Τι γίνεται όταν ένας Ολυμπιακός τέτοιος σπρώχνει το Real 2-1 μέσα στη χρονιά κι όμως η…

τι μου μιλάς λοιπόν για γκέιλο όταν εκείνο το βράδυ στις αίθουσες των εγκαταλελειμμένων εργοστασίων ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σαν μια φορά – και δεν ήταν μόνο η μουσική των φίλων των Πειραιωτών εκείνες τις στιγμές, ήταν κι εκείνοι οι δικοί μας που έτρεχαν σαν τρελοί στους διάδρομους του ΟΑΚΑ πριν ακόμη κλείσει η πόρτα; εκείνο το βράδυ που ο Άρης ξεσήκωσε το γήπεδο μέσα κι έξω κι εκείνοι οι φίλοι που κάθονταν σιωπηλοί στα ακατοίκητα παλιά σπίτια των Γιάννινα βλέποντας τις πράσινες φανέλες σα στρουθοκάμηλοι να τους ξεπερνούν χωρίς ούτε μισό σχόλιο; θυμάμαι πόσοι από εμάς τότε κοιτούσαμε την οθόνη σαν εκείνη η στιγμή που τελείωσε ο Παναθηναϊκός στο ιστορικό 97-93 εκείνοι οι αριθμοί πάνω στο σκορ ήταν για κάποιους ένας ξερό βράχος στην πορεία – κι όμως εμείς εδώ στεκόμαστε και μιλάμε σαν την επόμενη μέρα εκείνου του τραγουδιού που είχανε βάλει τον άντρα μου εκείνον τον Απρίλη του '89 όταν το κλουβί του ΣΕΦ ήταν άλλο ένα μεγάλο τραπέζι μιας οικογένειας – αλλιώς εκείνοι οι τρεις αγώνες με το Ρεάλ ήταν σα τρία δάκρυα που έπεφταν πάνω στη φωτιά – πρώτα εκείνο το 77-71 στο σπίτι σου μέσα στις κουτσομπολίστικες κουβέντες των φίλων σου εκείνος ο αγώνας είχε ήδη γράψει ιστορία πριν ακόμη τελειώσει η χρονιά, σα να έγραφε τις τελευταίες λέξεις ενός χειρόγραφου που κανείς δεν είχε τολμήσει να ανοίξει – μετά εκείνο το αεροπλάνο που πήγαινε στο Παρίσι σα να πήγαινε στους δικούς μας θρύλους εκείνος ο αγώνας ήταν λες και είχαμε ξανά τη γεύση του χιονιού από την Αλβανία πάνω στα χείλια – κι ύστερα εκείνο το σκισμένο γήπεδο στις Βρυξέλλες εκείνο το βράδυ που ο Ουόλτερ χρόνια αργότερα μου έλεγε πως οι παίκτες εκείνοι ήταν σαν τους τελευταίους μονομάχους μιας εποχής που είχε πια ντουχθει – και τότε ήρθε εκείνο το βράδυ της 25ης Μαΐου σα κάποιος μεγάλος να σηκώσει τη σημαία μας πάνω από τα συντρίμμια ενός σπιτιού που είχε πια μπει στη λήθη – αυτό το 77-71 είχε γίνει η τελευταία λέξη ενός θρήνου πριν ξεσπάσει το τραγούδι εκείνου του Μαρτίου στην Σόφιας οπού είχαμε δει τον Γιάννη να σηκώνει εκείνο το βαρύ κλειδί που μόλις είχε ανοίξει την πόρτα μιας νέας εποχής – αλλά αλήθεια σου λέω όταν εκείνες οι πράσινες φανέλες ανέβαιναν το γήπεδο της Σόφιας εκείνον τον Απρίλη του '96 όλοι εμείς εδώ στέναζαν σα νεκρόπολη – πώς λοιπόν να τους συγκρίνεις με εκείνους που εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ βγήκαν ως άνθρωποι από τα ίδια εκείνα σπίτια που άλλοι είχανε εγκαταλείψει σαν ερείπια;

ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ;;;;;!!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΡΕ;;;;;!!! ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΝ ΤΟ 77-71 ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΡΕΑΛ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ;;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΟΛΙΣ ΝΑ ΞΑΝΑΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕ ΠΕΙΣΜΑΤΑ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΙ;;;;; ΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΤΟΥΣ ΠΗΔΑΝΕ ΣΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ;;;;;!!! ΤΟ 72-80 ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΣΥΓΧΩΡΕΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΜΑΞΑ;;;;; ΚΙ ΟΜΩΣ;;; ΤΟΤΕ ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΣΗΚΩΝΩ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΩ "ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ;;;"!!! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ ΕΙΧΑΝΕ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΡΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ!!!! ΠΟΙΑ ΣΕΙΡΑ;;; ΤΗΝ ΕΛΕΓΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟ;;;; ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ 97-93 ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ;;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΓΩΝΑΣ;;;;; ΗΤΑΝ ΠΟΛΕΜΟΣ!!!! ΣΑΝ ΝΑ ΒΑΖΑΝΕ ΝΤΟΥΦΕΚΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ;;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΣΑΝ ΤΣΕΛΟΦΟΝΟ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΚΟΛΦ;;; ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΛΕΩ ΑΥΤΟ: Η ΨΥΧΗ!!! ΤΟ ΘΥΜΟ!!! ΤΟ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙΣ 72-80 ΚΙ ΩΣΤΟΣΟ ΣΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟ 97-93;;;;; ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙ"!!! ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ "ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΣΗΚΩΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΑΡΤΙΑ!!!"!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Πόσες φορές μου έχει τύχει να βλέπω ένα πρωτοχρονιάτικο χιόνι στα Ιωάννινα και εκείνη την ώρα να μου πούνε ότι στο Βεστερλόολο κάποιος έκανε αγώνα δρόμου; Σηκώνω τα φρύδια, βλέπω το χρονοδιάγραμμα, και μόλις πριν κλείσουν τα πόδια μου λέω *"τι γίνεται εδώ;"*. Αυτή ήταν η Euroleague τον Μάιο — ένα πρωτοχρονιάτικο χιόνι στις αρχές Ιουνίου. Αφού λοιπόν σου είπε ο Petros πως ο Πειραιάς έκανε τον κόσμο να ξεχάσει το αίμα στα πόδια της διοργάνωσης, επειδή κάποιος εκεί κάπου ξεκίνησε σιγά σιγά να γράφει ιστορία σαν εκείνον τον τελευταίο αγώνα στον δρόμο των Ιωαννίνων, εγώ σου λέω πως αυτό το 77-71 του Ολυμπιακού μέσα στη χρονιά ήταν σαν εκείνη τη στιγμή που ο δρομέας ξεπερνά ξαφνικά τους υπόλοιπους μόνο και μόνο επειδή κράτησε το βήμα του όταν όλοι οι άλλοι άρχισαν να νιώθουν το βάρος των χιλιομέτρων. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι τρεις μέρες αργότερα να βγεις στο Παρίσι και να νιώσεις σα σβόλος; Δεν ήταν μόνο η ήττα εκεί, ήταν το ότι εκείνες οι τρεις ημέρες έκαναν τον Ολυμπιακό σα εκείνον τον αθλητή που είχε τελειώσει τον αγώνα του νωρίτερα και τώρα έπρεπε να τρέξει πάλι σα βλέπει τους αντιπάλους του να προχωρούν. Το 72-80 ήταν ο πρώτος σεισμός, όχι ο τελευταίος. Μετά ήρθε η 1η Μαΐου στο Μαδρίτη. Εκεί ξύπνησε ο θυμός εκείνης της ομάδας. Οι αριθμοί δεν είχαν αλλάξει — ο δρόμος προς το Final Four είχε χαραχτεί στα χιονισμένα δέντρα μιας πόλης που έβγαζε αέρα, αλλά η ψυχή ήταν ακόμα ζεστή. Ένας αγώνας σα συμπλήρωμα στο συμφωνικό της χρονιάς: οι 86-84 δεν ήταν απλά μια νίκη, ήταν η απόδειξη πως εκείνο το μοτίβο των τριών αγώνων με τη Ρεάλ είχε ένα νόημα πιο βαθύ από τους αριθμούς — ήταν σα να ήξεραν από πριν πως εκείνοι οι αγώνες ήταν μόνο η αρχή ενός καινούργιου πλούτου. Κι ύστερα ήρθε η 23η Μαΐου, εκείνο το 68-78 στο Μονακό. Μια εντός έδρας συνέχεια που κόπηκε σαν νήμα. Δεν ήταν η ομάδα αυτή πια — ήταν εκείνοι οι φίλοι στις κερκίδες που είχαν δει τόσο πολλά ώστε νιώθουν πως οι νίκες ήταν δικαίωμα, όχι έκπληξη. Οι αριθμοί έδειχναν πως η φόρμα άλλαζε, αλλά η ψυχή εκείνης της ομάδας είχε γίνει τόσο δυνατή ώστε ο δρόμος του θριάμβου είχε πια χαραχτεί πάνω στο ίδιο το σώμα εκείνων των ανθρώπων. Και τότε είδαμε το ΟΑΚΑ. Την τελευταία στιγμή, σα εκείνον τον τελευταίο αθλητή που σηκώνεται από το χιόνι των Ιωαννίνων για να τερματίσει. Το 97-93 δεν ήταν ένας αγώνας — ήταν ένας πόλεμος σπιτιού-εξωτερικού σπιτιού, σα εκείνα τα παλιά χρόνια που οι ομάδες ξέραγαν πως η νίκη δεν ήταν στο χαρτί αλλά στις κλειδαρότρυπες εκείνων των γηπέδων. Οι πράσινες φανέλες σηκώθηκαν σα κάποιος μεγάλος να ανοίξει την πόρτα μιας εποχής που είχε μείνει κλειδωμένη χρόνια — κι εκείνοι οι άνθρωποι στους διάδρομους του ΟΑΚΑ δεν ήταν πια θεατές, ήταν στρατευμένοι σα στρατιώτες μιας επανάστασης. Αυτή είναι η ιστορία: τρεις αγώνες με το Ρεάλ σα τρία βήματα μιας σκάλας που κάποιος είχε αρχίσει νωρίτερα, μια πτώση σα εκείνο το σπάσιμο μιας τελευταίας κρίσης, και μετά η ανάσταση σα εκείνος ο τελευταίος δρομέας στους δρόμους των Ιωαννίνων. Οι αριθμοί λένε μια ιστορία — αυτοί οι άνθρωποι έγραψαν την άλλη.