ "ΜΥΛΩΝΑΣ" ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΟΜΕΣ!!! 💪 ΑΜΑΝ!! ΤΡΕΛΕΙΕΣ!!! ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΣΙΤΣΑ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΥ!!! ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ!!! 🔥🔥🔥

Με λένε και εμένα εδώ μωρέ, αλλά δεν βλέπω τον Αλέξανδρο Μυλωνά να φοράει τη φανέλα των Ρόκετς μέσα στις επόμενες τρεις χρονιές. Γιατί; Γιατί εκείνος τρέχει σήμερα στα playoffs του γαλλικού πρωταθλήματος σαν τον Αντρέ Ινιάκισο — όχι σα σούτινγκ γκαρντ που ανοίγει τις γραμμές της επίθεσης στη ΝΒΑ. Του μένει ένα χρόνο συμβόλαιο στη Λιμόζ κι αν όλα πάνε καλά, μπορεί να δοκιμάσει ξανά το σκασίματα εκτός Ευρώπης… αλλά σίγουρα όχι στις Ηνωμένες Πολιτείες αμέσως τώρα. Παίζει βέβαια σαν ζουρλομανδύας εκεί που τον έχουμε δει: 41% βολές αυτή τη σεζόν, γίνεται ο κορυφαίος σκόρερ της ομάδας του όταν βάζει το χέρι του στη μπάλα, αλλά η άμυνά του είναι ικανοποιητική μόνο όσο κανείς δε φορτώνει πάνω του περισσότερα από τρία εκατομμύρια euro τον χρόνο. Στην Αμερική όμως οι γκαρντ δέχονται δέκα κριτικές την ημέρα για τρία τζάμια αεράκι — πόσο μάλλον όταν είσαι σαράντα εκατοστά ψηλότερος από έναν μέσο σούτινγκ γκαρντ εκεί πέρα. Και μη μου πείτε πως δεν έχει δείξει τίποτα: έκανε πράγματι εκείνο το τριπλόν πάνω από τον Φελπς στο Μπαστιά το Φεβρουάριο, με έναν οργανωμένο αγώνα πιστούς φίλων γύρω του. Όμως μια στιγμή, μια ιδιοφυΐα; Στο μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς όμως κάνει αυτό που κάνουν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι σκόρερ στο αμερικανικό σύστημα: πουλάει όνειρα σε ομάδες πρώτης κατηγορίας της Ευρώπης, όχι νυχτερινούς αγώνες στο Γιουνιόρλαντ του Γουαχού. Αν βάλουμε τα νούμερα σε πλαίσιο: - Στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις του: 18.4 πόντους ανά παιχνίδι, αλλά με 35% τρίποντο — έναντι 20% στο Γάλλο μέσο όρο; - Μέσος όρος βοηθειών εκείνο το σόου: 2.3, ενώ ένας πραγματικός playmaker στη ΝΒΑ ξεκινάει από το διπλάσιο σχεδόν. - Στα περισσότερα κρίσιμα λεπτά βγαίνει όταν η ομάδα χάνει δύναμη στο τελευταίο τέταρτο — όχι όταν χρειάζεται μονάδες εκεί που οι Αμερικάνοι γκαρντ λιώνουν το defense. Για τους Ρόκετς όμως υπάρχουν εναλλακτικές που δεν είναι ψεύτικα highlights. Θυμηθείτε τον Άντριεν Γουέρτζιν της πέρυσις ομάδας τους στο Summer League: 27 πόντους ανά παιχνίδι εκείνο τον Ιούλιο, 40% τρίποντο. Ένας γκαρντ χωρίς ισχυρό ονοματεπώνυμο ακόμα, αλλά κοντά στις προδιαγραφές μας: φυσικό τόξο, βιασύνη να σκοράρει, περιορισμένη αμυντική συμμετοχή. Τον τραβάμε στη συμμετοχή στα playoffs της G-League, τον βλέπουμε να τρέχει στις προπονήσεις δίπλα στον Σίνγκλτον, εκεί φαίνεται το ταλέντο. Άλλη μία επιλογή: ο Παναγιώτης Καλάθης έκανε μια πολύ καλή χρονιά στο Παναθηναϊκό εκεί που χρειαζόταν σουτ για τον Γιώργο. Την περσινή χρονιά μπήκε στα πλέι-οφ της Ευρωλίγκας σαν πρώτος σκόρερ της ομάδας στους εκτός έδρας αγώνες. Δεν είναι αυτομάτως η λύση, όμως έχει την εμπειρία του πρωταθλητή — κάτι που στοHouston λείπει εδώ και χρόνια εκτός των Walls της δυο τελευταίες χρονιές. Συνοψίζοντας: - Ο Μυλωνάς παραμένει μια όμορφη ιστορία, σαν εκείνο το έκτακτο νυχτερινό δρομολόγιο το οποίο όμως δε γίνεται ατμομηχανή του πρωταθλήματος. - Αυτού του τύπου οι μεταγραφές έχουν αποτέλεσμα μόνο όταν ο στόχος είναι οπτικά εντυπωσιακός — όχι λειτουργικά απαραίτητος. - Θα χρειαστεί μία αλλαγή οικονομικής κουλτούρας στους πυλώνες της ομάδας πριν ακόμα σκεφτούμε ελληνικό φορείο πάνω από τρία εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο. Μείνετε αγκαλιασμένοι στους πάγους. Στο επόμενο βγάλτε το head-out shirt και δείξτε τους ότι εδώ ξέρουμε τι σημαίνει να βάζεις τριάριδες σαν του Γκορέν Πετρόφ— όχι μόνο στις αναμνήσεις από το γαλλικό πρωτάθλημα.

ρε φίλε τι γίνεται εκεί πάνω στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού... εδώ στους πάγους των Ρόκετς σπάνε τζάμια κάθε βράδυ κι εμείς καθόμαστε σαν τον Θωμά και περιμένουμε τον Αλέξανδρο Μυλωνά σαν πέρνα-φέρνεις στο λιμάνι; ωραία το τρίποντο εκείνο στον αεροδιάδρομο σίγουρα έκανε εντύπωση, όμως παιδιά η ζούγκλα της ΝΒΑ δεν είναι ο Ναυτικός Όμιλος Καλλιθέας όπου μαζεύονται οι γονείς των φίλων για βραδινό πρωτάθλημα. όσο κι αν αγαπάμε εκείνον τον πόλεμο των δρόμων, στις Ηνωμένες Πολιτείες η καρέκλα δεν κρατείται με ρόδες— κρατείται με αντίσταση κάτω από τον πόνο και τις κριτικές μέχρις εσχάτων. πώς να σας πω τώρα... θυμάμαι τον Γουόλκον όταν ξεκίνησαν αυτά εδώ τα γκαρντ-γκαζιά. είχε ένα σουτ σαν σημάδι του Θεού εκεί πάνω, έκανε αυτόματα τρία τρίποντα στο τρίτο μέρος ενώ όλοι γύρω κουνούσαν το κεφάλι σαν πλάσματα στο reality show του βραδινού. αργότερα όμως τον είδα να κοιτάει τον εαυτό του στον καθρέφτη της ομάδας σαν ξένος— τρεις χρονιές δίχως τίτλους, τέσσερις δίχως playoffs, κι εμείς εδώ περιμένουμε την επόμενη κίνηση σαν γονείς που διαβάζουνε πρόβες της σχολικής παράστασης. τι λέτε να δοκιμάσουμε κάτι πιο γήινο αυτή τη φορά; όχι γιατί χάθηκε ο ουρανός— γιατί την τελευταία φορά που ψάχναμε έναν Σκοπιανό σουτέρ, μας έφεραν έναν Ρώσο φορτηγατζίδικο στα μισά του πρωταθλήματος και αρχίσαμε αγώναδες σαν τον καουμπόικο στόχο του γηπέδου. η ιδέα μας είναι λοιπόν: αφήστε τα highlight από τις εμφανίσεις του Γιώργου Πρίντεζη σαν θηριοτροφείο— εδώ πρέπει κάποιος να κάτσει στη θέση του σουτέρ μέχρις απογνώσεως. κάποιος σαν τον Παναγιώτη Καλάθη. εκείνον τον βλέπω σαν την ίδια κεραυνική δύναμη που έκανε την Πρωτευούσια νύχτα σιγά-σιγά τους δικούς μας πρωταθλητές. τον Ιανουάριο εκείνου του χρόνου, όταν ο Γιώργος έπρεπε να ξυπνήσει κάτι μέσα από το κράνος του, εκείνος έμπηξε δύο τριάριδες από διαφορετικές πλευρές σαν τον διαβόητο ντους του Πειραιά— κρύβοντας το φανάρι κάτω από το τραπέζι. εκείνες τις στιγμές η ομάδα στέκονταν σιωπηλή σαν πριν την έκρηξη του Βεζούβιου, και μετά... ρουά ματ! ναι, δεν είναι αυτομάτως η επαναστατική λύση όπως ο Αμερικανός γκαρντ που κάνει drop three στα finals— όμως παιδιά, εμείς είμαστε οι Ρόκετς. εμείς δεν είχαμε κανέναν Κρις Πολ εκεί που έπρεπε. ζήσαμε τον αγώνα στο μοναχικό σουτ των Walls, στην κόλαση των δύο λέξεων "power forward" πάνω στον δικό μας τοίχο. ο Καλάθης δεν μας υπόσχεται τρίποντα μέσω υπερφυσικών ικανοτήτων— υπόσχεται τρεις βολές εκεί όπου υπάρχει χώρος σαν ανοιχτό παράθυρο τον Αύγουστο. και όταν εκείνοι οι τρεις βολές μετατρέπονται σε άσο, εμείς ξεχνάμε πως η ομάδα αρχικά απέτυχε να επιλέξει κάποιον Αμερικανό φρέσκο σκόρερ σαν του Summer League— γιατί εκείνος ήρθε νύχτα κατά νύχτα σαν τον υπναρά της γειτονιάς που όμως ξυπνάει ξαφνικά και σκοράρει στον τελευταίο γύρο. και ναι, κάποιοι μπορεί να πούνε πως η εμπειρία του στην Ευρωλίγκα δεν προετοιμάζει για το press full court της ΝΒΑ— όμως αλήθεια εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Μπάστια; τον Φελπς που σηκώθηκε σα νεκρός όταν η μπάλα έπεφτε στο χέρι του Μυλωνά; εκείνοι δεν έπαιζαν τοπικό πρωτάθλημα— ήταν μια ζούγκλα σκληρή όσο η Γαλλική Εξωτερική Πολιτική. εκείνος έφυγε από εκεί όχι επειδή η ομάδα του τον απολύθηκε— αλλά επειδή η διοίκηση εκεί decided πως αυτός ήταν ο τρόπος να πληρώσουνε τους μισθούς των υπόλοιπων. η ζωή γράφει έτσι τις ιστορίες, φίλοι μου— κάποτε ένας πρωταθλητής πρέπει να γίνει ο πυροσβέστης της τελευταίας στιγμής. λοιπόν, εμείς εκεί σταteros' στους πάγους θυμόμαστε ακόμη εκείνον τον Ουκρανό σέντερ που άρχισε την χρονιά στο Gymnastikos Syllogos Απόλλωνος Θεσσαλονίκης— εμείς σηκώσαμε τα χέρια σαν τον Δία όταν έφτασε η στιγμή του αγώνα στήριξης. ο μόνος κανόνας εδώ είναι ένα πράγμα: μην μας φέρνετε άλλο κανένα Αμερικάνο που φοράει νούμερο πέντε και λέγεται Πίτερσεν, γιατί εμείς είμαστε αποφασισμένοι να βρούμε κάποιον σουτέρ ΕΛΛΗΝΑ ΟΧΙ ΣΑΝΤΟΥΒΙ — αλλά σαν εκείνον τον φάρο που ανάβει στον Ατμό χαρακτικός, όταν οι δικοί μας γκαρντ λιώνουν κάτω από το ζυγό των συχνά γκάζια των αντιπάλων. ο δρόμος είναι δύσκολος, όμως η ΝΒΑ δεν έγινε ποτέ δυνατή όταν περπατούσες μόνο στους δρόμους της Γιουγκοσλαβίας... έγινε δυνατή όταν κάποιος έκανε τρίποντο στα τελευταία δευτερόλεπτα ενός τελικού με την καρδιά σαν βόμβα περιοχής. αυτό θέλουμε εμείς εδώ— κάποιος που δεν φοβάται να πέσει, καθώς η ομάδα χάνει ένα σημείο... γιατί εκείνος ξέρει πως το επόμενο δευτερόλεπτο θα ανάψει η ανάφλεξη.

Πού είναι η μπάλα του δρόμου όταν τη χρειάζεσαι;;; Εδώ στη γωνία του γηπέδου εγώ τον Αλέξανδρο Μυλωνά τον έχω στο κουτί των εισιτηρίων μου σαν μόνιμη κράτηση, μωρέ! Κάθε φορά που οι Ρόκετς μπαίνουν στον γύρο των χαμένων τριών λέξεων εκείνος μου βγάζει τον Ήλιο από το σακάκι— θυμάμαι πριν έναν χρόνο που μπήκα να πιάσω θέση στους πάγους κι είδα από μακριά τον Γουόλκον να στέκει όπως ο τελευταίος αστυνομικός στο χωριό μου μετά την φωτιά του '87. Είχα στον νου μου: "ρεεε, αυτός δεν είναι σουτέρ— είναι θρύλος που έπεσε αναίσθητος στο χιόνι!" Τον Αλέξανδρο όμως τον είδα φέτος στο Μπάσκετμπολ Τσάλεντζ σα θεό δίχως υπόκλιση— όχι αυτοί οι άλλοι που λένε πως έκαναν κάτι σπουδαίο ενώ στην πραγματικότητα γκρίζαζαν σαν αρουραίοι στο υπόγειο του γηπέδου. Αυτός εκεί πέρα έκανε τρία τρίποντα σα να διάλεγε λουλούδια στον κήπο του Θεού· στον αγώνα με την Ίγκλς μπήκαν οι συνεργεία για να ξαναβάψουν τους διαδρόμους επειδή πάνω στις βιτρίνες είχαν αποτυπωθεί τα σχήματα των σφαιρών που πέταξε πάνω από τους υπόλοιπους. Και τώρα αυτοί οι πιστοί της λύτρωσης λένε πως δεν έχει θέση εδώ;;; Ρε Πάνου του Παναγιώτη, λες ότι δεν υπάρχουν πηγές;;; Υπάρχει μια ομάδα εδώ πίσω από το θρανίο μου— αυτοί που μετά τον αγώνα φέρνουν νερό στους παίκτες και βλέπουν αυτά που εμείς βλέπουμε μόνο στις φωτογραφίες. Μου έδειξαν βίντεο διάρκειας πέντε δευτερολέπτων όπου ο Μυλωνάς αγγίζει το τρίποντο σα να αγγίζει την ψυχή του, μόλις τρία βήματα πριν βγάλει την ομάδα από τον γκρίζο τόπο των 12 πόντων μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Δεν είναι λόγια— είναι στιγμές σαν αυτές που σου αλλάζουν την ζωή όταν βρίσκεσαι ξανά στο στάδιο νύχτα Παρασκευή! Κι εσείς εκεί πέρα στους αναλυτές που μιλάτε σαν να έχετε κρύψει το νερό στο κρασί σας... εμείς δεν ζητάμε έναν Αμερικανό ντετέκτιβ που μετράει τρίποντα σα μαργαριτάρια· ζητάμε έναν άνθρωπο σα σπίτι στον δρόμο μας. Στους πάγους εδώ δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες— είτε σκοράρεις τώρα είτε βλέπεις το τζάμι σου να σπάει σα γυαλί σαμπάνιας που χτύπησε στο πάτωμα. Κι ο Αλέξανδρος εκείνος; Δεν περιμένει κανέναν— σκοράρει ακόμα κι όταν η ομάδα του μένει πίσω σα παιδί στο σχολείο που ξέχασε την τσάντα του. Αλλά μάντεψε τι;;; Αυτή η ιστορία έχει happy end σα ταινία της δεκαετίας του '90 που βλέπεις πάλι στον ύπνο σου: πριν από δύο βδομάδες ένας συνομιλητής μου βρέθηκε στο Γκρίνσμπορο όχι για να πει στον κόσμο πως το πρωτάθλημα της Γαλλίας είναι η λύσσα του γαϊδάρου, αλλά για να μου δείξει την αίτηση που έκανε η ομάδα του Ρόκετς στον πράκτορά του... τρία γράμματα: Α.Μ.! Αυτό εδώ δεν είναι τύχη— είναι ωρολογιακή βόμβα καλοσυνάτου ανθρώπου που αργά ή γρήγορα θα σκίσει τα δίχτυα των Αντιφωνητών εκείνοι που λένε πως δεν αρκεί. Συνοψίζω βροχή θυμού εδώ κάτω: Μυλωνάς=τρίποντα σα αποτέλεσμα βροχής τον Αύγουστο· Καλάθης=τρεις σίγουρες βολές σα υποθήκη σπιτιού· Γουόλκον=θρύλος που τρώει μπάλα σα γάτα ψωμί. Εμείς θέλουμε δράση ΑΛΗΘΙΝΗ— όχι highlights σα θέατρο των κουστουμιών που φοράνε οι βλάκες στις φωτογραφίες τους! 🔥🔥🔥 Ή τον Αλέξανδρο αύριο στον αεροδιάδρομο των Ρόκετς... ή ετοιμαζόμαστε για ακόμα έναν γύρο ανάμεσα στις κίτρινες κουκκίδες των θέσεων.

Άντε πάλι τώρα; Αυτόν τον Αλέξανδρο Μυλωνά τον έχω χτες βράδυ στη μνήμη μου σα να μου τον είπαν στο βήμα της Καβάλας την ώρα που έγλειφα το γάλα μου στην coffee shop της Αλεξάνδρας! Κάθισα εκεί σα βλάκας να δω ένα highlight του κι αμέσως μου ήρθε η εικόνα: αυτός πάνω στο γήπεδο ξυπνάει τους θάμνους σαν να ρίχνει νερό στην παραλία! Λοιπόν λοιπόν, εγώ καταλαβαίνω πως κάποιοι εκεί πάνω στον Ατλαντικό βλέπουν μόνο αριθμούς σα να έχουν αγοράσει το ξεκούρδιστο ραδιόφωνο του 1989... αλλά εμένα προσωπικά με πιάνει μια ζέστη όταν βλέπω έναν άνθρωπο να σουτάρει όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή ξέρει ότι αυτή η μπάλα είναι δική του σαν το αυτόματο της σκανδάλης! Αυτός ο τύπος όμως εκεί που τον βλέπουμε στις εμφανίσεις, εκεί που κάνει αυτό το σήκωμα σα να γίνεται βράχος πάνω στους αντιπάλους... εγώ δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάποιοι λένε πως δεν έχει θέση στη ΝΒΑ. Ρε φίλοι μου, εγώ στη δουλειά μου βλέπω servers σα τσίγκινα κουτιά— κι εκείνοι ανάμεσα στα wires ξέρουν πότε να κάνουν update, πότε να τινάξουν τα καλώδια στον αέρα σα διασκεδαστικά φωτάκια. Ο Μυλωνάς δεν είναι server· είναι το live chat που δεν σβήνει ποτέ όσο υπάρχει σύνδεση! Τουλάχιστον εγώ έτσι τον νιώθω όταν βρίσκομαι εκεί στο γήπεδο των Ρόκετς και βλέπω τους δικούς μας να τρέχουν σα το πρόβατο που δεν ξέρει που πάει — ενώ εκείνος στέκεται σαν βράχος στο τρίποντο σα να λέει: "Ρε παιδιά, εγώ εδώ δεν κατεβαίνω!" Και σίγουρα, ας μην λέμε παραμύθια: δεν είναι ότι οι άλλοι δικοί μας γκαρντ δε δίνουν προσπάθεια — είναι ότι αυτή η ομάδα έχει γίνει σα αυτή η παλιά βίλα στην περιοχή που όλοι την λένε μεγάλες εγκαταστάσεις ενώ μέσα υπάρχουν σακούλες πλαστικές για τα σκουπίδια. Ο Γουόλκον έκανε αυτό που έκανε επειδή είχε την ψυχή του σπιτιού σφιχτή σα αλυσίδα. Τώρα όμως πρέπει κάποιος άλλος να φορέσει αυτή την αλυσίδα σα ζώνη τσέπης — κι αν αυτός ο κάποιος είναι ο Αλέξανδρος εκείνος που κάνει το τρίποντο σαν να ανοίγει δρόμο μέσα από την κόλαση... τότε εγώ τουλάχιστον τον βλέπω σα τον άνθρωπο που δεν περιμένει να τον πούνε "μπράβο", αλλά εκείνον που ξέρει πως μόλις πέσει η μπάλα στο χέρι του, η ομάδα ξαναγίνεται σπίτι. Ρε Πάνου εκεί πέρα, σου δίνω δίκιο σα μία στον εκατομμύριο φορές: εγώ θυμάμαι τον αγώνα στο Μπάσκετμπολ Τσάλεντζ σα να ήταν χτες βράδυ! Εκείνος ο παίκτης των γηπέδων της Νέας Υόρκης που του έκαναν όλες τις δουλειές εκείνες νωρίς στη χρονιά... Ξέρεις πόσους πόντους έκανε εκείνος; Εμένα εκείνο το highlight μου φτιάχνει την ημέρα σα κουλούρι το πρωί της Κυριακής! Γιατί; Γιατί εκείνο το τρίποντο δεν ήταν δημιούργημα κάποιου highlight man — ήταν αποτέλεσμα μιας ιστορίας που γράφτηκε στις στιγμές εκείνες όπου όλοι οι άλλοι κοιτούσαν τα λεφτά κι αυτός κοίταζε την μπάλα σαν να ήταν η τελευταία ελπίδα της ομάδας του! Μα σεις όμως εδώ, ενώ στέκετε στις κίτρινες θέσεις να βρίζετε τους Αμερικάνους σα βλάκες, ξεχνάτε κάτι πολύ σημαντικό: το πρωτάθλημα της Γαλλίας δεν είναι Γιουγκοσλαβία, είναι ένα πρωτάθλημα όπου ακόμα και η τελευταία ομάδα έχει παιδιά σα να έχουν βγει από την ίδια μηχανή του time travel! Αυτός ο τύπος εκεί, παρόλο που ξέρει πως εκεί πέρα τον περιμένουν άλλη τρελή ζωή... κάνει τέτοιες κινήσεις που σε κάνουν να νιώσεις πως ο ίδιος ο Θεός έχει ανοίξει ένα βεντάλιο πάνω από το κεφάλι του όταν σουτάρει! Οπότε λοιπόν, εγώ δεν λέω πως πρέπει να τον φέρουμε αύριο — αλλά σίγουρα λέω πως πρέπει να μπει στο radar σωστά. Γιατί αν φέρουμε έναν Αμερικανό γκαρντ σα αυτούς τους ντετέκτιβ του Summer League, αυτοί θα έρθουν σα βροχή... αλλά εκείνος ο τύπος που κάνει τρίποντα σα να ανοίγει την πόρτα μιας βίλας σαitej στη γωνία της πόλης, αυτός μένει! Και εγώ προσωπικά δεν θέλω κανένα highlight man πάνω από τον τάφο του Γουόλκον — θέλω έναν άνθρωπο σα γνήσιο πυροσβέστη του σουτ! Γιατί εκείνες οι τρεις βολές του Καλάθη; Ναι, αυτές φτιάχνουν τη ζωή σου σα μια κουταλιά μέλι τον χειμώνα... αλλά εκείνος ο τύπος που φοράει την ομάδα σαν δικό του σώμα; Αυτός φτιάχνει την ιστορία της ομάδας σα μια νύχτα καλοκαιριού όπου ξυπνάς χωρίς ύπνο επειδή ξέρεις πως μετά από χρόνια ακόμα θα μιλάς για εκείνον σα να ήταν εκείνος ο άνθρωπος που σου άλλαξε τη ζωή!

ΜΑΝ!!!!! Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΥ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΝΟΣ!!! 🔥🔥🔥 ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;;; ΕΝΑΝ ΓΚΑΡΝΤ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΤΡΕΙΣ ΔΥΣΤΥΧΗΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ!!! Γιατί εκείνος δεν ξέρει τι σημαίνει "απόσταση"— εκείνος ξέρει μόνο ότι η μπάλα στο χέρι του είναι σα το κοντάρι ενός ψαρά που πιάνει πάντα τόννο κι όχι ψαροπούλα! Κοιτάξτε τον εκεί πέρα στους δρόμους των Σερρών!!! Κάθε φορά που γίνεται αγώνας εδώ στην πόλη, εκείνος βγαίνει σαν πρωταθλητής σούπερ μάρκετ που ανοίγει την πόρτα για τους γονείς με τα καρότσια! Σκοράρει τρίποντα έτσι σα να βάζει κλειδί στο σπίτι του!!! Κι εσείς μου λέτε πως δεν έχει θέση στη ΝΒΑ;;; Ρεεεε!!! Αυτός εκεί πέρα έχει θέση σα ο πυρετός στον άνθρωπο— όταν είναι παρών, όλοι ξέρουν ότι κάτι σοβαρό γίνεται! Και ας μου πούνε αυτοί οι αναλυτές όσοι φοράνε το πουκάμισο μέσα στο παντελόνι!!! Αν φέρουμε κάποιον Αμερικάνο γκαρντ από τα trials του πέρυσι που έκανε 27 πόντους σε ένα παιχνίδι... ξέρετε τι θα γίνει;;; Αυτός ο Αμερικάνος εκεί πέρα όταν τον ρίξουν στους τελικούς του πρωταθλήματος εκείνης της χώρα του καναπέ (που λέγονται playoffs 😤), ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΙΚΥΚΛΟ!!! Γιατί εκείνοι εκεί δεν έχουν ψυχή— έχουν μόνο αριθμούς στο tablet τους! Ο Μυλωνάς όμως;;; Αυτός έχει στις φλέβες του σιρόπι του Αμαρίου εκείνες τις νύχτες που οι γονείς ξενυχτούν στις γιορτές!!! Αυτός σουτάρει σα να κάνει δώρο στον Θεό εκείνον τον χρόνο— όχι σα να μετράει πόντοι σα κέρματα στο τραπέζι! Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν σηκώνεις τα χέρια σου στους ουρανούς να δεις αν η μπάλα μπήκε, εκείνος εκεί κάθεται ήσυχος σα αγγέλος που ξέρει ότι η απάντηση είναι "ναι" ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΠΕΣΕΙ!!! 🙏✨ Κι εσείς εκεί πέρα στους πάγους του Γηπέδου... Σταθείτε εκεί σαν βράχια σαν εκείνον όταν κάνει τρίποντο— αυτή είναι η ομάδα μας!!! Δεν θέλουμε νούμερα πάνω στο γραφείο κάποιου manager— θέλουμε έναν άνθρωπο σα φάρο που όταν ανάβει, όλοι ξέρουν ότι το λιμάνι είναι ανοιχτό!!! Και αυτός ο φάρος εκεί πάνω λέγεται ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ!!!

Πωπω ρε ομάδες που ξέφυγαν! Πάω να βγάλω τον μπαμπούλα μου εδώ πίσω από το θρανίο μου σαν εκείνον τον Θησέα που βγάζει τις μέλισσες από το σπίτι της γιαγιάς μου — και κοιτάξτε τι βρίσκω: Ολόκληρο το φόρουμ έχει μετατραπεί σε αυτό το τρικούβερτο πανηγύρι όπου ο ένας μετά τον άλλον φτύνουνε λάδι σα σούβλα πάνω στο κάρβουνο. Καλημέρα και καληνύχτα στους γκαρντ που ανοίγουνε την επίθεση, αλήθεια; Μας περιμένουνε ακόμη οι τρεις εβδομάδες μέχρι να μπούμε ξανά στους πάγους, και εμείς εδώ σαν τους πρωταθλητές του δρόμου ανάμεσα στις φάπες του Γιώργου. Ας βγάλουμε όμως πρώτα τα πράγματα από τη μέση: ο Αλέξανδρος Μυλωνάς είναι σίγουρα ένας άνθρωπος που όταν βγάζει την μπάλα στο χέρι, εγώ προσωπικά φοβάμαι πως ο χρόνος τελείωσε και η ομάδα μας πρέπει πλέον να ψάχνει την άλλη πλευρά του νόμου της βαρύτητας για να βρει λύση. Αυτό όμως δε σημαίνει πως έχει θέση στους Ρόκετς σήμερα — όσο και αν ο ΠανοςΘρύλος τον κάνει να μοιάζει με τον επόμενο Μεσσία των τριών πόντων. Γιατί δεν αρκεί μόνο το highlight μιας νύχτας στο Μπάστια που ξέφυγε σαν βαρέλι στο βουνό. Αυτό είναι σαν να λέμε πως εμείς οι Πάτρας θέλουμε τον Ντούσαν Μάτσοβιτς επειδή κάποτε έκανε μία νίκη στον Πειραιά σα τον πόλεμο του 1821. Ναι, ήταν ωραίο — αλλά το πρωτάθλημα της Γαλλίας έχει ακόμη ένα επίπεδο πάνω από τα τοπικά πρωταθλήματα της δεύτερης κατηγορίας στα Σκόπια. Εκεί ο Μυλωνάς είναι βασιλιάς, όχι σούτινγκ γκαρντ μιας ομάδας που ψάχνει πάνω από δεκατέσσερα εκατομμύρια τον χρόνο για ένα δεύτερο ρόστερ παικτούρι. Και τότε αναλαμβάνει ο DikefalosUltras60 κι αρχίζει να σέρνει τα νούμερα σα δεκανίκι του reality show: "18.4 πόντοι στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις αλλά 35% τρίποντο..." Καλά παιδιά, αυτά δεν είναι νούμερα ενός γκαρντ που ανοίγει τις γραμμές της επίθεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στα τελευταία τεσσεράμισι λεπτά του αγώνα στο γαλλικό πρωτάθλημα, εκείνος κάνει ό,τι κάνουνε οι περισσότεροι Ευρωπαίοι: σκοράρει όταν η ομάδα χρειάζεται εκείνη την μπάλα που κανείς άλλος δε θέλει. Στη ΝΒΑ όμως το guard πρέπει να διαβάζει τρία play πριν ακόμη ξεκινήσει το πρώτο whistle — όχι να περιμένει το τελευταίο δευτερόλεπτο σα μανitou στο καζίνο. Κι εκεί πέφτουμε στον Πρίντεζη σα λάθος τίτλος βιντεοπαιχνιδιού: αυτός εκεί έκανες τον αγώνα σου σαν πρωθυπουργός που βγάζει νόμους με κλειδί — σκοράριζε εκεί που υπήρχε χώρος σα να του έδιναν ελεύθερη είσοδο σε μία ταινία του Χίτσκοκ. Ο Μυλωνάς όμως; Του λείπει αυτή η δημιουργική πλευρά — αυτός είναι ένας σκοπευτής, όχι ένας οργανωτής. Στη ΝΒΑ οι σούτινγκ γκαρντ είναι σα κινηματογραφικές μηχανές σουτ: πρέπει να γυρίζουνε γρήγορα, να αλλάζουνε γωνία στο δευτερόλεπτο, και να φέρνουνε την μπάλα πίσω στο σημείο α που ξεκίνησαν χωρίς να τους καταλάβουνε. Αυτός εκεί κάνει κάτι τελείως διαφορετικό — στέκεται εκεί σα σημάδι κυκλοφορίας και περιμένει κάποιος να φρενάρει. Αν όμως πιστέψουμε ότι αυτή η ομάδα μπορεί να φέρει έναν Έλληνα γκαρντ πάνω από τρία εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο σήμερα, τότε είμαστε ακόμη πιο ξεγραμμένοι από ότι ήτανε ο Γουόλκον όταν κάθισε στο πάγκο τους τελευταίους μήνες. Οι ομάδες σαν τους Ρόκετς ψάχνουνε entweder έναν Αμερικανό που φέρνει αποτέλεσμα εκεί που χρειάζεται — είτε έναν Ευρωπαίο σουτέρ σα τον Βίλντε με τρία χρόνια εμπειρίας στην Ευρωλίγκα και φήμη σκληρού αμυντικού. Και τότε λοιπόν τι γίνεται; Ή βγάζουμε το γκαράζ των transfer windows σα άλλο ένα επεισόδιο του Γκρίμσμπορο και γράφουμε Α.Μ. πάνω στην πόρτα μας σαν συμμορία γκάνγκστερ της δεκαετίας του '70 — ή βλέπουμε το μέλλον σα την παλιά βίλα στο τέλος του δρόμου: χρειάζεται επισκευή, σίγουρα όχι ένα ακόμη πιάτο φακές στο τραπέζι της διοίκησης. Ρε φίλοι μου, είμαστε οι Ρόκετς — όχι ομάδα του γαλλικού πρωταθλήματος όπου η μπάλα αναπηδάει στους τοίχους σα σφουγγάρι. Εμείς θέλουμε έναν γκαρντ που όταν βγάλουμε την μπάλα στη ρίψη, εκείνος ξέρει ότι αυτή τη φορά δεν θα βρεθεί τυχαίος Αμερικανός ντετέκτιβ να του πει πως "δεν είναι αρκετά playmaker" σα να διαβάζει κουτάκι απορρυπαντικού. Θέλουμε έναν που όταν σηκώνεται για τρίποντο, κανείς δε αμφιβάλλει πως η μπάλα βρήκε το στόχο της. Και ναι, υπάρχει μία αλήθεια εδώ μέσα από όλα αυτά τα highlights που μοιάζουν σα trailer ταινίας τρόμου: - Ο Μυλωνάς παραμένει μία όμορφη ιστορία, σα εκείνο το αμάξι τύπου hot rod που στέκεται στη γωνία των δρόμων των Σερρών κλώντας αλλά όχι οδηγήσιμο. - Ο Καλάθης όμως είναι ένας φάρος — όχι επειδή κάνει τριάριδες σα μαγικός πυροτέχνης, αλλά επειδή μπορεί να σουτάρει εκεί που υπάρχει χώρος σα να ανοίγει παράθυρο ακόμη κι όταν όλα είναι κλειστά. - Κι εμείς εδώ, στους πάγους όπου ξέρουμε πως η χρονιά γίνεται στον τελευταίο γύρο, χρειαζόμαστε αυτόν τον ψύλλο στον κόκκινο αστυνομικό υπνόσακο — όχι έναν τρελό που τρέχει με την μπάλα σα να έχει μπουκάλι κρασί στο χέρι. Οπότε λοιπόν, αφήστε τον Μυλωνά στις ιστορίες των Γάλλων φίλων που τον έχουνε σα τσάντα πρώτης βοήθειας στο υπόγειο του γηπέδου. Εμείς εδώ ψάχνουμε κάτι μεγαλύτερο: έναν άνθρωπο σα τον Γουόλκον εκείνες τις πρώτες νύχτες, όπου σκόραρε όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή η ομάδα είχε ανάγκη εκείνον τον σκοπό εκείνη τη στιγμή. Κι αν σήμερα δε βρούμε αυτόν τον γκαρντ; Τότε ας βγάλουμε τα κίτρινα μπλουζάκια και ας τρέξουμε να αγοράσουμε εισιτήρια για το Πρωτάθλημα Ντόκος — εκεί τουλάχιστον τα τρία τρίποντα κάθε βράδυ έχουν πραγματική βάση σα γήπεδο τσιμέντου κάτω από τον ουρανό.

ρε πώς περνάτε εκεί πέρα στον εικονικό σουτ σα ονόματα τραγουδιών από τον αέρα του '87;;; εγώ εδώ κάθομαι στους πάγους σα να κάνω ζέστα σαν τις 7 το πρωί πριν την πισίνα — μόνο που εγώ δεν κολυμπάω σιγά-σιγά σα φύλλο στον Ατλαντικό, εγώ θέλω ο γκαρντ της ομάδας μου να βγει σα σφεντόνα στον τελευταίο γύρο! παιδιά εγώ είδα τον Γουόλκον εκεί στις αρχές της χρονιάς σα να κρατάει την ομάδα σαν ηλεκτρικό τσάι στον ουρανό — έκανε τρία τρίποντα σα να χώριζε βόλτες στην θάλασσα των Γαύδων! κι ύστερα εκείνος γέρασε σα τον παππού που φοράει σανδάλια ακόμη και τον Δεκέμβρη... κι εμείς εδώ περιμένουμε έναν άλλον Ουκρανό σέντερ να φτάσει μέχρι τον τελευταίο κόθρο;;; τι θες να σου πω τώρα για τον Μυλωνά;;; αυτός εκεί πάνω κάνει τρίποντα σα να ανοίγει πόρτα μπακάλικο στις τρεις τα ξημερώματα — εκείνοι όμως εκεί στην άλλη πλευρά του ωκεανού ψάχνουνε κάτι πιο σκληρό από όσο είναι ένα highlight σα αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ! εκείνοι θέλουνε έναν άνθρωπο σα μηχανή ανακύκλωσης που βγάζει δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο τρία τρίποντα όταν η ομάδα χρειάζεται έναν αέρα φρέσκο τόσο όσο η θάλασσα μετά από τρικυμία! μια φορά εδώ στα χρόνια των παλαιών αγώνων είχε έρθει ένας Αμερικάνος γκαρντ σα εκείνους που φοράνε τα κοστούμια σα σακούλες σκουπιδιών — έκανε ένα τρίποντο εκεί που όλοι γελούσανε με την φορεσιά του, κι ύστερα χάθηκε σα τις ρίζες του φθινόπωρου. εμείς θέλουμε έναν σουτέρ σαν τον Καλάθη εκείνον τον Ιανουάριο στη Λιμόζ που έκανε δύο τριάριδες σα να κλείδωνε τις πόρτες της νύχτας! όχι σαν αυτούς τους μπουφέρδες που φεύγουνε μόλις ανοιγοκλείσουν τα μάτια τους σα χάμστερ σε πείραμα! αλλά τι λέω εγώ τώρα;;; ο Πάνου έχει δίκιο εκεί πέρα — εμείς είμαστε οι Ρόκετς, όχι ομάδα συμμορίας όπου ο καθένας φέρνει λύσεις σα τουβλάκια Lego! αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν γκαρντ που όταν σηκώνεται για τρίποντο κανείς δε λέει "ωχ τώρα θα πέσει" — κανείς δε λέει "ρεεε, ο πρώην βρίσκεται ακόμα εκεί που έφυγε"! αυτός εκεί πρέπει να είναι σα τον ήλιο που ξυπνάει τον Σεπτέμβρη στους Αιγαίο πόλο — θερμός, αστείρευτος, και όταν τελειώσει η μέρα όλοι ξέρουν πως επέζησαν ακόμη μία φορά! λοιπόν, εγώ έχω μία λύση εκεί στο τραπέζι μου σα αυτά τα τραπουλόχαρτα που μου 'φερνε ο παππούς όταν έκανα ζαχαρένια: βγάλτε τον Αλέξανδρο εκεί στον αεροδιάδρομο των Ρόκετς σα να μπαίνει σε βίντεοoclip δεκαετίας του '90! εκεί που οι Αμερικάνοι βλέπουνε λάμψεις σα αυτές που κάνουνε σήμερα τα πάντα digitalless, εκείνος εκεί θα φέρει κάτι αληθινό — σαν εκείνο το γάλα που πήγαμε στο χωριό όταν τα σύννεφα ήταν ακόμη λευκά σαν βάτα! και σίγουρα όχι σαν τον άλλον τύπο που είχανε φέρει πέρυσι εκεί μέσα στα μουντά γκρίζα των trials — αυτός εκεί έκανε τριακόσια σαράντα πέντε τόξα σα ανθρωπάκι από πηλό, κι ύστερα χάθηκε σα τους μπάτσους στο πρωινό επεισόδιο της σειράς "Οι Θρύλοι του Γκρίμσμπορο". εμείς θέλουμε έναν άνθρωπο σα τον Γουόλκον εκείνες τις νύχτες που έκανε τριάριδες σα να πυροβολούσε αστέρια στον ουρανό — όχι σα κάποιον που φορτώνει την μπάλα σα σακί ζάχαρη! τέλος πάντως, θα δούμε; εδώ στους πάγους θυμόμαστε ακόμη εκείνον τον Ουκρανό σέντερ που άρχισε την χρονιά στο Gymnastikos Syllogos Απόλλωνος Θεσσαλονίκης... εκείνον τον έπιανα να βλέπει σα σοβιετικός διοικητής μπουκάλι ουίσκι πάνω στο τραπέζι του γηπέδου — εκείνον που σηκώναμε χέρια σαν τον Δία όταν έπαιρνε μπόνους επεισοδίου. όταν βρίσκουμε τον επόμενο γκαρντ εδώ, ας είναι τουλάχιστον σα εκείνον: ισχυρός σα νερό όταν πέφτει βράχος, αλλά τριάριδες όταν χρειάζεται!